DWORZEC AUTOBUSOWY
A CORUÑA, GALICJA
MĘSKA TOALETA. OSTATNIA KABINA.
NIECZYNNE
Otwórz.
Komórka.
I twoja.
Ręce w górę.
Zamknij drzwi.
Mam nadzieję, że rozumiesz i wybaczysz mój sposób postępowania.
Jak mamy współpracować, skoro mi pan nie ufa?
W tej branży ufanie ludziom nie jest najlepszą strategią.
A co dopiero tobie…
Szczerze mówiąc, trudno mi sobie wyobrazić,
jak przekonałaś moich dobrych przyjaciół, żeby darowali ci życie.
Ja nie pozwolę, żebyś rzucała mi kłody pod nogi.
Twój udział w tej operacji mi nie pomaga.
Tylko przeszkadza.
Najwyraźniej oni mają inne zdanie.
I tylko to się liczy, prawda?
Kim jest pacjent, którego musimy operować?
Dowie się pan w swoim czasie. Na razie chcą…
Na razie chcą, żebym ci zaufał.
Ale to ja jestem osobą godną zaufania.
Jak notariusz.
Nie muszę ufać innym. Pamiętaj o tym.
Dobrze.
W tej chwili potrzebuję tego, żeby zacząć działać.
Poza tym muszę zorganizować transport maszyny z Brazylii, którą zakupię.
Halo?
GANGI GALICJI
MADRYT
Iść z tobą?
- Nie, zaczekaj. - Jak wolisz.
Cholera jasna…
Jak mówiłem przez telefon, wyniki mogliśmy wysłać mejlem.
Jak wiarygodne są takie badania genetyczne?
Dają pewność na 99,9%.
Dziękuję.
Przyjechał pan z tak daleko. Nie chciałby pan ich omówić?
Skoro dają 99,9% pewności, chyba nie ma co omawiać, prawda?
- Dziękuję. - Dziękuję.
Kurwa…
WYSPA A TOXA
Lokal ma 240 metrów kwadratowych, ale część wciąż wymaga remontu.
- Więc cena musi spaść. - I to sporo.
Są dwa piętra. Dół ma przyłącza wody i gazu.
Więc jeżeli się podzielimy,
trzeba osobno doprowadzić media, a to będzie…
Jasne.
- Wybacz, Julián. Coś mi wypadło. - Nie ma sprawy.
Zadzwonię później.
Cześć, tu Daniel.
- Zostaw wiadomość. - Gdzie jesteś?
TARG RYBNY W A CORUÑI
Co za radość!
Przywitasz się?
Hej.
Zniknąłeś.
Odkąd tu pracuję, rzadko bywam w Cambados.
A do tego mnie tam nie było od paru lat, prawda?
Mama mówiła, że wyszedłeś.
Masz chwilę?
Pół godziny.
Wsiadaj, pokażę ci coś.
Wchodź.
No i? Jak ci się podoba?
Zamierzasz to kupić?
Nie, wynająć.
Otwieram salon. Luksusowe fury.
Pralnia forsy?
Jaka pralnia?
Chcę na tym zarabiać. Legalnie.
W tej okolicy jest dużo salonów.
Wiem, że wciąż nie gadasz z wujkami.
Jestem twoim ojcem chrzestnym.
Możesz na mnie liczyć.
Wiesz?
Jeśli chcesz porozmawiać…
W więzieniu jest dużo czasu na myślenie.
Tamtej nocy tylko ty znałeś miejsce operacji.
- Nie, Daniel. - Co?
Przepraszam.
- Chciałem cię ostrzec. - Wiem.
Gdy przesłałeś im moją lokalizację, kazałeś mi pozbyć się telefonów.
Wiem.
Co mam zrobić?
Sporo o tym myślałem…
Najpierw chciałem ci skuć mordę.
A potem postawiłem się na twoim miejscu. I pomyślałem…
Gdyby ktoś odebrał mi to, co najbardziej kocham…
María odeszła… Nic się już nie liczyło.
Ciągle o tym myślę.
Pech chciał, że oboje tam byliście w tym samym czasie.
Daniel, ja…
Tak, za chwilę.
Marco.
Czego mam się spodziewać, gdy ruszy rozprawa?
- Gadałeś z kimś? - Nie.
- Poszedłeś na układ z policją? - Z nikim nie gadałem.
Pisałem tylko do Naranjo, do szefa policji.
Naranjo odszedł.
Nikogo nie wsypię.
Jeszcze jedno.
Musisz być ostrożny. Teraz Kolumbijczycy i mój ojciec mają inne sprawy.
Ale przed rozprawą mogą zacząć łączyć kropki.
Rozumiesz?
Mam zniknąć?
Mówię tylko, żebyś uważał.
Jak sądzę, nie wlokłeś się tu z Madrytu, żeby szukać mieszkania na wakacje.
Niezły pomysł.
Ładnie tu macie.
Dużo zieleni.
Przypomina mi się dom moich dziadków.
Bez komarów, partyzantów…
Agent DEA, który wykonuje swoją pracę? To nowość.
Dlaczego śledziłeś Padínów?
Wszystko przez moją ciekawość.
Mówili, że nie utrzymują stosunków, a zobaczyłem ich razem w aucie.
Pomyślałem, że sprawdzę, dokąd jadą.
A czy poza zaspokajaniem ciekawości robisz tutaj coś jeszcze?
Jest taki…
statek towarowy.
Przed tygodniem wypłynął do Portsmouth.
Planują rozładować towar, gdy dotrą tutaj.
Nadawców jest kilku,
ale większość ładunku należy do Macario Sáncheza i jego wspólników…
Padínów.
Właśnie.
Znamy Macaria.
Zgarnęliśmy ostatnie zrzuty. Większość paczek była jego.
- No i widzisz. - Założyliście podsłuchy?
Wiesz, czy ojciec lub syn z kimś się kontaktowali?
- Co? - Ty mi powiedz.
Słuchaj.
Pracuję dla Gwardii Cywilnej i Służby Celnej.
Więc pozostałe pytania radzę zadać swojemu przełożonemu.
Jasne. Ale zanim dostanę odpowiedź, będzie już po akcji.
Co mogę ci powiedzieć? Jestem tylko obserwatorem.
Dobra.
Coś powiedział?
Gwardia Cywilna i Służba Celna.
Co teraz?
Padínowie są nasi. Z DEA czy bez.
Czemu nie odbierałeś? Co robiłeś?
Zajęty byłem.
A ty co? Nie masz swojego domu? Jeśli nie odbieram, nie chcę rozmawiać.
To cię zainteresuje. Oszczędzisz sporo forsy.
Nie musisz już nikogo wynajmować, żeby jej szukać.
Any?
Tak.
Jest tutaj. W Sanxenxo.
Żartujesz.
Śledziłem ją.
Co teraz? Będziesz pracować z ojcem?
Dobrze się czujesz?
Tak.
Może wody?
Nie, nie trzeba.
- Nilo, widzisz te magazyny? - Tak.
Skręć w ten zjazd.
- Mam zjechać? - Tak, tutaj.
Dobrze.
Wyjmij torbę z bagażnika.
Po co tu przyjechaliśmy?
- Masz broń? - Jaką broń, do cholery?
- Miałem wziąć? - Nie, tak jest dobrze.
Mieliśmy jechać do lekarza.
Uspokój się i chodź ze mną.
- Gdzie podarek? - Tutaj.
Połowa tego, co było ustalone.
Był problem. Całej kwoty nie mogłem zdobyć.
Riad się nie ucieszy.
Za tydzień dostaniecie całość.
On tu zostanie, dopóki nie zapłacisz.
- Co jest? - Spokojnie, Nilo.
- Wychodzi ze mną. - Twój syn zostaje.
To nie jest mój syn.
Przyszedł.
Nie przyniósł forsy.
Kurwa.
Dobra.
Jasne.
Więcej czasu, więcej kasy.
Wiem. Nie ma sprawy.
Co jest, kurwa, z tymi ludźmi?
Wyluzuj, nic się nie stało.
Oczywiście. To cud, że nic się nie stało!
Przyzwyczajaj się. Albańczycy to przyszłość.
Jeszcze parę lat i przejmą teren Kolumbijczyków.
Z deszczu pod rynnę.
Dlatego cię zabrałem. Żebyś zobaczył, co nas czeka.
Ja długo już nie pociągnę.
Ktoś musi przejąć stery, jeśli Daniel nie chce.
Jakiś problem?
Nie. Żaden problem.
Jedyna możliwa linia obrony opiera się na chwilowej niepoczytalności.
- Że niby jestem wariatem? - Nie do końca.
Chcę wykazać, że w dniach poprzedzających zdarzenie
byłeś narażony na stres psychiczny.
A to może znaczyć, że nie odpowiadałeś za swoje czyny.
- Robili ci badania. - Tak, ale nic nie wykazały.
Wyniki były niejednoznaczne. Czyli nie zostało to wykluczone.
Więc?
Przydałaby się opinia psychiatry
wynajętego przez nas, który by poparł tę diagnozę.
- Nie mamy pieniędzy. - Samuel.
Mówię, że nie. Znowu ktoś powie, że mogło być tak lub tak.
Przecież ona mówi, że to nie to samo. Słuchaj.
Trochę popytałam i…
wiem, że kilka dni wcześniej zostałeś napadnięty.
Tak, policja znalazła go na placu budowy.
Był po kolana zabetonowany. Cud, że przeżył.
Wcześniej go porwali.
Ale policja nie odnotowała zgłoszenia.
Nie. Nie chcieliśmy tego zgłaszać.
Ale rozumiem, że ma to związek
z ludźmi, których niedługo czeka rozprawa.
Naturalnie.
To byli ludzie Padína. Toño i Nilo.
Gdyby to wyszło na rozprawie… Ale trzeba to zgłosić.
Kto teraz w to uwierzy?
Przysięgli.
Była ofiara śmiertelna, więc będzie ława przysięgłych.
Ich prawnicy powiedzą, że zeznaję tak, aby uniknąć odsiadki.
Jacy przysięgli mi uwierzą?
Taka jest prawda.
Gdybyśmy znaleźli świadka,
kogoś, kto potwierdziłby twoją wersję…
Bardzo by nam to pomogło.
Był tam tylko on i Toño. Żadnych świadków.
Jego siostrzeniec…
widział mnie, kiedy byłem zamknięty w fabryce.
- To tylko znajomy! - Jasne…
Wyładniałaś.
Cerę masz lśniącą.
Patrzcie, kto przyszedł!
Marco!
Najlepszego, mamo!
Miło cię widzieć!
Czym cię karmią? Jesteś coraz większy.
Siadaj.
Matka mówi, że zaharowujesz się w porcie.
Praca dobrze mi robi.
Marco jest podobny do mnie. Też nie lubiłem tej gównianej nauki.
Bo jesteś głupi jak but. A ten chłopak ma łeb na karku.
- Szkoda, że marnujesz czas. - Kurwa…
I kto to mówi?
Mogę tak powiedzieć, do cholery.
W każdym razie…
Co „w każdym razie”?
Powiem ci coś.
Jeśli ktoś może go czegoś nauczyć o pracy i prowadzeniu firmy, to ja.
To złomowisko nazywasz firmą?
- Owszem. I to dobrą. - Jasne.
Oj, bo coś powiem.
To gadaj, do kurwy nędzy. No już!
Nie odzywaj się tak do mojej matki.
Siedź cicho. Albo idź rozładować ryby.
Uspokójcie się.
Rzadko bywamy razem.
Wyglądasz świetnie.
To prawda.
Nie ma tortu? Jak mamy świętować?
Jest!
- Ze świeczkami. - To dawaj.
Muszę cię wytarmosić za uszy.
Ty mnie?
Spodoba ci się.
- Czemu nie mówiłaś, że przyjdą? - To moi bracia.
Przyszli na moje urodziny i wspierają mnie.
Zwłaszcza teraz, gdy jestem sama.
To tak nie działa.
A jak?
Rozmawiałem z adwokatką Samuela.
Jaką adwokatką Samuela?
Chcą, żebym zeznawał.
Żebym powiedział o porwaniu.
Jakim porwaniu?
Porwaniu Samuela.
Widziałem, jak Toño go porwał.
Naprawdę?
Tak.
Widziałeś?
- Czy ktoś ci opowiedział? - Widziałem.
Kiedy?
Słuchaj…
Chciałem udowodnić…
Maríi, że się myli,
że Padínowie to porządni ludzie,
że nie mają nic wspólnego z porwaniem…
Okazało się…
Że ona miała rację.
Miała rację.
- Chłopak jest dziwny. - Co chcesz? Był w pierdlu.
- Przez cztery dni. - Pierwszy raz jest najgorszy.
Dziwne, że taki śliczny, a go nie tknęli…
Powinniśmy dostawać zasiłek na ciebie.
Jesteś niedorozwojem.
Ssij krewetki i się zamknij.
Matoł.
Ale ona nie chciała.
- Może nawet lepiej. - Bo gdyby chciała…
Padín.
Co podać?
Espresso.
Ile płacę?
Jeden trzydzieści.
Co to?
Przekaż matce.
WYNIKI BADAŃ DNA
PRAWDOPODOBIEŃSTWO OJCOSTWA: 0%
Pani oferta jest bardzo korzystna.
Ale wciąż mam wątpliwości.
Rozumiem.
A to jest…?
Kolejne 20%.
Czy one rozwieją wątpliwości?
To nie jest kwestia pieniędzy.
Myślę, że jest.
Słucham?
Mamy pańskie liczby z ostatnich dwóch lat.
Dług w zakładzie ubezpieczeń, niespłacone kredyty…
Jak tak dalej pójdzie,
do końca roku zamknie pan firmę.
Ale…
Te dane… Jak je pani zdobyła?
„Jak” nie jest ważne.
Panie Méndez, nasza propozycja
da panu nie tylko możliwość utrzymania firmy,
ale również przejścia na emeryturę za dwa, trzy lata z małą fortuną.
- W zamian za zakup maszyny w Brazylii. - Kupi ją pan i odbierze tutaj.
Resztą zajmiemy się my. To wszystko.
Stoi pan przed wyborem.
Może pan stracić wszystko, na co przez wiele lat pan pracował.
Lub zapomnieć o problemach do końca życia.
To prosta sprawa.
CZEKAJ NA MNIE W SUPERMARKECIE W EL BURGO
Ana.
Nie zamierzałaś zadzwonić?
Dlaczego wróciłaś?
Co tu robisz? Z kim pracujesz?
Z Macariem.
Z Macariem?
Mogę spytać dlaczego?
Bo zawarłam z nim umowę.
Zarobię dla niego fortunę,
a on zostawi w spokoju mnie…
i moją córką.
Jak jej na imię?
Sara.
Sara…
Ma…
trzy lata i trzy miesiące.
Piękna.
Gdzie jest?
Z moją matką. W bezpiecznym miejscu.
Aż to skończę i zaczniemy żyć normalnie.
Gdzie? Chcę ją zobaczyć.
To też moja córka.
Wiem. Nie zapomniałam. Ale to musi poczekać.
- Do kiedy? - Nie wiem.
Aż to się skończy.
- Obiecuję, że ją zobaczysz. - Ana.
Daniel.
Muszę iść.
Coś kombinuje. Spotyka się z ludźmi w kilku firmach.
Jakich firmach?
Różne branże: tekstylia, recykling, nieruchomości…
Może szuka okazji pod inwestycję.
Tutaj? Gdzie tylu ludzi chce ją dopaść?
Łącznie z Kolumbijczykami.
To bardzo dziwne, że jeszcze się nie dowiedzieli.
To nie jest dziwne.
To niemożliwe, Nazario.
Myślisz, że oni za tym stoją?
Szykują interes z kimś stąd.
Sprowadzili ją, bo jest dobra w swoim fachu. Sama nic nie zdziała.
Ale muszą wiedzieć, że prędzej czy później się dowiemy.
Mają to gdzieś.
Tym sposobem chcą nas obudzić.
Jeśli nam się nie chce, znajdą innych. To chcą nam przekazać.
Kim są ci inni?
Ją o to spytamy.
Uważaj, bo utoniesz, jak przyjdzie przypływ.
- Chryste! - Po co przyjechałeś?
W odwiedziny.
Pogadać z tobą.
Dziś jest zrzut. Twój ojciec kazał mi się nim zająć.
Tak?
Fajnie. Zajebiście.
Tak. Do pewnego stopnia.
Połowa chłopaków wpadła na ostatnich zrzutach,
a druga połowa sra ze strachu.
Poza tym wielu robi słodkie oczy do Księżula.
Mówią, że twój ojciec jest stary i wolą pracować z tamtym.
Krążą plotki, że go ignorujesz, a to nie pomaga.
Nie mój kłopot. Mam inne sprawy na głowie.
Posłuchaj.
- Co? - Twój ojciec…
Zawiozłem go do kliniki w Madrycie. Źle z nim.
Stary ma przesrane.
Po co jechał do tej kliniki?
Nie wiem.
Może zasięgnąć drugiej opinii.
W sprawie czego?
Niewiele zrozumiałem z dokumentów, ale było tam napisane…
„Przerzuty w niektórych narządach”.
Dobrze to nie brzmi.
Twój ojciec poprosił pewnych ludzi o pożyczkę…
Albańczyków.
Właśnie.
Dlatego dziś akcja musi się udać. Inaczej będziemy w dupie.
My wszyscy, Daniel. Wszyscy.
Byłem tam. Ci goście nie żartują.
- Myślisz, że dasz radę? - Ja? Pewnie, że dam.
Z tobą. Z tobą dam radę.
Tak?
Chciałem ci powiedzieć, że jednak przyjdę na tę imprezę.
Co za niespodzianka. Cieszę się.
Słuchaj.
Nie wiem, czy wiesz, ale mnie tam nie będzie.
Tak, mówili mi.
Nie przejmuj się.
Więc ty zajmiesz się prezentem, tak?
Od nas obu.
Uspokoiłeś mnie.
- Jeszcze jedno. - Co?
To moja ostatnia impreza. Więcej nie będzie.
Jasne, synu. Będzie, jak chcesz.
Przegrywasz, jak zawsze.
Gotowy?
Podobno między tobą a twoim synem jest już lepiej.
A było źle?
Nie wściekaj się na mnie.
Tak wszyscy mówią. Prawda, Roberto?
Ludzie często się nudzą.
A ja znów jestem górą.
- Dwadzieścia trzy. - Trzy.
- Dziewięć. - Dwa.
- Tak? - Germán.
Syn też gra.
Może zagrają nawet dziś. Pogadaj z kumplem.
Poprzednio ledwo z tego wyszedł. Nie zechce ryzykować.
Przekaż koledze, żeby o nic się nie martwił.
Daję słowo, że tym razem teren będzie czysty.
Dobra.
Pepe!
Super.
Dzwoń po chłopaków. Powiedz, że wróciłem.
KOMISARIAT POLICJI
Kurwa! Obserwuj to!
Motorówka jest w wodzie.
Przekaż celnikom pozycję łodzi.
Musimy ich dopaść na lądzie.
Ile mamy czekać?
Tyle, ile każę.
Stoją od jakiegoś czasu.
Może przenoszą ładunek.
W pobliżu nie ma innych jednostek.
Siedzą cicho, żeby się nie zdradzić.
Wkrótce się dowiemy.
I jak?
Zaraz będziemy!
Stój.
- Widzisz coś? - Nie, nic.
Gdzie to jest?
Tam!
Gdzie?
Prosto przed nami.
Płyń.
Czy to obecna pozycja towarowca?
Od dwóch godzin się nie ruszył.
Czyli dotarli na miejsce spotkania.
Lokalizator działa dobrze. Sygnał ładunku jest bardzo silny.
DANIEL: JESTEM NA MIEJSCU.
NOWA WIADOMOŚĆ
NILO: RUSZAJCIE.
Płyniemy, panowie. Jazda, gazu!
Rusza na północ.
To motorówka. Przerzucili ładunek.
A z nim lokalizator.
Idealnie.
- Ruszyli. - