DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
UKOCHANA CÓRKA, YOON JU-WON KIEDYŚ JESZCZE SIĘ SPOTKAMY
Jak się miewasz?
Przepraszam, że tyle to trwało.
BÓL ROZSTANIA Z UKOCHANĄ OSOBĄ
Dyrektorze Mun, proszę na chwileczkę.
Pięknie, prawda?
Nie ma pan wrażenia, jakby zmartwienia odpływały?
Gdy prześladuje pana trauma z przeszłości
i czuje pan, jakby pan tonął,
proszę pomyśleć o tych kwiatach.
Pani miłe gesty są dość jednostronne.
Tak pan mówi,
ale wygląda pan dużo lepiej.
Więc to wystarczy.
Jest pani bardzo dziwna.
Tak.
Może na początku taka się wydaję,
ale trudno mnie zapomnieć.
Będzie pan ciągle o mnie myślał i w końcu
się pan we mnie zakocha.
Nie ma mowy.
Rozumiem. Nie podobają się panu ładne kobiety?
Szkoda.
Co pani lubi?
Pana, dyrektorze Mun.
Pytałem o jedzenie.
To, co pan.
Nie ma pani żadnych preferencji?
Preferuję pana.
Nic na to nie poradzę,
więc proszę uszanować moje preferencje i pozwolić mi zjeść to, co pan wybierze.
Pani Ban,
nie jest pani w moim typie.
A jaki jest pana typ?
Wolę starsze.
Mówią, że jestem dojrzała jak na swój wiek.
Proszę to wziąć pod uwagę.
Co pan na to?
Kiedy ta bezsensowna rozmowa się skończy?
Czy ten dzień nie stał się dzięki niej lepszy?
Już dobrze, dyrektorze Mun.
Już dobrze.
Proszę.
Seo-ha.
Ju-won?
Już dobrze.
Nic panu nie jest.
Nie wiedziałam,
że moja śmierć tak zaciąży na tych,
których zostawiłam.
Mam za sobą 19 cykli śmierci i odrodzenia.
MOJE 19. ŻYCIE
MOJE 17. ŻYCIE
LATAJĄCY CYRK DONGBAEK
Myślałam tylko o swoim bólu.
Wujku!
Zrobię ci kulki ryżowe.
Poczekaj chwilę.
Dobrze, Ae-gyeong.
Zagram ci.
Więc śpiewaj z całego serca.
Tak?
Zaczynamy, Ae-gyeong.
Lubiłam toczyć piłeczkę
Śpiew dawał mi szczęście
Tak jest.
Z białą twarzą i czerwonym nosem
Śpiewałam o miłości
- Obiecaliśmy sobie - Wspaniale.
Że nasza miłość nigdy
Nigdy się nie zmieni
Obudź się, wujku.
Umarłeś?
Ty smarkulo.
Jeszcze nie.
Włożyłam w to dużo wysiłku, więc nie umieraj, póki nie skosztujesz.
Ponoć duchy tych, którzy zmarli najedzeni, lepiej wyglądają.
Gdy odejdziesz,
nikt mi nie zostanie.
Więc jedz i długo żyj, dobrze?
Ae-gyeong.
Nawet jeśli mnie zabraknie,
nie będziesz sama.
Nie wiem, ile to zajmie,
ale obiecuję, że się odrodzę
i wrócę…
by cię chronić.
Będziesz dzielna…
i zaczekasz na mnie?
Ae-gyeong.
Jak to przetrwałaś?
A jak myślisz?
Po prostu.
Miałaś dziesięć lat.
Straciłaś mnie i rodziców.
Ae-gyeong.
Bardzo ci dziękuję…
za to, że przetrwałaś.
To ja dziękuję.
Jestem wdzięczna, że znów jesteś w moim życiu.
I że jesteś dobrym człowiekiem.
Bezpieczne i proste życie u twojego boku…
Tylko tego chcę.
No proszę, ale wyrosłaś.
Nie mów takich rzeczy, kiedy tak wyglądasz.
No już.
Chodź tu. Przytulę cię.
Daj spokój, to żenujące.
Żenujące?
Chodź, przytul mnie.
- Chodź tu. - No już dobrze.
Moja droga Ae-gyeong.
Ojej. Co to za dźwięk?
Cały dzień nic nie jadłam.
Nic nie zjedliście z okazji jego urodzin?
Urodzin?
Co ja mam z tobą zrobić?
- Co? - Dziś rocznica śmierci Ju-won.
A więc i urodziny Seo-hy.
Seo-ha.
Chcesz iść na urodziny do wesołego miasteczka?
- Naprawdę? - Tak.
Ale musisz iść ze mną, dobrze?
Obiecaj.
Obiecuję.
Nie wypełnię pustki po twojej matce.
Ale będę przy tobie, dopóki nie staniesz na nogi.
Ja…
wrócę do ciebie.
Ten utwór powstał w czasach japońskiej okupacji.
Opowiada o osobie, która tęskni za ukochanym.
Ale nikt nie wie, kim był kompozytor.
To skąd go znasz?
Ja go skomponowałam.
Już mnie nie oszukasz.
Naucz się go i graj, gdy za kimś zatęsknisz.
Poczujesz się lepiej.
Wszystkiego najlepszego.
Zawsze gdy zdmuchiwałem świeczki,
przypominałem sobie chwilę…
gdy Ju-won przestała oddychać.
Moje urodziny
już na zawsze wiązały się z jej śmiercią.
Pani Ban?
Dyrektorze Mun.
Co panią tu sprowadza?
Zapomniałam o najważniejszym.
Muszę panu coś powiedzieć.
Pani Ban, co pani…
Wie pan,
podobno wyznań w urodziny się nie zapomina.
Seo-ha,
pamiętaj o tym w każde kolejne urodziny.
Lubię cię.
Czy ty mnie lubisz?
Odpowiem w twoje urodziny.
W życiu kluczowy jest czas.
Myślę, że dziś jest ten dzień.
Tym razem mi to nie umknie.
Lubię cię.
Przyjdzie pan Ha?
Idź do środka.
Mam gościa.
To do widzenia.
Dlaczego Cho-won…
Co robisz?
Nie było talerzy.
Zdmuchnij świeczki, zanim minie dzień.
Zdejmij rękawiczki i wyjdź za pięć…
Nie, trzy minuty.
Naprawdę cię nie rozumiem.
Nie musisz.
Nic z tego nie kumam.
Nie kumam nic z tego, co robisz.
Miałeś zadzwonić, jak wrócisz, a dowiedziałam się od innych.
Nigdy do mnie nie oddzwaniasz.
Ile razy mam ci powtarzać?
- Ja nie… - Wiem, że nie obchodzisz urodzin.
Wiem o tym.
Ale nie widzisz, że dlatego to wszystko dla ciebie robię?
Różnimy się.
Mamy różne doświadczenia.
Wiem, że się różnimy.
Wiem, że jest ci dużo trudniej
niż mnie.
Ale…
Zaczynam mieć tego dość, więc przestań, proszę.
Nie chciałam tego mówić.
Ale jestem zła.
Jeszcze pani tu jest?
Co pani tu robi?
Proszę.
Czemu mi pani to daje?
Piekłam go cztery godziny, nie chcę, żeby się zmarnował.
Powinien być dobry.
Lubi pani dyrektora Muna?
Czemu pani pyta?
Bo ja lubię dyrektora Muna.
A co, jeśli ja też?
Da pani sobie z nim spokój?
Co ci się stało?
O rety.
Był z Cho-won.
Z Cho-won?
Twoją siostrą?
Cho-won chyba coś do niego czuje.
O nie.
A więc wy obie…
To fatalnie.
Musisz jej powiedzieć.
Powiedz, że jesteś jej siostrą i że byłaś pierwsza.
To lepsze niż kłótnia z siostrą.
Tylko bym wszystko pogmatwała.
