Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
WYTŁUMACZENIE WSZYSTKIEGO
Są wszyscy?
Wysiadamy!
Egzamin końcowy Ábela Trema
- Nagrywasz? - Tak.
To nie jest oficjalny wywiad.
Gdybym chciała cię zacytować, muszę coś mieć.
Najpierw opowiedz mi o sobie. Przedstaw się i tak dalej.
Dobrze.
Nazywam się Ábel Trem. Mam 18 lat.
W tym roku zdałem egzamin. Znaczy, zdałbym.
W poniedziałek Ábel zdaje sobie sprawę, że się zakochał
Cześć. Właśnie wstałeś?
Nie, już dawno.
O której? Masz zaspany głos.
Jakiś czas temu.
I jak tam?
W porządku.
Jedzenie jest w lodówce. Podgrzej.
Dobra.
- Całuję. - Pa.
Balaton jest spoko. Możemy jechać latem, razem.
Czy w dupie masz...
Nie odpowiedziałaś mi.
Wariuję.
Uczysz się?
Gotuję dżem. Chwileczkę.
Ciągle powtarzam.
Cześć, tato.
Co się stało z lodówką?
- W sensie? - Cała kuchnia zalana.
Odłączyłeś ją?
Tak.
Skąd tyle wody?
Nie wiem.
A kto ma wiedzieć?
Ty ją odłączyłeś od prądu?
- Tak. - Po co?
Bo z niej kapało. Woda już ciekła.
Włącz ją z powrotem.
Dobra.
Gotowe.
Idź.
Baran.
Możesz mieć szóstkę z literatury?
Pewnie tak.
- Ale wiesz... - Żadnych ale!
Możemy teraz myśleć o historii?
My? Kto zdaje, ty czy on?
Pytają was o XXI wiek?
Tak.
Zjedzmy świeży chleb.
Przyda się na jutro.
Ma zjeść cały bochenek?
- Co z nim zrobię? - Zapakuj!
Sam go zjem.
Zapomniałam, o co chciałam spytać.
Już zapytałaś.
- Czy pytają o XXI wiek. - Na pewno.
Nie spytałam.
Jest pytanie o pracę Parlamentu Europejskiego.
A odpowiedz na to.
Kto jest węgierskim ministrem finansów?
- Varga. - Jest dwóch Vargów.
- Doprawdy! - Mihály Varga.
Zgadza się.
Wysoki i chudy w okularach.
Raczej nie będziemy zgadywać ze zdjęć.
A wiesz, kim była Żelazna Dama? Margaret Thatcher?
Tak, była prezydentem Anglii.
Nie, prezydent zasiada w Białym Domu.
Była premierem.
A jak się nazywa prezydent Stanów?
- Biden. - Tak, wujek Biden!
A Francji?
Emmanuel Macron.
A teraz trudne.
- Von der Leyen. - Ursula?
Przewodnicząca Komisji Europejskiej.
A jak się nazywa ta baba,
autorka raportu o Węgrzech? Nasz największy wróg.
Jakiego raportu?
- Z jasnymi włosami. - Ma na imię jak twoja matka, Judith.
Sar... Sargentini.
- Następne trudne pytanie. - Nie dręcz go.
Nawet ty nie wiedziałaś.
Cześć.
Zaraz idę spać. Jestem zmęczona.
Jak wyszedł dżem?
- Trochę tego za dużo. - W sensie...
Zrobiłaś za dużo?
Nic nie umiem, a jutro...
Zabawne.
- Nie żartuję! - Jasne.
Janka, nie znam nikogo mądrzejszego od ciebie.
A u ciebie co?
Przerobiłeś symbolizm i rewolucję przemysłową?
Symbolizm. Mniej więcej.
- Rewolucji nie. - Ábel, bądź poważny!
Wykuj trzy rzeczy.
Nazwisko, data i wydarzenie starczą na trójkę.
Jakab cię nie obleje, jak będziesz to wiedział.
- Pokażesz mi ten dżem? - Daj spokój!
Proszę.
- Nie wejdę do kuchni. - Włącz FaceTime.
Ale okropnie wyglądam.
- Nie jesteś Giną Lollobrigidą. - Kim ona jest?
Nie wiem.
Tata tak mówi, kiedy mama narzeka na wygląd.
Poczekaj, zapiszę. Gina Lollo...
Lollobrigida.
Do cholery, Janka!
Musisz się uczyć! Ábel, rozłączam się.
Zapamiętaj trzy rzeczy, jasne?
Buziaczki!
W poniedziałek György myśli o wtorku
Zły sen?
Nie pamiętam.
Nawet tego, czy był zły.
Jucika!
Nie budzisz małego?
- A która jest? - 7:40.
Sama muszę wstać.
Dzień dobry i przepraszam za spóźnienie.
- Jenő Béresi. - György Trem.
Może być bardziej żółte?
Jeszcze bardziej.
Nie, za bardzo. Odrobinę mniej. Dobrze!
Mniej więcej dobrze.
Już wybieracie kolory?
- Znaleźliśmy właściwy. - Pięknie.
Chciałbym poznać trochę szczegółów.
Jak by pan opisał ten dom?
To bardzo ładny dom.
Ma dużo łuków i obłych konturów. Oraz kamieni.
Dach jest zaokrąglony jak fala.
Schody wejściowe są z kamieni.
Na dole ściany też są obłożone kamieniem.
- W środku jest piękny kominek. - Jaki mamy budżet?
Sto milionów.
A po lewej od kominka
są piękne drewniane schody, prowadzące na piętro.
Wyjście na balkon też jest łukowate,
ze szklanymi, trzyczęściowymi drzwiami.
Oczywiście sufit w salonie też jest...
Mogę przerwać?
Opisuje go pan tak szczegółowo,
że to chyba istniejący budynek.
Zgadza się.
A więc widział pan taki dom? Jest zbudowany?
- Tak. - A może nam pan pokazać zdjęcie?
Nie mam zdjęcia, bo to stary telefon, ale mogę pokazać
artykuł, w którym piszą...
Tutaj, proszę.
Czy to żart?
Nie, pracowałem tam.
Czyściłem basen.
- Spodobał mi się. - Wkręca mnie pan?
Nie, mam pieniądze.
Zarobiłem, a część odziedziczyłem.
Marzę o tym domu.
Mamy panu zbudować dokładną kopię domu ministra spraw zagranicznych.
Zgadza się.
Wydaje mi się, że dom pana Szijjártó
kosztuje o wiele więcej, niż wynosi pański budżet.
Wziąłem to pod uwagę. Mam dużo mniejszą działkę.
Więc myślałem...
o mniejszej wersji.
Co słychać?
- Spoko, uczy się. - Mam nadzieję.
Rozmawiałam z nim.
- Bez obaw. - Mam coś kupić?
Znalazłem dobrą pracę.
Gdzie?
- W Danii. - W Danii?
Tutaj mi odbija.
Ludzie są nieuprzejmi.
Mama jest lekarzem, a tyra jak niewolnik.
- W tramwajach sami wariaci... - Spokojnie, Balázs!
- Spotkałem Fruzsi. Jest w ciąży. - I wszystko jasne.
Nie mamy na to czasu.
Widzisz? Zeskanuj.
Co?
Chryste Panie!
Cholera jasna!
Co to ma być?
Tato.
Wyłączyłeś lodówkę?
- Nie. - Sama się wyłączyła?
Podpięta do kontaktu?
Sprawdzę.
Podpięta. Teraz.
- Stary grat. - Jasne.
Wiesz, ile kosztuje nowa?
- Uczyłeś się? - Tak, nie skończyłem.
Zaczekaj!
Kupiłem ci Túró Rudi.
Dzięki.
W mordę.
Tak, skwiercz!
Dodają pełno wody, a my mamy to jeść.
Cześć, Gyuri!
Co to za zapach? Włącz okap!
Zasmrodzimy cały budynek.
Proszę, włączony.
- Uczy się? - Mam nadzieję. Jest u siebie.
- Daj. - Poradzę sobie.
- No to pokroję pomidory. - Ja gotuję!
Kochanie, sam chcesz wszystko robić?
Przebierz się, bo znikasz w łazience na całe wieki.
- Muszę rozwiesić pranie. - Nie musisz.
Zimne jajka są niesmaczne.
Mamo.
Jesteś zdrowy?
Nie wiem.
To od ciągłej nauki. Ale to dobrze.
Nie idziesz spać?
Lubię tę ciszę.
Co oni widzą w tym mieście?
Oni?
Zadbani Norwegowie,
którzy w latach 70. mieli gorzej niż jakikolwiek kraj socjalistyczny.
Co sobie myślą?
Że tu są Bałkany.
Komuniści.
Trabanty.
Tania siła robocza. Idioci.
Może dopiero co przylecieli.
A więc nie widzieli jeszcze miasta.
I tego im zazdroszczę.
Dojdą do końca ulicy, skręcą w lewo,
dotrą do placu Gellérta
i zobaczą oświetlony Most Wolności.
Całe piękne miasto.
Chyba że ten głupi burmistrz to też spieprzy.
A już miałam powiedzieć, że pięknie mówisz.
Do wszystkiego mieszasz politykę.
- Możesz przestać? - Ale to ważne.
Wkrótce upadną całe kraje.
Kraj nie może upaść.
Stoi na ziemi. Kraje stoją na ziemi.
Idę do środka.
Byle do jutra.
Jeden z poniedziałków Jakaba
Peti! Przepraszam.
- Nie szkodzi. - Peti, idziemy do domu!
Dorka!
- Czekaj! - Co jest?
- Mówiłem, że potrzebuję samochodu. - Kiedy?
- Mam rozmowę z Hargitayem. - No i?
Zawożę tam Magisa ze sprzętem.
- Kim jest Magis? - Operatorem.
Potrzebuję samochodu.
Mam jechać z dziećmi autobusem?
Mówiłem ci o tym.
Czym ja się przejmuję?
Nie umiesz nic zaplanować.
Johanna się spóźni. Teó już jest spóźniony.
Wyjmę cię z drugiej strony.
- Zamówić ci taksówkę? - Nic nie rób.
- O której kończysz? - O piątej.
Niedobrze, Teó kończy muzykę o 16:45.
A Johanna kończy basen o piątej. W innej dzielnicy.
Tatuś was odbierze, dobrze?
Mścisz się za coś?
Mszczę się? Trzeba odebrać dzieci.
Ty powinieneś, panie profesorze historii!
Przepraszam. Myślałem, że ci powiedziałem.
Ja też przepraszam.
- Powodzenia. - Na razie.
- Co tu robisz? - Cześć.
Kazałeś posprzątać.
Miałeś się ich pozbyć.
- Nie. - Malarze przychodzą pojutrze.
A my mamy mapy cyfrowe i projektory.
Kto używa takich? Na tej brakuje morza.
To piękne mapy.
A malowanie nic nie da.
Cała ściana nad oknami zamokła, widzisz?
Mniejsza z tym, nie po to przyszedłem.
- Klári jest w ciąży. - Serio?
Rodzi we wrześniu.
Nawet ja nie zauważyłem.
Więc od września weźmiesz też 10. klasę.
Dziesiątą?
Jasny gwint.
Dobrze.
- Dzień dobry, Balázs! - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Dzień dobry, Janka! Przyniosłaś?
Tak. Nie skończyłam, ale podobało mi się.
Zrobiłaś notatki?
Nie. Ja tylko...
Szkoda.
Profesorze, chcę z panem być.
- Słucham? - Chcę z panem być.
Nie obchodzi mnie różnica wieku.
19 lat między nami to żadna przeszkoda.
Te wszystkie konwenanse społeczne
nie pozwalają nam być razem
i to jest nienormalne. A ja wiem...
Czuję do pana to samo, od kiedy zobaczyłam pana cztery lata temu
i nigdy nie czułam się podobnie przy nikim innym.
Cóż...
Dziękuję, że mi to mówisz. Szanuję twoje uczucia.
Ale przeszkodą nie jest tylko 19 lat różnicy.
- A co jeszcze? - Związek to dwie osoby.
Jak rozumiem, mam być jedną z nich.
Ale mam żonę i dwoje dzieci.
Rodzinę.
Proszę mnie źle nie zrozumieć, bo wszyscy tu pana lubią,
ale pańska rodzina
nie uczestniczy w szkolnych imprezach, nie była na studniówce...
A z jakiej racji? Co to ma do rzeczy?
Niektórzy sądzą, że pan jest gejem.
- Wiem, że nie. - Niech sobie myślą.
Są nauczyciele, którzy mieszają życie zawodowe z prywatnym.
Ale nie ja. I to jest moją zasadą.
Dobrze, ale nie uważa mnie pan za atrakcyjną?
Nie.
Nie chcę cię zranić.
Dla mnie jesteś inteligentną dziewczyną.
Nie mogę patrzeć na ciebie jak na kobietę, przykro mi.
Jasne.
Dobrze.
- Jestem. - Cześć.
- Nie mogłem zaparkować. - Spoko.
Wkurza mnie ten dziadowski statyw.
Pogadaliśmy, ale zrozumiał, że musimy poczekać.
- Wkurzył się? - Nie, ale jest gorąco.
- Dzień dobry, Jakab Maár. - A więc to z tobą rozmawiałem.
- Dziękuję za przyjście. - Spóźniłeś się.
- Przepraszam. - Udzielę ci rady, młody człowieku.
Przepraszaj za spóźnienie,
zanim się przedstawisz.
- Ma pan rację, przepraszam. - Jestem stary,
ale mój czas nie jest przez to mniej cenny.
Wiem, jeszcze raz przepraszam.
Czemu nie zwróciłeś się o dofinansowanie?
Chciałbym to zrobić przy tym serialu dokumentalnym.
Dlaczego jest dla ciebie taki ważny?
- Powiedziałem przez telefon. - Teraz się widzimy.
Tak.
Uczę w liceum Dsidy.
I chcę, żeby usłyszeli o tym od kogoś, kto przy tym był.
- Żeby poznali prawdę. - Dobrze.
Jutro przeprowadzamy wywiad z Jánosem Czinkotą.
- Z Jancsim? - Tak.
- Był raz u nas. - Kręćmy.
Jesteśmy na placu Széna.
Często odwiedza pan miejsce walki z sowieckimi czołgami?
Nie, od dawna mieszkam w Göd.
Jeżeli chcesz mnie spytać o wspomnienia,
to mogę powiedzieć,
że pamiętam wszystko wyraźnie.
Uczestniczył pan w demonstracjach 23 października 1956
czy dopiero później?
Tak naprawdę to pytanie powinno brzmieć:
Na jakim etapie naszego intelektualnego rozwoju
doszliśmy do chwili,
kiedy powiedzieliśmy "nie". W takim przypadku...
Tak, ale to ważne,
żeby pokazać poszczególne etapy.
Oczywiście to nie było nic planowo zorganizowanego,
ale się powiodło,
dopóki sowieckie siły nie zaatakowały Węgier.
Byłoby dobrze, gdybyśmy zagłębili się w szczegóły.
Jeśli chcesz znać szczegóły,
to na kolację jadłem pierogi ze śliwkami.
Dobrze pamiętam ich smak.
23 października?
To był 24.
Po pierogach nie mogłem spać
i przyłączyłem się do bohaterów z placu Széna.
- To było 24? - Tak.
Wieczorem?
Ty niewinna owieczko... Tak!
Rozumiem. A potem?
Potem przepchnęliśmy wagon
z dworca Déli.
Miał posłużyć jako barykada.
I to wszystko działo się 24?
