POCHMURNO ROZPOCZYNA SIĘ DRUGA BITWA O BAZY
- Syrena się włączyła! - Czekaj.
Cholera.
Szlag by to.
Dwie z nas powinny były zostać.
Ale stromo.
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ
Dalej, szybko!
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK CHATA
Żarty jakieś?
OCHRONIARKI
Co, u licha?
DRUŻYNA STRAŻACZEK
Jest 10.02.
Półgodzinna tarcza drużyny strażaczek została aktywowana.
Musimy dobrze się bronić.
Strażaczki tu przyjdą.
Włącz radio.
Na siedem.
Sierżantko Kim, słyszysz?
Na-eun, możesz coś powiedzieć?
Jestem za bazą.
Przyjęłam.
Słyszę coś.
Gdzieś tam.
Ktoś tu jest. Słyszę je.
Idą.
Biegiem.
Zawyła około 10.00, więc musimy wrócić o 10.20.
DRUŻYNA STRAŻACZEK W POBLIŻU DOMU NA DRZEWIE
Dziewczyny, sportowczynie.
Cholera jasna.
- Przechodzicie obok nas? - Chwila.
- Chwila. Idziecie w tę stronę? - Tak.
- Może razem? - Kto złapie flagę, wygrywa.
Posłuchajcie.
Nie zaatakujemy was. Zgarniecie flagę i wygracie.
- Tylko żadnego zdradzania. - Jasne.
- Powaga. - Wygrajcie. Pomożemy.
Nie zaatakujemy wam bazy.
Dzisiaj jesteśmy sojuszniczkami.
- Serio? - Sojusz!
- Do dzieła. - Dalej.
Dajmy dziś wygrać sportowczyniom.
- Dobrze. - Działamy w parach.
Idą strażaczki.
Zawarły sojusz.
Mają sojusz.
Osiem minut!
- Nie musimy się śpieszyć. - Osiem minut!
Ostrożnie.
Biegną.
Tutaj.
Rozejrzyjcie się.
- Po dwie osoby. - Damy radę.
- Poddasze! - Mam siekierę!
- Siekierą. - Wal.
- Uwaga na głowę. - Góra!
Na górze!
- Na górze! - Na drabinę!
W porządku. Zaczekaj, aż zejdzie.
Czekaj, aż zejdzie.
- Nie. - Zejdź.
Uwaga.
Niebezpiecznie.
- Wbij się tam. - Spokojnie. Nie zabierze nam flag.
Okej!
Uwaga!
- Blokują. - Wiem.
- Wal! - Co?
- Trzeba rozbić. - Walczcie z nimi!
A co ze szkłem?
- Już prawie! - Raz, dwa, trzy!
- Otwieramy! - Raz, dwa!
Uwaga nad tobą!
- Nad tobą! - Raz!
- Tutaj! - Nad tobą!
Uważaj na górę.
Kopnijmy.
Kopnijmy razem.
- Raz, dwa… - …trzy!
- Jeszcze! - Raz, dwa, trzy!
Uważaj na górę.
Jest nas osiem.
Uwaga na rękę.
- Łap ją! - Łapać!
- Ostrożnie. - Łap ją!
Nad nami.
Złap ją.
- Złap ją. - Mam!
- Masz? - Idziemy.
Mamy jedną.
Lee Seo-young z drużyny kaskaderek odpada.
- Uwaga nad wami. - Widzę.
Trzymam ją.
- Wyciągaj. - Nie! Twoja flaga.
Lim Hyeon-ji z drużyny strażaczek odpada.
- Brać ją! - Wyciągaj.
Współpracujmy.
Ciągnij!
Wyciągamy!
Wyciągać!
- Wyciągać. - Nie!
- Wyciągać! - Brać ją!
Wyciągamy!
Wyciągaj. Mamy to.
Ha Seul-ki z drużyny kaskaderek odpada.
- Jeszcze dwie! - Damy radę.
Wyeliminowane osoby proszone są na arenę.
- Chodźmy. - Nie ma flagi?
Nie ma jej tu.
Nie ma jej.
Musimy wejść na górę.
Osłaniam cię.
Ona tam jest.
Nie idź tędy.
- Wejdę. Osłaniaj mnie. - Dobra.
Ona tam siedzi.
Okej.
Szukajmy innego wejścia.
Ziemniak!
- Ziemniak! - Ziemniak!
Ziemniak!
Co to było?
Kaskaderki?
Chyba są atakowane.
Wołają nas?
Jeśli im pomożemy w obronie,
utrzymamy sojusz do jutra.
Tylko my dwie.
Ja pójdę.
Strażaczki pewnie atakują.
Obie siedzą na górze.
Pośpieszmy się.
Nie da rady wejść inaczej.
Min-sun uprawia wspinaczkę. Może wejść.
- Odwrócę ich uwagę. - Dobra.
- Odwracamy? - Tak.
Ziemniak!
Strażaczki odwracały uwagę tej na poddaszu.
Chodźmy.
Min-sun uprawia wspinaczkę,
więc podrzuciłam ją na dach.
Raz, dwa, trzy.
Złap ją.
- Min-sun. - Mamy ją!
Trzymajcie ją!
- Mamy jej stopy. Teraz. - Mam ją!
- Teraz. - Ej!
- Mamy ją. - Ej!
Ej!
- Zabierz jej flagę. - Weź!
Złap flagę.
Złap flagę!
Łap ją!
Mam jedną!
Kim Min-sun z drużyny sportowczyń odpada.
Uwaga!
Wyciągaj flagę!
Ziemniak!
Żołnierki tu idą.
Ziemniak!
Żołnierki.
- Czekaj. - Czemu?
Już po wszystkim.
Mamy walczyć?
Na serio?
Już mocno oberwały.
Wyciągać flagę!
Zabrać jej!
Ziemniak!
Bierzcie flagę!
Kim Hyeon-ah z drużyny strażaczek odpada.
Mam.
Cho Hye-kyung z drużyny kaskaderek odpada.
Nie miałyśmy wyboru.
- Nie róbmy tego. - Dobra.
Idę tam.
Związana.
Za tobą!
Pomoże mi ktoś?
Za tobą!
Pomóżcie!
Wyciągnij.
Tak!
- Tak! - Mamy!
- Wystarczy tę ostatnią. - Mamy!
Kim Kyung-ae z drużyny kaskaderek odpada.
Chwila.
Siekiera!
- Mamy ją. - Okej!
Mamy ją.
Okej!
Dziękuję.
Dzięki wielkie. Było super.
Drużyna sportowczyń zajęła bazę.
Bitwa o bazy dobiegła końca.
Mówiłam, że współpracują.
Ze strażaczkami.
Dobra robota.
Bardzo dziękuję.
Dzięki.
Dzięki wam.
Chwila.
To chyba nasze.
Hee-jeong.
To Min-sun.
Rzuć.
Proszę.
- Dziękuję. - Dobra robota.
Dobra robota.
- Brawo. - Dziękujemy.
Nie wyciągnęłabym bez twojej pomocy.
Nie udałoby się bez siekiery.
Wygrałyśmy dzięki strażaczkom.
Dziękujemy. Musimy się wam odwdzięczyć.
- Serio. - Miło słyszeć.
A mogłyśmy tam walczyć pod bazą.
Ale negocjacje były szybkie.
Tak, dobrze się ułożyły.
Sportowcy zawsze dotrzymują obietnic.
Wszystko gra?
- Byłaś super. - Przyszłaś w porę.
Super ci wyszło.
Okej!
Hee-jeong, widziałam, jaka możesz być straszna.
- Udało się! - Tak, Min-sun!
- Brawo. - Jak było?
- Przegrałam pojedynek. - Weź.
Wszystkie są takie silne.
- Ale wiesz, Min-sun… - Nie.
…tylko ty mogłaś się wspiąć od tyłu.
Za słabo odwróciłam uwagę tamtej.
Zbierzmy się.
Wygrałyśmy pierwszą bitwę o bazy.
Zbiórka. Na trzy.
Raz, dwa, trzy.
- Brawo. - Brawo.
Byłyśmy bardzo lekkomyślne.
Po wszystkim strażaczki zapytały nas,
czemu opuściłyśmy swoją bazę.
Chciałyśmy sprawdzić, jak to jest atakować.
Rzuciłyśmy ot tak: „Ufajmy swej sile”.
Czekajcie. Piątka.
Zjedzmy jajka na ryżu.
Min-sun, chodź.
ODCINEK 5 „UFAJMY SWEJ SILE”
DOM NA DRZEWIE
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ
Drużyna sportowczyń zajęła bazę.
Bitwa o bazy dobiegła końca.
Było mi smutno i byłam wkurzona.
Nikomu nic się nie stało?
Strażaczki namówiły sportowczynie, prawda?
- Seul-ki! - Hej.
- Było nieźle. - Żyjesz?
- Dobra walka. - Jesteś cała?
Osiem czy sześć?
- Osiem. - Osiem?
Osiem ich przyszło.
O rety, ludzie…
Trochę nie fair, no ale…
Były jak zespół.
- Wiedziałyśmy, że przyjdą. - Tak.
- Przewidziałyśmy. - Było duże prawdopodobieństwo.
Ale że z siekierą?
Strażacy często wyważają drzwi, żeby gasić pożary.
Sportowczynie zabrały nam flagę?
Tak.
Temblak mi się podarł.
Czułam się okropnie.
Byłam rozczarowana.
Wszystko tu rozwaliły.
Jaka szkoda.
Było mi smutno i źle.
Dziękowałam koleżankom za obronę dołu.
Mogłam odciąć linę, jak mówiłaś.
- Trzeba było zeskoczyć. - Tak.
Trzeba było zejść.
Nie wiem, czego się bałam.
Na planie
zamiast „cięcie, okej”,
usłyszałybyśmy: „może być”.
Tak to czułam.
Byłam wściekła.
Gdybyśmy zeskoczyły i przynajmniej spróbowały walczyć,
usłyszałybyśmy „okej”.
Niczego nie obiecywałyśmy.
A jednak…
Mimo wszystko…
- Ładnie wyszło. - No!
- O tak. - Wytrzymałyśmy.
Tego nawet nie tknęły.
Myślały, że tak ma to wyglądać.
- Ładnie. - Dobrze poszło.
Nieźle się przygotowałyśmy.
- Zrobiłyśmy, co można. - Tak.
Dobrze poszło.
Gotowi, akcja!
- Kaskaderki, jazda! - Jazda!
Chodźmy.
Już koniec. Dobrze było.
- Patrzcie. - Nasze torby.
Jakie poparzone.
No.
- Boże. - Dobrze było.
- Pa. - Pa.
Byłam dumna ze wszystkich.
Zrobiłyśmy, co było w naszej mocy.
- Fajna zabawa. - Dobrze się bawiłam.
Wolałabym zostać trochę dłużej,
ale zrobiłyśmy swoje.
Niczego nie żałuję.
Wykazałyśmy się uporem i pracą zespołową.
Nie bałyśmy się. Byłyśmy odważne.
Nie boimy się takich sytuacji.
Chciałam pokazać ludziom, że kaskaderki są fajne.
We wszystko wkładamy całe serce.
Świetna praca i my też byłyśmy świetne.
- Niedawno tędy szłyśmy. - No.
- Ale daleko. - Tak daleko zaszłyśmy.
Stąd wydaje się bardzo daleko.
Czemu wcześniej tak nie czułam?
- Gratuluję dotarcia. - Dziękujemy.
- Zapraszam ze mną. - Słucham?
- Chodźmy. - Tak?
22 GODZINY WCZEŚNIEJ
PO WYELIMINOWANIU DRUŻYNY POLICJANTEK
Co się dzieje?
Daleko mamy iść?
Widzicie tę wyspę?
- Tak. - Tak.
Idziemy aż tam.
Nie jesteśmy wyeliminowane?
WYSPA PRZEGRANYCH
KRAINA MOŻLIWOŚCI
Drużyny wyeliminowane w bitwach
pozostaną na Wyspie Przegranych.
Drużyny otrzymają niewielką przestrzeń
i muszą używać własnych narzędzi, by przetrwać.
Przygotujcie się na rychły pojedynek pocieszenia.
Dobrze, że taki będzie.
Dam z siebie wszystko.
Policja!
- Dalej! - Dalej!
Już czułam ten luz, a tu znowu stres narasta.
Doszłyśmy.
Tam jest telefon.
Tu drużyna policjantek.
Musimy przetrwać do pojedynku pocieszenia.
Dobrze, że mam plecak.
Tu rozstawisz namiot?
Jeśli dojdzie do zawodów, zemścimy się na nich.
- Będę twarda. - Pokażmy im.
Lepiej, żebyśmy wygrały.
Przygotujmy się.
Zmieńmy tę przeszkodę w szansę.
Jestem zła na kaskaderki i żołnierki.
Gotowi, start.
Oby kaskaderki jutro przegrały.
Nie okażę litości tym, które zniszczyły nam bazę.
Oby jutro przyszły kaskaderki.
Musimy walczyć o zwycięstwo.
W DRODZE NA WYSPĘ PRZEGRANYCH
- Policjantki pewnie tam są. - Chyba tak.
- Boże. - Rany.
Ciekawa jestem, kto to będzie.
- Dziewczyny. - Idą już.
Tutaj błoto jest twardsze!
Dobra!
- Widzę dwie żółte koszulki. - Są dwie.
Kto je dorwał?
- Ciekawe. - Kto zaatakował kaskaderki?
Teraz naprawdę musimy wygrać.
Szczególnie przeciw kaskaderkom.
Oczywiście.
Samo przyjście to niezła wyprawa.
Tak.
Ale się dzieje.
Czy powinnyśmy coś ukryć?
Ale się denerwujemy.
Przyszły.
O rety.
Rozłożę tu namiot.
Dobra.
Nie prowokujmy ich, żeby nie obudziły w sobie ducha walki.
Udawajmy zmęczone.
Niech opuszczą gardę.
Udajmy, że śpimy.
- Policjantki, zwyciężymy! - Tak jest!
NAMIOT KASKADEREK
Ciągle myślę, że słyszę syrenę.
Tamtą syrenę?
Wygrajmy ten pojedynek pocieszenia.
Jasne.
Ciekawe, kto odpadnie następny.
Pewnie żołnierki.
Mam przeczucie.
Wszyscy chcą nas dorwać.
Jutro się ukryjmy.
Zdecydowanie.
Na pewno rzucą się na nas razem.
Przyjdą po nas.
- Mamy ważne wieści. - Dobra robota.
- Witajcie. - Martwiłam się o was.
Jak strażaczki tam dotarły tak szybko?
Nic nie mogłyśmy zrobić.
- Zamurowało mnie. - Biegłyśmy jak szalone,
ale było po wszystkim.
Kaskaderek było o dwie głowy mniej.
Chyba nas wołały.
- To był ten dźwięk? - Chyba tak.
Wołały: „ziemniak”?
Nie wiem.
Jutro zaatakują nas na pewno.
Co z jutrzejszą bitwą?
Zaatakujmy ze sportowczyniami żołnierki.
One po nas przyjdą.
Żołnierki nas zaatakują.
- Trzeba się ich pozbyć. - Tak.
- Byłoby łatwiej. - Czas działać.
- Mamy sportowczynie. - Pomogą nam.
Atakujemy ze sportowczyniami żołnierki,
a potem szałas
i w końcu zostają same sportowczynie.
Zaatakujmy jutro żołnierki, bo przegramy.
Podejdźmy do sportowczyń przy bitwie na arenie
i pogadajmy o połączeniu sił.
Zgadajmy się i do dzieła.
- Atak na żołnierki. - Już jutro.
- Żołnierki nie mogą nas zostawić. - Nie mogą.
Do samego końca.
Musimy zdobyć ich zaufanie.
Jeśli zostaniemy ostatnimi drużynami,
- wtedy się z nimi zmierzymy. - Tak.
- Do tego czasu sojusz. - Tak.
Złóżmy im wizytę.
Wyjaśnimy sprawę.
Żołnierki nie utrzymają się w grze
bez naszej pomocy.
Pogadajmy dzisiaj z ochroniarkami dla pewności.
Niech przyjdą jak najszybciej.
- Trudna sprawa. - Właśnie.
Bo mogą połączyć siły z kimś innym.
Tak.
Strażaczki i sportowczynie mają sojusz
i pomyślą tak:
„Ochroniarki są daleko. Atakujmy żołnierki”.
- Tak. - Tak będzie.
- Jutro czeka nas sądny dzień. - Fakt.
Boże.
- Złe wieści. - Idą złe wieści.
Zaraz…
Ciszej trochę.
- Przyszłyśmy pogadać. - Tak.
Hej.
Jutro po nas przyjdą.
Na pewno po nas.
Chodźmy do środka.
- Tutaj. - Chodźmy.
Porozmawiajmy tutaj.
Myślę tak.
Skoro nie ma kaskaderek,
jeśli połączymy jutro siły,
będziemy was osłaniać.
Mam pytanie.
Po zawyciu syreny trzeba się przebrać.
Ile to trwa?
Strażaczki są daleko, ale szybko przychodzą.
Zanim się przebrałyśmy
- one już tam krzyczały. - Tak.
- Prawda. - Widziałam.
Trzeba nam dziesięć minut.
Góra dziesięć.
- Dziesięć maksimum. - Tak.
Wytrzymajcie dziesięć minut, a zdążymy tu przyjść.
Musimy pokonać długi dystans.
RANEK PODCZAS BITWY O BAZĘ
SZAŁAS
Wyjście długo nam zajęło,
więc chciałyśmy szybko zaatakować
Stwierdziłam, że nie można się poddawać.
Obiecujemy.
- Będziemy za dziesięć minut. - Najpóźniej.
Czyli jutro przechodzimy do obrony.
- Osiem na osiem, tak? - Tak.
- Nie wszystkie przybędą. - Racja.
- Może uda nam się zaatakować. - Bądźmy czujne.
Może trafi się szansa zabrania flagi sportowczyń.
Wytrzymajcie kilka minut.
- Przyjdziemy wszystkie. - Tak.
Rozdzielmy się tutaj.
- Dobra. - Już.
- Tędy. - Tędy.
- Miło było. - Niżej.
- Na razie. - Cześć.
Wracajmy po cichu.
Jutrzejsza bitwa będzie kluczowa.
Rozejrzyjmy się.
Przejmując bazę sportowczyń,
przejmiemy też bazę kaskaderek.
DRUŻYNA OCHRONIAREK W POBLIŻU NAMIOTU NAD KLIFEM
Zdecydujemy, po którą drużynę wyruszymy jutro.
Kto jest bliżej?
Jutro je pokonamy. Łatwizna.
- No i… - Po nas.
Przyjdą po nas.
Coś czuję, że nie możemy w pełni ufać żołnierkom.
Nikomu nie możemy.
One są miłe tylko z jednego powodu.
Bo mogą nas porzucić w każdej chwili.
Ale dajmy z siebie wszystko.
Tak sobie myślę.
Musimy porozmawiać
ze strażaczkami i sportowczyniami jeszcze dzisiaj.
Przekonać jedne z nich.
Za wszelką cenę.
Musimy je rozdzielić
i zniszczyć ich sojusz.
A wtedy wszystko
pójdzie po naszej myśli.
- Pójdę do sportowczyń. - Utniemy sobie pogawędkę?
Nie możemy przegrać w wojnie psychologicznej.
A chyba przegrywamy.
Trzeba było przekonać sportowczynie,
zanim strażaczki dostały nagrodę.
Jaki mamy plan?
Z drogi widać bazę żołnierek.
Pójdziemy rzucić okiem?
W drodze do bazy kaskaderek
jest takie miejsce, z którego widać ją wyraźnie.
Już prawie.
- Baza żołnierek? - Tak, tutaj.
Widać ją.
- Widzisz? - Tak, chata.
Widzę ją, ale wejść nie będzie łatwo.
Sęk w tym… Rzucisz okiem?
Chodźmy.
Zobaczmy, co się dzieje.
Niech zobaczą, że wiemy, gdzie mają bazę.
Masz rację.
Widzisz każdego, kto tam stoi.
Teraz nikogo tu nie ma.
- Widzisz? - Tak.
Ale boków nie widać.
Co jest? Lornetka.
- Pośrodku. - Widać,
czy ktoś jest przy głównym wejściu.
Właśnie.
Jeśli spojrzą w dół,
zobaczą nas.
Właśnie do was szłyśmy.
- Jasne. - Chwileczkę.
- Porozmawiamy tutaj? - Tak, w porządku.
Seong-yeon.
Co tam?
Żołnierki przyszły pogadać.
Aż tutaj?
- Kto jest waszą liderką? - Ja.
Dobrze.
Atakujecie nas ze strażaczkami? My mamy do was bliżej.
Przyszłyście nam grozić czy…
- Nie. - …negocjować?
Przyjdziemy do was szybciej z pomocą.
Z pomocą?
Miałyście sojusz z kaskaderkami, co?
- Nic takiego nie miało miejsca. - Nie.
Ale one do was krzyczały z pomocą.
Nie wiem, co to było.
Też poszłyśmy tam po flagę.
Wszyscy tam byli i chciałyśmy dołączyć.
Poszłyśmy po flagę,
ale było już po wszystkim, więc wróciłyśmy.
Chcecie zawrzeć sojusz przed bitwą
i zaatakować strażaczki?
Możemy wam pomóc.
Chcecie zacząć od nich?
Możemy wam też pomóc.
- Tak. - Zastanówmy się, kto zaatakuje pierwszy.
Nie zdecydowałyśmy, czy zaatakujemy.
- Możemy pomóc, serio. - My też.
Chcesz zaoferować pomoc,
- czy poprosić? - No.
Bo chyba prosicie, żeby je zaatakować.
- Inaczej. - Nie, współpracujmy.
Mamy doskonały teren, żeby je otoczyć.
- Zaatakujemy z obu stron. - Nawet jeśli spróbują uciec,
możemy…
Nie wydawały się chętne sojuszu.
Nie powiedziały tego wprost.
Mówiły, że jak zaatakujemy strażaczki,
to one, żołnierki, szybko przyjdą nam pomóc.
Nie szukały sojuszu. Chciały, żebyśmy to my je zaatakowały.
Miały nam pomóc, o ile zaatakujemy strażaczki.
Poczułam się urażona.
Nie podobało mi się ich podejście.
Widziałyście ich bazę?
- Tak. - Widziałyśmy.
- No i… - Widziałyśmy też waszą.
Dlatego…
Nie chcemy wam grozić,
ale powiem wprost, że możemy was zająć od razu.
Możemy was zająć od razu.
Gdy mówisz takie rzeczy, trudno uwierzyć w twoją szczerość.
Możecie przetrwać jutro
- i pojutrze. - Macie się za najsilniejsze.
- Chcecie nas wykorzystać. - Wcale nie.
Trudno przewidzieć wynik starcia.
Wyjaśnię to Eun-byul.
- Na tym zakończmy. - Dobra.
Zróbcie tak, dobrze?
Możemy…
Przerażające. Mówiła, że mogą nas zająć od razu.
Groziły nam.
Oglądały naszą bazę lornetką.
- Właśnie. Kto używa lornetki? - Były na widoku.
Żołnierki ciągle wymyślają jakieś plany.
Mogą przyjść po nas.
Zróbmy naradę.
Poczułam się urażona.
- Czym? - Mówi, że mogą nas zająć.
Nas?
- Że mogą nas zająć? - Nasz namiot.
Że mogą go zająć od razu.
To po co chcą sojuszu?
Najpierw zaoferowały pomoc. Czyli chcą, żebyśmy zaatakowały.
Szukają łatwej wygranej bez brudzenia sobie rąk.
Nawet nie prosiłyśmy je o pomoc.
Mówiły, że dotrą tu szybciej.
- Czyli chcą, żebyśmy zaatakowały. - Widać.
Zastanówmy się.
Powiedzmy, że zostaniemy do samego końca.
Łatwiej nam będzie pokonać strażaczki czy żołnierki?
Pomyślcie o posturach i sile.
Strażaczki są wyższe i silniejsze.
Rozumiem, że cię uraziły,
ale według mnie lepiej mieć sojusz z żołnierkami.
Będą słabsze,
jeśli zmierzymy się z nimi sam na sam.
Gdyby mówiły: „Atakujemy strażaczki, pomóżcie…”.
Dlatego je ochrzaniłam.
Gdyby tak mówiły,
chętnie bym im pomogła, ale nie.
Niepotrzebnie tak gadały.
Chcą nas zająć, proszę bardzo.
Po co przychodziły nam oznajmić?
Tego nie rozumiem.
Właśnie o tym mówię.
A jeśli strażaczki zaoferują sojusz po bitwie na arenie?
Ale przejęłyśmy dzisiaj flagę z ich pomocą.
Obie drużyny są silne, ale jedna z nich nam pomogła.
Łącząc siły z żołnierkami i pokonując strażaczki,
będziemy musiały pokonać i je.
Tylko strażaczki
- nigdy by nas nie zdradziły. - Fakt.
Raczej by nie zdradziły.
Halo?
Bitwa na arenie rozpocznie się za 30 minut.
Wszystkie drużyny proszone są na arenę.
Witajcie.
Wkrótce rozpocznie się bitwa na arenie.
Straszne, wiecie?
Obie sąsiednie drużyny odpadły.
A wiesz, co się liczy?
Że to my je pokonałyśmy.
Nim rozpocznie się gra,
ogłosimy nagrodę za dzisiejszą bitwę na arenie.
Zwyciężczynie bitwy na arenie
otrzymają zestaw narzędzi związanych z lodem dla ochłody,
i specjalny przywilej pomocny podczas bitwy o bazy.
Syreni bilet.
- „Syreni bilet”? - Co?
Co to takiego?
Drużyna z Syrenim biletem
będzie mogła rozpocząć bitwę o bazy w dowolnej chwili
od północy do końca dnia.
O człowieku.
Ale bomba.
Coraz lepsze te przywileje.
Dobra rzecz.
Musimy wygrać.
Można się przygotować zawczasu.
Zacząć podczas zamętu.
Jak wszystkie idą pod prysznic.
Tak.
Rozpoczynamy trzecią bitwę na arenie.
Dzisiejsza bitwa na arenie
to „Spragniona kopie studnię”.
Kopanie.
- Kopiemy. - No nie.
Będzie kopanie.
Pośrodku areny znajdują się cztery studnie.
Zadaniem drużyn jest wykopanie studni przy użyciu otrzymanych narzędzi.
Zwycięży drużyna, która pierwsza
znajdzie zawór odkręcający wodę.
Głębokie kopanie.
Trzeba znaleźć zawór.
Może być na środku lub gdzieś z boku.
Żołnierki chyba dobrze kopią?
Na pewno są w tym dobre.
Martwię się żołnierkami.
Trzeba wygrać, choćby nam dali łyżki.
W to nam graj.
Żołnierki muszą coś takiego wygrać.
Ponadto…
w studniach ukryto kilka tajemnic.
W każdej studni ukryto monety do sabotażu.
Położenie monet pozna wyłącznie drużyna, która wygra bitwę o wybór miejsca.
Każda moneta pewnie robi co innego.
Rozpoczynamy bitwę o wybór studni do kopania.
W tej bitwie będziecie siłować się na ręce.
Udział weźmie jedna osoba
z każdej drużyny.
Sportowczynie, które wygrały bitwę o bazy
wybiorą kto zmierzy się z kim.
Może ochroniarki? Są mniejsze.
Mają umięśnione ręce.
My też.
Weźmy ochroniarki.
- Ty możesz startować. - Tak.
Postaram się, ale mam słabe łokcie.
Mam osłabione więzadła.
Musicie zrozumieć. Od tych rzutów na matę.
Mogę nie wygrać.
Pamiętajcie.
- Zero presji. - Spokojnie.
- Na-eun. - Serce mi wali.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK KIM NA-EUN
Ja pójdę.
Znasz technikę z ramienia?
- Tak, od paru dni. - Dobrze.
- Nie pokonamy sportowczyń. - Mają mięśnie od ćwiczeń.
Strażaczki są silne.
Drużyno sportowczyń, wybierzcie swoje przeciwniczki.
Zmierzymy się z drużyną ochroniarek.
Czyli my kontra żołnierki?
Znowu te strażaczki.
W związku z tym żołnierki zmierzą się ze strażaczkami.
Najpierw mecz między sportowczyniami i ochroniarkami.
Uczestniczki proszone są o zejście na arenę.
- Dalej! - Dasz radę!
Codziennie crossfit i biegi, a to wymaga sprawności.
Trenuję judo od dziewiątego roku życia, czyli już ponad 20 lat.
- Ona uprawia judo? - Tak.
Na pewno ma dużo siły.
Judo? Pewnie mocno łapie.
Wygląda na silną.
Rozpoczynamy.
Start.
Szybko poszło.
Co za łapa.
Nie miałam szans.
- Nieźle! - Super!
Brawo!
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ WYGRYWA
Rozpoczynamy pojedynek między drużyną żołnierek i strażaczek.
Uczestniczki proszone są o zejście na arenę.
To ona.
Wygląda na silną.
W liceum byłam na zawodach w siłowaniu się na ręce.
Złamałam jednej rękę.
Patrzcie, jaka wysoka.
Wydaje się silna.
Niezła różnica we wzroście.
- Przygotujcie się. - Dasz radę!
Start.
- Dobrze! - Super!
Brawo!
Co za siła.
DRUŻYNA STRAŻACZEK WYGRYWA
Rozpoczynamy ostatnią rundę.
Drużyno sportowczyń i strażaczek.
Uczestniczki proszone są o zejście na arenę.
Postaram się nie złamać sobie ręki.
Jestem pewna w takich pojedynkach.
Teraz one.
Obie są silne.
Są zbliżone rozmiarem.
Rozpoczynamy.
Start.
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
Żołnierki chyba dobrze kopią?
Przewidywałyśmy, że są dobre.
I tak było.
To nasza studnia!
- Mamy. Koniec. - Już po nich.
Musimy wybrać stronę.
Żołnierki są najsilniejsze.
Trzeba zawrzeć z nimi sojusz.
Inaczej jesteśmy wrogami.
Musimy zdobyć ich zaufanie.
Zostawimy naszą bazę i przyjdziemy bronić waszej.
Nic mądrzejszego nie wymyślimy.
Idealny czas na atak strażaczek.
Dobrze się składa.
Trzy drużyny będą współpracować.
Musimy wyeliminować strażaczki.
Nie chcemy przegrać, bo się na nas uwzięły.
Też chcemy przetrwać.
Zastawimy pułapki
Zwabimy je do bazy.
Mają nas za czarne charaktery. Że niby oszalałyśmy.
Trzeba mieć zimną krew, żeby wygrać.
Nasz czas się zbliża.
Czekajcie.
Musimy zabić wszystkie.
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
Napisy: Cezary Kucharski