Son eu.
Si.
Xa revisaron a foto.
Non está manipulada.
Trata o asunto coa máxima confidencialidade.
A alumna está no último curso.
Graham Sutton.
Promocionárono coa miña recomendación.
Non quero nin pensar niso.
Se non resolvemos isto axiña…
estou acabado.
MAXTON HALL: UN MUNDO ENTRE NÓS
BASEADA NA NOVELA SAVE YOU DE MONA KASTEN
Maxton Hall!
Veña, rapaces.
É incrible que teu pai che deixe xogar.
Non era hoxe a reunión cos investidores?
- Non llo dixeches? - Que lle dean.
Estou aquí por Cyril.
Maxton Hall!
Chegou a hora.
O noso último partido.
É agora ou nunca.
Trátase da vitoria, rapaces.
E de pensar por que estamos aquí.
- O que queremos é gañar! - Si!
Veña, rapaces!
Para algúns de vós, a admisión na universidade está en xogo.
Cyril!
Se Beaufort non estivese, non teriamos as mesmas posibilidades.
Pero grazas ao noso capitán Vega, estamos de volta!
Si!
Cyril, rapaz,
loitaches coma unha fera polo equipo.
Podes estar orgulloso de ti mesmo.
Grazas.
Ei, eses son os cazatalentos?
Estades máis en forma ca nunca, rapaces!
Quero ver paixón, determinación e un equipo no campo!
A por ese trofeo!
A por eles, capitán.
- Maxton! - Hall!
Benvidos á final do campionato entre institutos.
Eastview
contra Maxton Hall.
Quen abandonará o campo convertido en campión?
Vamos!
Eastview!
Chega o empate!
Tira!
Cyril!
- Veña! Sigue! - Corre!
James!
James! Estou só!
Que?
Maxton Hall!
Tes que empezar xa. Están esperando.
De acordo.
Damas e cabaleiros, quero agradecerlles a súa presenza.
Sei que as flutuacións no prezo das accións
e os recentes acontecementos familiares provocaron unha grande inquedanza.
É por iso que lles presento hoxe unha serie de decisións
coas que queremos reorientar a estratexia corporativa
e recuperar o noso liderado no mercado.
- Non imos falar de Novo Beaufort? - Claro que si.
Logo onde está James?
Vaia intercambio de golpes.
O marcador está 11 a 10 e gaña Eastview.
Pode pasar de todo.
- Os dous están no chan. - Cyril.
- Estás ben? - Si.
Estás ben? Vamos.
Tranquilo. Veña!
Vega recuperouse.
Borgmann precisa atención médica.
Os demais xogadores ocupan as súas posicións.
- Axiña retomarán o partido. - Veña, Maxton Hall!
Non poñeremos foto do partido no anuario, non?
- Non. - Vale.
Gustaríame ter no anuario a foto de Graham Sutton en acción.
- De que falas? - Non o sabes?
Disque Sutton ten un amorío cunha alumna.
E alguén lle mandou unha foto a Lexington.
- Que? - Que?
Vaia loucura.
- Sutton non. - Non.
- Que alumna? - Quen che contou iso?
Todo o mundo fala diso.
Non pode ser.
Vou ao baño.
- Queres que te acompañe? - Non, tranquila.
Mortimer, máis do 70 % dos axustes estratéxicos
deste documento incumpren a ética de produción
que Beaufort defendeu con Cordelia.
E o teu novo CEO júnior non se presenta nesta reunión tan importante.
- Harold, agora ía explicalo. - Non será necesario.
Estou fóra.
Que?
Pero Harold, es o noso principal investidor.
É unha broma?
- Harold… - Vesme cara de broma?
Non penso darlle máis cartos a un home que non pode controlar o seu propio fillo.
Harold!
Mortimer, sei que a túa familia está pasando por momentos duros,
e acompáñote no sentimento.
Non obstante, xa que Beaufort está en graves apuros,
e debido especialmente á irrespectuosa conduta de James,
vou ter que retirar o investimento.
Harold, agarda!
Ademais, podes dicirlle a James que cometeu un grande erro
ao humillar a miña filla dese xeito por culpa desa nova amiguiña coa que anda.
Despois de todo o que fixemos por vós.
Harold, por favor.
Se te retiras, todo se derrubará.
Seino.
- Bo día, Mortimer. - Harold!
Seguen empatados e só quedan uns segundos para o final.
O seguinte gol é decisivo.
Aquí!
- Pásaa, meu! - Pasa!
James está libre!
Pasa!
Cyril!
Atrás!
Contraataque! Atrás!
Cyril, atrás!
Contraataque!
Atentos ao número 19!
LOCAL: 14 VISITANTE: 15
Eastview!
Eastiview!
Merda.
Nunca tal cousa me pasara con Beaufort.
Ata na última crise económica, Cordelia mantivo isto en pé.
Un día aciago, Mortimer.
Menos mal que Cordelia non tivo que velo.
Hoxe lese o testamento, non?
Entón espero que James decida aparecer por alí.
Mantennos informados do resultado.
Mortimer!
Manterémolos informados.
Sabíao.
Sabíao dende o comezo.
Esa rapaza é a nosa ruína.
Que dixeches?
Ruby Bell.
Todo é culpa súa.
Todo ía ben ata que apareceu.
Trouxéchela ás nosas vidas.
Cres que perdemos por culpa de Ruby?
O partido.
A nosa amizade. Todo.
Falas en serio?
- Julia? - Dime.
Búscame un número.
De Gormsey.
Agora mesmo.
Ruby non ten culpa.
Pero tes razón.
Ultimamente descoidei a nosa amizade.
Síntoo, Cyril.
Só me preocupei por min
e polos meus problemas, e esquecín todo o demais.
Quero que as cousas volvan ir ben, vale?
Deixa as apertas. Cheiras fatal.
EN MEMORIA DE CORDELIA BEAUFORT
Tiña medo de que non viñeses.
Síntoo moito.
Eu tamén.
Pero de certa forma,
síntome aliviado.
Antes ou despois tiña que saberse.
E que vai pasar agora?
Seica teñen unha foto e vana presentar na xunta de pais.
Mañá decidirán que vai pasar.
Meu pai está nesa xunta.
- Se llo din alí, mátame. - Logo debemos dicirllo nós primeiro.
É mal momento.
A lectura do testamento é nunha hora. James virame buscar axiña.
Entendo que esteas nerviosa.
Mamá sempre me quixo na dirección de Beaufort.
Estou segura de que así o dispuxo.
Que significa iso?
Que James e eu teremos a maioría das accións da empresa.
Pero, Lyd, iso é xenial.
Mortimer que se anoxe canto queira.
Por fin dirixirás Beaufort, como sempre quixeches.
Pero a pregunta é: que facemos co dos bebés?
Parece que axiña terei un lote de tempo libre.
De verdade, Lyd.
Se estamos xuntos, son feliz.
E xa resolveremos todo o demais.
Xuntos.
Perdoade.
Ai, James.
Non quería interromper.
A tía Ophelia espéranos na notaría en 20 minutos.
Señor Sutton?
Que che parece se nos atuamos?
Espérote no coche.
Unha cousa é perder o control da túa propia vida.
E outra é deixar que a persoa que amas
tome decisións que poñerán a súa vida do revés.
Non intervir,
confiar en que cada vivencia nos axuda a orientarnos na vida
é todo un achado.
Pero se a perfección sempre foi o único obxectivo,
ata a máis leve desviación sabe a derrota.
JAMES Falei con Lydia e Sutton.
Imos camiño da notaría. J.
RUBY Agora todo irá ben! R.
Mamá?
Ruby.
Que pasou?
Quedei sen traballo, ruliña.
Despedíronme.
Que? Por que?
Hoxe o señor Smith chamoume ao despacho
e entregoume unha carta de despedimento no canto dunha lista de tarefas.
Por que razón?
Vendeu a panadaría.
A nosa panadaría.
E o voso acordo? Non iades compralo?
Non é posible. Non había nada por escrito.
Dixo que recibiu unha oferta que non puido rexeitar.
Unha oferta?
De quen?
Alégrome de vervos.
Aínda que preferiría vervos noutras circunstancias,
sempre lembraremos este día como o día en que todo foi a mellor.
Iso espero.
Túa nai sempre me falaba da túa paixón por Beaufort.
E das túas incribles ideas.
Contas con todo o meu apoio, Lydia. Tes a miña palabra.
Grazas.
Vamos.
Esperaremos dentro.
Ei, Ruby, non é bo momento. Estamos…
Ruby?
Que pasou?
Cando a nosa forma de ver a vida
encaixa coas nosas emocións e conduta,
fálase de coherencia cognitiva,
un estado que sempre quixen acadar.
Un principio baixo o cal quero vivir.
E sei que o conseguirei.
Pero en momentos coma este, cando un sentimento supera os demais,
cando o silencia todo,
sei que aínda non o logrei.
Pensar en canto sufrimento pode causar unha persoa nas vidas alleas
só para mostrar os seus delirios de grandeza pode ser noxento.
Se algo aprendín, é que nada está perdido
mentres haxa esperanza.
De acordo coa última vontade de dona Cordelia Imogen Beaufort,
o seu patrimonio dispoñerase como segue.
A señora Beaufort lega
todas as súas propiedades, bens inmobles
e sen todas as súas accións das empresas Beaufort…
ao seu marido Mortimer Beaufort.
Desculpe?
Si, os activos, propiedades e accións.
E que hai dos fillos?
Non reciben ningún activo en particular. Non consta ningunha outra especificación.
Isto é inaceptable.
- Hai unha disposición de coidados. - Unha "disposición de coidados"?
Concerten outra cita para falalo.
Nosa nai nunca nos deixaría fóra.
Probablemente vosa nai era máis intelixente do que pensas.
- Impugnarémolo. - Ti e quen máis?
Ti e os meus fillos malcriados?
Pensas que vas saír coa túa?
Mamá nunca faría algo así.
Obrigáchela? Como fixeches con Alice para retirarlle a axuda a Ruby?
Ou co Sr. Smith para acabar co soño de seus pais?
Aviseite, fillo.
Non quixeches escoitar.
E terás que vivir coas consecuencias.
Ti só.
Que te fodan.
Non estamos sós.
PANADARÍA SMITH GORMSEY
Non te preocupes,
sé feliz.
Non te preocupes, sé feliz.
Non te preocupes,
sé feliz.
Non te preocupes, sé feliz.
Non te preocupes,
sé feliz.
Non te preocupes, sé feliz.
- Veña! Xogamos ao Jenga? - Teño que ir estudar.
Os exames para a axuda son mañá. Se non aprobo, acabouse Oxford.
Logo podes estar tranquila.
Non te preocupes. Mañá será outro día.
Advertíchesme.
Debo ser quen de afrontar o mundo de James para estar con el.
Pero non sabía que vos afectaría.
Ruliña, ti queres ese rapaz. Iso é o único que importa.
Teu pai mais eu superamos cousas peores.
Mortimer Beaufort pode quitarnos a panadaría,
pero non o noso soño.
Grazas, mamá.
- Mandácheslle o correo ao Dr. Fiber? - Si.
Señora Campbell?
Non escoitou o seu contestador? Deixeille unha mensaxe.
Xurdiu algo importante.
James, teño que marchar. Podemos pospoñelo?
Meu pai fixo que lle retirase a axuda a Ruby.
Quere arruinarlle a vida, e vostede vaille axudar a logralo?
Iso vai en contra de todo o que defende como persoa.
Miña nai tíñaa en alta estima.
Dicía que non sabía de ninguén que loitase tanto pola xustiza social.
Non é tan fácil como cres, James.
Teu pai é un home moi influente que sabe como usar o seu poder.
Non sei que fixo Ruby, pero volveuno na súa contra.
E por iso a necesita.
Vostede tamén loitou para abrirse camiño.
Ten moi bos contactos, amigos na prensa, na política…
Se alguén pode poñer a meu pai no seu sitio é vostede.
Teu pai apóiame.
Os meus principais proxectos, o meu último programa.
Isto permite que centos de nenos que viven na pobreza
asistan a programas educativos que non poderían pagar.
Tiven que escoller entre o destino dunha muller nova
e o de innumerables familias.
Que farías ti no meu lugar?
Hai moito tempo que coñezo a teu pai.
É moi sociable, moi popular, e conta cunha ampla rede de contactos.
Se alguén o anoxa…
destrúeo.
Ruby non lle fixo nada.
Ela é a persoa máis valente que coñezo.
Non se renderá.
Vostede podería aprender moito dela.
E agora que?
Non o sei.
Estaba seguro de que Alice nos axudaría.
E o testamento?
Ophelia di que debemos impugnalo e comprobar se é auténtico.