25! Jak mogło się wydarzyć 24?
Ostrzał Parlamentu, siedziby radia. Nie mieliśmy żadnej strategii.
Przepraszam.
O ile wiem, bazę na placu założono 26 października.
Doprawdy? Byłeś tam?
A wagon przepchnięto jeszcze później, 27 października.
Skoro tak dobrze znasz historię, czego chcesz?
- Ustalić porządek wydarzeń. - Kończymy.
- Przesadziłeś! - Przepraszam.
Błagasz, żebym przyjechał, a potem bezczelnie się spóźniasz
- i pouczasz. - Nie chciałem.
Przepraszam!
To koniec?
Tak.
Tato?
Cholera jasna!
- Coś się rozlało? - Zgadłaś.
Przepraszam.
Szlag by to.
- To tylko woda. - Dajcie mi pięć minut.
Chcę popracować.
Zostaw tatę, pracuje.
- Odrobiłeś lekcje? - Tak.
Nikt inny się z nim nie posprzeczał.
To chyba z powodu mojego ojca.
- Dobra. - Może być?
Tak. Świetnie.
- Wyłączyłaś? - Idiotka ze mnie.
Wtorek: Ábel w opałach
Bori wyszedł, jestem następna.
Może mi coś opowiesz?
- Co mam opowiedzieć? - Coś, co mnie rozproszy.
Dobra.
Przy okazji, mam nowe buty.
Mama mi je kupiła. Nie było mnie z nią.
- Wyglądają spoko. - Nie cierpię ich.
Uciskają mnie na piętach.
I wyglądam w nich jak prawnik.
Prawnik?
Boisz się, że inni wezmą cię za prawnika?
Nie chcę, żeby ktoś miał o mnie jakieś wyobrażenie.
Chcesz być niepozorną twarzą.
Co?
Nic, to taka piosenka.
Janka Szabadi.
Powodzenia.
Ábel Trem.
Ábel!
Dzięki.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Który temat?
Numer sześć.
Rewolucja przemysłowa ery nowożytnej.
Przepraszam, ale...
Nic nie wiem.
Jesteś pewny?
- No więc? - Raczej tak.
Chcesz wybrać nowy temat?
- Tak. - Masz prawo,
ale w takim przypadku dostaniesz najwyżej trójkę.
Dobrze?
Ábel...
Rewolucja przemysłowa. Znasz to.
Numer trzy.
Juliusz Cezar.
Możesz usiąść i zrobić notatki.
Dziękuję.
Janka Szabadi.
Mój temat to epoka wielkich odkryć.
Wielkie odkrycia geograficzne
miały miejsce między XV a XVII wiekiem.
Powszechnie uważa się,
że to Krzysztof Kolumb
pierwszy dotarł na wyspę Hispaniola
12 października 1492, ale Portugalczycy byli już wtedy...
Południowi plantatorzy
traktowali afroamerykańskie dzieci jak żywe zabawki.
Wspaniała odpowiedź. Wspaniała!
Proszę pana, odpowiedziała znakomicie!
Jestem z ciebie bardzo dumny, Janka.
I słusznie. Bardzo ci za to dziękuję.
Nie musisz płakać.
Poszło ci rewelacyjnie.
Ábel Trem!
Jaki temat?
Juliusz Cezar.
Nic nie powiesz?
Chcesz się napić wody?
Ábel. Spójrz na mnie.
Nie denerwuj się.
Weź głęboki oddech i zacznij.
O jakim okresie mówimy?
Chcesz spojrzeć na mapę?
Coś się stało?
Ábel...
Czemu przypiąłeś barwy narodowe?
- Mamo. - Mów!
Dostałem szóstkę z historii sztuki.
Piątkę z literatury.
Ale z historii...
Zdałeś?
Nie.
Chce pani usiąść?
Nie, dziękuję. Możesz siedzieć.
Widzę, że po egzaminie.
Są jeszcze w tym kraju patrioci.
Tato.
Już jesteś?
Jestem.
Wyjaśnisz mi, co się stało?
- Oblałem. - To już wiem.
Mama mi powiedziała.
- Nie odbierałeś moich telefonów. - Jej też nie.
Sam do niej zadzwoniłem na końcu.
Nie obchodzi mnie to.
Powiesz, co się stało na egzaminie z historii?
Gadaj! A może złożyłeś ślub milczenia?
Oblałeś egzamin końcowy!
Wiesz, kto oblewa egzaminy?
Najpierw...
wylosowałem rewolucję przemysłową.
Rewolucję przemysłową, no i?
To był temat, który...
Nie to, że nie wiedziałem, ale...
Trochę się go bałem.
Dlatego powiedziałem, że wolę wybrać inny.
Ale wtedy jest trójka.
Daję słowo, oszalałeś.
Zrujnowałeś sobie życie.
Może nie trzeba było...
Siedzieli przede mną.
Przestraszyłem się. A jeśli nic nie wiem?
Nie do wiary!
Jaki był drugi temat?
Druga rewolucja przemysłowa czy ki diabeł?
Juliusz Cezar i...
Julius Cezar i?
Nie pamiętasz nawet pytania egzaminacyjnego!
Bujasz w obłokach?
Chyba za mało cię młotkowaliśmy.
Wiesz, kto z tej rodziny oblał egzamin?
Nikt.
Poważnie, nikt.
Nawet twój głupi kuzyn jakoś zdał.
Co za wstyd!
O Juliuszu Cezarze też pewnie nic nie wiedziałeś.
Czy tak?
- Nie wiedziałeś. - Nie.
- Wiedziałem, ale... - Ale co?
Postanowiłeś zostać śmieciarzem? Proszę bardzo!
Zbieraj śmieci do usranej śmierci!
- Nie było cię tam! - Nie było mnie?
Zdałem ustny jak każdy w tej rodzinie.
Ale tam cię nie było!
Czepia się mnie, od kiedy pokłóciłeś się na wywiadówce!
Choć i tak nie lubię tego dętego dupka!
- Co to za bzdury? - Żadne bzdury!
Juliusz Cezar. Co o nim powiedziałeś?
Słowa nie mogłem wykrztusić, bo ciągle się mnie czepiał!
Jakab mnie nie cierpi. Nas.
- Uwziął się na mnie. - I dlatego oblałeś.
Właśnie z tego powodu, tato.
Widziałem, jak śmieje się w duchu: "Syn tego głupiego wyborcy Fideszu".
Nabijał się z mojej wpinki.
O czym ty mówisz?
- Nie odpiąłem wpinki z marynarki. - Wpinki?
Nie było cię tam, tato.
Zapytał nawet, co to takiego.
- O co spytał? - Zapytał:
"Czemu przypiąłeś barwy narodowe?".
Muszę wyjść.
Na egzaminie?
Co?
- Zapytał cię o to na egzaminie? - Tak.
Jak mogłeś zapomnieć rewolucję przemysłową?
- Cześć. - Mamo.
- Wychodzę. - Czekaj. Tata mi powiedział.
Popatrz na mnie. Spójrz mi w oczy!
Naprawdę tak było?
Z tą wpinką?
Tak. Muszę iść.
Siema!
Cześć.
Ábel! Gdzie byłeś?
W domu. A gdzie Janka?
- Gdzieś tam. - Zalana w trąbę.
- Wszystko gra? - Tak, dzięki.
Cześć.
Tam leży. Zaniosłam jej wodę.
- Ale nie wypiła. - Dzięki.
Janka.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Janka.
Kocham cię.
Masz się już lepiej?
Szkoda, że nie pójdziesz na studia.
Tak.
Kiedy jest poprawka?
- Nie mam pojęcia. - Nawet nie sprawdziłeś?
- Głupio zrobiłeś, że nie powiedziałeś. - Wiem.
Co najgłupszego zrobiłaś w życiu?
Najgłupszego? Nie mam pojęcia.
Bo Máté zaproponował,
żebyśmy karmili mewy na Moście Małgorzaty.
Najgłupsze, co zrobiłam, to zakochanie się w Jakabie.
Chyba mi odbiło.
A więc nie przyjdziesz?
Będę na festiwalu z siostrą przez cały czas.
A ty?
W sensie?
Co ty zrobiłeś najgłupszego? Wymieniłeś jakiś idiotyzm!
Myślę, że swojego najgłupszego uczynku jeszcze nie zrobiłem.
Nie zrobiłeś?
Chyba już pójdę.
Padam z nóg.
Fajnie, że znowu mnie odprowadziłeś.
Nie ma sprawy. Pa.
Pa, głupku.
Wtorek: wiele stron milczenia Jakaba
Jakab. Zaspaliśmy.
Jasna cholera.
Dzieci! Wstawajcie.
Rodzice zaspali, więc musicie się spieszyć.
Teó! Jojó!
Szybko. Kupa, siusiu, zęby!
Jakab, podaj masło i kiełbasę.
Zaraz się rozruszam. Na razie staram się otworzyć oczy.
Zostawisz samochód pod szkołą, jak odwieziesz dzieci?
- Nie ma masła. - Kupiłam. Na środkowej półce.
- Mam. - Wiesz, że zawsze tam jest.
- No to jak? - Z autem?
Teó, powiedz, że już wstałeś!
Chwila! Dzisiaj egzamin końcowy.
Muszę włożyć ten cholerny garnitur.
- Robię kupę. - Wybacz, nie wiedziałam.
Znowu wlałaś za dużo wody do czajnika.
Nie odpowiedziałaś.
Dobra, podjadę.
Tylko zejdź po kluczyki, nie chcę tam wchodzić.
Jeszcze nie wyszła?
Pęcherz mi pęknie.
Wysikaj się do wanny.
Teó, nie ma na to czasu. Umyj zęby, jesteśmy spóźnieni.
Mam przyjęcie o szóstej, więc nie wrócę przed siódmą.
Która godzina?
Przepraszam za spóźnienie.
Dzień dobry.
Márta. Przepraszam, witaj.
Nie szkodzi.
Cieszę się, że do nas dołączyłeś.
Zaczynajmy.
Máté, przepraszam.
Możesz zaczynać.
Powiem o narodzinach dwubiegunowego świata.
Chciałbym zacząć od przyczyn.
Po roku 1945, wraz z zakończeniem drugiej wojny światowej,
powstał dwubiegunowy porządek świata,
a Europa została rozdarta na dwie części.
Jedna stała się częścią Związku Radzieckiego,
a druga - częścią USA.
Chodziło o interesy i ograniczenie liczby Żydów.
Żydzi nie mogli pozostać członkami partii.
W 1941 zniesiono prawo do mieszanych małżeństw.
Wielu myślicieli zastanawiało się, co będzie dobre dla społeczeństwa.
I tak powstało wiele współczesnych ideologii politycznych.
Być może najważniejszą jest liberalizm,
podkreślający pryncypialną pozycję
wolności i powszechnej równości.
Między XV a XIX wiekiem
około 20 milionów Afroamerykanów przetransportowano do Ameryki.
Myślę, że to dobrze ilustruje nieludzkie warunki,
ale właściciele plantacji...
Jeśli potrzebujesz więcej czasu, wróć na pięć minut do notatek.
Jest Kościół Ewangelicki i Protestancki,
które założono razem z Katolickim w średniowieczu.
Przede wszystkim był Luter.
Był Niemcem
oraz katolickim mnichem.
Pojechał do Rzymu.
Do Watykanu.
Ale tam zupełnie stracił wiarę
i dlatego napisał...
Czy ten chłopak może zdać?
Nie.
- Mogę jeszcze zmienić jego ocenę. - Posłuchaj, Marci.
Chcieliśmy mu pomóc. Nie powiedział, o co chodzi.
Nie skorzystał ze źródeł, z niczego.
Pogorszy nam statystykę.
- Na razie. - Cześć.
Cześć!
- Nie zauważyłeś, że wróciłam? - Zamyśliłem się.
Mam pytanie. Zauważyłbyś, gdyby jedno z dzieci
zaczęło gonić drugie z nożem w ręku?
Czy dopiero, kiedy krew spryskałaby ci laptop?
Usiłuję coś z tego zrobić.
Hargitay obdzwonił wszystkich
i powiedział, żeby ze mną nie gadali.
Następne pytanie.
Podoba ci się jeszcze moja dupa?
Jesteś pijana?
- Zadzwoń do Tibora. - Po co?
Bo powiedział mi: "Dorka, wciąż masz zgrabną dupcię".
- Tak powiedział? - Dokładnie tak. Dupek.
Pogadaj z kadrami.
Z kadrami? A to dobre.
Może od razu z obyczajówką?
I terapeutą. Chodził z kadrową przez rok.
Z kimś powinnaś pogadać.
To ty powinieneś, mój drogi, cudowny Jakabie Maárze.
Powinieneś zadzwonić do tego palanta i powiedzieć:
"Słuchaj, Tibor. Zajebię ci z bańki,
jeśli choćby pomyślisz coś sprośnego o mojej żonie".
Naprawdę tego chcesz?
Trochę.
Przy okazji. Ten twój film...
Ruscy strzelający do węgierskich powstańców.
Jak chcesz teraz zdobyć fundusze?
Patrz, jest Dudu. Chodźcie, dzieci.
Kiedy wtorek György'ego robi się chujowy
A więc masz już zgodę. Wspaniale!
Zapewniam ci pracę i wykształcenie, a ty dajesz nogę!
Super! Powiesz chociaż, o co chodzi?
- O wszystko. - Sranie w banię.
- Wolność. To jest twój problem. - Wiedziałem, że nie zrozumiesz.
Chcę się rozwijać. Mieć jakiś cel.
To się rozwijaj. Rozwiń się aż do Danii!
Niech cały kraj wyjedzie do Danii!
A jak nam się znudzi, cały kraj się spakuje
i pojedziemy do Stanów! Potem będzie Madagaskar i Mars!
Sześć lat temu, kiedy do mnie przyszedłeś,
pomyślałem: "Oto dzieciak z jajami".
Każdy potrzebuje obiektu nienawiści.
Migrantów, gejów, nauczycieli...
Albo Viktora Orbána z kumplami.
Kochasz Fruzsi, więc chcesz jechać do Danii.
Nie dlatego! Chcę wyjechać, bo...
- Mam tego wszystkiego dosyć! - Wiesz co, Balázs?
Mój ojciec chciał być architektem. Ale go zwolnili.
Wiesz, arystokratyczne pochodzenie.
Zdecydowała jego przeszłość.
Mógł wyjechać w 1956.
Ale został.
Gdyby wyjechał, czułby, że przegrał.
A tu miał rodzinę. Nas.
I z dyplomem inżyniera tyrał na budowie!
Nosił zaprawę. Budował socjalizm gołymi rękami.
Również dla ciebie, choć nie było cię jeszcze na świecie.
Potem pracował przy renowacji Mostu Wolności.
I być może nigdy nie poznamy prawdy.
Podobno za dużo wypił i spadł.
Zmarł podczas renowacji Mostu Wolności.
Odtąd jestem z niego dumny. Bo został.
A kiedy jakiś młody hipster zaczyna mówić o Danii...
przypomina mi się ojciec.
Jakieś informacje?
No to poczekajmy jeszcze. Na razie.
Rozumiem.
Rozumiem, panie Gyuri, ale...
jednocześnie...
Mama ratuje ludzi za śmieszne pieniądze.
Za granicą ona czy ja zarobilibyśmy trzy razy więcej.
Chcesz podwyżki?
Nie, chcę wyjechać!
Też nie będzie mi łatwo.
Zostawię matkę.
I jak? Wyszedł?
Jakie oceny? Powiedz!
No, mów!
Oblał?
Porozmawiamy w domu.
Co znowu?
Tato?
Już jesteś?
Ciśnienie masz idealne.
Połóż się.
Buty.
Nie musisz zdejmować, po prostu...
Rozepnij koszulę.
Słyszę tu strzykanie.
A tutaj czuję ucisk.
Z trudem oddycham.
I te zawroty głowy...
- Ale teraz jest dobrze? - Tak.
Głowa mi pęka.
Syn nie zdał.
Ábel?
Historii.
Ma tego nauczyciela. Chyba ci o nim mówiłem.
Oględnie mówiąc...
kutasa.
Poważnie.
Uczy ich o Holocauście od A to Z.
Pokazał im "Syna Szawła", zaprowadził do Domu Terroru.
Naprawdę.
Nie mówiłem ci o nim?
Poszli do Domu Terroru zapoznać się z wystawą o Holocauście. Szczegółowo.
A na ofiary komunizmu nie miał czasu. Te 40 lat nie jest aż tak ważne.
Obejrzeli film z lat 60., posłuchali punkowej piosenki
i tyle. Kpina.
Ale poważnie,
musiałem ci o nim mówić.
Nawet pokłóciłem się z nim na wywiadówce.
- Zawsze się odszczekuje. - Ten z Dsidy?
Tak.
Pomyślałby kto.
Liberał... Pewnie młody, jeśli się nie mylę.
Niedawno skończył 40 lat.
Nie powiedziałem najważniejszego.
Mój chłopak miał wpinkę z flagą.
Wpinkę?
Przy marynarce.
Twierdzi, że to dlatego go oblali.
Nabijali się z niego.
Ábel nie jest prymusem, ale nie jest głupi.
Ten belfer nawet zapytał go: "Po co ci ta wpinka?".
"Po co ta wpinka?".
Chyba też zmierzę sobie ciśnienie.
Nic nie mów przez chwilę.
Niedawno czytałem wywiad z jednym muzykiem.
Powiedział: "Kocham ten kraj".
Sukinsyn.
Nie można już powiedzieć "ojczyzna".
Wstyd, co?
Codziennie nas obsmarowują.
Belgowie.
Niemcy, Francuzi.
Jesteśmy nazistami,
komuchami i co tam jeszcze wymyślą.
Węgrzy... Cóż.
Ja tylko...
Co teraz z nim będzie?
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Ignáca Töröka 9, poproszę.
Bardzo dziękuję.
Wzajemnie, panie doktorze.
Dzień dobry.
Przepraszam. Jestem Erika Hajnal.
Anna Aulich.
Trochę wstyd mi przychodzić.
Jesteśmy sąsiadkami.
Mieszkam piętro niżej i niechcący usłyszałam...
Ściany są aż tak cienkie?
Nie, okno było otwarte.
- Wie pani, to w tym jakby kominie. - W szybie świetlnym.
Erika - czwartek
Dzień dobry, Erika Hajnal, dziennikarka z Węgierskich Dni.
To może zabrzmieć dziwnie...
Dostałam ten numer od pańskiej fryzjerki.
Przedwczoraj wiózł pan pasażera,
który opowiedział o chłopcu zdającym egzamin końcowy.
- Tym z wpinką patriotyczną? - Tak.
Kto panu o tym opowiedział?
Kim pani jest?
Erika Hajnal, dziennikarka z Węgierskich Dni.
Chce pani o tym napisać? Nie chcę, żeby o mnie wspominano.
Ależ skąd.
To znaczy tak, chcę napisać, ale to jest prywatna rozmowa.
Rozumiem. To chyba był lekarz.
Zabrałem go z ulicy Király.
To chyba spotkało syna jednego z jego pacjentów.
Bardzo dziękuję.
I przepraszam.
- Nie szkodzi. - Miłego dnia.
Do widzenia.
Chcę się dowiedzieć o chłopcu,
który miał wpinkę z flagą na egzaminie...
A więc to pan.
Węgierskie Dni.
Dziękuję. Staramy się, jak możemy.
Artykuł.
Powtórzy pan nazwisko?
György Trem. A imię syna?
Ábel...
Cześć, Sándor!
Mamy spotkanie redakcyjne, ale trafiłam na niezłą historię.
Tak, witaj.
To gruba sprawa. Opowiem przy odsłonięciu pomnika.
Tablicy pamiątkowej, jasne.
Będę o 14:00, tak.
Jest tu kto?
- Dzień dobry. - Nie wiem, czy dobrze trafiłam.
Może mi pani powiedzieć, czy Ábel Trem uczy się w tej szkole?
Pani z policji?
Nie. Skądże.
- Chcę napisać o jego egzaminie. - Dziękuję za zainteresowanie.
Ale w takich sprawach
trzeba się do nas zwracać na piśmie,
bo my też musimy prosić o pozwolenie z centrali.
- Z jakiej centrali? - Z kuratorium.
Może pan dyrektor coś poradzi...
- Dzień dobry. - W czym mogę pomóc?
Pani jest dziennikarką.
Chce napisać o egzaminie końcowym.
Niestety, nie możemy się wypowiadać bez pozwolenia.
Nie wiedziałam.
Każdy pracownik musi mieć pozwolenie.
- Jaka gazeta? - Węgierskie Dni.
Chcę napisać o sprawie Ábela Trema.
A nie lepiej o naszej pięknie odnowionej sali gimnastycznej?
Miał wpinkę patriotyczną.
Słucham?
O ile wiem, to ona była powodem tego, że nie zdał.
Bzdura.
Nie mogę się wypowiadać i nawet mnie tam nie było.
Nie nagrywa pani tego? Telefonem?
To prywatna rozmowa, nieoficjalna.
I jeśli zechce pani coś z niej wykorzystać...
- Proszę tego nie robić. - Dobrze.
- Przepraszam za kłopot. - Muszę już iść.
Do widzenia.
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
Ábel? Tutaj Erika Hajnal.
Jestem dziennikarką i chcę spytać...
Nie w porę?
Cześć, Sándor.
Nie zdążyłam.
Przepraszam.
Gdybym kłamała, powiedziałabym, że jestem chora.
Uczeń z liceum Jenő Dsidy oblał egzamin,
bo miał wpinkę patriotyczną!
Jak to co z tego? Zarąbista historia!
Musimy napisać teraz, póki trwają egzaminy.
Dzisiaj albo jutro rano.
Halo? Panie Maár,
jestem Erika Hajnal, dziennikarka. Nie w porę?
Chcę napisać o egzaminie z historii Ábela Trema.
Nie chce pan czy nie może?
Węgierskie Dni.
Wiem, że nie może się pan wypowiadać, ale to sprawa publiczna.
Z powodu wpinki.
Rozumiem i przepraszam.
Dobrze, zadzwonię innym razem.
Ábel? Witaj.
Erika, rozmawialiśmy. Dzięki, że przyszedłeś.
Daruj spóźnienie. Mam kiepski dzień.
Nie czekasz długo? Świetnie.
- Mogę zapalić? - Jasne.
Co dla państwa?
Dla mnie kawa i woda.
Tu jest napisane, żeby nie palić.
Popielniczka jest tam dalej.
- Nie widziałam. - Nie do wiary.
Chodźmy, zanim nas pobije.
- Weźmiesz to? - Nie spytał nawet, co dla mnie.
Muszą się nauczyć. Tak samo jest w moim mieście.
- Niewiarygodne. - W twoim mieście?
- Jestem z Cluju. - Fajnie.
Dobra...
A więc...
- Nagrywasz? - Tak.
To nie jest oficjalny wywiad.
Gdybym chciała cię zacytować, muszę coś mieć.
Najpierw opowiedz mi o sobie.
Przedstaw się i tak dalej.
Dobrze.
Nazywam się Ábel Trem.
Mam 18 lat.
W tym roku zdałem egzamin. Znaczy, zdałbym...
Jak poszło ci z innymi przedmiotami?
Całkiem dobrze.
Dostałem szóstkę z literatury. Nie, pomyliłem się.
- Z historii sztuki. - Też dobrze.
Z literatury tylko piątkę. I trójkę z matmy.
Byłam słaba z matmy,
- więc gratuluję. - Dzięki.
Przypiąłeś wpinkę z barwami narodowymi?
- Tak. - Dlaczego?
No więc...
Niechcący zostawiłem ją na marynarce
po obchodach święta 15 marca.
- Zapomniałem odpiąć. - Pech.
Co jest pechem?
To że...
Mojego ojca uderzono raz w tył głowy
na obchodach rocznicowych.
Uderzono?
Właśnie tak.
Nie pamiętam. Usłyszałam o tym, jak byłam mała.
Nie było mnie przy tym.
Ale czytałam, że tak się działo.
Za komuny. Nie było lekko.
Powiedz o tym nauczycielu.
Sándor. Załączam artykuł o chłopaku,
który miał wpinkę patriotyczną na egzaminie.
Czekam na odpowiedź, Erika.
Czemu kaszlesz? Co się stało?
Nic nie powiesz?
Drażliwy temat?
Powiedz.
- Dobra. - Wykrztuś to.
Mama już ci powiedziała.
Ale chcę to usłyszeć od ciebie.
- Tak, zaczęłam palić. - Ale dlaczego?
Wiem, idiotyczne pytanie, ale dlaczego?
Po prostu.
Co ci to daje?
Niszczysz sobie głos, cerę, płuca,
układ odpornościowy. Mam wyliczać dalej?
Dobrze, wiem. Ale nie będę palić wiecznie.
Poczekaj.
Wyciszę cię na chwilę.
- Cześć, Erika! - Sándor! No i?
Gratuluję artykułu!
Poważnie? Podoba ci się?
Puszczamy go rano. Jako główny materiał.
Rewelacja.
Jest w porządku? Mam coś zmienić?
Trzeba nad nim popracować.
Muszę wymyślić tytuł
i trochę go przeredagować.
Ale poza tym jest bardzo dobry.
Jeżeli mam zrobić coś jeszcze, to z chęcią...
Ja to zrobię, mam go przed sobą.
Możesz iść spać.
- Na pewno? - Spoko.
Dobra.
- Widzimy się jutro. - Dzięki.
Jutro rano. Dobranoc.
Dobranoc, pa.
Dobrze słyszałem?
Dobrze?
Tak.
Gratulacje!
Ale to nie ochroni cię przed skutkami palenia.
- Gratuluję. - Dzięki.
Piątek
Cześć, Erika. Posłuchaj.
Mówi Ábel.
No więc...
- Widziałem twój artykuł. - Jakaś literówka?
Nie, tylko że...
Tytuł jest odrobinę zbyt ostry.
Aha, tytuł wymyślił redaktor naczelny.
Redaktor?
Tak, ja nie mogłam.
I nie można go już zmienić?
Nie. Sam wymyśla wszystkie tytuły.
Jak donoszą Węgierskie Dni,
uczeń z budapesztańskiego liceum Jenő Dsidy
nie zdał historii z powodu wpinki patriotycznej,
z którą poszedł na egzamin końcowy.
Nauczyciel zapytał o nią ucznia,
a komisja egzaminacyjna wystawiła mu ocenę niedostateczną.
Na razie nauczyciel ani dyrekcja szkoły się nie wypowiedzieli.
Jak to się mogło stać, Jakab?
Śmiejesz się? Przestań, do cholery!
Nie wiesz, co się stało!
To ja muszę gadać z jego ojcem!
I to ja dostanę pismo od...
Wiesz, od kogo dostanę pismo? Wiesz!
Nie będziesz się śmiał, jak cię zwolnią.
Nie będzie ci do śmiechu!
- Na Boga, Marci! - Przestań z tym Marci, do diabła!
Chłopak zapomniał o wpince.
To nie była demonstracja polityczna.
Napisali to.
- Musimy wydać oświadczenie. - Jakie?
Oświadczenie, że...
Bo ja wiem? Może twoje oficjalne przeprosiny.
Anikó! Próba chóru?
Już w czerwcu na wrzesień?
Anikó, daj spokój!
Nie do wiary.
Márta!
Byłaś tam. Opowiedz.
Tak, tak. No więc...
Wyczuwam pańską energię.
Udziela się mnie, rozumiem pana.
Oraz powagę sytuacji.
Ale faktem pozostaje,
że chłopak miał wpinkę.
Poza tym...
Naprawdę...
zaniemówił.
Zniszczą nas.
A ja...
myślałem o nowych drzwiach, oknach i magazynie na rowery.
Albo o wycieczce do Kaiserslautern.
Oszalałem.
Jutro nikt nie będzie się tym przejmował.
Wpinka podczas egzaminu. Co pan o tym sądzi?
Smuci mnie, że krytykuje się symbol patriotyzmu.
To dobrze, że mamy jakiś znak,
który mówi, że jesteśmy Węgrami.
15 marca wspominamy powstanie węgierskie z 1848.
To żałosne, że ktoś jest za to karany.
To jakby zdjąć mu z szyi krzyżyk.
Źle go potraktowali, ale nie sądzę, że ich pozwie.
Powinien jednak.
Odzywa się we mnie poczucie jedności narodowej.
Nie mogę go ukryć i nie chcę.
To właśnie symbolizuje ta wpinka.
Symbolizuje Węgry i nasz naród.
Nie należy mieszać polityki z edukacją,
ale to nieuniknione.
Nie wszędzie są dobrzy nauczyciele.
A młodzież musimy uczyć patriotyzmu.
Oraz wiary.
Dzięki nauce patriotyzmu młodzież pozna swoje korzenie.
Znaczenie wpinki z barwami narodowymi
zostało ośmieszone przez drugą stronę.
To nie wpinka robi z kogoś patriotę. Już jej nie noszę.
Przypinam ją 15 marca. I jestem z tego dumna.
W inne dni jej nie noszę. Uważam, że patriotyzm ma się w sobie.
Sobota
- Usiądźmy w cieniu. - To już tutaj.
- Gdzie? - Tam!
Ale to zupełny cień.
No więc czego chcesz? Ma być w słońcu czy w cieniu?
Przyszłam na plażę. Będę się opalać, jak wyjdzie słońce,
ale cień też się przyda.
Słońce czy cień? To nie jest skomplikowane.
Słońce ma wyjść o 11:25.
Jest bardzo punktualne.
- Mogliśmy zabrać parasol. - Jesteśmy daleko od jeziora.
- Dobrze, zostańmy tutaj. - Nie denerwuj się.
Pływając, myślałem o tym, co powiedział dyrektor.
W wyjątkowych okolicznościach, jak choroba...
Przestań.
...można powtórzyć egzamin.
Nawet nie słucha.
A co robi?
Szuka martwych biedronek.
Żyją, tylko udają.
To forma obrony.
Dzień dobry, przepraszam.
Nie chcę państwu przeszkadzać.
Wahałem się przez jakiś czas, ale chcę powiedzieć,
że jesteśmy z wami.
Przepraszam, znamy się?
Jestem ojcem Gábora Makláry'ego z liceum.
Ábel go zna.
Zakryj uszy. Chcę państwu powiedzieć...
Pierdolić ich!
Jesteśmy Węgrami. Co w tym złego?
Do widzenia.
Tak, to ja.
Tak?
Przepraszam, nie dosłyszałam. Jaki gabinet?
Naprawdę?
Dobrze.
Dziękuję.
Nie do wiary. Nie wiem, co powiedzieć.
Tak, skończyłam studia.
Wspaniale!
Bardzo dziękuję.
Cześć, Janka!
Jak było na festiwalu?
Ábel, co jest grane?
Znaczy?
Za kogo się uważasz?
- O co chodzi? - Wiesz, co zrobiłeś?
Oczerniasz Jakaba tylko dlatego, że zaniemówiłeś?
Piszą o tym tutaj.
Uczeń z Budapesztu nie zdał egzaminu z powodu patriotycznej wpinki.
- Czepiał się. - O wpinkę?
O nią też.
Jak wpadłeś na te bzdury?
Jakab ciągnął cię za uszy.
Taka jest prawda. Nie uczyłeś się, spoko.
Mam to w dupie, ale czym on ci zawinił?
Nic ci nie zrobił. Ma dzieci, a przez ciebie go wywalą.
Kutas nazwał mojego ojca głupim zwolennikiem Fideszu.
Ciągle mówi te cyniczne pierdoły.
Co mówi?
Mówi to za moimi plecami.
Nie ma odwagi powiedzieć mi prosto w oczy.
Że każdy wyborca Fideszu to dupek?
Nie zgrywaj świętoszkowatej hipiski!
- Wiem, co myślisz o moim ojcu. - Jakie to ma znaczenie?
- Czemu chcesz go zniszczyć? - Bujasz się w Jakabie!
Nawet jak śpisz, mrugasz powiekami, bo myślisz o tym brodatym kutasie!
- Co ci do tego? - Jak to co?
- To niby nie moja sprawa? - Nie.
- Zależy mi na tobie. - Niepotrzebnie!
Mam się o ciebie nie martwić?
- Nic od ciebie nie chcę. - Jasne.
- Pomagałem ci. - Mam to gdzieś.
Zgwałciliby cię, gdyby nie ja.
Wolę to niż kumplować się z takim podstępnym debilem.
Mówisz poważnie?
Śmiertelnie poważnie.
Jeżeli nie powiesz prawdy, wyprę się znajomości z tobą.
Cześć.
- A dzieci? - Śpią.
Przepraszam. Jak to?
Zmęczyły się.
Gdzie byliście?
Wiesz gdzie?
Pewnie na placu zabaw.
Nie mówiłeś, że ulałeś tego chłopaka.
Ábela Trema?
- Nie pytasz mnie o pracę. - Słucham?
Wiem, sam o niej nie mówię.
Ale tak, zdarza się.
W ciągu 11 lat nie zdało może dwóch uczniów.
Usiądź, proszę.
Nie chcesz jechać?
Jak dzieci się obudzą. Już je spakowałam.
Mam mokrą koszulę.
No więc?
Naprawdę nic nie powiedział?
Nawet ty się mnie czepiasz.
Kto się ciebie czepia?
Nikt. Mam spokojne życie.
Wyleją mnie.
Elemér Hargitay chce mnie zrujnować, ale wszystko gra.
Co komu po mojej wypłacie?
- Damy sobie radę. - Jasne.
- Mária nam pomoże albo moja mama. - Nie.
- Nikt nie będzie nam pomagał. - Ile z tego jest prawdą?
Tyle, co w państwowych mediach
albo przemówieniach Orbána.
Po kiego pytałeś go o tę wpinkę?
Gdyby miał kapelusz, też bym go zapytał!
Chyba że w synagodze!
A gdyby zaczął padać śnieg, miałbym prawo spytać, co się dzieje!
Obudzisz dzieci!
Nie prowokowałem go. Ludzie zadają pytania,
kiedy coś jest niejasne albo dziwne.
Ale to niemożliwe, żeby twoje pytania kogoś zraniły.
Do czego pijesz?
Że nie widzisz niczego poza sobą, egoisto!
Chcę żyć w świecie,
gdzie zadawanie takich pytań nie rani niczyich uczuć.
Ale nie żyjemy w takim świecie!
To twój wewnętrzny, zamknięty świat!
Do którego nikogo nie wpuszczasz.
Nawet nas!
Wiesz, jakie to poniżające?
Wiesz?
Jedenaście lat.
Wszyscy moi uczniowie z jedenastu lat.
Moja klasa, moje dzieci!
Wszyscy uważają mnie za palanta!
Na Ważce.
Tym placu zabaw.
- Słucham? - Byliśmy na placu zabaw Ważka.
W Vérmező?
- Biegałem tam. - Wiem. Widziałam cię.
Czemu nie krzyknęłaś?
Nawet zabrałem telefon.
Nie wiem.
Siedziałam.
Widziałam, jak przebiegasz.
Byłeś daleko.
Tak jak teraz.
Jestem tutaj.
Nie, nie ma cię.
Zadajesz tylko pytania,
ale one bolą, bo oznaczają, że cię tu nie ma!
Dzieci śpią?
Dlaczego są zmęczone?
Nie chcesz jechać? Jest jedzenie?
Gdzie masło?
Nie wiesz, które dziecko uczy się grać, a które pływać!
Bo nie widzisz niczego poza swoją nienawiścią i żalem!
I owszem, ten chłopak mógł poczuć się urażony twoim pytaniem.
Dobry wieczór. Ja do Ábela.
- Jeszcze nie wrócił. - Dobry wieczór.
Pan pyta o Ábela.
To tak, jak my.
Dzwonił pan do niego?
Nie znam numeru. Ubłagałem sekretarkę o państwa adres.
Chcę z nim porozmawiać.
Sprawdzę.
06 30 294 22 17.
Czasem zapominam własnego, a jeszcze ty PIN-y...
Kiedyś znałem wszystkie na pamięć.
A pan pewnie zna daty?
- Przepraszam, nie słuchałem. - Proszę wejść.
Nie chcę przeszkadzać.
Niech pan zadzwoni z jego pokoju.
- Chce się pan napić? - Nie, dziękuję.
Nie odbiera.
Niech pan wejdzie.
- Już późno. - Zaczeka pan na niego.
Może przyjść w każdej chwili. Proszę się częstować, domowy strudel.
- Zdejmę buty. - Nie trzeba.
Nie zdążyłem dziś posprzątać.
Wszystko jest brudne.
Może powiesz, że mieszkamy w chlewie?
Sprzątałem trzy dni temu.
Proszę mi powiedzieć.
Jak pan myśli, kto tu sprząta?
Nie musi pan odpowiadać.
To bardzo ładne mieszkanie.
Dużo obrazów.
W spadku.
Wielu z nich nie cierpię.
Ale skoro odziedziczone... Jak tamten.
A mnie zarzuca, że krytykuję.
Po jakimś czasie się ich nie zauważa.
Zwykle patrzymy na to, co jest na wysokości oczu.
Tak samo patrzymy na domy.
Na pewno nie chce się pan napić?
- Może kawy. - Zaraz przyniosę.
Wprawdzie późno, ale...
Ábel podejdzie do egzaminu.
- Końcowego? - Tak.
- Do poprawki? - Nie.
Kuratorium uznało to za okoliczność wyjątkową
i powtórzy egzamin.
To ma być egzamin otwarty.
Z definicji są otwarte, ale nikt nie przychodzi.
Nie do wiary.
- Właśnie zadzwonił dyrektor. - Oczywiście.
Cieszymy się, że Ábel może kontynuować naukę.
Teraz bez dyplomu...
Czy coś w tym kraju nie ujdzie płazem?
Pytam poważnie.
Czy coś w tym kraju nie ujdzie płazem?
Może pan zaczekać na korytarzu, jeśli pan chce.
To niesprawiedliwe.
Wie pan, że to niesprawiedliwe.
To, co zaszło na egzaminie.
Niech wszyscy zdają ponownie!
Nie chce pan, żeby studiował?
Uczyłem go i wiem, co umie.
Znam jego odpowiedzi, kartkówki.
Oblał, bo pan go uczył?
Bo zobaczyłem jego wpinkę i powiedziałem, że to przesada.
Nie musi pan podnosić głosu. Podejdzie do egzaminu i tyle.
Podnoszę głos...
- On tak mówił? - Co?
Że spojrzałem nienawistnie na jego wpinkę.
Powiedział nam.
Wie pan, jak spojrzałem? Jak przez ostatnie 11 lat.
- Czemu mi ona przeszkadza? - Czy to konieczne?
Owszem!
Czytam też gazety, które nazywacie niezależnymi.
- Podnoszą mi ciśnienie. - W porównaniu z waszą propagandą...
Dla was to propaganda.
Raczej satyra.
Możemy się jednak zgodzić co do jednego.
Przeszkadzała panu wpinka na marynarce Ábela, prawda?
Nie zdjął jej.
To było prawie...
20 lat temu.
Tak.
- Miałem 18 lat, kiedy wasz premier... - Pański też.
- Mój nie. - Racja.
Nie pański. Pan woli Gyurcsány'ego
- i resztę tych idiotów. - Mogę skończyć?
W czasie demokratycznych wyborów pański premier
podjudził wyborców Fideszu,
żeby się odróżnili patriotycznymi wpinkami!
A więc o to chodzi. Nie przypiął jej pan.
Nie, bo noszę ją tylko 15 marca.
Pięknie. I co mam zrobić?
Nie przeszkadzają mi wpinki.
Ale nikt tak szybko nie rzucił tego kraju na kolana.
A gdyby ją pan przypiął? Załóżmy.
Nie głosuje pan na Fidesz, w porządku.
Ale załóżmy, że są wybory i pan ją przypina.
Z czym się ona panu kojarzy?
- Mam odpowiedzieć? - Ale szczerze.
Po co?
- Myśli pan, że kłamię? - Nie.
A co pan myśli?
- Przekręca pan moje słowa. - Nieprawda.
Jasne, tylko wam wolno się unosić!
- Na widok niesprawiedliwości. - Kraj kolesi.
- Odczep się pan od kraju! - Zawsze to samo.
Jeden telefon i załatwione!
- Czy ja do kogoś dzwoniłem? - Do Marciego!
Dyrektora? Jasne, zadzwoniłem. Ale czemu się panu tłumaczę?
Owszem, wydzwaniałem. Do samego Viktora Orbána.
"Viktor, mój syn oblał historię. Co teraz?".
Dzwonił pan do niego. W pewnym sensie.
Czy pozwolono mi wyjaśnić?
Wie pan, że mam zakaz rozmów z mediami?
Wpinka...
Ábel - wielki patriota?
- Myśli pan, że nim nie jest? - A kim według pana jest patriota?
Ja jestem dumny z ojczyzny i z rodziny!
A pan z czego?
Ciągła paranoja!
Pański syn od lat ściągał na testach.
Czyżby? A więc to pańska wina, że mu pan darował.
- Zrzynał słowo w słowo! - Albo jest za głupi na historię
albo uwziął się pan na niego, bo objechałem pana na wywiadówce!
- Na wywiadówce? - Uważa mnie pan za antysemitę.
- Nigdy tak nie mówiłem. - Nazywa pan Orbána dyktatorem.
Czy na lekcjach?
- Nazywacie przeciwników faszystami! - Kogo tak nazwałem?
- Tyle w panu nienawiści. - To kwestia wiary.
Jak może pan tak żyć?
Jak można żyć z taką nienawiścią?
- Nie zamykaj! - On nie ma raka?
- Możecie przestać? - Co jest grane?
Mam zamykać okno, bo na mnie wrzeszczy?
- To mój dom, co nie? - Proszę już iść.
O czymś nie wiem?
- Mogę się szczycić czymś szczerym. - Znam tę gadkę.
Wy nie macie żadnych wątpliwości, tylko żal!
- Jest w was sama nienawiść! - Bo w was nie?
Pogodził się pan z tym, że Ábel miał wpinkę?
- Przeoczył ją! - To nie ma znaczenia!
Po kiego chciałem gadać z fanatykiem Orbána?
Zapytaj pan Sorosa, na kogo głosować!
Zadzwonię do niego. Ma pan numer?
Są dwa rodzaje ludzi: patrioci i zdrajcy!
- Zapomina pan o kutasach. - Racja. Jeszcze kutasy.
Jeden właśnie schodzi po schodach!
Ábel?
Gdzie się podziewałeś?
Martwiliśmy się.
Nie odbierasz telefonu.
Dyrektor zadzwonił.
Możesz zdawać ponownie.
Jakim cudem?
Kuratorium uznało to za wyjątkową okoliczność.
Możesz powtórzyć egzamin z historii.
Kiedy?
Pojutrze. We wtorek.
Wyjmij notatki. I wykuj rewolucję przemysłową na pamięć!
Masz dostać szóstkę.
A nie gównianą ocenę.
Nie po tym zamieszaniu. Będą dziennikarze i inni.
Ale...
Ale co?
Nie mogę.
Słucham?
- Nie mogę. - Dlaczego?
- Czytaj. Pomożemy ci. - Nie mogę, tato!
Nie mów tak. Musisz!
- Nic nie umiem. - Nie histeryzuj.
- Wyjmij notatki i zacznij się uczyć. - Nie rozumiesz?
Nic nie umiem!
Próbowałem, naprawdę.
Czytałem, powtarzałem wszystko i nic. To po prostu zbyt...
Nic z tego nie będzie, nic nie wiem.
I nie wiedziałem.
Skłamałeś?
To mi nie wchodzi do głowy.
Za cholerę nie wchodzi.
- Innym wchodzi. - A mnie nie!
To nie tak, że jednym uchem wpada, a drugim wypada.
W ogóle nie wpada!
Nie mam pojęcia, co to za gówno!
- Przestań. - Nie rozumiesz?
Jestem debilem!
Nic nie umiem!
Nic nie mogę zapamiętać, kurwa!
Nie mam pojęcia, co mogę zrobić z tym swoim głupim łbem!
Nic do niego nie chce wejść! Jestem matołem!
- Pieprzonym matołem! - Synu, przestań, proszę.
Moja głupia głowa.
Przestań, synku...
Jestem nikim.
W niedzielę nic się nie wydarzyło
Oczekuję dwóch rzeczy. Intelektu i precyzji.
Poniedziałek
Musimy zniuansować komunikat.
Książki, filmy, wystawy.
Tydzień temu napisaliśmy o ulubionych filmach ministra.
Dużo ludzi to czytało.
Rob, piszesz przemowę na za tydzień? Czemu teraz?
Posłuchaj. Oczekuję jednego, za to ważnego.
Chcę, żebyście pracowali jako zespół.
Nie jak mole książkowe nad klawiaturą. Jako zespół!
Przy okazji, poznajcie Erikę Hajnal, nowy nabytek.
Czytaliście jej artykuł o wpince?
Jak nie, jesteście zwolnieni. Powitajmy ją.
Erika jest z Siedmiogrodu, więc jeśli chcecie palinkę
albo wędzony boczek, zaprzyjaźnijcie się z nią. Do roboty.
Jeszcze jedno. Nie mamy zasad co do ubioru.
Ale te buty lepiej nadają się do biegania.
Tutaj nie musisz biegać, nikt cię nie goni.
Wtorek
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam.
Proszę panstwa!
Proszę się odsunąć, to egzamin.
Niech państwo zrobią trochę miejsca.
Niech pan odsunie kamerę.
Do tyłu, jeszcze. Proszę się odsunąć.
Dziękuję.
Ábel.
Dzień dobry.
Proszę, wybierz temat.
Jaki numer?
Siedem.
Na podstawie wiedzy i źródeł opisz przebieg najazdu mongolskiego.
Bardzo dobry temat.
Usiądź. Masz 30 minut, żeby się przygotować.
26 sierpnia
Co wy robicie? Jazda z basenu!
Wy gnoje!
Nie do wiary!
Chodźmy tędy. Nad jezioro!
Dalej!
WYTŁUMACZENIE WSZYSTKIEGO
Tacie
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Artur Wierzchowski