Taki jest problem ze zbyt szybką reinkarnacją.
To takie skomplikowane.
Co znaczy „zbyt szybka”?
Za każdym razem jest inaczej.
Ale rzadko odradzamy się tuż po śmierci, tak jak ja tym razem.
Więc co stało się tym razem?
Może to oznaczać,
że moje życie zostało przerwane.
Że być może mnie zamordowano.
Dong-u, otwórz drzwi!
Czemu od razu ich nie wyważysz?
Szybko!
Co tu robisz?
Ty bezczelny ćwoku. Tak się odzywasz do ojca?
Gdzie twoja starsza siostra? Starsza siostra? Nie mam takiej.
Gdzie Ji-eum?
To nie jest moja starsza siostra.
Zdejmij buty!
Nie jest starsza?
Pomyliło mi się, dobra?
Jak śmiesz podnosić na mnie głos?
Zaraz oszaleję.
- Co tu robisz? - Otwórz torbę.
Otwórz.
Kupiłem ci smażonego kurczaka. Wsuwaj, zanim wystygnie.
Zrób mi ramyeon.
I daj mi numer Ji-eum.
Zapomnij!
Ty mały draniu!
Pięknie, prawda?
Wie pan,
podobno wyznań w urodziny się nie zapomina.
Lubię cię.
WZGÓRZE KWITNĄCEJ BRZOSKWINI
NIGDZIE CIĘ NIE MA, LECZ JESTEŚ TAM WIERSZE LEE YUN-HAKA
Zaraz przyjdę.
Tak.
Muszę wstąpić do działu finansów.
Dobrze.
Dyrektorze Mun.
Lubię cię.
Myśli pan o wczoraj, prawda?
Nie.
Deszcz nie opóźnił powrotu do domu?
Przestało padać.
Chyba tak.
Wczoraj byłam zbyt bezpośrednia.
Nie należało atakować w takiej chwili.
Przepraszam, jeśli pana zaskoczyłam.
Dziękuję…
za wczoraj.
To podziękowanie za moje wyznanie?
Proszę zaczekać.
Halo?
Proszę chwilę poczekać.
Emily, do ciebie.
Halo?
Pani Emily Yoon?
Tak.
Ha Do-yun z zespołu planowania hotelu MI.
Chciałbym porozmawiać z panią na temat projektu naszego terenu.
Ma pani jutro czas?
Tak.
Szczegóły prześlę pani SMS-em.
- Do jednej proszę o dodatkowe mięso. - Dobrze.
Czemu używasz pseudonimu?
Unika mnie, ale chcę się do niego zbliżyć.
Wiem, że może się nie udać, ale warto spróbować.
Czułam, że powinnam zrobić cokolwiek.
Skontaktowałem się z architektami krajobrazu
i umówiłem spotkanie na jutro.
A dział finansów?
Odrzucili projekt budżetu na renowację.
Spodziewałem się tego,
ale nie sądziłem, że Jang będzie taka szybka.
Trzeba zająć się tym natychmiast.
Mam to przełożyć?
Nie ma potrzeby.
Zrobimy to.
Jedz.
Masz z podwójną porcją mięsa.
Dzięki.
- Smakuje ci? - Całkiem niezła.
Przecież jesteś synem prezesa.
Poproś go o przysługę.
Nie użyję tej karty, dopóki nie będę musiał.
To będą negocjacje, nie przysługa.
Kabotyn.
Drzwi się zamykają.
Nieźle!
Widziałeś?
Ćwiczysz nawet w porze lunchu?
Podobno potrafisz się porządnie zamachnąć.
Muszę poćwiczyć, jeśli mam z tobą grać.
I jak?
Zobaczmy.
Jesteś w świetnej formie, dystans też niczego sobie.
Ale faktycznie musisz poćwiczyć.
Dobra, ale kiedyś się zmierzymy.
Jadłeś coś wyjątkowego z okazji urodzin?
Wiesz, że nie obchodzę urodzin.
