(ชาตินี้ก็ฝากด้วยนะ)
(ลานทดสอบ เอ็มไอโมบิตี้)
ฉันสงสัยมาตลอด
ว่าทำไมฉันถึงจำอดีตชาติได้
ความทรงจำในชาติก่อนๆ ที่ถึงจะอยากลืมแทบตาย
ก็ไม่สามารถลืมได้
แต่ในนั้นก็มีชาติที่ตราตรึงใจฉันที่สุดอยู่
เป็นวันเวลาในฤดูร้อนกับนาย
ที่อบอุ่นและแสนธรรมดา
ผมว่า…
ตอนนี้ผมรู้แล้ว ว่าทำไมแม่ถึงพาพี่
มาหาผม
ซอฮา
ฉันจะอยู่ข้างๆ นาย จนกว่านายจะใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวได้เอง
พี่ แต่งงานกับผมนะ
สัญญา
ชาติที่ 18 ของฉัน ที่ได้มีความสุขเหมือนเด็กคนหนึ่ง
ซอฮา
ฉันเกิดใหม่ในชาตินี้ เพื่อมาเจอนาย
(เริ่มแล้วไปให้สุด)
(ภาษา: อังกฤษ จีน ญี่ปุ่น อาหรับ)
(ชื่อ: บันจีอึม)
ผมพอทราบแรงจูงใจในการสมัคร
แต่งานนี้อาจไม่ใช่งานที่คุณต้องการก็ได้ครับ
ถ้าคุณยังไม่แน่ใจ
อยากลองคบกับฉันดูไหมคะ
ขอโทษครับ
พอดีผมหูแว่วไป
คุณฟังไม่ผิดหรอกค่ะ
ฉันจะพูดให้ฟังอีกครั้งนะคะ
มาคบกับฉันไหมคะ
เดี๋ยวนะ
(เว็บตูนออริจินอลซีรีส์ "ชาตินี้ก็ฝากด้วยนะ" โดยอีฮเย)
คุณพูดอะไร…
รู้ใช่ไหมครับว่าคุณมาสัมภาษณ์งาน
ฉันแค่เห็นว่าคุณดูไม่มั่นใจที่จะจ้างฉันในทันที
เลยแนะนำแนวทางที่ดีที่สุดให้ค่ะ
คิดซะว่าเป็นการเชิญชวน ให้ทดลองใช้แบบหนึ่งก็ได้
ถึงงั้นก็เถอะ แต่…
คุณขอคนที่เพิ่งเคยเจอครั้งแรก เป็นแฟนได้ยังไงกันครับ
ถ้าไม่ใช่ครั้งแรกล่ะคะ
คุณจะลองเก็บไปคิดดูเหรอคะ
เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอครับ
ไม่แน่ใจสิคะ
กรรมการช่วยลองนึกดูเองนะคะ
ทำไมเด็กสมัยนี้ถึงก๋ากั่นกันจัง
โห อะไรเนี่ย พูดจาเหมือนมนุษย์ลุงเลย
นายหมายถึงคุณบันจีอึมเหรอ
นายเคยเจอคุณบันจีอึมมาก่อนไหม
- ไม่นะ - เนอะ
นายก็เพิ่งเคยเจอเธอใช่ไหม
เป็นอะไรของนาย
เมื่อกี้คุณบันจีอึมก็ทำสีหน้าแปลกๆ ด้วย
ถ้าเล่าให้ฟัง นายคงไม่เชื่อฉันแน่
คุณพระ
จริงๆ เลย อา
อาเป็นพวกชอบพูดอะไรก่อนคิดจริงๆ
- โธ่เอ๊ย - ฉันเองก็อยากค่อยๆ เข้าหาเขานะ
แต่พอได้เห็นหน้า
ฉันก็หลุดไปไม่รู้ตัว
อาใช้ชีวิตมา 19 ชาติแล้ว
แต่ทำไมยังทำตัวเหมือนเด็กแบบนี้
จนวันตายคนเราก็ไม่โตเป็นผู้ใหญ่หรอก แค่แสร้งทำว่าตัวเองโตต่างหาก
เพราะงั้นถึงฉันจะใช้ชีวิตมา 19 ชาติแล้ว ก็ไม่ได้มีความคิดโตเป็นผู้ใหญ่
สาธยายเรื่องบ้าๆ ที่ตัวเองทำลงไป ซะสวยหรูเลยนะอา
รินให้ฉันอีกถ้วยเถอะน่า
เชิญดื่มเลยเจ้าค่ะ
คุณกรรมการ
ซอฮา
หูเขาคงไม่ค่อยได้ยินแน่เลย
ฉันว่าน่าจะเป็นเพราะอุบัติเหตุครั้งนั้น
ทำไมอาไม่บอกเขาไปตรงๆ เลยล่ะ
ว่าอาคือยุนจูวอน
มีเรื่องหนึ่งที่ฉันสัมผัสได้ระหว่างใช้ชีวิตมา
ว่ามีคนที่ฉันสามารถบอกความลับได้
กับคนที่บอกความลับไม่ได้โดยเด็ดขาด
แล้วอาคิดว่าซอฮาเป็นพวกไหน
ไม่รู้เลย
พอเป็นซอฮา ฉันก็พิจารณาในเชิงรูปธรรมไม่ได้
อย่ากลุ้มใจแล้วเดินหน้าต่อไปเถอะ
ยังไงมาขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรหยุดอาได้แล้วนี่
เดี๋ยวนะ แอกยอง
เธอรู้จักฉันดีจัง
เขาเรียกว่าประสบการณ์หรอก
แหมๆ
โอ๊ย อา
ตอนนี้ฉันอายุ 50 แล้วนะ
เชิญทานกิมจิที่ฉันหมักจากประสบการณ์เถอะค่ะ
อ้อ ได้เลย ฉันจะลองชิมดูสักคำ
แวะกินรามยอนก่อนไหม
อย่ามาตลก
นี่ แต่ว่านายน่ะ ที่เกาหลีก็จะนั่งเบาะข้างคนขับต่อไปเหรอ
คนอื่นจะคิดว่าแปลกเหรอ
พวกเขาก็คงเอาไปลือกัน
ไว้ค่อยๆ ปรับก็ได้
อือ
(ยุนโชวอน)
จะไม่รับเหรอ
นายถ่อไปถึงเยอรมันใต้ เพื่อซื้อของขวัญให้ครอบครัวเธอเลยนี่
ในตอนนี้นายก็ช่วยกันเธอให้หน่อยนะ
เข้าใจแล้ว
ฉันไปนะ
เข้าบ้านเถอะ
(ยุนโชวอน)
หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้…
ผู้ชายพวกนี้นี่นะ
นี่
โชวอน
ฉันบอกว่าเหนื่อยไง
เพราะงั้นฉันถึงถ่อมาหาไง
จะมีใครมาคอยดูแลเธอนอกจากฉัน
เลิกดูแลฉัน แล้วหัดมีไหวพริบบ้างเถอะ
เธอเองก็ชอบนี่
ดีจัง
ว่าแต่เธออยากโทรหาใคร
หรือรอสายใครอยู่กันแน่
เรื่องของฉัน
เธอชอบหยาบคายกับฉันตลอด
ฉันเองก็ทึ่งเหมือนกัน
แปลกจริงๆ ที่พอเห็นหน้าพี่ ฉันก็หัวร้อนขึ้นมาดื้อๆ
ชาติก่อนเป็นศัตรูกันหรือเปล่านะ
รู้หรือยังว่ามุนซอฮากลับมาแล้ว
พี่เป็นคนบอกฉันเองนี่
อ้อ จริงด้วย
ทำไมหมอนั่นถึงเลือกไปโรงแรมนะ
เขาไปทำงานที่โรงแรมเอ็มไอเหรอ
โรงแรมจะเจ๊งอยู่รอมร่อ เขาตั้งใจจะทำอะไรกันแน่
แม่เขาเคยบริหารโรงแรมนั้น เขาก็ต้องรักอยู่แล้ว
แล้วพี่ยุ่งอะไรด้วย
เธอยังชอบมุนซอฮาอยู่เหรอ
ให้ตายเถอะ ไม่ตอบด้วยแฮะ
โชวอน
แล้วฉันล่ะ
- พี่ - หือ
ทายสิว่าฉันตั้งชื่อดอกไม้นี้ว่าอะไร
(ดอกเลิกหวัง)
(ย่านธุรกิจโรงแรมเอ็มไอ)
"ตกแต่งภายในเฟอร์นิเจอร์โบราณ"
"ย่านอินซา" เหรอ
(ฮาโดยุน)
หนีเร็วค่ะ
คุณบันจีอึมเหรอ
วิ่งเร็วค่ะ
ทำไมคุณถึงมาอยู่นี่…
- เดี๋ยวครับ - วิ่งค่ะ
มีเรื่องอะไรครับ
เราหนีทำไมครับ หือ
ถ้าโดนจับได้เราจบเห่แน่ค่ะ ไว้ค่อยอธิบายทีหลัง
ทางนี้
กรรมการคะ
ฉันไม่ได้วิ่งนาน เล่นเอาหายใจไม่ทันเลยนะคะ
ว่าแต่มีเรื่องอะไรกันแน่ครับ
ฉันแค่กลัวว่ากรรมการจะเบื่อ
อะไรนะครับ
ไม่มีอะไรค่ะ แต่ก็สนุกดีนี่คะ
กรรมการ คุณคอแห้งใช่ไหมคะ
เมื่อกี้ฉันเห็นร้านสะดวกซื้ออยู่ รอแป๊บหนึ่งนะคะ
สดชื่นจังเลย
รู้สึกดีขึ้นไหมคะ
เมื่อกี้กรรมการเกือบ โรคตื่นตระหนกกำเริบใช่ไหมคะ
ฉันก็เข้าใจความรู้สึก ที่เหมือนโรคตื่นตระหนกจะกำเริบดีค่ะ
เวลาเป็นแบบนั้น แค่วิ่งไปเรื่อยๆ
แล้วสมาธิของเรา จะไปจดจ่อที่เสียงลมหายใจตัวเองค่ะ
เรื่องนี้น่ะ
ขอคิดดูก่อนนะ เป็นช่วงยุคญี่ปุ่นยึดครองเกาหลีหรือเปล่านะ
เป็นตอนที่รอดชีวิตอยู่คนเดียว
(ชาติที่ 19)
(ชาติที่ 10)
ตรงนี้ ตรงนี้มีใครไหมขอรับ
ช่วยด้วยขอรับ
มันให้ความรู้สึกเหมือนตกอยู่ในนรก
มีศพตายเกลื่อนกลาดไปหมด
และเสียงกรีดร้อง เสียงครวญคราง จากการถูกไฟคลอก
ทำเอาตั้งสติไม่ได้เลยค่ะ
เจ็บปวดตรงหัวใจเหมือนกำลังจะตาย
และหายใจไม่ออกด้วย
ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งเพราะตกใจหรือวิ่งเพื่อให้รอด
แต่ก็เริ่มวิ่งออกไป
แล้วความทรงจำที่แสนเศร้าและฝังลึกในหัวใจ
ก็หายไปราวกับสายลม ในระหว่างที่วิ่ง
แล้วหลังจากนั้นก็มีชีวิตอยู่ต่อได้ค่ะ
ฉันมารู้ช่วงยุคญี่ปุ่นยึดครองเกาหลีค่ะ
ว่าถ้าวิ่ง ฉันก็มีชีวิตอยู่ได้
ยุคญี่ปุ่นยึดครองเกาหลีเหรอครับ
ฉันอ่านเจอในหนังสือ
การพรรณนาของหนังสือเล่มนั้นละเอียด จนเหมือนฉันประสบด้วยตัวเองเลยค่ะ
ชื่อเรื่องอะไรครับ
"ทุ่งดอกบัควีทสีขาว" หรือเปล่านะ
แต่มันเป็นหนังสือร่างของคนที่ฉันเคยรู้จัก
คงหาอ่านไม่ได้หรอกค่ะ
น่าเสียดายจริงๆ
คุณบันจีอึม
พูดมาตามตรง
คุณชอบโกหกตัวเองใช่ไหมครับ
มีบ้างใช่ไหมครับ
ผมไม่เอาไปเล่าใครต่อหรอก
คุณบอกกับผมตามตรงได้นะครับ
เร็วครับ
เร็วสิครับ
แต่งงานกับผมนะ หือ
แต่งงานกันนะ
เดี๋ยวนะ ทำไมอยู่ๆ ก็มาขอแต่งงานกันครับ
นี่เป็นคำใบ้ค่ะ
คุณอยากรู้ว่าเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนนี่คะ
- คำใบ้เหรอครับ - ค่ะ
ฉันใบ้สุดๆ เลยนะคะเนี่ย
ลองคิดดูดีๆ นะคะ
ไปกันไหมคะ
- อุ๊ย มีของพวกนี้ด้วยแฮะ - คำใบ้เหรอ
ตายแล้ว
อุ๊ย
มีอันนี้ด้วยแฮะ
ท่านแม่
แฮวอล
กรรมการคะ
ก้มหัวมาหาฉันหน่อยสิคะ
- ทำไมครับ - แค่แป๊บเดียวค่ะ
นี่เป็นหวีที่คุณแม่สมัยก่อนใช้หวีให้ลูกๆ
เอาล่ะ อีกข้างหนึ่ง
ให้ตายเถอะ
สบายใช่ไหมคะ
ครับ
ถ้าเราเอาอันนี้ไปแขวนไว้ที่ เฟอร์นิเจอร์โบราณหรือกลอนประตู
ก็น่าจะได้บรรยากาศบ้านเกาหลีสมัยก่อนนะคะ
เอาล่ะ
เรียบร้อย
ตายจริง หล่อมากเลย
พี่
แต่งงานกับผมนะ
แต่งงานกับผมนะ หือ
นายรู้เหรอว่าการแต่งงานคืออะไร
การอยู่เคียงข้างกัน
เพื่อทำให้อีกฝ่ายยิ้ม ไม่ว่าจะตอนสุขหรือทุกข์
ผมจะไม่ทำให้พี่เหงา
และจะชอบพี่ให้มากๆ
สัญญา
แต่งงานกันนะ
ไม่ได้รู้สึกแบบนี้
มานานแล้วแฮะ
(เนินเขาของโชวอน)
การช้ำรักในวัยนี้
คงไม่มีความหอมหวาน
แต่เหมือนเสียงเพลงนี้
ได้ย้ำเตือนถึง
สิ่งที่หัวใจที่ว่างเปล่าของฉันหลงลืมไป
ว้าว มาเจอกันที่นี่ได้นะครับเนี่ย
คุณบันจีอึมมาทำอะไรที่นี่ครับ
เวลางานอยู่ไม่ใช่เหรอครับ มาทำงานนอกสถานที่เหรอ
- ฉันหาเจอที่นี่น่ะค่ะ - อะไรนะครับ
คนที่ฉันอยากเจอ
พอดีฉันยุ่งอยู่ ขอตัวนะคะ
โธ่เอ๊ย จะไปไหนครับ จริงๆ เลย
คุณกำลังทำอะไรคะ
บอกผมมาตามตรงเถอะครับ
ทำไมคุณบันจีอึมถึงมาอยู่ที่โรงแรมล้าสมัย…
- ทำอะไรครับ - เต้นฟลาเมงโก้
ฉันกำลังช่วยคุณจากข้อหาลวนลามอยู่ค่ะ
คุณบันจีอึมช่างแปลกคนจริงๆ
ทำอะไรของนาย
มุนซอฮา
นายมาทำงานที่โรงแรมจริงเหรอ
นี่ นายกลับมาเกาหลีตั้งนานแล้ว
แต่ทำไมไม่ติดต่อใครเลย
ถึงยังไงนายก็ไม่ควรทำแบบนั้น กับโชวอนหรือเปล่า
นี่ ฮาโดยุน นายยังรับใช้มุนซอฮาอยู่อีกเหรอ
เรื่องของฉัน
- คุณบันจีอึมครับ - ค่ะ
คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ
ฉันมีเรื่องเกี่ยวกับโรงแรม จะแจ้งกรรมการค่ะ
- งั้นเชิญครับ - ค่ะ
โธ่เว้ย ฉันยังพูดไม่จบนะ
ฉันกำลังคุยธุรกิจกับคุณบันจีอึมอยู่
จริงไหมครับ
ไม่ค่ะ ฉันไม่คิดจะทำธุรกิจกับแดฮวันเลยค่ะ
เธอว่าไม่มีอะไรจะคุยนะ
นายได้ข่าวว่าฉันกำลังทาบทามเธอ เลยชิงแย่งตัวเธอมาก่อนเหรอ
- คนลือเรื่องนายกันใหญ่แล้ว - ลืออะไร
เขาซุบซิบกันว่าลูกชายประธานเอ็มไอกรุ๊ป ไปทำงานโรงแรมที่กำลังจะเจ๊ง
ไม่ใช่ว่านายเป็นไพ่ที่ถูกทิ้งแล้วเหรอ
เฮ้ย…
อะไรน่ะ
ถ้าคุณพูดอะไรให้กรรมการมุนไม่สบอารมณ์อีก
ฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่ค่ะ
เชิญเลยค่ะ กรรมการ
ครับ
เอ่อ…
คุณเรียนเต้นฟลาเมงโก้จากคุณน้าที่รู้จักเหรอครับ
ก็ประมาณนั้นค่ะ
เรื่องเกี่ยวกับโรงแรมคืออะไรครับ
ฉันไม่ได้รับการติดต่อเรื่องผลการสัมภาษณ์
เลยว่าจะมาทำคะแนนเพิ่มค่ะ
ปกติแล้ว คนอื่นๆ จะรอ การติดต่อกลับกันไม่ใช่เหรอครับ
"อย่ามัวรอ คว้ามาให้ได้"
นั่นคือคติประจำใจของฉันค่ะ
คุณยุนโชวอนเหรอ
ไม่เจอกันนานเลยนะคะ คุณเลขาฮา
โชวอนนี่
โชวอน เย็นไหม
พี่
พี่ดูดีขึ้นนะ สบายดีไหมคะ
อือ
ฉันติดต่อพี่ไม่ได้ แล้วผ่านมาแถวนี้เลยแวะมาหา
พอจะว่างสักแป๊บไหมคะ
วันนี้กรรมการมุนมีประชุมแน่นเลยครับ
ไปคุยกับผมแทนเถอะครับ
อ้อ ค่ะ ช่วยไม่ได้นี่นา
เชิญครับ
คุณบันจีอึม
ผมขอโทษแต่ไว้ค่อยมาคราวหลังนะครับ
ผมจะพิจารณาถึงความพยายามของคุณ แล้วจะติดต่อไปครับ
คุณไม่ต้องขอโทษ แล้วจ้างฉันเลยสิคะ
ถ้ากรรมการไม่เลือกฉัน ฉันก็ว่าจะไปสมัครเป็นเบลบอยค่ะ
เดี๋ยวนี้ใครเขาใช้คำนั้นกันครับ
ไม่เรียกว่า "เบลบอย" แล้วเหรอคะ
ตายจริง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ
ถ้าไม่ได้ ฉันก็จะไปเป็น พนักงานทำความสะอาดห้องพักค่ะ
ผมไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมคุณต้องลงทุนทำถึงขนาดนี้ด้วย
ไม่ต้องพยายามเข้าใจทุกอย่างหรอกค่ะ
พอถึงช่วงเวลาหนึ่งคุณก็จะเข้าใจทุกอย่างเอง
โอ๊ย เชื่อเขาเลย
ครับ
คุณกลับไปเถอะครับ
กรรมการ นี่ค่ะ
นี่อะไรครับ
ฉันก็ไม่อยากให้โรงแรมนี้เจ๊งเหมือนกันค่ะ
เรียกคะแนนเพิ่มค่ะ
ทุกคนโตขึ้นเยอะเลยแฮะ
จริงด้วย
ลืมให้อันนี้ไปเลย
กรรมการคะ
เราคงเป็นพรหมลิขิตกันจริงๆ แน่เลยค่ะ
เราเคยเจอกันที่ไหนกันแน่ครับ
เรื่องนั้น…
ช่างเถอะครับ ถึงผมจะจำได้
ระหว่างผมกับคุณ ก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนหรอกครับ
ค่ะ ถึงจะเป็นแบบนั้น
แต่อย่างน้อยฉันก็อาจเป็นคนพิเศษ ของกรรมการกว่าเดิมได้นี่คะ
เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องนะครับ
ฉันลืมให้อันนี้ไปค่ะ
เชิญดูได้ตามสบายเลยค่ะ
สมัยก่อน โรงแรมนี้เคยมีผู้คนพลุกพล่าน
และเคยสดใส มีชีวิตชีวา
ใส่ใจแม้กระทั่งดอกไม้แต่ละดอกในล็อบบี้นี่คะ
เป็นยังไงคะ
เอาเป็นว่า…
มาลองดูกันสักตั้งแล้วกัน
ขอบคุณค่ะ
กรรมการคะ
รู้ไว้อย่างหนึ่งนะคะ
เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณต้องการความช่วยเหลือ
ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเองค่ะ
ฉันจะอยู่ข้างๆ นายเอง
ตายจริง
โชวอนของเราโตขึ้นมากจริงๆ
โตจนออกเรือนได้แล้ว
แต่ความสัมพันธ์ของเธอกับซอฮาเป็นยังไงนะ
พี่ดูดีขึ้นนะ สบายดีไหมคะ
อือ
(โรงแรมเอ็มไอแกรนด์ โซล)
กรรมการคะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
ครับ
- ตรงนี้… - ระวังครับ
- ฉันจำได้ว่าเคยดื่มตรงนี้นะ - นั่นสิ
- ก็บอกว่าดื่มได้ไง - ระวังนะครับ
ตั้งสติหน่อยสิวะ
- ถ้างั้น… - มาดื่มด้วยกันเลยสิ
- คุณคะ - นั่นสิ
- เอาเลย - ความคิดดีแฮะ
- เราดื่มที่นี่ได้ - มาแล้วเหรอครับ กรรมการ
ใครกันครับ
ลูกชายท่านประธานจางยอนอ๊กกับเพื่อนๆ ครับ
- เราขอดื่มแค่นี้แล้วจะกลับเอง - โธ่ มาดื่มด้วยกันเถอะ
- เหลือนิดเดียวเอง - มาดื่มด้วยกัน
เราไม่อนุญาตให้ดื่มแอลกอฮอล์ในล็อบบี้ครับ รบกวนออกไปด้วยครับ
โธ่เว้ย อะไรวะ นายเป็นเด็กใหม่เหรอ
ไม่ติดป้ายชื่อด้วยแฮะ
เชิญออกไปครับ
นายน่ะ
รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
โธ่เว้ย นายชื่ออะไรวะ
พี่สาวคนสวย ไปสนุกกับเราไหม
ให้มันพอดีๆ หน่อย
ปล่อยฉันนะ
ปล่อยนะเว้ย
- นี่ - เป็นไรไหม
อะไรวะ
- โอเคไหม - อะไรเนี่ย
ขึ้นบัญชีดำเขา แล้วสั่งห้ามเข้าโรงแรมด้วยครับ
แต่ถ้าท่านประธานรู้…
- เฮ้ย - ชานฮยอก
ไม่เจอกันนานเลยนะคะ
ครับ ประธานจาง
ไปดื่มชากันสักแก้วดีไหมคะ
เอาสิครับ
แม่ครับ
มันไม่ใช่แบบนั้นนะ
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ
คุณไม่เปลี่ยนไปเลยหรือเปล่านะ
แต่ก็เหมือนจะดูดีขึ้นด้วย
ท่านประธานก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะครับ
ไม่คิดเลยว่าคุณจะมาทำงานที่โรงแรม
ได้ยินว่าคุณช่วยเหลือแม่ผมไว้เยอะ ตอนที่ท่านเป็นประธานโรงแรม
ฉัน
ช่วยให้เธอจัดการได้อย่างดี
ตอนเด็กๆ กรรมการมุนบอบบางและอ่อนแอ
ทำให้ซังอาเป็นห่วงมาก
ถ้ายังเป็นเหมือนเดิมอยู่ คงทำงานที่เกาหลีได้ไม่ง่ายเลยนะ ว่าไหม
จริงสิ เมื่อกี้คุณคงเห็นแล้ว
เราจะดำเนินการกับลูกชายคุณครับ
เหมือนจะไม่ใช่ครั้งสองครั้งด้วย คุณคงลำบากใจแน่เลยนะครับ
อ้อ เรื่องนั้น…
ถึงเขาจะทำตัวดีมาเสมอ แต่ผู้คนก็มักตัดสินด้วยความผิดครั้งเดียว
อย่าเข้าใจผิดนะคะ ชานฮยอกลูกฉันไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก
เดี๋ยวคงได้รู้กันครับ ว่าเขาเป็นคนแบบนั้นหรือเปล่า
ตอนนี้คุณคงต้องไปเจอลูกชาย นอกโรงแรมแล้วล่ะครับ
เอางั้นเหรอ
สมัยนี้ ความคิดอคติแบบนั้น ใช้ไม่ได้ผลหรอกนะคะ
ลูกก็ส่วนลูก พ่อแม่ก็ส่วนพ่อแม่ คนเขาไม่เหมารวมกันแล้ว
กรรมการมุนของเรายังมือใหม่ เลยไม่ค่อยรู้เท่าไร
แต่ค่อยๆ เรียนรู้ไปก็ได้ เนอะ
ครับ ผมก็คงต้องค่อยๆ เรียนรู้ไปครับ
และค่อยๆ เปลี่ยนแปลงด้วย
ผมตั้งใจว่าจะแก้ไข
เรื่องน่าขายหน้าที่ถูกเพิกเฉยมาตลอด
"น่าขายหน้า"
เข้าใจความหมายใช่ไหมครับ
งั้นผมขอตัว
เจ้าเด็กไร้มารยาท
คนนั้นคือ…
- ฮาโดยุน เลขาส่วนตัวของกรรมการ - ใช่ครับ
- เห็นคนที่อวบๆ ใส่แว่นไหมครับ - อือ
ตาแว่นคนนั้นคือหัวหน้าทีมฮอจินโอ จากทีมวางแผน สำนักงานใหญ่ครับ
แล้วผู้หญิงที่อยู่ขวามือ
เธอคือสาวน้อยมากความสามารถ ที่เคยออกรายการสตาร์ควีน
- รู้จักไหมครับ - ไม่รู้น่ะสิ
เธอเต้นฟลาเมงโก้เป็น พูดภาษาอาหรับได้ด้วย
เห็นว่าพูดได้หลายภาษาเลยนะครับ
จริงเหรอ
เราจะไปเปิดโรงแรมที่ต่างประเทศเหรอ
แล้วแผนคืออะไรเหรอครับ
ก็ต้องรอเจอกรรมการก่อนถึงจะรู้
แต่เขาจะไปมีวิธีดีๆ ได้เหรอ
นั่นสิครับ
มาแล้วเหรอครับ
เขียนรายงานมาส่งผม
ว่าทำไมถึงคิดว่าผมไม่มีวิธีดีๆ ด้วยครับ
หัวหน้าทีมฮอช่วยรับผิดชอบ คิดหาวิธีพัฒนาการบริการในภาพรวมด้วยนะครับ
ส่วนผู้ช่วยโก รบกวนวิเคราะห์ เคสตัวอย่างในการปรับปรุงใหม่
- แล้วทำหนังสือยื่นเสนอส่งด้วยครับ - ค่ะ
เรื่องการจ้างบริษัทปรับปรุงทัศนียภาพ ไปถึงไหนแล้วครับ
อ้อ ครับ เราเปิดรับ แฟ้มผลงานจากบริษัทต่างๆ อยู่ครับ
ผมหวังว่าจะไม่เห็นดอกไม้ปลอม ที่ปักอยู่ในล็อบบี้เร็วที่สุดนะ
ครับ ผมจะคัดรายชื่อรอบแรกแล้วนำไปให้
ภายในวันนี้นะครับ
ครับ งั้นมาลองเริ่มงานกันดูนะครับ
กรรมการคะ
คุณข้ามหน้าที่ฉันไปนะคะ
คอยช่วยเหลือสมาชิกในทีมนะครับ
พอดีว่าคุณมีความสามารถหลายด้าน
เลยวางตำแหน่งคุณได้ไม่ชัดเจน
(ทีมวางแผนกลยุทธ์)
แต่ก็นะ เสน่ห์ของเขา อยู่ที่นิสัยหยาบคายมาตั้งแต่เด็กแล้ว
พี่คิดว่า
ถ้าผมกรีดร้องออกไป
แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่
สวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้วนะคะ
นั่นสิคะ
ฉันขอร้องอะไรหน่อยสิคะ
- คะ - อันนี้น่ะค่ะ
(เอมิลี่ ยุน)
ฉันเห็นโรงแรมเปิดรับสมัคร บริษัทปรับปรุงทัศนียภาพเลยจะสมัครด้วยค่ะ
อ้อ ค่ะ
ถ้าฉันลงสมัครเอง พี่ซอฮาคงปัดทิ้งโดยไม่แลด้วยซ้ำ
ฉันเลยใช้ชื่ออื่นสมัคร คุณช่วยเนียนๆ เอาไปใส่ให้หน่อยได้ไหมคะ
ฉันขอร้องล่ะค่ะ
ค่ะ ได้ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ถ้างั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ
แล้วเจอกันใหม่นะคะ
มาทำอะไรที่นี่ครับ
ฉันแค่สงสัยว่าคุณมีอะไรให้ฉันช่วย ในการเลือกบริษัทปรับปรุงทัศนียภาพไหมน่ะค่ะ
ไม่มีครับ
ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็บอกฉันได้ทุกเมื่อเลยนะคะ
คุณบันจีอึมครับ
คะ
รู้ตัวไหมครับว่าตัวเองดูแปลกขนาดไหน
พูดตามตรง ผมค่อนข้างกังวลเลยนะครับ
คุณคงจะไม่ถูกใจฉันสินะคะ
เพราะเท่าที่ดู ผมคิดว่าคุณเข้าหา โดยมีจุดประสงค์แอบแฝงน่ะครับ
นักวิจัยจากเอ็มไอโมบิตี้ ย้ายมาทำงานที่โรงแรมเราเนี่ยนะ
ฉันเข้าหาโดยมีจุดประสงค์แอบแฝงจริงๆ ค่ะ
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ
ฉันไม่ใช่คนที่เป็นอันตรายต่อท่านกรรมการค่ะ
คุณเลขาฮาไม่มีทางมองฉันออกหรอกค่ะ
ครับ
ผมขอรายชื่อบริษัทปรับปรุงทัศนียภาพหน่อยครับ
ครับ ได้ครับ
เมื่อกี้นายปรึกษาเรื่องงานกับคุณบันจีอึมเหรอ
เปล่า คุยเรื่องส่วนตัว
มีอะไรที่ฉันต้องรู้ไว้ไหม
ฉันเพิ่งเคยเห็นผู้หญิงที่แปลก และน่าสงสัยขนาดนี้ครั้งแรกเลย
ใช่
ถ้าฉันเคยเจอผู้หญิงที่แปลกขนาดนั้น
ก็น่าจะต้องจำได้บ้าง
ฉันมั่นใจว่าเธอมีจุดประสงค์บางอย่างแน่
และเธอก็ยอมรับกับปากเองว่า ตัวเองเข้าหาโดยมีจุดประสงค์แอบแฝง
เจ้าตัวพูดเองเหรอ
มีเรื่องอะไรครับ หือ
ถ้าโดนจับได้เราจบเห่แน่ค่ะ ไว้ค่อยอธิบายทีหลัง
แค่วิ่งไปเรื่อยๆ
แล้วสมาธิของเรา จะไปจดจ่อที่เสียงลมหายใจตัวเองค่ะ
เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณต้องการความช่วยเหลือ
ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเองค่ะ
- ใครกันนะ - แต่งงานกันนะ
นี่เป็นคำใบ้ค่ะ
คุณอยากรู้ว่าเราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนนี่คะ
หนีเร็วค่ะ
หนีเร็ว
แต่งงานกันนะ
แต่งงานกับฉันนะ
ฉันจะโตอย่างดีเลย
(คณะละครสัตว์ดงแบค)
เจอแล้ว
- วันนี้เป็นอะไรนักหนาเนี่ย - ใช้แต่แรงแบบนั้น อะไหล่ก็เสียพอดี
ฉันบอกไปตั้งกี่หนแล้ว ว่าให้อ่อนโยนกับมันหน่อย
เธอมาทำอะไรในบริษัทคนอื่นเนี่ย
ยัยคนทรยศ
ต้องไม่มีฉัน เธอถึงจะได้เลื่อนขั้น
คว้าโอกาสไว้ซะ ฉันจะช่วยเธอเอง
จริงเหรอ
เธอมาช่วยฉันโดยไม่มีค่าตอบแทนจริงๆ เหรอ
ฉันบอกแล้วไง ว่างานนี้ก็มีความหมายกับฉัน
ฉันเข้าใจความหมายของเธอนะ แต่…
ฉันจะช่วยเธอให้เลื่อนขั้น เป็นนักวิจัยชำนาญการภายในปีนี้
รักนะ
(กรรมการมุนซอฮา)
ฮัลโหลค่ะ
มาเจอกันตอนนี้ได้ไหมครับ เหมือนว่าผมจะจำได้แล้ว
อะไรนะคะ
อะไรของเธอ
ฉันขอไปดูหน้าหน่อย ว่าเขาเป็นคนแบบไหน
งั้นก็วิ่ง
นี่ เดี๋ยว รอด้วยสิ
นี่ เบาๆ หน่อยสิ
สุดยอด
ดูส่วนสูงเขาสิ
ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเขาสมบูรณ์แบบทุกอย่าง
ฉันเองก็อยากพัวพันกับผู้ชายแบบนั้น ให้จิตใจสั่นไหวบ้างเหมือนกัน
เลิกฝันเลยย่ะ
ฉันต้องใช้เวลาถึงพันปี กว่าจะได้เจอเขาได้เชียวนะ
- กลับบ้านดีๆ ล่ะ - นี่
ให้ตายเถอะ น่าอิจฉาชะมัด
จริงเหรอคะ ที่ว่าคุณจำได้แล้ว
ตอนนั้น
เราก็เคยวิ่งด้วยกันใช่ไหมครับ
ค่ะ
อ้อ แล้วก็อันนี้
(คณะละครสัตว์ดงแบค)
ทำไมถึงได้…
วันนั้นเป็นวันที่ผมจิตใจว้าวุ่นมากๆ
พักทานข้าวกันเถอะครับ
กินข้าวกันๆ
เฮ้ย
ไอ้เด็กคนนี้ ทำอะไรของแก
ฉันถามว่าทำอะไรไง
วิ่งเร็ว
เฮ้ย หยุดตรงนั้นนะเว้ย
เฮ้ย หยุดนะ เจ้าเด็กเวรนั่น
ว่าแต่เธอเป็นใคร
ทำไม
ยิ้มอะไร
เธอเป็นเด็กพิลึกหน่อยๆ เหรอ
แต่งงานกับฉันนะ
เป็นเด็กพิลึกจริงๆ สินะ
ฉันจะดีกับนายเอง
ดีอะไร
ฉันจะโตอย่างดีเลย
เธออายุกี่ขวบ
ฉันเลิกนับอายุตัวเองแล้ว
เกิดปีอะไร
ปี 940 มั้ง
โอ๊ะ เลือด
ถ้าโดดเรียนมา ก็กลับไปนอนที่บ้านซะสิ
จะเอาค้อนไปทุบกำแพงเพื่ออะไร
โอ๊ย แสบ
สมควรแล้ว
จริงๆ เลย เด็กคนนี้
ถ้ามีเรื่องทุกข์ใจก็แค่ร้องไห้ออกมาสิ
ทำไมต้องไปทำอะไรไร้สาระให้เจ็บตัวด้วย
เด็กคนนั้นคือคุณบันจีอึมเองเหรอ
ฉันโตมาสวยใช่ไหมคะ
คุณโตมาเป็นคนพิลึกเหมือนเดิมเลยจริงๆ
เอาล่ะ
ตอนนี้มาแต่งงานกับฉันนะคะ
คุณบันจีอึมพูดทุกอย่าง ออกมาง่ายดายจังนะครับ
ฉันไม่ได้ตัดสินใจส่งเดชนะคะ
กรรมการเป็นรักแรกของฉันค่ะ
นี่เป็นความจริงใจที่กลั่นกรอง
ผ่านช่วงเวลานานหลายปีเลยนะคะ
คุณลงทุนทำถึงขั้นนี้ แค่เพราะความทรงจำ
ที่ได้เจอกันแป๊บๆ ตอนเด็กเหรอ
กรรมการ คุณรู้ไหมคะ ว่าพอได้ใช้ชีวิตอยู่นานๆ
ความทรงจำอะไร ที่จะตราตรึงไปยาวนานที่สุด
ตั้งใจจะพูดอะไรอีก
แล้วคุณใช้ชีวิตมานานแค่ไหนกัน ถึงพูดแบบนั้น
คุณไม่อยากรู้สินะ
งั้นก็ช่างเถอะ
เรื่องกรรมการมุนน่ะค่ะ
ผมไม่ปล่อยเขาอยู่โรงแรมนานหรอก
เรามีภาพลักษณ์ต้องรักษา
เขาจะอยู่แค่จนกว่าจะพร้อม เข้าทำงานที่สำนักงานใหญ่
ปล่อยให้เขารั้นและทำตามที่อยากทำไปก่อน
เขาเป็นแค่กรรมการ กังวลไปก็มีแต่ทำให้
ประธานจางกลายเป็นตัวตลก
คิดว่าฉันเป็นแบบนี้เพราะตำแหน่งเขาเหรอคะ
ท่านประธานใหญ่เรียกพบผมเหรอครับ
กรรมการมุน
ไม่สนใจบริษัทอื่นในเครือ นอกจากโรงแรมแล้วเหรอ
ปัญหาอยู่ที่ความคิดเขาต่างหากค่ะ
ต้องทำงานที่นั่น เพราะเป็นโรงแรมของแม่งี้เหรอ
แต่แม่เขาจากไปตั้ง 20 ปีแล้วนะ
ฉันค่อยๆ ไต่เต้ามาเองจนกว่าจะถึงตรงนี้นะคะ
ด้วยความสามารถของฉันล้วนๆ ไม่ขอความช่วยเหลือใคร
ใครมาได้ยินคงคิดว่าเป็นเรื่องจริงแน่
ตายแล้ว ท่านประธานใหญ่คะ
เห็นไหม
สถานการณ์เป็นแบบนี้ เพราะงั้นนายต้องดูแลซอฮาอยู่ข้างๆ ให้ดี
ให้เขาทำงานตำแหน่งนั้น ไม่ให้ขาดตกบกพร่องและไม่เกินหน้าเกินตา
ไม่ถึงสองปีหรอก ฉันจะเรียกตัวเขากลับมาภายในหนึ่งปี
รับทราบครับ
- ผมขอปฏิเสธครับ - รับไป
แล้วทำงานที่ทำอยู่อย่าให้มีที่ติ
หน้าที่ของนายที่เยอรมันกับเกาหลี เหมือนกันทุกอย่าง
ไม่อยากทำเหรอ
งั้นก็ยื่นจดหมายลาออกซะสิ
เขาล้อเล่นน่ะ
ทำอะไรอยู่ ไม่รับไปล่ะคะ
ผมจะทำงานไม่ให้มีที่ติครับ
ฉันได้ลาภลอยแล้ว
ซองหนาปึกเชียว
(ฮาโดยุน)
ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขปลายทาง สายของท่านจะถูกโอน…
(เรซูเม่ ชื่อ: บันจีอึม)
อะไรนะ เขาจำได้ว่าอาคือยุนจูวอนเหรอ
ไม่ใช่ เขาจำฉันตอนเก้าขวบได้ต่างหาก
เดี๋ยวก่อนนะๆ
ก็คือเขาจำบันจีอึมตอนอายุเก้าขวบได้เหรอ
- อือ - เหลือเชื่อเลย
ตอนเด็กๆ เจอกันไม่กี่ทีเอง แต่เขาจำได้เนี่ยนะ
เขายังเก็บผ้าเช็ดหน้าไว้ด้วย
ตายจริง ประทับใจสุดๆ
นั่นสิ
แต่ว่านะ อา
อาแอบหวังอยู่ใช่ไหม
เอาตรงๆ
ฉันก็แอบหวังอยู่ประมาณนี้
ทั้งที่รู้ว่าเป็นความหวังลมๆ แล้งๆ
แต่ฉันก็ยังหวัง
เผื่อว่าเขาจะจำฉันได้
คนตายไปแล้ว เป็นธรรมดาที่ต้องลืม
ใช่แล้ว
มีแต่ฉันนี่แหละที่จำอาได้ในปราดเดียว
ถูกต้องเลย ฉันมีแต่เธอนี่แหละ
อามีสายเข้า
(กรรมการมุนซอฮา)
เฮ้ย ตายแล้ว มุนซอฮาๆ
- อะไรกันเนี่ยๆ - อุ๊ย
เขาตายยากจริงๆ มุนซอฮา
เปิดลำโพงๆ
อย่ารับนะ
อย่ารับนะ ห้ามรับ
ค่ะ กรรมการ
อ้อ ครับ คือว่า…
คุณบอกให้ผมโทรหาได้ทุกเมื่อ ถ้ามีเรื่องให้ช่วย
ให้ฉันช่วยอะไรดีคะ
คุณเรียกพบฉันเหรอคะ กรรมการ
ครับ
ขอโทษนะครับที่จู่ๆ ก็ขอความช่วยเหลือแบบนี้
ไม่เป็นไรค่ะ
ฉันก็แอบตื่นเต้นอยู่ ที่จู่ๆ คุณก็ขอให้ช่วยค่ะ
เรียกฉันได้ทุกเมื่อเลยนะคะ
ขึ้นรถเถอะค่ะ กรรมการ
ครับ
(336 ถนนกีจุน)
ว่าแต่เราจะไปไหนกันคะ
ที่นั่นไปยากถ้าไม่มีรถ
แต่ผมอยากไปโดยไม่ให้ใครรู้น่ะครับ
ดูจากที่คุณถึงกับเอ่ยปากชวนฉัน คุณคงไม่มีเพื่อนจริงๆ สินะคะ
แต่ก็นั่นแหละ ฉันเองก็คิดว่าการอยู่คนเดียว เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดกว่า
การฝืนรักษามนุษยสัมพันธ์ที่ไม่จำเป็นค่ะ
(ยุนโชวอน)
ถ้าฉันถามคุณว่า…
ทำไมถึงเอาแต่ไม่ยอมรับสายเธอ
คงจะเสียมารยาทใช่ไหมคะ
ครับ
บางทีการระบายความรู้สึกที่เก็บเอาไว้
ให้คนแปลกหน้าฟัง ก็อาจทำให้สบายใจขึ้นได้นะคะ
ฉันจะเป็นป่าไผ่ให้เองค่ะ
เหมือนในนิทานเรื่อง "พระราชาหูลา" ไงคะ
คุณยุนโชวอน…
มีหูลา
เดี๋ยวนะ
คุณเมินความจริงใจของคนอื่นขนาดนี้เลยเหรอคะ
เพราะผมไม่รับรู้ถึงความจริงใจครับ
ตั้งแต่ตรงนี้ผมจะไปคนเดียวครับ
คุณรอตรงนี้สักครู่นะครับ
ค่ะ
(ลูกสาวที่รักของเรา ยุนจูวอน ถ้าเราสามารถเจอลูกได้อีกครั้ง)
พี่สบายดีไหม
ผมไม่ได้มาหานานเลยใช่ไหม
พี่
พี่…
เซร์ฆิโอ
ท่านแม่ ข้าแฮวอล
ตลอดหลายชาติที่ผ่านมา
มักจะมีแต่
ความเจ็บปวดของฉันที่ชัดเจน
แต่ชาตินี้ต่างออกไป
คนที่หลงเหลืออยู่หลังฉันตายจากไป…
ฉันได้พบเจอกับความเศร้าของพวกเขา…
ในชีวิตชาติที่ 19
ที่น่าแปลกและแปลกใหม่นี้
ซอฮา
อย่าร้องไห้นะ
(ชาตินี้ก็ฝากด้วยนะ)
ทำไมเห็นผู้หญิงคนนี้ทีไร
ก็นึกถึงพี่เขาทุกทีเลยนะ
นี่แหละปัญหาของการกลับชาติมาเกิดเร็ว
เหมือนเธอจะไปเกี่ยวข้อง กับความสัมพันธ์ในชาติที่แล้วอีก
คุณบันจีอึมเป็นคนเปลี่ยนดอกไม้ ที่อยู่ในล็อบบี้หรือเปล่าครับ
เขาเอาแต่เลี่ยงฉัน แต่มันก็ทำให้ฉันอยากเข้าใกล้เขามากขึ้น
ฉันชอบคุณค่ะ
คุณเลขาฮาตกลงว่าจะมาไหมคะ
คุณชอบกรรมการมุนซอฮาหรือเปล่าคะ
ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วยคะ
เฮ้ย บันจีอึม นังนี่
คุณทำอะไรของคุณครับ
เพราะฉันชอบเขาค่ะ กรรมการมุนซอฮา
คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน