Na-eun.
Strażaczki idą.
Przyjęłam.
Widzicie drogę, którą idziemy z powrotem do bazy?
Tak pójdziemy jutro.
Oby nikt nie złapał naszej flagi.
Od teraz będzie coraz lepiej.
Zabierzmy to do środka.
Ja to zrobię, dziewczyny.
Jesteś w tym dobra.
- Ma mocny chwyt. - Dziękujemy.
- Dzięki. - Chodźmy do środka.
Muszę zdjąć skarpetki.
Tak, zdejmij skarpetki.
Śpimy do ósmej rano.
Wcześniej nie zaczniemy.
Ukryły flagę w namiocie.
Spytałam, czemu nie w bazie kaskaderek,
a one odparły, że ot tak.
Pomyślałam: „Okej, tak otwierają drzwi”.
Ale potem zaczęły rozmawiać.
„Jutro o ósmej rano robimy tak i tak ze sportowczyniami
na skrzyżowaniu przy wielkim drzewie”.
Warto było czekać.
ODCINEK 7 „WARTO BYŁO CZEKAĆ”
O której to zrobią?
Być może od razu po starcie.
Musicie przyjść.
Pomóżcie nam w obronie.
Mamy tylko jedne drzwi.
Zostawimy jutro naszą bazę i obronimy waszą.
Przyjdziemy wszystkie.
Z dwóch najsilniejszych drużyn zwykle to żołnierki atakowały
większą liczbą.
Mogłyśmy więc ukraść ich flagę.
Zdradzić je, jeśli byśmy chciały.
Ale dobrze wiedziałyśmy,
że wygrana po takim tanim chwycie byłaby dla nas zupełnie nic niewarta.
Trzeba im pomóc pilnować chaty.
Jak otworzyć drzwi?
Wiecie, kiedy zaczną?
Na pewno nie w środku nocy.
Zaczną o ósmej rano.
- Skąd wiesz? - Bo gdy wchodziły…
Świetnie.
- Chyba ją ucałuję. - Właśnie.
Ale możemy…
Ona była w wywiadzie.
W wywiadzie? Jest niesamowita.
Większość zwiadu robiła nam Na-eun.
Za każdym razem wracałam z nową wiedzą.
DZIEŃ 1 DOM NA WODZIE
W środku były trzy rzeczy zawinięte w koce.
Coś ostrego było na szafkach.
DZIEŃ 2 KWADRATOWY DOM
Zajrzałam tam.
Byłyśmy wcześniej w szpitalu.
Na-eun usiadła przy biurku.
Przejrzała wszystkie zapisane nazwiska.
Byłam na zwiadach
i szukałam informacji.
Najlepsza w zbieraniu informacji.
Ósma? Godzina zakupów.
Na skrzyżowaniu o ósmej rano
dwie drużyny połączą siły i zaatakują nas.
- Jesteśmy jedynym celem. - Będą atakować.
Na pewno.
Rozmawiały też o fladze.
Ktoś zapytał: „Schowały flagę w domu na drzewie?”.
Inna na to: „Nie, bo…”.
Sądząc po rozmowie,
- musiały ukryć w namiocie. - We własnej bazie.
Tej nowej mogą nie znać za dobrze.
Racja.
Zrobimy tak.
Przybiegnijcie tu, proszę, jak tylko zawyje syrena.
To jedyne wyjście i zdaje się najrozsądniejsze.
- Wygrajmy! - Wygrajmy!
Do boju!
Tylko uważajcie, bo ślisko.
Jutro będzie fajnie.
- Dobrze, że nie pada. - No.
Dobranoc, dziewczyny.
Pośpijmy. Niech się inne denerwują.
Po to mamy ten przywilej.
W TEJ SAMEJ CHWILI CHATA
Skupmy się na obronie.
- Ustawimy wszystko i pójdziemy? - Tak.
Dobra myśl.
- Wchodzi. - Tak.
Dobrze.
Ale i nam będzie trudno wyjść.
Żaden problem.
Wystarczy się obronić.
- Dobrze i solidnie. - O tak.
Jest 23.55.
Hyun-seon i Eun-mi staną tutaj.
Na-eun i ja schowamy się tu. Myślę, że przyjdą tędy.
Nie pozwólmy im wejść po schodach.
Będą musiały kucać, a wtedy można zabrać im flagi.
Niech idą schodami.
Opryskam je gaśnicą.
Jeśli przyjdą tu wszystkie strażaczki,
- ich baza będzie pusta. - Tak.
Może wtedy je zaatakujemy?
Rzucimy się na ich bazę?
- To może się udać. - Tak.
Ale takim pędem.
Potrafię biegać.
W wojsku zawsze biegałam w sztafecie.
Przez sześć lat biegałam na krótkie i długie dystanse.
Miały przewagę liczebną,
więc musiałyśmy działać szybko.
Zgłosiłyśmy się z Na-eun.
Eun-mi, kiedy jutro użyjesz gaśnicy,
to krzycz.
Taki będzie sygnał.
Narób hałasu, żebyśmy wyszły niezauważone.
Jasna sprawa.
Tylko bądźmy pewne, ile przyszło strażaczek.
Gdy Eun-mi je opryska,
będzie szansa na zgarnięcie flagi.
O której wstajemy?
- O siódmej? - Siódma rano?
- Godzinę przed startem? - Tak.
Mam nadzieję, że zaczną o ósmej.
DZIEŃ 4
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK CHATA
Nie mogę spać.
Ja też nie.
Nie mogę… Która godzina?
Jest 6.20.
Denerwuję się.
Właśnie.
O rety.
Lepiej włożę buty zawczasu.
Jakbym stała na linii startu.
Dokładnie tak się czuję.
Od dawna nie czułam takich nerwów.
- Ochroniarki pewnie też nie śpią? - Tak.
Ale się denerwuję.
DRUŻYNA OCHRONIAREK
Myślicie, że dam radę z biegiem?
Muszę się rozgrzać.
Która godzina?
Teraz?
Zostało 20 minut.
Czemu jest tak cicho?
- Czemu? - Cisza przed burzą.
Racja.
Lada moment.
Su-ryeon.
Może zaczekamy przy drzewach
i pobiegniemy na głos syreny?
Im bliżej żołnierek będziemy niezauważone, tym lepiej.
Która godzina?
Dziesięć minut.
Zaraz będzie 7.50.
Oby obie drużyny przyszły.
Pięć minut.
Przygotujmy się.
Co za stres.
Została minuta.
OBECNY CZAS
ZESZŁEJ NOCY
Nie mamy godziny. Jakieś pomysły?
Spodziewają się bitwy nad ranem.
- Może czwarta lub piąta? - Czwarta lub piąta?
Całodniowy stres.
Jeśli mają się stresować, to atakujmy w nocy.
Jutro czy dziś?
Po zachodzie słońca.
W nocy szło nam lepiej,
więc uznałyśmy, że trzeba je przetrzymać cały dzień
i zaatakować w ostatniej chwili.
- Podręczmy je. - Laba cały dzień.
- Będą się niepokoić. - No.
Nie będą mogły jeść.
Tym bardziej trzeba po ciemku.
Zróbmy o ósmej tak dla pewności.
Mogły nas zmylić, że chodzi o ósmą rano.
- Jak nie przyjdą, to wiadomo. - Przyjdą.
Albo będą takie wyluzowane cały dzień
- i przyjdą w nocy. - O 20.00.
Żebyśmy były zdenerwowane i zamknięte cały dzień.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
Dzień dobry.
Jesteśmy pierwsze?
- Nie mogę powiedzieć. - Rozumiem.
Na pewno pierwsze. Reszta się boi wyjść.
O to im chodziło.
Żebyśmy się zamknęły i bały.
Udało im się.
Ile kalorii nam zostało?
- Pięćdziesiąt. - Tak?
- Zostało parę pomidorów. - Możemy kupić dwa.
Musimy wymienić kalorie.
A jak one wtedy zaczną?
- O to chodzi? - Może zawyć syrena.
Trzeba robić, co się da, żeby przetrwać.
Myślisz, że nas zobaczą,
- jeśli się schowamy? - Nie.
Sportowczynie mogą obserwować
- przez lornetkę. - Fakt.
Nie powinnyśmy ich obserwować?
Po ósmej pójdą coś kupić za kalorie.
Może uda nam się je zobaczyć.
Sprawdźmy.
Widziałabym, gdyby patrzyły przez lornetkę,
ale nikogo nie ma.
No tak, zobaczyłabyś coś.
Nie ma ich.
Otwarta przestrzeń.
- Dobrze się odżywiamy. - Aż za.
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ MAGAZYN
Przyszły tylko sportowczynie, wiadomo.
- Dzień dobry. - Hej.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Czy deska ze sklejki jest za 130 kalorii?
- Tak. - Potrzebna nam.
- Weźmiemy trzy… - Dobrze.
Oraz krótkofalówkę.
Reszta nie może wiedzieć, że mamy krótkofalówkę.
Drużyny się pochowały, żeby nie przegapić syreny?
Jeśli syrena nie włączy się do 8.40 albo 8.50,
pójdziemy do magazynu?
- Nie możemy. - Nie dziś.
Mała cena za zwycięstwo.
Masz rację.
Bo inaczej wyjazd do domu.
Już po 8.40.
Chyba nie chcą, żebyśmy coś kupiły.
Zaczną o jakiejś nieokreślonej godzinie, żeby nikt nic nie kupił.
- Mówiłaś, że na kimchi jjigae? - Tak.
- Będzie 400 gramów. - Tak.
Ale dorzucę więcej.
Wygląda pysznie.
Weźmiemy trzy metry.
Wydałyśmy wszystko poza dziewięcioma kaloriami.
Dziękujemy.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Patrzcie.
Nie znają godziny startu bitwy,
- więc nie wyjdą. - Nikogo nie widzę.
Przepadają wszelkie kalorie niewydane w ciągu dnia.
Chyba fajrant na dziś.
KONIEC CZASU NA WYMIANĘ
Zmarnowałyśmy mnóstwo kalorii.
Ze 4000, co nie?
- Na pewno. - Ponad 4000.
Dużo mięsa.
Trochę wytrzymałyśmy z tą czekoladą.
Gdzie zjemy?
Deszcz nie szkodzi. Przecież spałyśmy w deszczu.
Smażony ryż.
Podano do stołu!
- Już? - Tak, będzie pyszne.
- Super. - Wygląda świetnie.
TYMCZASEM W NAMIOCIE
Wyobraź sobie.
Mięso, kimchi, kiełki fasoli, nutka szczypiorku…
Wiesz, co teraz? Podnosi się i…
Dodaję szczypiorku.
Potem smażony ryż z wodorostami i olejem sezamowym.
- Miło jest mieć dom. - Co?
Miło mieć dom.
Jeśli przetrwamy dzisiejszą bitwę,
będziemy spać w domu z drzwiami.
Zrobimy sobie naradę z tablicą i w ogóle.
Powspominamy dobre czasy.
Chyba nie mamy szans dziś odpaść.
- Według mnie mamy. - Tak.
- To zależy od strategii żołnierek. - Fakt.
Ochroniarki mogą zabrać nam flagę.
Nie znamy ich sytuacji.
Chyba tylko my i strażaczki jemy w spokoju.
Mamy grilla.
DRUŻYNA STRAŻACZEK KWADRATOWY DOM
Ale czad.
- Wygląda pysznie. - Wygląda świetnie.
Jakie dobre.
- Zjedzmy i wygrajmy. - Tak.
Warto było kopać.
My zaczynamy bitwę o bazy,
- więc luz. - Racja.
Czuję spokój.
Wyobraźcie sobie ten stres innych zespołów.
- Nie mogą się umyć ani zjeść. - No.
A my czujemy taki relaks.
Jesteście głodne? Wszystko gra?
Trochę jestem, no ale nie rozpalimy ogniska.
Ja wytrzymam.
- Musimy. - Damy radę.
Która godzina?
Prawie 11.40.
Jestem głodna.
Zaczną przed południem?
Niech już zaczną i tyle.
WALECZNE TOWARZYSZKI JEDNOŚĆ
Musimy coś zjeść, żeby mieć siłę.
- Jeśli się ruszysz, zgłodniejesz. - Wiem.
Chyba nie startują.
Zmieniły plany czy co?
Trzeba było iść coś kupić o ósmej.
Nie szkodzi, Su-ryeon.
- Bo dziś dostaniemy flagę? - Tak.
Noc w ładnej bazie.
Tak jest.
Czuję złość.
- Zróbmy z niej dobry użytek. - Ale się wkurzyłam.
Chcę tylko wiedzieć, czy po 12, czy przed.
- Tego nie wiemy. - Może teraz śpią.
Właśnie.
5 GODZIN PRZED BITWĄ
Chce mi się spać.
Umieram z głodu.
No niech się coś dzieje.
Nie każcie nam czekać.
A może one imprezują
i chcą walczyć wieczorem?
Musimy jakoś powstrzymać żołnierki,
póki nie zaatakujemy bazy i nie wyciągniemy im flagi.
Jakoś ochronić naszą bazę, gdyby tu przyszły.
Może wykopiemy tu dół?
- Żeby się potknęły. - Tak.
Zbliżamy się do chwili prawdy.
Mam nadzieję, że się uda.
Oby się ktoś przewrócił.
Mam przetestować?
Udawaj, że jest głębiej.
Dobra.
O nie, gdzie flaga?
Och, tam jest!
Jakoś tak?
Tego chcemy?
Tylko jedną nogą.
Potem zgarniemy ich flagę.
Jak mamy przenieść nasze rzeczy?
Bierzemy to?
- Flagę kaskaderek? - Tak.
Przywiążmy ją na szczycie domu na drzewie.
Co jeszcze zabieramy?
Weźmy na razie tę flagę.
Zapytajmy pozostałą dwójkę, czy zabrać ubrania.
Schowajmy to.
Min-sun, możesz iść zaraz za mną?
My takie poważne, a tu nikogo wokół.
Co tak długo? Właśnie po was szłam.
- Znalazłam je. - Dobrze.
Już tu szły.
Mamy też to.
Dobra robota.
Zawiesimy?
Zawieśmy razem.
Trzymaj jak najniżej.
Dobrze.
Dajmy to z przodu.
Jeśli spróbują tu wejść,
możemy tym powyciągać ich flagi.
Przybijmy tutaj i na dachu.
Zablokujemy drabinę tym namiotem.
No i w końcu pośpimy w domu.
No i wiecie…
- Dostałam w twarz. - Tak?
- Boże. - Ale zimno.
4 GODZINY PRZED BITWĄ O BAZY
CHATA
Baza żołnierek była pilnie strzeżona.
Pewnie na zmianę stały na warcie.
Jedna zawsze była na zewnątrz.
Boże drogi.
Nagle zerwał się wiatr.
Przewróciło się.
Są plusy i minusy.
Dobrze, że nie musimy chodzić do toalety.
Nic nie jadłyśmy.
Możemy kupić pomidory.
Ochroniarki mogą minąć chatę i ruszyć do ataku.
Obliczyłam, ile czasu zajmie im dojście do chaty.
Tylko trzy minuty.
Okej.
Ściemnia się.
- Nasz czas się zbliża. - Świetnie.
A one takie nieświadome.
Głupie nawet nie wiedzą, że zawsze uderzamy
w nocy lub o świcie, kiedy nic nie widać.
- Nie ruszamy się za dnia. - Nigdy.
Żeby nikt nic nie widział.
W siłach specjalnych nie poruszamy się w ciągu dnia.
Działamy głównie w nocy.
To może być to.
„Jeśli wykonamy ruch w nocy, one będą głodne
i będzie im źle po ciemku”.
Właśnie.
Nie zaspokoiłyśmy podstawowych potrzeb człowieka.
Tego nas pozbawiły i czekają. Zero jedzenia, toalety.
Mówiłam. Trzymają nas w gotowości.
Czuję się taka osamotniona.
Wiem, tylko…
W najgorszym wypadku wrócimy spać tutaj.
Możemy tylko zdobyć bazę sportowczyń.
Zaczynam się denerwować.
1 GODZINA PRZED BITWĄ O BAZY
Niebiosa nam sprzyjają.
To najlepsza obrona.
Padał deszcz,
były grzmoty i wiał wiatr, co bardzo nam pomagało.
Kto usłyszy w taką pogodę kroki?
Nie ma mowy.
Piękna pogoda, by umrzeć.
Oraz zabijać.
Może pójdę do strażaczek?
Zamienię słówko i przybiegnę.
- Proszę. - Niech już startują.
Oby wszystko poszło zgodnie z planem.
Schody mają pięć stopni.
Dwie lub trzy wejdą na górę,
a reszta musi pomagać stąd.
Spróbują nas tu zatrzymać.
Będę cały czas stała z przodu.
Będę z przodu, żebyście wyciągały ich flagi zza mnie.
- Dobrze? - Jasne.
Chodźcie.
Dawajcie.
Cokolwiek się dziś wydarzy…
Raz, dwa, trzy!
Denerwuję się.
Czuję, że wszyscy będą zaciekli.
- Walka na śmierć i życie. - Tak.
Idę, dziewczyny.
Bądźcie tam o 19.50.
Bez obaw o mnie.
Do zobaczenia.
DOM NA DRZEWIE
- Mogę do liderki? - Wejdź.
- Mogę? - Jasne.
Zatrzymają nas na schodach. Nie przepuszczą nas.
Potrzebujemy dwóch osób do siebie plecami.
Pójdzie jedna z was ze mną?
Stanę z tobą z przodu.
Odchylajmy się jak najmocniej.
- Ćwiczyłaś judo. - Tak.
Kto cię złapie, ciągnij.
Trzeba je powyciągać.
Nie możemy tylko patrzeć.
Gdy kogoś złapią, musimy pomóc.
Połapać flagi.
- Zniesiemy je po schodach. - Dobrze.
Mam ze sobą Syreni bilet.
- Nie śpiesz się. - Wrzucę o 19.35.
- Dobrze. - Dobra.
Spalę go o 19.35, czyli syrena zawyje o 20.05.
Nawet jeśli nie, bądźcie gotowe.
- To znak, że się spóźniam. - Dobra.
- Zaczniemy o 20.05. - Dobrze.
- Działajmy. - Do dzieła.
Damy radę.
- Starannie się przygotowała. - Co nie?
W KIERUNKU ARENY
SYRENI BILET
Zaczniemy o 20.05. Wrzuciłam o 19.35.
- Już wiedzą. - Okej.
Zapaśniczka judo i ja wejdziemy po schodach.
Powyciągamy, ile się da.
Spróbujemy je dorwać, dobra?
Mamy jeszcze czas.
Zawyje o 20.05, tak?
Ale się denerwuję. Dostałam ważną rolę.
Dasz radę!
Chodźmy.
- Do dzieła. - Damy radę.
Latarka.
- Rób, co chcesz. - Dobra.
Powoli. Mamy wszystko?
