Dzisiejsza bitwa na arenie
to „Spragniona kopie studnię”.
- Kopiemy. - No nie.
Zwycięży drużyna, która pierwsza
znajdzie zawór odkręcający wodę.
W każdej studni ukryto monety do sabotażu.
Położenie monet pozna wyłącznie drużyna, która wygra bitwę o wybór miejsca.
O pierwszeństwie wyboru miejsca kopania
zdecyduje siłowanie na ręce.
Start.
SPORTOWCZYNIE VS STRAŻACZKI
Rozpoczynamy ostatnią rundę.
Drużyno sportowczyń i strażaczek.
Uczestniczki proszone są o zejście na arenę.
Teraz one.
Są zbliżone rozmiarem.
Obie są silne.
Ręka Seong-yeon, zawodniczki judo…
Nie trzymaliście jej.
Serio…
Już gdy złapałam ją za rękę wiedziałam,
że będzie silna.
Rozpoczynamy.
Start.
Widziałam przegraną, dotknąwszy jej dłoni.
Jestem silna, ale…
Muszę jej to przyznać.
Pogodziłam się z porażką.
Po emisji pewnie mnie wyśmieją.
Wśród zawodników judo jestem znana z kiepskiej dłoni.
To był dobry początek.
Pokazałam im, z kim zadzierają.
Wygrana albo nic.
Kto by nas pokonał?
ODCINEK 6 „KTO BY NAS POKONAŁ?”
Drużyna sportowczyń dowie się
o monetach ukrytych w studniach.
- Tylko my? - Tak.
O tym, gdzie są?
- I co robią. - Jakie mają zastosowanie.
Drużyno sportowczyń, przeprowadźcie rozmowę,
by wybrać studnie dla drużyn.
W każdej studni ukryto dwie monety do sabotażu.
Jak je wykopiemy, to możemy użyć przeciw innym?
Musimy wybrać te, które chcemy.
Słuchajcie.
Musimy mądrze wybrać.
Zdecydujemy o współpracy.
Żołnierki czy strażaczki.
- Ta jest najlepsza? - Tak.
Jedną uznałyśmy za najlepszą,
ale byłaby tylko dla dwóch drużyn.
Nas oraz ich.
Rano połączyłyśmy siły ze strażaczkami,
ale żołnierki oficjalnie zaoferowały sojusz.
Rozważałyśmy opcje.
Musimy wybrać stronę.
Strażaczki czy żołnierki.
Musimy zdecydować.
Kto będzie kopać w studni pierwszej?
Strażaczki.
- Dlaczego? - Ciekawe.
- Musi być jakiś powód. - Czy to koniec naszego sojuszu?
Kto będzie kopać w studni drugiej?
Sportowczynie.
STRAŻACZKI, SPORTOWCZYNIE
Kto będzie kopać w studni trzeciej?
Żołnierki.
Żołnierki zasugerowały sojusz,
więc postanowiłyśmy być z nimi.
- Dwa i trzy muszą być lepsze. - Racja.
Studnie zostały przypisane.
Rozpoczynamy bitwę na arenie.
Proszę zejść na arenę
i stanąć przy wyznaczonych studniach.
- Musimy kopać? - Łopatą?
Szersza, niż myślałam.
- Z góry wydawała się mniejsza. - No.
Dzisiejsza bitwa na arenie
to „Spragniona kopie studnię”.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Zaczynajcie.
- Dalej. - Jazda.
- Rękawice. - Mamy.
Tylko to przesunę.
Okej.
Jestem gotowa, odsuń się.
Przejdź.
W wojsku kopałam tak wiele razy. Czuję się pewna.
Odgarniaj.
Trzeba odgarniać łopatą jednym ruchem, nie siłą nadgarstka.
Całym swoim ciałem.
Wykorzystać jego ciężar.
Ale one dobre.
Dość już tego z wierzchu, kopiemy.
Dobrze.
Ring do ssireum jest w piasku.
Często trzeba przekopywać.
Miałam przydatne doświadczenie.
Lepiej kopać z dwóch stron.
Stań na piętach.
Trzeba też kopać z zewnątrz.
Jest takie wydarzenie, plażowe kabaddi,
gdzie same musimy przygotować arenę.
Jesteśmy w tym najlepsze.
Najlepsze.
Świetnie nam idzie.
Często kopiemy łopatą w terenie.
Wozy strażackie są ogromne,
więc stale gdzieś grzęzną.
Taka codzienność w terenie.
Dlatego byłam spokojna.
W kopaniu chodzi o siłę mięśni.
Umięśnienie, wytrzymałość i odwaga. U mnie wszystko gra.
Ciekawe, jak wyglądają monety.
Co to za kamienie?
Cholera.
Psiakrew.
Pełno tu kamieni.
- Mnóstwo. - Ano.
Jak już wykopiemy,
trzeba będzie znowu walić kilofem.
Kilof męczy, więc robimy po kolei.
Połamię twarde skały.
A wy je odgarniajcie.
- Brzmi nieźle. - Pełno dużych skał.
Samo kopanie niewiele pomagało.
Sześć.
Siedem, osiem.
- Dziewięć. - Dobrze nam idzie.
- Dziesięć. - Dawajcie.
Byłam większa i silniejsza od innych,
więc musiałam do oporu walić kilofem.
Pomogę w tym.
- Użyjemy kilofa. - Jasne.
- Suń. - Z drogi.
- Dobrze. - Nieźle.
Tak jest.
- Od dziś jestem koparką. - Nieźle.
„Jestem koparką!”
Tak jest.
Właśnie tak. Dobra robota.
Jak przy rąbaniu drewna.
Dajemy.
Tak trzymać.
To była chwila prawdy.
Daj mnie. Suń się.
Dasz radę.
Byłam rozczarowana przegraną w rąbaniu.
Chciałam udowodnić, że ochroniarki nie są słabe.
Pada deszcz.
Zaczęło padać?
30 MINUT OD STARTU
- Dobrze. Dalej. - Odsuń się.
Nie przyśpieszamy.
Dobrze nam idzie.
- Znalazłam. - Co?
- Tutaj. - Stój.
Mamy.
- Mamy monetę! - Dobrze.
STRAŻACZKI ZDOBYŁY MONETĘ
- Znalazłyśmy! - Użyjemy monety.
Strażaczki odkryły monetę,
która zabrania używania narzędzi na trzy minuty.
Niespodzianka.
Nie spodziewałam się.
Trzy minuty?
Użyjemy na żołnierkach.
Denerwują mnie.
Działają mi na nerwy.
Użyjemy na żołnierkach.
Nieźle! Dalej!
- Dalej! - Tak!
Musimy wyeliminować strażaczki.
Wyślemy je do domu.
- Dalej! - Nieźle!
- Dalej! - Tak!
- Przerwa! - Żołnierki.
Macie zakaz używania narzędzi przez trzy minuty.
Zaczynając od teraz.
To tylko narzędzia. Możemy kopać rękoma.
- Okej. - Możemy używać rąk.
- Jesteśmy jak psy. - No.
Kopcie dalej!
Trzy minuty to nic.
- Już prawie koniec. - Mogły nam dać dziesięć.
Duch żołnierek.
Do samego końca.
Głowy w tę stronę.
- Dobrze. Jak? - Do środka.
Do środka? Okej.
Tyłki w górę!
- Tyłki w górę! - Dobra.
- Do dzieła. - Tak!
ZAKAZ TRZYMINUTOWY
Koniec trzyminutowego zakazu.
Czemu nie mamy monet?
Dziwne.
A przecież kopiemy.
Jak Bitcoiny.
Seong-yeon, coś tam się błyszczy.
Seong-yeon!
Tam.
SPORTOWCZYNIE ZDOBYŁY MONETĘ
Co?
Wykorzystujemy monetę.
Sportowczynie odkryły monetę, która dorzuca piasku.
Co?
- Więcej piasku? - Jeszcze gorzej.
- Piasek? - Wybierzcie drużynę.
Drużyna ochroniarek.
Dyskutowałyśmy o sojuszu z żołnierkami,
więc im nic nie robimy.
Ale trzeba też mieć dobre stosunki ze strażaczkami.
Sportowczynie wykorzystują monetę, by dorzucić piasku ochroniarkom.
- Tutaj. - Do dzieła!
Co za wredne…
Dobra, dawajcie.
Co jest?
Przywiozą całe taczki?
Do studni ochroniarek wrzucone zostanie pół tony piasku.
Znowu nam zapełniają.
Szybciej!
Pomyślałam sobie, że nieźle nam utrudniają.
Dalej.
Już.
Jak najszybciej.
I jak najwięcej. Tylko o tym myślałam.
Wszystkie wykopywałyśmy wsypany piasek.
Świetnie ci idzie!
Tak trzymaj.
Proszę.
- Mam. - Moneta!
OCHRONIARKI ZDOBYŁY MONETĘ
- Mam. - Moneta!
Moneta do sabotażu!
Mają monetę.
Ochroniarki mają monetę,
która zabrania używania narzędzi na trzy minuty.
Użyją na nas?
Użyjemy naszej monety…
Użyjemy naszej monety na strażaczkach.
Ochroniarki użyły monety,
by zakazać strażaczkom używania narzędzi przez trzy minuty.
Miałyśmy plan.
Chciałyśmy zaatakować strażaczki.
Zaczynając od teraz.
W porządku.
Chwila. Mam coś.
Jest.
- Mam! - Mamy!
Na-eun ma szalony wzrok.
ŻOŁNIERKI ZDOBYŁY MONETĘ
Oby nas nie wybrały.
Niedobrze.
Już po nas.
Żołnierki zdobyły monetę, która pozwoli im zamienić studnie.
Zmiana studni.
Mogą zmienić.
Duża rzecz.
Czemu one dały to żołnierkom?
Tylko żołnierki zasugerowały sojusz,
a uznałyśmy, że najlepszą monetą jest ta od zamiany studni.
Więc dałyśmy ją im.
Żołnierki, obejrzyjcie inne studnie.
Wybierzcie tę, którą chcecie.
Pamiętajcie, że możecie nie użyć monety.
- Muszą jej użyć. - Oczywiście.
Rozejrzyjmy się.
- Świetnie im poszło. - Brawo.
Hyun-seon, wejdź do środka.
Wejdź.
Spróbuj się położyć.
Fajnie. Możesz już wyjść.
Dobrze.
Byłam wściekła.
To było dziwne.
Denerwowałam się.
Ciągle kłody pod nogi.
Harowałyśmy na nic.
Dobrze.
- Dobrze. - Podjęłyśmy decyzję.
Żołnierki,
proszę wybrać drużynę do zamiany studni.
Nie wybieramy nikogo!
Dawajcie!
Czyli nikogo.
- Super! - Gratulacje.
To nasza studnia!
Dużo wykopałyśmy,
a strażaczki nie miały z nami szans.
Może i siłą nam dorównują, ale my mamy lepszą technikę.
Chciałyśmy się trochę podroczyć
i wrócić do pracy.
Nie wymieniłyśmy studni z nikim.
Strażaczki, trzyminutowy zakaz dobiegł końca.
Raz, dwa.
Raz, dwa. Raz…
Dobrze. Dalej!
70 MINUT OD STARTU
Min-sun kopała w piasku, a nogi miała w kształcie litery W.
Używała całego ciała.
To mi złamało serce.
Hee-jeong kopała jak szalona i nawet głowy nie podnosiła.
Eun-byul bolał łokieć,
ale zmieniała rękę, żeby pomóc drużynie.
Teraz ja.
- Dziesięć razy. - Daj skończyć.
Naprawdę chciałam wygrać.
Jesteśmy najsilniejsze psychicznie.
Świetnie nam idzie.
SPORTOWCZYNIE ZDOBYŁY MONETĘ
Myślałam, że jest jedna na studnię.
Jest ich więcej.
Sportowczynie zdobyły monetę, która pozwoli im zamienić studnie.
Chciałyśmy zmienić studnię pod koniec,
ale wyszłyśmy na prowadzenie.
Nie użyjemy naszej monety.
- Kopcie dalej! - Dzięki!
90 MINUT OD STARTU
- Do dzieła! - Dalej, drużyno!
- Dalej! - Dalej!
- Moneta. - Jest moneta.
- Widziałaś tu monetę? - Tam jest.
Strażaczki odkryły monetę, która dorzuca piasku.
Wybaczcie, ale użyjemy na ochroniarkach.
Taka karma.
Kopałam z całych sił,
ale straciłam ochotę, kiedy wsypano nam drugie taczki piachu.
110 MINUT OD STARTU
Super, dawaj!
Już się zmęczyłam.
Pewnie tak.
Ale ja się nie poddaję.
Dawaj.
Weź kilof.
- Kilof. - Dobra.
Nie poddamy się.
- Źle jak przy błocie. - Nie przypominaj.
Faktycznie jak z błotem.
Proszę.
- Dobrze, Min-seon. - Dalej!
- Tak! - Nieźle!
Studnia coraz głębsza.
Widziałam, że kopiemy najszybciej.
Prowadziłyśmy albo my, albo sportowczynie.
AKTUALNE POZYCJE
Brawo, drużyno.
Niektórzy uważają, że żołnierki najlepiej kopią,
ale to robota dla strażaczek.
Dużo wykopałyśmy.
- Trzymaj się. - Nie trwało to długo.
Nie czas na kolejną monetę?
- Co to? - Moneta.
- Moneta.
OCHRONIARKI ZDOBYŁY MONETĘ
- Sprawdź. - Więcej piasku!
Ochroniarki odkryły monetę, która dorzuca piasku.
- Dawajmy. - Wybierzcie drużynę,
- na której użyjecie. - Na nas.
- W porządku. - Prawie koniec.
Wybieramy strażaczki!
Ochroniarki używają monety, by dorzucić piasku do studni strażaczek.
Nic nie poradzimy.
Dawajcie już.
Będzie lepiej.
To nic takiego.
Zaraz ogarniemy.
Trzeba się pogodzić.
Dawać i tyle.
Nie sądziłyśmy, że przez to przegramy.
Trzeba wykopać piasek i już.
Wszystko na nic, jeśli teraz się poddamy.
Pomogę ci.
- Do dzieła! - Do boju!
- Dobrze. Osiem. - Prawie.
- Już prawie. - Prawie koniec.
- Dziewięć. - Dziewięć.
Ostatni raz.
Bardzo chciałyśmy wygrać.
Kazałyśmy Min-seon wyjść, jeśli się zmęczy.
Ale ona powtarzała, że nie musi.
Min-seon, zostaw to mnie. Zmęczyłaś się.
Nie wyrobię.
Już dobrze.
- Dobra, Hyeon-ji. - Wykop brzegi.
- Dwa. - Dwa.
- Tak jest. - Ostatni raz.
- Tak jest! - Tak jest.
- Mam przejąć? - Daję radę, Min-seon.
O tak!
Mam cię zastąpić?
- Nie trzeba. - Dobra robota.
Nasze motto brzmi: „Zawsze jak w terenie”.
Chciałyśmy pokazać wszystkim, że się nie poddajemy.
- Cztery. - Cztery. Dobra robota.
- Pięć. - Pięć. Dobrze.
- Sześć. - Sześć. Tak trzymaj.
- Siedem. - Siedem. Dobrze.
- Siedem. - Tak jest.
Rzuć łopatą.
Tak jest. Dobra robota.
- Ale super. - Możesz wyjść.
- Wchodź. - Byłaś jak Thor.
Dobra, teraz ja wchodzę.
Rety, ten piasek…
- Ile masz wzrostu? - 177 cm.
- To już prawie koniec?
Ile nam to zajęło?
Wyszłyśmy z bazy o 14.40, a jest już 17.
Strażaczki były na gorszej pozycji.
Czułam, że je pokonamy.
- Powinnyśmy już coś widzieć. - Właśnie. Tyle kopania.
Już prawie koniec.
Prawie.
Jak okradanie grobów.
Dobrze.
Dziewięć.
Tam jest ten zawór, tak?
No dalej.
Za późno na poddanie się.
Nikt się nie poddaje. Kto tak twierdzi?
Widzę koniec.
Widzę coś. Wejdź tu z kilofem.
Użyj kilofa.
Wykorzystaj swoją wagę.
Tak jest.
Już prawie.
Widziałam rurę.
One widziały rurę.
Rzucaj. Szukaj zaworu.
- Mam. - Serio?
Wpuść mnie, Min-seon. Mam siły.
Nie trzeba.
Co jest, u licha?
- Chodź. Wciągnę cię. - Wciągaj ją.
- Dalej. - Dobra.
Dałyśmy radę.
Gdy trysnęła woda,
pomyślałam: „Strażaczki mogą wszystko.
Jesteśmy niezwyciężone”.
Dawajcie.
- To było wyczerpujące. - Okrzyk.
Masakra.
Wznieśmy okrzyk.
Zawsze jak w terenie!
- Jazda! - Jazda!
Bitwa na arenie dobiegła końca.
Drużyna strażaczek wygrywa.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
A myślałam, że prowadzimy.
Tak mi przykro.
Zaczekaj chwilę.
Możemy porozmawiać?
Jasne.
Zejdźmy ze ścieżki.
Wracałyśmy po bitwie na arenie,
gdy jedna ze strażaczek nas przyuważyła
i podeszła w naszym kierunku.
Zaczęła mówić o ataku na żołnierki kolejnego dnia.
Żołnierki, ochroniarki, sportowczynie, strażaczki. Cztery.
Każdy wiedział, że żołnierki muszą odpaść.
Potrzebowałyśmy sojuszu.
Mamy przywilej, więc możemy o tym pogadać.
Przyjdźcie do nas, jeśli chcecie połączyć siły.
Już wcześniej inny zespół proponował sojusz.
- Żołnierki? - Tak.
Przyszły do nas na negocjacje.
Ale porozmawiałyśmy między sobą
- i postanowiłyśmy przyjść do was. - Tak?
Żołnierki zasugerowały,
- żeby zaatakować was. - One?
Miały nas za gorsze od nich.
Chciały nam pomóc,
- jeśli was zaatakujemy. - A my przyszłyśmy,
- bo uważamy was za największe zagrożenie. - Tak.
Mówiła, że rozmawiały z żołnierkami.
Odniosły wrażenie, że żołnierki uważają się za lepsze.
Dlatego wolą pracować z nami.
Liderka sportowczyń mówiła wprost.
Wiedziałam, że mogę im zaufać.
Czekamy na odpowiedź.
- Dobra. - Pogadajmy.
- Przyjdę. - Jasne.
- Dzięki. - Brawo.
- Damy radę. - Pewnie.
Min-sun.
Świetnie nam się układa.
- Skupmy się na bitwie. - Dobrze.
Najpierw trzeba…
powiedzieć żołnierkom o współpracy.
- Trudno będzie to ukryć. - Wiem.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK W POBLIŻU NAMIOTU NAD KLIFEM
To my.
Czołem.
Jesteście.
- Cześć. - Jak was nie zauważyły?
- Co? - Jak was nie zauważyły?
Wszyscy są w ruchu.
Widziałyśmy po drodze strażaczkę.
Nie przyszła tutaj, poszła tam.
- Wiem. - Gratulowała bitwy na arenie.
- Dobrze. - Jasne.
Wybór należy do was.
- Ona kłamie. - Wiem.
Pewnie zawróciły, jak strażaczka tu przyszła.
Łatwo pociągnąć je za język.
Mówimy o strażaczkach,
a one od razu, że się przywitały i poszły.
Ale to nieprawda. Ona stamtąd biegła.
Fakt.
10 MINUT WCZEŚNIEJ
Chodź tu, Eun-mi.
Liderka strażaczek tam poszła.
- Do sportowczyń? - Tak.
To nie jest droga do jej bazy.
Właśnie. Po co by tam szła?
