DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Podczas japońskiej inwazji,
gdy straciłam dziecko, zaczęłam biec.
Biegnąc przez dłuższy czas,
zaczęłam skupiać się tylko na oddechu.
Gdy stałam na polu białej gryki, przyszła mi do głowy myśl.
„Ciężkie czasy przeminą.
I…
w końcu dotrę tam,
gdzie będę mogła zacząć nowe życie”.
GRA W KOŚCI
Musisz odnaleźć ludzi
ze wspomnień z pierwszego życia.
NA PODSTAWIE KOMIKSU LEE HEY DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Dyrektorze Mun.
Proszę pana.
O co chodzi?
Uznają to za samobójstwo.
Prezes Mun nadal ma spory dług u Chan-hyeoka i u mnie.
Miej świadomość, że tylko tobie
daję fory.
PREZES MUN
Dzień dobry.
Dzwoni pan o tej porze?
Tak, proszę pana.
Pyta o ciebie. Telefon ci padł?
Porozmawiaj z nim.
Dzień dobry.
Rozumiem.
Co powiedział?
Jutro mamy poranne spotkanie.
O co chodzi, że szukał cię u mnie?
Pewnie wiedział, że mnie wezwałaś
ze względu na sytuację z Seo-hą.
Nieważne.
Wychodzę.
Mam pić sama?
Na pewno pani wie,
czemu panią tak nagle wezwałem.
Podobno była pani z Seo-hą
w czasie tego incydentu.
Tak.
Gdyby naprawdę pani na nim zależało,
nie pozwoliłaby mu pani się narażać.
Czy pan coś ukrywa?
- Co? - Pana syn w dzieciństwie omal nie umarł,
a dziś został ranny.
Myślałam,
że akurat panu jako jego ojcu będzie zależało, by złapać sprawcę.
Zostawię to policji.
Jako jego ojciec go chronię.
Pani ma siedzieć cicho.
Milczenie jest pana sposobem na ochronę syna?
A może pan wie, kto jest sprawcą?
Nic do pani nie dociera.
Proszę nie mówić, że nie ostrzegałem.
Może pani iść.
Ten kierowca, który uciekł?
Ja go zwerbowałem.
- Coś jest nie tak. - Co?
Weź to
- i uciekaj. - Nie zostawię cię.
W porządku. Idź.
Szybko.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Ale dobre.
No dobrze.
Najpierw trochę ode mnie.
Dobrze.
Jak ładnie jesz.
- Dobre. - Tak?
Tak.
Min-gi.
Nie wiem, dokąd ciągle wychodzisz i co robisz.
Ale nie pomijaj posiłków.
Dobrze?
- Dobrze. - Daj znać, gdybyś miał na coś ochotę.
Dobrze.
Nakarmię cię jeszcze raz.
- Proszę. - Jeszcze przeżuwam.
- Tak? - Proszę jeść.
- Za dużo? Proszę. - Tak.
To twój zaginiony syn czy co?
Jesteś w samą porę. Jedz, póki ciepłe.
Siadaj.
Nie. Jestem zbyt zmęczona.
Zmęczona?
Ale musisz jeść.
Proszę.
Co to?
Przechodziłam i pomyślałam, że będzie ci pasowało.
Boże.
To dla mnie?
Boże. Pokaż.
Boże drogi.
Uwielbiam musztardowy.
Ale ładny.
Zawsze będziesz w moim sercu.
A ty w moim.
- Boże. - Pasuje pani.
- Naprawdę? - Tak.
- Pasuje? - Tak.
Niewiarygodne.
- Min-gi, możemy porozmawiać? - Ale ładny.
Pożyczę go na chwilę.
Proszę jeść.
Zbliżyli się do siebie.
O rany, ale piękny.
Przypomniałam sobie pierwsze życie.
Właściwie to je zobaczyłam.
To dzięki tym dzwonkom?
Rozwiń.
Byłam w nieznanym miejscu.
Patrzyłam na kogoś od tyłu.
Wspomnienie jakby się na niego nałożyło.
Było tam dużo ludzi.
Rozpoznałam jednego z nich.
Kto to był?
Ktoś bardzo mi bliski w tym życiu.
Min-gi.
To przypadek,
że się tu zatrudniłeś?
Byłeś częścią
mojego pierwszego życia?
Czemu nie odpowiadasz?
Nie mów, że…
byliśmy kochankami tysiąc lat temu?
Skąd.
Na pewno?
Myślałam, że to jakaś pierwsza miłość czy coś.
Czekaj.
Dotknij dzwonków jeszcze raz.
Może sobie przypomnisz.
Czy to możliwe, że poznałam Seo-hę w pierwszym życiu?
Jeszcze raz.
Nie trzeba. Wystarczy.
Pójdę już.
Witaj, mistrzu Cheon-unie.
Szef nie popełnił samobójstwa.
Powiedział, że dowód jest w tej torbie.
POTWIERDZENIE SPŁATY DŁUGU
„Wywrotka”?
„23 kwietnia 1998 roku”.
DŁUŻNIK: BAN HAK-SU
„Ban Hak-su”.
FORMULARZ POTWIERDZENIA ZADŁUŻENIA
PORĘCZYCIEL: BAN DONG-U
„Ban Dong-u”.
Słyszałem, jak mówił, że to nie był wypadek.
OJCIEC: BAN HAK-SU BRAT: BAN DONG-U
DŁUŻNIK: BAN HAK-SU PORĘCZYCIEL: BAN DONG-U
Czasem wróg z poprzedniego życia może być naszą rodziną w teraźniejszym.
Wtedy najlepiej zerwać z nim kontakt.
To okrutne.
Wcale nie.
Mówię poważnie.
Życie to poważna sprawa.
CV BAN JI-EUM
- „Ban Ji-eum”. - Oddawaj.
Kto to?
- Oddaj. - „Dyrektor hotelu MI Mun Seo-ha”.
Co ci do tego?
- MI… - Daj spokój!
Oddawaj to!
Jak śmiesz?
Halo?
Gdzie jesteś?
Zaraz idę spać.
Nie kłam. Słyszę świerszcze.
Jesteś na zewnątrz?
Nie mogłem spać. Wyszedłem się przewietrzyć.
Powinnam była cię położyć.
Szkoda.
Zrób to, w czym jesteś dobra.
Dyrektorze Mun.
Gdybyśmy
spotkali się w poprzednim życiu,
jak myślisz, co by nas łączyło?
Nie wiem.
Spróbuj sobie wyobrazić.
Jak myślisz, kim byśmy byli,
gdybyśmy poznali się 1000 lat temu?
Generałem i jego kucykiem.
„Kucykiem”?
Ty byłabyś generałem,
a ja kucykiem.
Nie umiesz być romantyczny, co?
Posłuchaj mnie.
Mężczyzna i kobieta stoją twarzą w twarz na moście.
Otaczają ich fajerwerki.
Mężczyzna jest przystojny jak księżyc.
A kobieta jest piękna jak kwiat lotosu.
Wtedy spotkaliśmy się po raz pierwszy
i się w sobie zakochaliśmy.
Co ty na to?
Mów dalej.
Byliśmy bardzo zakochani.
Ale niestety nas zabito i wrobiono w zdradę.
Więc spotykamy się ponownie w tym życiu,
by wypełnić miłość, którą przerwano.
Intrygujące.
Ciekawe, czy przeszłe życia
naprawdę istnieją.
Na pewno.
Zakochani muszą się spotykać co najmniej raz na 1000 lat.
W takim wypadku
co teraz z nami będzie?
Musi być powód, dla którego znów się spotkaliśmy.
Jak myślisz, jaki?
Wolałbym…
żeby nie było powodu.
Dlaczego?
Po prostu nie chcę.
W porządku.
Powiedzmy,
że jesteśmy sobie przeznaczeni bez powodu.
Zakochujemy się w sobie,
a potem wyzwalamy z cyklu reinkarnacji.
Nasze dusze się zjednoczą
i odnajdziemy spokój.
Możesz powtórzyć…
ostatnią część?
Nasze dusze się zjednoczą
i odnajdziemy spokój.
Tata wrócił.
Chyba chce poprosić cię o pieniądze.
Niewiarygodne.
CV BAN JI-EUM
Dzień dobry.
Co z nim?
Dyrektor dziwnie się zachowuje.
To znaczy? Wygląda normalnie.
Zbyt schludnie.
Nie zawsze jest schludny?
Nie, dziś jest przesadnie schludny.
Panie Ha, coś się stało po drodze?
Nie.
Dyrektor Mun zawsze jest schludny.
Nie ma się czym martwić.
Ban Ji-eum, Zespół Planowania Strategicznego.
Jestem w lobby.
Czemu nie odpowiadasz na…
Pani ojciec jest tam.
Ji-eum. Tutaj!
Przepraszam.
Co tu robisz, Ban Hak-su?
Co? „Ban Hak-su”?
Jak śmiesz tak się do mnie zwracać?
Ty smarkulo.
Jaka córka zwraca się do ojca pełnym nazwiskiem?
Jak śmiesz?
Nie drzyj się i mów, o co chodzi.
Dobrze wiesz,
że twój brat mieszka sam.
Powinnaś mu sprzątać i gotować.
Jego mieszkanie to totalna ruina!
Jak możesz być taką egoistką?
Przejdź do rzeczy i sobie idź.
Jego mieszkanie jest malutkie.
Załatw ojcu pokój w hotelu.
Przestań gadać bzdury i wyjdź, zanim cię wyrzucę.
Co? Wyrzucisz mnie?
Ty bezczelna…
Podobno prowadzasz się z dyrektorem!
A nie możesz załatwić mi pokoju?
Ty mała…
Boże! Patrzcie na nią!
Puść mnie! Nigdzie nie idę!
A co to, wybieg?
Wyglądasz jak model.
Musiało być ci ciężko.
Co masz na myśli?
Tak czy inaczej, dobrze się spisałaś.
Coś się stało, dyrektorze Mun?
Dziwnie się pan zachowuje.
Tyle…
rzeczy nas spotkało.
Ja też próbuję się zmienić.
To dobrze.
Ugotuję ci dziś kolację.
Wyjdźmy z pracy razem.
Dobrze.
Miło się z panem pracuje, panie Ha.
Jaka ładna para.
Panie Ha.
Tak sobie myślałam.
Moje uczucia wobec pana się nie zmienią, nawet jeśli nie będziemy razem.
Pani Yoon.
Chcę, żeby pan wiedział, co do pana czuję.
Znam te drzewa.
Zna pan tę historię?
Widzi pan, jak są splecione?
Mówią, że jeśli pod nimi obieca się komuś miłość,
to spotka się tę osobę w następnym życiu.
Bardzo chciałam je z panem zobaczyć.
Nie chciałam pana uderzyć. To pierścionek.
To znaczy kwiatek.
Czemu mi go pani daje?
By okazać panu moją miłość.
Zrobiłam go z najpiękniejszych kwiatów, jakie znalazłam dziś rano w ogrodzie.
Oto wyraz mojej miłości na dziś.
Proszę.
Pani Jang Yeon-ok?
Tak.
Dostawa kwiatów.
Od kogo?
Ja je tylko dostarczam.
To były moje ulubione kwiaty. Pamiętasz?
Znowu te?
Te są najładniejsze.
Gladiole.
- Ładne, prawda? - Tak.
Yeon-ok.
Wiesz, co oznaczają te kwiaty?
Nie.
Mężczyzna, którego dziś widziałeś, to mój ojciec.
Mówi się, że wytrzymamy z każdym,
jeśli będziemy mieć choć jedno dobre wspomnienie o tej osobie.
Ale ja
nie mam dobrych wspomnień o tym człowieku.
Gdzie pieniądze?
- Dawaj kasę! - Nigdy nie spałam spokojnie.
Proszę…
Każdego ranka budziłam się smutna.
DZIEWCZYNKA RENESANSU BAN JI-EUM
DZIEWCZYNKA RENESANSU BAN JI-EUM JAZDA!
Mimo udręki próbowałam to wytrzymać.
Ale w końcu uciekłam z domu.
Ciotka, z którą mieszkam, przygarnęła mnie,
gdy nie miałam dokąd pójść.
Otwórz.
- Nie jesteśmy rodziną. - Boże.
Ale zawsze pyta, czy dobrze spałam,
i opiekuje się mną, gdy jestem chora.
GRATULACJE
Bardziej ode mnie cieszy się,
gdy mam dobre wieści.
Boże. Ależ ona dorosła.
To się nazywa prawdziwa rodzina.
Tak tylko mówię.
Po prostu…
chciałam ci to powiedzieć.
Nie martw się.
Mój ojciec też ideałem nie jest.
Odłóżmy
na bok nasze rodziny.
Postanowiłem…
myśleć tylko o nas.
Bardzo dziękuję.
O co chodzi?
Aż takie pyszne?
Czemu jest takie niedobre?
Wygląda tak apetycznie.
Nie patyczkujesz się.
Nie powinnaś udawać, że ci smakuje?
Żartuję. Jest dobre.
Było pyszne.
Idź na górę. Przyniosę owoce i herbatę.
Dobrze.
Zaczekam na górze.
Dobrze.
Generał i jego kucyk.
CV
POTWIERDZENIE SPŁATY DŁUGU
DŁUŻNIK: BAN HAK-SU
Odłóżmy
na bok nasze rodziny.
Postanowiłem
myśleć tylko o nas.
A to co?
Pozwól mi tak zostać…
tylko na chwilę.
Gdzie ojciec?
Jest tu ze mną.
Doprowadza mnie do szału.
Dopilnuj, żeby tam został.
Poczekaj na zewnątrz.
Co do…
Wstawaj.
Ty bezczelna…
Zamknij się.
I siadaj.
Ban Hak-su.
Popełniłeś kiedyś morderstwo?
Pytam, czy kiedykolwiek kogoś zabiłeś.
Odpowiedz.
Wypadek wywrotki 23 kwietnia 1998 roku.
Coś ci to mówi?
Mów wszystko.
I żadnych wymówek.
POTWIERDZENIE SPŁATY DŁUGU
ZLECENIE
Więc mam tylko czekać,
a potem uderzyć w ten samochód?
Po co pytasz? Nie chcesz tej roboty?
- Mam znaleźć kogoś innego? - Nie.
Po prostu nie mogę uwierzyć, że to wystarczy,
żeby umorzyć mój dług.
Boże.
To była zwykła fucha.
Musiałem utrzymać rodzinę.
„Zwykła fucha”?
Zabójstwo?
Nie wiem, co słyszałaś,
ale nie chciałem nikogo zabić.
To była drobna kolizja. To wszystko.
Dwie osoby zginęły, a mały chłopiec został ciężko ranny!
To przeszłość.
Nie spotykasz się z synem prezesa MI Group?
W twoim interesie jest, żeby to nie wyszło.
Wyciąganie tego w niczym nie pomoże.
Oni po prostu
- mieli pecha! - Ojcze!
Dla twojego dobra
powiem ci jedno.
Lepiej o tym zapomnij.
Zamknij się.
Nie jesteś człowiekiem.
Ban Hak-su.
W tym życiu
więcej się nie zobaczymy.
Mam nadzieję, że w następnym też.
Hamulce nie działały!
Co się dzieje?
Pomocy.
POTWIERDZENIE SPŁATY DŁUGU
POTWIERDZENIE DŁUGU
Ban Ji-eum.
Idź już.
Wybrany numer nie odpowiada…
8 KWIETNIA 1998
Podobno zlecił to ktoś z MI Group.
Przychodzi pani ktoś do głowy?
Ktoś z grupy?
Tak, jedna osoba.
Ktoś, komu po mojej śmierci przeszkadzałby Seo-ha.
Ktoś, kto pozbywając się go, z łatwością zgarnąłby wszystko.
Pani Jang Yeon-ok?
Sprawdźmy, czy to ona.
Wiem, gdzie jest.
Pani technika bardzo się poprawiła.
Lekcje się opłaciły.
Przestraszyła mnie pani.
Co panią tu sprowadza?
Mam do pani pytanie.
Jakie?
Chodzi o wypadek dyrektora Muna.
A konkretnie?
Przyszło mi na myśl…
że to pani stała za tym wypadkiem, pani Jang.
Nie tak dawno
prezes Mun zaoferował mi nawet pieniądze za milczenie.
Jest pani tego pewna?
Prezes Mun oferował pani pieniądze?
Pewnie cieszy się pani, że panią wspiera.
Jego syn prawie zginął,
a on kupił pani milczenie, żeby mnie chronić?
Nie do wiary.
Wzruszające.
Romantyczne, prawda?
Cho Yeong-cheol, siedem i pół miliona.
Termin: 21 marca.
Kim Chang-sik, pięć milionów.
Termin: 12 marca.
Oh Il-yong, dziewięć milionów.
Termin: 15 marca.
Ban Hak-su, siedem milionów.
Termin: 25 marca.
Widzi pani,
ja nie robię niczego, co nie spodobałoby się prezesowi.
Dlaczego?
Bo muszę żyć.
Więc to nie pani.
W takim razie kto?
Kim pan jest?
Masz wśród dłużników
kierowców ciężarówek?
Czemu pan pyta?
Potrzebuję kierowcy.
Ten głos…
Potrzebuję kierowcy.
Najlepiej szumowiny.
Wuj?
Ktoś, kogo prezes kryje.
Ktoś, o kim Seo-ha nie może wiedzieć.
Ban Hak-su.
Jeździ wywrotką.
Ile jest ci winien?
Jakieś 14 milionów. To 7 milionów plus odsetki.
Zapłacę 40 milionów.
W zamian za umorzenie długu
musi spowodować stłuczkę.
Pracuje pani dla dyrektora Muna?
Co panią tu sprowadza?
Co się dzieje?
Sprawy się skomplikowały.
O jaką stłuczkę chodzi?
Czemu wuj miałby…
To niemożliwe.
Czemu miałby…
W zamian za umorzenie długu
musi spowodować stłuczkę.
W zamian za umorzenie długu
musi spowodować stłuczkę.
Jak…
Jak on mógł?
Masz wśród dłużników
kierowców ciężarówek?
Zapłacę 40 milionów.
Musi spowodować stłuczkę.
Dlaczego to zrobiłeś?
Czemu mi to zrobiłeś?
Dlaczego?
Ju-won zginęła, gdy była z Seo-hą.
- Ju-won. - Nie umrę.
Mój ojciec zginął…
w czasie pracy.
Seo-ha.
Zobacz, co się stało z twoją piękną twarzą.
Idź już.
Nie chcę, żebyś mnie takim widziała.
Wtedy…
to ja powinienem był zginąć.
Przeze mnie…
ludzie, którzy powinni być kochani…
zginęli.
Dlatego…
nie mam prawa być szczęśliwym.
Dyrektorze Mun, już dobrze.
Ale ludzie, którzy ucierpieli przez ten wypadek…
To zbyt przytłaczające.
Seo-ha.
Czy to pomoże ci pozbyć się poczucia winy?
Muszę ci coś powiedzieć.
Ten utwór powstał w czasach japońskiej okupacji.
Opowiada o osobie, która tęskni za ukochanym.
Ale nikt nie wie, kim był kompozytor.
To skąd go znasz?
Skąd znasz ten utwór?
Ja go…
skomponowałam.
Ja go skomponowałam.
Graj go, gdy za kimś zatęsknisz.
- Poczujesz się lepiej. - Poczujesz się lepiej.
Ju-won tak ci powiedziała, prawda?
Skąd wiesz?
Bo byłam Yoon Ju-won.
DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Powiedziałam mu, że byłam Ju-won.
Poprzednie życia?
O czym ty mówisz?
W tej kwestii się zgadzamy.
Chcę coś powiedzieć Seo-ha.
Nie jako Ban Ji-eum, a jako Yoon Ju-won.
Musisz pozwolić im odejść.
Hej! Puść go!
Przestań.
Czy osoba, która pamięta 18 poprzednich żyć,
będzie w stanie cieszyć się życiem razem z nim?
Napisy: Agnieszka Żurek