Siekiera…
- Co z młotkiem? - Mam go.
Poluzuję buty na miejscu.
Wyłączamy światło?
- Żołnierki nas zobaczą. - Wyłącz.
I tak biegniemy w tę stronę.
Zostawmy tu młotek i siekierę.
Połóż je przy kłodzie.
Intensywnie pada.
No nie, pada tuż przed startem.
Leje jak z cebra.
Nie przejmowałyśmy się.
Cały czas pracujemy w deszczu.
Dla nas to bez różnicy.
Będziemy walczyć w deszczu.
- Wiem. - Masakra.
Niebiosa nam sprzyjają.
To najlepsza obrona.
Wyczekiwanie się opłaciło.
Naczekałyśmy się.
WYTRZYMAJCIE, ŻOŁNIERKI
Lepiej, żeby tu nie przyszły.
Za trzy ósma.
Dziś jest ta noc.
Robi się poważnie.
Ale napięcie.
Inne pewnie się stresują.
Już 20.
One się przygotowują?
Jest po 20.
Tak?
Wszystkie ruszymy od razu.
Jeśli trzeba się cofać, wołaj.
Nie ma mowy.
Denerwuję się.
Stroje bojowe na przód.
Zostały sekundy.
Trudniej czekać, kiedy się wie.
- Dajemy! - Jazda!
Dawajcie.
- Do boju! - Do boju!
Ale pogoda.
Pogoda dziś szaleje.
Pięć sekund.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
BURZOWO ROZPOCZYNA SIĘ TRZECIA BITWA O BAZY
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ NAMIOT NAD KLIFEM
Do dzieła.
DRUŻYNA OCHRONIAREK SZAŁAS
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK CHATA
No i start.
Wyciągnij flagę.
Wyczołgaj się.
Infiltrowałyśmy je razem z Na-eun.
Jak tylko zawyła syrena, położyłyśmy się na ziemię.
- Dalej? - Może być.
CHATA DRUŻYNA ŻOŁNIEREK
Cholera.
- Weź młotek. - Młotek.
Weź młotek. Szybko!
DRUŻYNA STRAŻACZEK OPUSZCZA BAZĘ
Chodźmy!
DRUŻYNA OCHRONIAREK
Idziemy.
Do biegu.
Dawajcie, już czas.
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ OPUSZCZA BAZĘ
- Weź młotek. - I siekierę.
Mam młotek, weź siekierę.
Dobra, chodźmy.
Pośpieszmy się.
Wezmę gaśnicę.
Wyciągnij zawleczkę.
Już.
Jest 20.07.
Na pewno przyjdą tędy.
- Ty patrz tam, ja tam. - Dobrze.
Oby ochroniarki szybko przyszły.
DRUŻYNA OCHRONIAREK NA ŚCIEŻCE JELONKOWCÓW WODNYCH
DRUŻYNA OCHRONIAREK
DRUŻYNA STRAŻACZEK
Zgasić światła.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ
Już prawie, Seong-yeon.
Patrz tam. Nie zmieniaj miejsca.
- Hyun-seon. - Dobrze.
STRAŻACZKI SPORTOWCZYNIE
STRAŻACZKI, OCHRONIARKI, SPORTOWCZYNIE
DRUŻYNA STRAŻACZEK PRZED CHATĄ
Niżej.
Czekamy na sportowczynie?
Już są.
Cofnijmy się trochę.
Tutaj.
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ PRZED CHATĄ
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK, DRUŻYNA STRAŻACZEK, DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ
Szybko.
Już są.
- Sierżantko. - Tak?
- Ktoś idzie. - Widzę ruch.
Coś się rusza.
Tędy.
Uważaj na drzewo.
Uwaga.
Dalej!
Do ataku!
Dawajcie!
- Dawajcie! - Tu jesteście!
- Jazda! - Jazda!
A spróbujcie.
- Dawajcie. - Dalej.
Próbujcie.
Jazda.
Chodźmy.
Za nami!
Niech jedna uważa na tyły.
Opryskały nas gaśnicą.
Cztery strażaczki!
Musiałyśmy kupić czas.
Choćby nas dorwały, musiałyśmy grać na zwłokę,
żeby dać czas reszcie.
Cztery strażaczki!
Przyszły wszystkie cztery.
Nic nie widziały, więc pobiegłyśmy.
Miały przewagę liczebną,
więc musiałyśmy działać szybko.
Biegłam przez deszcz jak koń.
Spryskaj je.
Cofnij trochę.
Kazałam im czekać,
aż mgła opadnie.
Pod spodem jest pułapka. Pamiętajcie.
Uwaga na pułapkę. Jest linka.
- Tam też coś jest. - Widziałam.
Spójrz za nas, Min-seon.
Tam jest tego więcej.
Próbujcie.
Śmiało.
Ciągle krzyczały: „Próbujcie!”.
Wkurzające.
Uwaga.
Rzuciła gaśnicą.
Jak gaśnica była pusta, to nią rzuciła.
Wkurzyłam się.
Idą ochroniarki.
Po prawej!
DRUŻYNA OCHRONIAREK
TUŻ NAD CHATĄ
Biegiem.
Ej.
Stanie tam jedna? Żeby zatrzymać sportowczynie.
Uwaga na boki. Idziemy.
Raz, dwa, trzy.
Okej.
Łap!
Wyciągaj.
Nie ruszaj się!
- Wyciągnij! - Wyciągać!
Wyciągajcie!
Jest pod nią.
- Wyciągnij! - Pod nią.
- Gdzie? - Pod nią.
- Wyciągaj! - Wyciągnij!
- Dobra, mam! - Dobrze!
Kang Eun-mi z drużyny żołnierek odpada.
Wyciągaj!
Szlag.
Wyciągaj!
Cholera.
Mam!
Mam, zabieraj.
Lee Hyun-seon z drużyny żołnierek odpada.
Wyciągnęłam twoją, czemu wzięłaś moją?
- Oddawaj. - Byłam pierwsza.
Co?
Nie wiem, o czym mówisz.
Lee Hyun-seon z drużyny żołnierek odpada.
Cholera, moje oczy. Ktoś mnie…
- Co jest? - Ktoś mnie obrzucił ziemią.
Odwdzięczmy się tym samym.
Mówiłam trzy, cztery razy, że wyciągnęłam jej flagę.
A kiedy wstałam,
poczułam, że ktoś ciągnie moją.
Pomyślałam, że ktoś ją przytrzymuje.
Ale ta, którą wyeliminowałam, ciągnęła moją flagę.
Powiedziałam, że byłam pierwsza, a potem zaczęła się kłótnia.
Wyeliminowane osoby proszone są na arenę.
- Byłam pierwsza. - Ja byłam.
Wyciągnęłaś, jak już miałam twoją.
Nie, byłam pierwsza.
Pierwsza wzięłam.
Wyeliminowane osoby proszone są na arenę.
Powtarzam.
Wyeliminowane osoby proszone są na arenę.
Bitwa o bazy zostanie wstrzymana.
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
Odchodzę od zmysłów.
To one grały nieczysto. Nie wierzę.
Czy ja się mogłam…
pomylić?
Niesprawiedliwe.
Tak nie można.
Nie mogę już grać. Muszę iść na arenę.
Nie traćcie ducha walki. Zróbmy to i wygrajmy.
Spełnił się nasz najgorszy scenariusz. Aż mam dreszcze.
Najpierw do strażaczek?
- Tylko do nich. - Tylko?
Damy radę.
Dziś jest nasza chwila.
Chodźmy!
Wyciągnijmy flagę strażaczek.
Strażaczki były zagubione…
Cholera.
…bez liderki.
Co się dzieje?
Cholera, a one skąd?
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
Napisy: Cezary Kucharski