- Cre que teu pai o alterou? - Non é a única.
Agora creo que é capaz de todo.
Gustaríache quedar na nosa casa?
A meus pais non lles importará.
Despois de todo o que vos fixo meu pai?
Non é culpa túa. Nin de Lydia.
Hoxe durmiremos na de Cyril.
Para que te concentres no exame de mañá.
Agora iso é o máis importante.
E se consegues a bolsa de estudos, celebraremos a túa admisión en Oxford.
Ti e mais eu, sós.
Síntoo moito, rapaces.
Ei, traédeme dous cócteis.
Sen alcohol. Dous cócteis sen alcohol.
Sentimos arruinarvos a festa. Podemos quedar uns días?
Estades na vosa casa.
Agora que vai pasar?
Mortimer xa non vos dará cartos?
A nosa tía ten bos avogados. Non llo poñeremos fácil.
Creo que por unha vez, o primeiro premio á peor familia é voso.
Cría que o compartiriamos.
Veña. Polos compañeiros de piso, ou?
Por nós.
Saúde.
Moi ben, estou esfameado. Alguén quere pizza Mai Tai?
- A por el! - Bo lanzamento!
Ide á merda!
É igual. Pedirei pizza.
Dende ben pequenos, dixéronnos que eramos especiais.
Nacemos nunha liñaxe que marcou toda unha industria durante xeracións.
Preservar a imaxe e as tradicións da nosa familia era o noso único deber.
Hai pouco que entendín que a familia significa algo distinto para cada persoa.
Grazas por acollernos.
Síntoo.
Eu tamén o sinto.
Eu…
A pizza de Maxton Hall
é a pizza
para os colegas.
É a pizza…
Creo que chegou a pizza.
Quente e picante.
Que fas?
- Trae. - Para ti non hai…
JAMES Que durmas ben, Ruby Bell.
Vémonos nos nosos soños.
O futuro perténcelle a quen cre nos seus soños.
Hai só unhas semanas, pensaba que tería que renunciar a algúns soños,
que non o podía ter todo.
Quería aceptalo,
malia que todo o meu ser se resistía á idea.
Hoxe sei que esa sensación de resistencia é un sinal,
a túa voz interior dicíndoche que te equivocas.
Sigue soñando.
Cre en ti mesmo.
Sei que se a sigo, todo sairá ben.
Pode explicar a natureza da súa relación coa alumna?
Claro, señor.
Levo tempo pensando en como explicarlles…
a situación.
Son consciente do que pode parecer,
así que serei totalmente sincero.
Coñecémonos fóra das instalacións do centro
e namorámonos.
Amor?
Sen dúbida.
Sinto moito que as actuais circunstancias dean outra impresión.
Logo non nega que mantén unha relación íntima coa alumna?
Gustaríame saber
o que teñen que dicir os pais.
Os pais, señor?
Unha vez que soubemos con certeza que a foto era real,
informámolos inmediatamente.
A nai xa está de camiño.
Non o entendo.
Podo ver a foto?
Estades preparados? Bolígrafo? Móbiles en silencio?
Ben. Todos os que faredes o exame para a bolsa de estudos seguídeme.
Ti podes.
Grazas.
Ruby Bell, acuda de inmediato ao despacho do director.
Ruby Bell, acuda ao despacho do director.
E que pasa co exame?
Apura todo o que poidas. A ver se che consigo tempo extra, vale?
Grazas.
Mamá?
Que pasou?
Iso é o que esperamos que nos conte, señorita Bell.
Ruby, cariño, senta.
Sóache esta foto?
Fíxose o día da festa de benvida.
Unha testemuña afirma que a viu co Sr. Sutton.
Confirma que a foto é real.
Que? Mesmo se o fose, é unha foto moi inocente.
Non é o que a testemuña transmitiu.
- Só falamos! - Ruby…
En 20 anos, nunca tal cousa vira.
Non permitirei que este amorío dane a imaxe…
Non teño ningún amorío!
Traballei 11 anos para chegar ata aquí.
Estou a piques de graduarme, teño praza en Oxford,
e perderei a última oportunidade da bolsa.
Este é un asunto serio, Srta. Bell.
O Sr. Sutton e vostede
serán expulsados de Maxton Hall con efecto inmediato.
Nin graduación nin carreira.
Xa pode ir esquecéndose de Oxford.
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Paula Maneiro