DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Z drogi.
Zabiję go.
Twoja siostra byłaby rada,
gdybyś go zabiła?
Nie odpłacaj za krew…
krwią.
Proszę…
zadbaj o siebie.
To już bez znaczenia.
Zejdź mi z drogi.
Z drogi!
Stój!
Chciałam tylko…
uratować jej życie.
Nigdy nie zapomnę tego dnia.
Na zawsze
zapamiętam ten gniew.
Zapamiętam to na setki tysięcy lat, a potem narodzę się na nowo.
I zemszczę się…
choćby nie wiem co.
KTO ZAWIĄZAŁ WĘZEŁ, MUSI GO ROZWIĄZAĆ
To byłam ja.
To ja rzuciłam klątwę, przez którą pamiętam poprzednie życia.
Sama siebie nią spętałam.
Bo byłam zdruzgotana.
Bo byłam wściekła.
Byłam głupia.
Dziękuję.
Zawsze o mnie dbałeś.
I wtedy, i teraz.
Zawsze byłeś dobrym człowiekiem.
Przepraszam.
NA PODSTAWIE KOMIKSU LEE HEY DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Zrobiłem coś
w tamtym życiu?
Musiało boleć.
Zostałem tu
dźgnięty lub trafiony strzałą?
Wiedziałem.
Muszę chociaż potrafić
sobie to wyobrazić, jeśli mam z tobą być.
Nie jesteś głodna?
Ugotuję ci ramyeon. Zaczekaj tu.
Nie jesteś ciekawy?
Kto cię dźgnął i dlaczego?
Ani trochę.
Muszę się z kimś spotkać.
Nie wierzę.
Lubię pana.
- Co? - Co?
Jeśli Cho-won naprawdę da panu odejść,
to pan nie będzie w stanie o niej zapomnieć.
Proszę go przyjąć.
Oto wyraz mojej miłości na dziś.
Przestańmy.
Proszę.
PANIE HA, PRZESTAŃMY…
PANIE HA, DZIĘKUJĘ
ZA WSZYSKO
…ZA WSZYSTKO
PANIE HA, MOGĘ DALEJ PANA ŁUPIĆ
…LUBIĆ
Podobno ma dziś padać. A pani nie ma parasola, prawda?
Panie Ha.
Proszę nie czytać.
Wysłałam to przez pomyłkę, więc proszę nie czytać.
Może pani to usunąć.
Dobrze.
PANIE HAA, BARZO PNA LUBI
USUŃ WIADOMOŚĆ
Proszę.
Weź to.
Przepraszam.
To mi przypomina dzień, w którym się poznaliśmy.
Niedługo zamykają.
To mój ostatni prezent dla pana.
Przepraszam za wszystko i dziękuję, że mnie pan lubi.
Przestanę być taka zachłanna.
To mi wystarczy,
bo chcę tylko, żeby się pan uśmiechał.
Następnym razem przywitajmy się uśmiechem.
Przyszedłem do pani, pani Yoon.
Czekałem na panią.
Sam nie wiem.
Wiem, że nie powinienem. I że bardzo panią zraniłem.
Czemu więc bezwstydnie pragnę przy pani być?
Czy…
próbuje mnie pan zatrzymać?
Ludzie będą plotkować.
Jestem przyzwyczajony.
Ale pani nie.
Czy pani to zaakceptuje?
Niech plotkują, ile chcą.
Przeklnę ich po dziesięciokroć.
Nie obchodzi mnie, co mówią inni.
Czyli nie muszę z pana rezygnować, tak?
Tylko proszę się nie rozmyślić.
Obiecuję.
Bardzo panią lubię, pani Yoon.
Profesorze Kang.
A więc tym się zajmujesz w tym życiu.
Jak widzisz.
Cheon-un.
Zabiłeś moją siostrę i kazałeś zabić mnie.
Widziałaś wszystko.
Wiedziałem, że gdy się dowiesz,
przyjdziesz do mnie z tą swoją miną i spróbujesz się zemścić.
„Zemścić”?
Czyli tak wygląda twoje 23. życie?
Masz rację.
Nie znoszę ciężaru tych emocji.
Ale co z tego? To już przeszłość.
Nawet gdyby to Seo-ha mi zawinił,
nie dbałabym o to.
Tak, to wspomnienie było bolesne.
Ale to było tysiąc lat temu.
Myśl o tamtym życiu nieustannie mnie prześladowała.
Przez moją głupotę ginęli ludzie.
I tak zaczęła się twoja klątwa.
Chciałem prosić o wybaczenie.
Żałowałem tego, co zrobiłem, i chciałem się zrehabilitować.
Nigdy…
ci nie wybaczę.
Su ci nie wybaczy.
Ale już nią nie jestem.
Liczy się nasze obecne życie.
Doskonale o tym wiemy.
Nie żyliśmy tyle razy na darmo.
Pamiętasz, jak mówiłem,
że masz jeszcze szansę?
Mogę przestać pamiętać swoje przeszłe życia?
Panie Kang.
W tym życiu będę szczęśliwa z ludźmi, których kocham.
Po to je dostałam.
Jeśli to, że jestem inna, jest problemem, to się zmienię.
Proszę.
Kazałeś mi szukać osoby, która to zaczęła.
To byłam ja.
Czyli tylko ja mogę to cofnąć?
Co mam zrobić?
Jest coś, o czym musisz wiedzieć…
nim się zdecydujesz.
Gdy przestaniesz pamiętać poprzednie życia,
stracisz wszystkie wspomnienia o ludziach, których w nich znałaś.
Jak to?
Oznacza to,
że Kim Ae-gyeong,
Yoon Cho-won
i Mun Seo-ha…
znikną z twojej pamięci.
W tej chwili
Han-na jest już zwykłym człowiekiem,
który nie wie nic o dawnych życiach.
Przepraszam.
Znamy się?
Nie.
To czemu tak patrzysz?
Bo jesteś ładna.
Masz dobre oko. Dziękuję.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Chodźmy. - Kto to?
- Nie wiem. - Powiedziała, że jesteś ładna.
- Znasz ją? - Nie.
Przyszedłeś.
Ja mam się dobrze.
Przy okazji,
czy hotel przez to nie ucierpiał?
O mnie się nie martw.
Dobrze.
Wujku.
Gdy zmarła mama,
powinieneś był pocieszać ojca, a nie mnie.
Może nie wyrażał tego tak jak ty,
ale też cierpiał.
Gdybyście wtedy porozmawiali,
nie doszłoby do tego.
Nie…
jestem smutny.
Mam nawet nadzieję, że kiedyś będę szczęśliwy.
Liczę…
że o tym wiesz.
Dziękuję.
Seo-ha…
Przepraszam.
Do-yun też przyszedł.
W porządku.
URZĄD SPRAW OBYWATELSKICH
Nie gap się.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
A mówię, że masz?
Tylko patrzyłem.
Wszystko gra?
Tylko płakał.
Od teraz razem obchodźmy rocznicę śmierci twojego ojca.
Mówiłem: tylko dla rodziny.
O tym właśnie mówię.
Znamy się od liceum.
Jesteśmy prawie małżeństwem.
Dziękuję za wszystko.
Świr.
Może ja poprowadzę?
Nie ma mowy.
Na pewno mogę uratować Ae-gyeong?
Mogę ci zaufać?
Spróbuj.
Staniesz się zwykłym człowiekiem
i ocalisz życie pani Kim.
Gdy przestaniesz pamiętać poprzednie życia,
stracisz wszystkie wspomnienia o ludziach, których w nich znałaś.
Sergio!
Rosario.
Po raz ostatni
chcę zobaczyć, jak tańczysz.
Zatańcz dla mnie.
Jak pożegnać się z ukochaną osobą?
Nie poprzez smutek
ani strach.
Ale poprzez dzielenie z nią szczęśliwych chwil po raz ostatni.
To było bolesne,
ale też piękne i szczęśliwe pożegnanie.
Ale gdy stracę wspomnienia,
czym będę mogła się dzielić?
Jak odnajdę szczęście?
Seo-ha.
Nie musiałeś załatwiać mi takiej ładnej sali.
Bzdura. Proszę się nie przejmować.
Jak restauracja?
Nie przejmuj się restauracją.
Skup się na zdrowiu.
Boże.
Nie wierzę, że tak mnie rozpieszczacie.
Pani Kim.
- Hej. - Boże.
Jesteś, Cho-won.
O rety.
Masz tyle roboty. Nie musiałaś przychodzić.
Pewnie, że musiałam.
Nie wiedziałem, że jesteście tak blisko.
Bardzo.
To moja koleżanka od kieliszka.
Cześć.
- Hej. - Szybko jesteście.
A to…
Co?
Nieważne.
Kto jest opiekunem pani Kim?
Ja.
Poczekaj. Przepraszam.
Jak pani wyjdzie, ugotuję pani coś dobrego.
Albo lepiej pani mnie.
Wszyscy przyjdziemy na pani duszone kimchi.
- Serio? - A może urządzimy
u niej firmową kolację?
Jestem za. Z soju.
Brzmi świetnie.
Też się napijemy.
Dobrze.
Boże.
SALA OPERACYJNA
Ae-gyeong.
O nic się nie martw i zaufaj mi.
Wujku.
Nie wiem, co cię trapi.
Ale rób to, co najlepsze dla ciebie,
nie dla innych.
Rób, co chcesz.
Dobrze?
Nie martw się o mnie.
Wiesz, że zawsze dotrzymuję słowa, prawda?
Oczywiście, że wiem.
Niedługo wrócę.
Dobrze.
Do zobaczenia.
WYDZIAŁ ARCHEOLOGII PROFESOR KANG MIN-GI
Czego Ji-eum
tak się boi?
W ogóle się nie zmieniłeś przez ten tysiąc lat.
Zawsze myślałeś…
tylko o innych.
SALA OPERACYJNA
KIM AE-GYEONG TRWA OPERACJA
Ju-won.
Tęskniłam za tobą,
Ju-won.
Cho-won.
Moja kochana siostrzyczko.
Do kogo pójdę ze swoimi problemami,
jeśli o tobie zapomnę?
Wujku,
otwórz buzię.
Ae-gyeong.
Moja jedyna siostrzenica.
W tym życiu to ty byłaś dla mnie matką.
Czy będę umiała bez ciebie żyć?
Tym razem bądź przy mnie jak najdłużej.
Nie.
To ja będę przy tobie.
Liczę, że w tym życiu też się dogadamy.
Seo-ha.
Gdybym wiedziała, że kończy nam się czas,
częściej wyrażałabym swoją wdzięczność
i miłość.
Beztroskie serce gotowe zapomnieć
i cztery słowa?
Nie chcę zapominać.
Chcę ich pamiętać.
Co ty…
Dawaj.
Dwa, trzy.
Twoje zdrowie.
Rzucaj.
Oddawaj.
Nigdy mi się to nie podobało.
To, że pamiętasz mnie z czasów,
w których już dawno umarłem.
Ciekawe, czy też się odrodziłem
i próbowałem zbliżyć się do obcych, którzy nic nie pamiętają.
Straszna myśl.
Nie zostaniesz sama.
Min-gi o wszystkim mi powiedział.
Mówił, że nie będziesz pamiętała Cho-won,
pani Kim ani mnie.
Myślałaś, że cię zostawię, gdy o wszystkim zapomnisz?
Przyjdę do ciebie.
Tak jak Ju-won wróciła do Seo-hy.
Tym razem ja przyjdę do ciebie.
Razem z Cho-won i panią Kim.
Ty musisz tylko
zostać tam, gdzie jesteś.
Zaufaj mi.
A jeśli cię nie zauważę?
Jeśli po prostu przejdę obok?
Obok kogoś takiego jak ja?
Ji-eum, którą znam, ma oko do przystojniaków.
Gwarantuję ci.
Wystarczy dzień.
Pewności siebie ci nie brakuje.
Ufam tobie, nie sobie.
Wierzę, że Ji-eum, którą znam,
będzie mnie kochać, nawet jeśli mnie nie pozna.
W następnym życiu też będę twoim kochankiem.
Jestem pewien,
że zatrzymam cię przy sobie.
Noszę je przy sobie od jakiegoś czasu.
Nie martw się i idź.
Teraz ja będę wszystko pamiętać.
- Cho-won. - Cześć.
Wyszłam, jak tylko zadzwoniłaś. Długo czekasz?
To nic. Zaskoczyłam cię.
Coś się stało?
Chciałam cię zobaczyć.
Mam coś dla ciebie.
Dla mnie?
- Co to? - Biżuteria dla par.
To na pewno dla mnie?
A nie dla kogoś innego?
Myślałam o niej, odkąd znów się spotkałyśmy.
Obietnica, że już się nie rozstaniemy.
Są piękne.
A te są moje.
Przymierzmy je.
- Przymierzę też naszyjnik. - Dobrze.
Gotowe.
Jak wyglądam?
Oszałamiająco. Pasuje ci.
Dzięki, Cho-won.
- Jadłaś kolację? - Jeszcze nie.
- Wyglądają pysznie. - Dziękuję.
Moje ulubione.
Ale dobre. I jak?
Pyszne.
Naprawdę. Dziękuję.
Smacznego.
Też chcę trochę mięsa.
- Pycha. - Daj spróbować.
Ale dobre.
Pycha.
Najbardziej lubię potrawkę z pasty sojowej i bulgogi.
- Naprawdę? - Tak.
- Ja też. - Naprawdę?
- Mamy taki sam gust. - Wiedziałam.
Smacznego.
Naprawdę dobre.
Jedz, mamo.
Tu jesteś. Szukałam cię.
Przepraszam. Tylko się rozglądałam.
W porządku.
Miło widzieć kogoś w tym pokoju.
To pokój mojej najstarszej córki, Ju-won.
Nie wiem, czy Cho-won o niej mówiła.
Tak.
Ale czy mogę spytać,
czemu nic pani tu nie zmieniła?
Bo powiedziała, że wróci.
Z jakiegoś powodu
zawsze wierzyłam w to, co mówiła Ju-won.
Miała taką moc.
Wiem, że to brzmi absurdalnie.
Ale zawsze, gdy chciałam tu posprzątać, przypominały mi się jej słowa.
Nie chciałam, by było jej przykro, jeśli wróci.
Mogę panią przytulić?
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Jak się czujesz?
Jestem…
szczęśliwa.
Czyli wszystko w porządku.
Tak.
Wszystko w porządku.
Beztroskie serce gotowe zapomnieć
i cztery słowa?
Żegnaj, Seo-ha.
Żegnaj, Ae-gyeong.
Żegnaj, mamo.
Żegnaj, Cho-won.
Żegnaj,
Seo-ha.
Wszystko w porządku.
Cześć, Do-yun.
Możemy zaczynać.
Wszystko gotowe.
Dobrze.
Powinna wrócić do hotelu.
Tak.
Panie Ha.
Wyróżniasz się.
Co?
Szczerze mówiąc, jest tak już od jakiegoś czasu.
Wiesz, jaka jesteś urocza?
Idziemy?
Inżynier ma się zajmować marketingiem?
Jak tak dalej pójdzie, znów przeniosę się do innego zespołu.
Spotkam się z tymi ludźmi od marketingu. Ten jeden raz.
Dziękuję za kartę podarunkową.
Mam trochę wolnego czasu. Zajrzę do sklepu i coś zjem.
Dobrze.
Może ta?
Pasuje do pani.
Do mnie?
Ładna.
I jak?
Ładnie wygląda.
Ale…
na ramieniu też świetnie się prezentuje.
Dobrze wyglądam?
Pasuje pani.
Nawet pani nie znam.
Coś się pani stało? Zostanie blizna.
To?
Zraniłam się rano przy pracy z autem.
To nic takiego.
Pani inżynier?
Skąd pani wie?
To chyba przeznaczenie.
Dam pani wizytówkę.
Badam opony, jazdę autonomiczną i silniki w MI Mobity.
Pani Ban Ji-eum?
Słucham?
Rzuciłam okiem.
Dam pani moją.
WZGÓRZE CHO-WON
„Wzgórze Cho-won”.
Fajna nazwa.
Cho-won.
Cho-won…
Jeśli chce pani dobrze zjeść,
to tam mają świetne duszone kimchi.
Na pewno pani posmakuje.
To moje ulubione danie.
Wiedziałam.
Liczę, że się jeszcze spotkamy.
Tak.
Pani Ban.
Spotkajmy się jeszcze.
Dobrze, panno Cho-won.
DUSZONE KIMCHI AE-GYEONG
To pewnie tu.
Dziękuję pani.
Od razu widać, że mają dobre jedzenie.
Spróbuję przystawek.
Ale pycha!
Niemożliwe.
Mogę prosić o serwetki?
Proszę.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Nie sądziłem, że spotkamy się akurat tutaj.
Słucham? O czym pan mówi?
O rany.
Wciąż jesteś straszną niezdarą.
- Do zobaczenia. - Słucham?
Wychodzę, pani Kim.
Zaraz…
Tylko wpadnij w weekend po kimchi.
Dobrze.
Proszę. Pani duszone kimchi.
Wygląda wspaniale. Dziękuję.
Rany.
Smakuje dokładnie tak jak moje!
Niewiarygodne. Pyszne.
Ludzie pomyślą, że to pani dała mi przepis.
Ależ pani jest zabawna.
Proszę wpadać częściej.
Zawsze będzie czekała panią uczta.
I proszę wpadać w weekendy po kimchi.
Zdobyła pani stałego klienta.
Świetnie!
Dziękuję. Jest naprawdę pyszne.
- Smacznego. - Dziękuję.
Pyszne.
Niesamowite.
MI GRAND HOTEL SEUL
Dziękuję. Ładnie wyszło?
- Tak. - Zrób mi też.
Coś tam jest?
Nie, tak tylko patrzę.
Czy to nie pan był…
Świetna knajpa, co?
Przedstawię się.
Mun Seo-ha, prezes hotelu MI.
Ban Ji-eum, starszy inżynier w MI Mobity.
Podobno zmienił się personel, więc…
Wiem o tym.
To moja sprawka.
Dlaczego?
Bo chciałem panią zobaczyć.
Chciałem, żeby to wyszło naturalnie, ale za długo to trwało.
Czy my…
spotkaliśmy się jeszcze wcześniej?
Chyba w 1997 roku.
Jeszcze nie było mnie na świecie.
Daleki krewny pokazał mi zdjęcia kogoś,
kto wyglądał jak pani.
Cóż…
Rozumiem, że był pan ciekaw.
Ale nie mam doświadczenia w marketingu.
Byłabym wdzięczna, gdyby znalazł pan kogoś innego.
Jeśli nie jest pani pewna,
może się umówimy?
Słucham?
Przepraszam. Musiałam się przesłyszeć.
Nie przesłyszała się pani.
Może pani uznać to za próbę.
Mimo wszystko…
Tak pan zaprasza nieznajomą na randkę?
A jeśli się znamy?
Wtedy
pani to rozważy?
Planowałem się nie spieszyć.
Ale skoro już się spotkaliśmy, nie mogę pani wypuścić.
Mamy takie same pierścionki?
Spotyka się pani z kimś?
Nie.
Po prostu akurat mam taki pierścionek.
Mój jest dla par.
A pan się z kimś spotyka?
Chyba tak.
Od teraz.
Co?
Pani Ban.
Trzy razy wyznam pani uczucie.
Jeśli trzy razy pani odmówi,
poddam się.
Ale rozumie pan…
że poznaliśmy się dopiero dziś?
Będzie pani ze mną?
To pierwsze wyznanie?
Tak.
To moje pierwsze wyznanie
w tym życiu.
DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Napisy: Agnieszka Żurek