Chciałem zrobić coś prostego. Na przykład zaprosić cię na kolację.
Wiem, że mieszkasz sam.
Akurat nie byłem sam.
Rety.
Chciałbym zobaczyć, jak mój siostrzeniec uśmiecha się w swoje urodziny.
Hotel nie przysparza mi powodów do uśmiechu.
Chodzi o pieniądze?
Jak idzie?
Zaraz się z nimi spotykamy.
Zaczekaj tam.
Nie. Sam wrócę.
Proszę zaczekać.
- Dzień dobry. - Witamy, panie Lee.
- Co u pana? - Dawno się nie widzieliśmy.
- Trochę minęło. - Dzień dobry.
To siostrzeniec, o którym mówiłem.
Wrócił do kraju i został dyrektorem hotelu MI.
Miło mi. Mun Seo-ha.
Wzajemnie.
Do-yun.
Co tu robisz?
Gdzie Seo-ha?
Ji-seok.
Przywitaj się.
- Przedstawię cię znajomym. - Oddaj to.
No chodź.
Znacie Do-yuna, prawda?
- Do-yuna? - To sekretarz Seo-hy
i mój kolega z klasy.
- Daj mi to. - Jak teraz o tym myślę,
to w szkole też tak na mnie patrzyłeś.
Mówiłeś, że zostaniesz prokuratorem i wsadzisz mnie za kratki.
Co robi jego ojciec?
A jak myślisz? To prosty człowiek.
A właściwie to chyba dość wcześnie umarł.
Kiedyś pracował na uczelni…
- Serio? - Napij się jeszcze.
Co?
Seo-ha, ty też tutaj?
Kopę lat.
Tak. Siadaj.
Drogi alkohol.
Szkoda by było, gdyby skończył w ścieku.
Hej!
Oszalałeś, dupku?
Za kogo ty się masz?
A co?
Powiedziałem prawdę!
Ty draniu!
Seo-ha.
Przynajmniej udawaj człowieka.
Nie wyśmiewa się
cudzych rodziców.
Do-yun.
Hej, Do-yun.
Ignorujesz mnie?
Do-yun!
Panie Ha.
Jesteś zły?
Miałeś się tak nie zachowywać.
Daj spokój.
Co z funduszami?
Wygląda to obiecująco.
Spotkałem się z ludźmi z banku Hanguk i z szefem firmy inwestycyjnej.
Cóż…
Dobra robota.
Jadłeś coś?
Nie wnikaj. Zjem w domu.
Zjedzmy razem.
Przez to spotkanie nie mogłem nic zjeść.
Do-jin na mnie czeka.
Może do nas dołączyć. Chodźmy.
Dziękuję.
Tak. Proszę o takie wykończenie.
Nie ma za co. To my dziękujemy.
Tak. Do widzenia.
Wcześnie pan przyszedł.
To pani wymieniła kwiaty w holu?
Nie, jak przyszłam, już tam były.
Trudno je znaleźć.
Co to za kwiaty?
Gladiole.
Lubił je ktoś, kogo kochałem.
Kochałeś kogoś jeszcze?
Pani Yoon, co pani tu robi?
Dzień dobry.
Emily Yoon. Chciałam omówić umowę dotyczącą projektu zieleni.
Przepraszam.
Panie Ha, mogę prosić?
Tak.
Nawet jej nie sprawdziłeś?
Mówiłem, że nie chcę jej widywać.
Ale w portfolio była podpisana jako…
Miałeś się tym zająć, bo ja nie mogłem.
Cho-won wciąż…
Przepraszam.
Pani Yoon.
Proszę się o mnie nie martwić.
Jestem twardsza, niż wyglądam.
Pomogę pani.
Nie trzeba.
Powinnam była to przemyśleć.
Miałam nadzieję,
że pomogę im
przywrócić ten hotel do życia.
To wszystko.
Może im pani to powiedzieć?
Cho-won…
Wiem, że nie powinnam.
Pani Yoon.