Idzie do nich.
Patrz, jak biegnie.
Nic się nie ukrywają.
Musimy zabić je wszystkie.
- Chodźmy do nich. - Już.
- Chodźmy. - Znajdźmy je.
Pewnie chcą odkryć nasze słabości
i powiedzieć drugiej drużynie.
- Nic im nie mówmy. - Racja.
Naturalnie.
Ale chyba nie utrzymam pokerowej twarzy.
Nie szkodzi.
Nie wydajesz się zadowolona.
Nic a nic.
- Okłamały nas. - Właśnie.
Widziałyśmy, jak ona do nich poszła.
Mówimy, że widziałyśmy strażaczkę,
a ona, że się nie spotkały.
Że ot tak na siebie wpadły.
Że nic więcej nie było.
- Dobrze, że tam poszłyście. - Tak.
Prawie im zaufałyśmy.
Opryskaj je gaśnicą.
- Tak. - Koniec.
Na wojnie wszystko jest możliwe. Po prostu się strzela.
Trzeba obmyślić nowy plan. Kiedy zawyje syrena?
- Ciągle jakieś strategie. - Właśnie.
- To wyczerpujące. - Ale wygramy.
Będą siedziały w bazach.
- Będą się bały jeść. - Racja.
- Ja bym się bała. - Ja też.
Cieszę się, że mamy zapas.
Chociaż akurat my możemy sobie wychodzić.
- Piłyście wodę? - Tak, ty też się napij.
Jak poszło?
Jedna żołnierka mnie widziała.
Fakt.
Żołnierki prosiły sportowczynie o atak na nas.
Wiedziałam.
- Ale teraz mamy przywilej. - Tak.
Jak połączymy siły ze sportowczyniami,
- to będzie koniec. - Tak.
Ale akcja.
- To lód. - Mamy lód!
Tak, mamy lód.
Chodźmy po lód.
- Widzę lodówkę. - Lodówkę?
Mamy lodówkę.
- Niech liderka otwiera. - Tak.
Dobra.
- Przeczytaj nam. - „Syreni bilet.
Zdecydujcie, kiedy rozpocząć bitwę.
Syrena włączy się pół godziny po spaleniu biletu
- na arenie”. - Na arenie?
W tej misie?
Trzeba przejść tam niezauważenie.
Ruszymy tam i z powrotem.
Gdzie woda?
Napijmy się trochę zimnej wody.
Spróbujmy.
Ale dobra.
Wygrałyśmy nawet mimo dodatkowego piasku.
No i miałyśmy zakaz używania narzędzi.
- Racja. - Tak.
Co tam…
Tu strażaczki.
Ukryjcie flagę drużyny przed jutrzejszą bitwą.
- Nie może być za ciasno. - Dobrze.
- Trzyma się? - Tak.
- To samo miejsce. - Tak.
Jakoś tak?
Sportowczynie i żołnierki
mogą ukryć flagę w dowolnej z dwóch baz.
- Może schowamy ją tutaj? - Tak?
Dzisiaj ukryjmy ją tutaj.
Jutro wzmocnimy bazę.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK CHATA
Można na tym stanąć.
- Gdzie? - Tutaj.
- Tutaj? - Tak.
Może schowamy naszą flagę w szafce,
- a na górze tę policjantek? - Super.
- Co nie? - Zmyłka.
Pomyślą sobie: „Patrzcie, tam jest”.
- Nie pomyślą o szafce. - Racja.
Schowamy naszą flagę w szafce,
a flagę policjantek powiesimy tutaj.
Może być?
- Ej. - Tak?
Dawaj ją.
- Co? - Farbę maskującą.
- Zieloną? - Tak.
Możemy zamalować.
- O tak? - Żeby nie było widać.
Tak delikatnie.
- W końcu to farba maskująca. - Racja.
- Dobrze, że mamy zielony kolor. - A gdyby był czerwony?
To by było.
No i już.
Nie widać różnicy.
Chyba się nabiorą.
- Wygląda przekonująco? - Na pewno.
KWADRATOWY DOM
- Tak? - Ktoś puka.
Tak?
Dobry wieczór.
- Nie otworzy. - Od sportowczyń.
Już idę.
- Przyszłaś. - Tak.
Wszystkie tu są?
- Nie, tylko ja. - Tak?
Dziewczyny, chodźcie.
Przyszła sportowczyni.
Jak miło.
Przyszłam przekazać wiadomość.
Jeśli chcecie się spotkać,
- spotkajmy się dziś wieczorem. - Dziś?
W starej bazie kaskaderek.
- Brzmi nieźle. Znamy rozkład. - Tak.
- Do zobaczenia o 19.40. - Na razie.
- W domu na drzewie?
Obejdziemy dom na wodzie. Ruszajmy.
Uważajcie, ślisko.
Min-seon i ja chciałyśmy pójść skrótem do domu na wodzie.
- Tak. - Ale nie było skrótu.
Tam są strażaczki, co? Sądząc po kierunku.
Tak, wszystkie cztery.
- Tak? - Ruszajmy teraz.
- Przemieszczają się. - Musimy iść.
Szybko.
Ruchy.
Dawaj.
Musimy iść do bazy strażaczek.
Jest niestrzeżona.
- Strażaczek? - Tak.
Możemy ją sprawdzić.
Idźcie przodem.
Byle szybko.
Znajdziemy tylko flagę.
Potem najedziemy ich bazę.
Mogę dostać radio?
No tak, radio.
Chodźmy już.
OBECNA GODZINA
Wystarczy zobaczyć, gdzie flaga.
Nic więcej.
Strażaczki nie pilnowały bazy.
Za każdym razem wracałam z nową wiedzą.
- Siekiera. - Słucham?
Sprawdzimy, czy tam jest?
Tam, gdzie ją zostawiłyśmy.
KWADRATOWY DOM
Szybko.
Widać stąd flagę.
W tym samym miejscu.
Ale przywiązana liną.
Może trochę poluzujemy?
- Co? - Odsuń się.
Stanę na czatach.
Weszłyśmy do ich bazy poluzować linę
i trochę ją ściągnąć, żeby nie zauważyły.
Gdzie drzwi? Nie ma innego wejścia?
Kurczę, jak my tam wejdziemy?
Gdzie są drzwi?
Gdzieś tu muszą być.
To nie drzwi?
To drzwi.
- Tak. - Chodźmy.
Super, dużo się dowiemy.
Drzwi.
To te drzwi?
- Idziemy? - Mamy.
Jak to się zamyka?
Spróbuj pociągnąć.
Sprawdź, jak działa.
Spróbuj mi zablokować.
- Nie mogę. - Nie?
Nie ma jak otworzyć.
- Zostawmy otwarte. - Musimy.
Bo jak nie…
- Co robimy? - Co teraz?
Mają niespotykane drzwi.
Zawsze zamknięte bez choćby szczeliny.
Nie mogłyśmy ich rozgryźć.
Jak otworzyć drzwi bez klamki?
Poczekajmy, aż wrócą.
Mamy czekać?
Zamknijmy drzwi.
- Po co? - Zobaczyć, jak otwierają.
- Jasne. - Obserwujmy.
Zamknęłam i czekam, aż one otworzą.
Jasne.
Ukryję się i będę mówiła przez radio.
- Tam. - Dobra.
Ukryj się.
KWADRATOWY DOM
DRUŻYNA STRAŻACZEK DOM NA WODZIE
Za mną.
Drzwi żołnierek zablokowane łóżkami.
- Nie można ich otworzyć. - Okej.
Nie ma ubrań w szafkach.
Rzecz w tym,
że pewnie ukryły flagę, ale nie tutaj.
Opuszczony dom. Tu nic nie ma.
- Nie musimy się o niego martwić. - Racja.
Zostawmy to tak, jak jest.
Mamy 19.35.
DOM NA DRZEWIE
Widać stamtąd żołnierki.
- Nie lepiej porozmawiać tam? - Chodźmy tam.
Stamtąd łatwiej nas zauważyć.
Mamy sojusz.
Ustalmy konkretną godzinę, żeby uderzyć je szybko.
Byłyście u żołnierek?
Widziałyśmy ich bazę z zewnątrz. U nich zawsze jedna stoi na czatach.
Zawarłyśmy już sojusz ze sportowczyniami,
więc pozbycie się największego zagrożenia wiele nam ułatwi.
Dlatego chciałyśmy zaatakować żołnierki.
Byłyśmy w ich bazie.
Opowiadajcie.
- Co to za okno na górze? - No…
- Jest okno nad drzwiami. - Tam…
Najbardziej się martwię,
- że mogą mieć strych. - Nie mają.
- Tylko jeden pokój. - Jednopiętrowy dom.
Ale one mają dwie bazy.
Byłyśmy w domu na wodzie. Nic tam nie ma.
Urządziły co nieco dla zmyłki, ale tak naprawdę tam pusto.
To co robimy?
Może dwie lub trzy z każdej drużyny zaatakują?
Jedna osoba nie obroni bazy.
Nawet przed dwiema atakującymi.
Może pójdziemy w ósemkę?
- Tak, 15 do 20 minut. - Wszystkie?
- Ale wtedy ochroniarki mogą zaatakować. - Ryzykowałyby.
Na razie nie martwmy się o nie.
- Ja się nie martwię. - Podam powód.
Mają do pokonania długą ścieżkę.
Nie zdążą na czas.
Żeby dostać się do którejś z naszych baz,
muszą minąć bazę żołnierek.
Lepiej skończyć bitwę szybciej.
Nie ma sensu bronić w pojedynkę.
Właśnie.
Powinnyśmy wszystkie iść.
Dokończyć zadanie, nim przyjdą ochroniarki.
Musimy działać szybko.
Kto weźmie flagę?
- Dzisiaj wy dostałyście. - Możecie wziąć.
Jutro my?
Tak, a potem razem na ochroniarki.
Zróbmy to razem. Flaga będzie do wzięcia.
Co powiecie na to?
Idziemy w ósemkę i zbiórka przy skrzyżowaniu.
Jak już się spotkamy,
to zagwiżdżemy.
Taki sygnał do ataku.
Coś wam powiem.
Kojarzycie tę misę na arenie?
Gdy wrzucimy tam Syreni bilet,
zostanie równo pół godziny
do rozpoczęcia bitwy.
Trzeba tam pobiec, spalić bilet i wrócić.
To zajmie większość czasu.
Jaka godzina wam pasuje?
Nie wiemy. Jakieś pomysły?
Spodziewają się bitwy nad ranem.
Magazyn otwiera się o ósmej.
Wtedy będzie tam tłok.
Dobra, ósma, tak dla pewności.
No i…
Okej, ósma.
Zaufajmy sobie.
- Zostaniemy dwiema ostatnimi drużynami. - Tak.
Lojalność do końca.
- Dawajcie. Na trzy. - Dobra.
Raz, dwa, trzy.
- Dalej. - Dalej.
Byłoby straszne, gdybyśmy nie wygrały bitwy na arenie.
Nic byśmy nie spały.
Na-eun.
Słyszę cię.
Gdzie jesteś?
Ukrywam się przed bazą strażaczek.
Chcę zobaczyć, jak wchodzą.
Okej.
Siedziałam w krzakach jak gargulec.
Złapał mnie skurcz i pochyliłam się do przodu.
A potem złapał kolejny i pochyliłam się do tyłu.
Widzicie drogę, którą idziemy z powrotem do bazy?
Tak pójdziemy jutro.
Oby nikt nie złapał naszej flagi.
Od teraz będzie coraz lepiej.
Zabierzmy to do środka.
Ja to zrobię, dziewczyny.
Jesteś w tym dobra.
- Ma mocny chwyt. - Dziękujemy.
- Dzięki. - Chodźmy do środka.
Muszę zdjąć skarpetki.
Tak, zdejmij skarpetki.
Śpimy do ósmej rano.
Wcześniej nie zaczniemy.
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
Napisy: Cezary Kucharski