Ma pani plany na kolację?
Dlaczego?
Ale byłam pewna jednego.
Moje serce pragnęło
znów ją zobaczyć.
- Dopadnę cię! - Nie!
Mam cię!
Co to?
Ma głowę odwróconą do tyłu.
Proszę.
Co robisz?
Orzeszek.
Ju-won.
Gdybyśmy z Seo-hą tonęli,
kogo byś ratowała?
A ty?
Ty dobrze pływasz.
Seo-ha też świetnie pływa.
Ale nie ma mamy i żal mi go.
Czyli utonę.
O nie.
Pani też tak ma?
Mówi sobie, że jutro koniec,
ale gdy go pani widzi, uczucia wracają.
Tak. Mam dokładnie tak samo.
Inni mówią, że jest oziębły,
a ja myślę o jego ciepłym uśmiechu
i czuję dumę.
Rozumiem.
Wiem też, że jest bardzo niezdarny
i łatwo go przestraszyć.
Prawda?
Wydaje się drobiazgowy, ale ma wiele wad.
Co pani lubi w nim najbardziej?
Nie wiem.
Gdy kogoś lubimy, lubimy w nim wszystko.
To prawda.
Wierzy pani w miłość od pierwszego wejrzenia?
Na początku nie wierzyłam.
Ale potem naprawdę mi się to przydarzyło.
To uczucie intensywnego zauroczenia od pierwszego wejrzenia…
Ich pierwsze spotkanie było aż tak intensywne?
Cześć, Seo-ha.
Cześć.
Ludzie go obmawiają i mówią, że patrzy na innych z góry.
Ale ja wiem.
Nie patrzy na innych z góry.
Nie ma na to energii.
To prawda.
Wydaje się wyniosły,
ale skrupulatnie prowadzi zapiski w swoim domowym kalendarzu.
Uwielbia też zajmować się bratem,
więc gotowanie to jego hobby.
Bratem?
Wiedziała pani, że świetnie prowadzi?
Prowadzi?
KALENDARZ DOMOWY
Chwila.
Mówi pani o panu Ha?
Tak.
Może wydawać się oschły,
ale wiem, że tak naprawdę jest ciepły.
Czasem robi taką minę, którą znam tylko ja.
Ma nawet spojrzenie i głos, które znam tylko ja.
Czyli osobą, którą pani lubi,
jest pan Ha?
Tak.
Gdybym powiedziała, że lubię Seo-hę, dałaby sobie pani spokój?
Nie, ale byłabym zaniepokojona.
Naprawdę go lubiłam.
Gdy wyjechali na studia za granicę, długo go nie widziałam.
Ale gdy znów go zobaczyłam, wspomnienia wróciły.
Ciągle o nim myślałam.
Musi pani naprawdę lubić pana Ha.
Chyba tak.
To dla was ekscytujący czas.
Ekscytujący? Jest mi tak ciężko.
Ale pani to dopiero ma problem.
Dlaczego?
Jest coś, z czym Seo-ha nie może sobie poradzić.
Jego pierwsza miłość i pani rywalka.
Yoon Ju-won.
Ile razy mam powtarzać?
- Ja nie… - Wiem, że nie obchodzisz urodzin.
Wiem o tym.
Ale nie widzisz, że dlatego to wszystko dla ciebie robię?
Różnimy się.
Mamy różne doświadczenia.
- Tak? - Co porabiasz?
Nic szczególnego.
- Dobrze. - Czemu?
Chciałbym się z tobą spotkać.
Dopiero skończyliśmy pracę.
Masz rację.
Jeśli nie jesteś pewien, zrób to.
Co?
Gryzie cię to, jak się zachowałeś wobec pani Yoon.
Cóż, to też.
No to odpoczywaj.
Dobrze.
- Do-jin, weź to. - Dobrze.
Zacznijmy od przyszłego roku jeździć do kolumbarium.
Skąd nagle taki pomysł?
Świeże powietrze dobrze nam zrobi.
Chodźmy stąd.
Pobawmy się.
Ju-won.
KONDOLENCJE OD ZESPOŁU MI GROUP I PREZESA MUN JEONG-HUNA
Ju-won.
Hej.
Mam do ciebie prośbę.
- Jaką? - Po szkole
przy bramie będzie czekała dziewczyna w mundurku gimnazjum Yeonju.
Możesz jej to dać?
Nazywa się Yoon Cho-won.
Czemu miałbym to zrobić?
Będzie musiała czekać w deszczu.
Skoro tak ci zależy, sam jej to daj.
Znasz moje nazwisko?
A ty?
Znasz moje?
Tak.
Jesteś Mun Seo-ha.
Ja twoje też znam.
Ha Do-yun.
Weź to.
Przepraszam.
Chyba
się w tobie zakochałam.
To moja siostra.
Śliczna, prawda?
Według mojej mamy
była nie tylko ładna, ale i dobra we wszystkim.
Była…
kimś, kogo wszyscy kochali.
Kimś, kto wiedział wszystko.
Nauczyła mnie dobrze się odżywiać
i być odważną.
Po jej odejściu
świat zamilkł.
W życiu kluczowy jest czas.
Myślę, że dziś jest ten dzień.
Tym razem mi to nie umknie.
Uwaga na głowę.
Dobrze.
Dziękuję.
- Ostrożnie. - Dziękuję.
Proszę tu usiąść.
- Gdzie? - Tutaj.
Ostrożnie.
Chwileczkę.
Kto tam?
W porządku, pani Yoon?
Boże. Ma pani słabą głowę.
Ktoś tu jest?
Hej, dokąd idziesz?
Cho-won.
Czemu jesteś pijana?
Boże.
Jesteś ośmiornicą czy co?
Stój prosto.
Cho-won, weź się w garść.
To boli.
O to chodzi.
Czemu nie poszłaś do siebie?
Mamo, jesteś taka ładna.
Z którym znowu piłaś?
Nie z facetem. Piłam z dziewczyną.
Jeśli zamierzałaś tak się upić, trzeba było pić z facetem.
Nie chcesz wyjść za mąż?
Cho Yu-seon.
Nic się nie zmieniłaś.
Sama pójdę.
Przepraszam.
Co pani tu robi?
- Ja… - Czy
to pani pomogła Cho-won wrócić do domu?
Nie, tylko przechodziłam.
Przepraszam.
Chwileczkę.
Czy pani już tu była?
„Cho Yu-seon. Nic się nie zmieniłaś”.
Nie to pani przed chwilą powiedziała?
Czy ty…
Czy jesteś…
moją Ju-won?
Jesteś Ju-won, prawda?
Powiedziałaś, że nawet jeśli umrzesz,
wrócisz do mnie.
Że nie powinnam się smucić i po prostu żyć.
Tak powiedziałaś.
A ja cały czas na ciebie czekałam.
Ju-won.
Mamo.
Ju-won.
- Mamo. - Ju-won.
Mamo.
-Ju-won. -Mamo.
Mamo.
Ju-won.
Mamo.
Przepraszam.
Pani Ban.
Seo-ha.
Gdy znowu poczujesz potrzebę liczenia liści,
zadzwoń do mnie.
Dlaczego?
Przyjdę i cię przytulę.
Dlaczego?
Po prostu chcę być przy tobie.
Ju-won?
DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Weź się w garść.
Może się pan ze mną umówi?
- Lubię cię. - Czuję, jakby przy mnie była,
nawet jak jej nie ma.
Będę z nim
jako Ban Ji-eum, nie jako Yoon Ju-won.
Co robisz?
Puszczaj!
A może kochankiem?
Nie kumplem, a kochankiem od kielicha.
Panie Ha, spotyka się pan z kimś?
Zapraszam pana na randkę w ciemno.
Co znaczy „pobłądzisz”?
Że zostanę jej wielbicielem.
Chyba mi odbija.
Napisy: Agnieszka Żurek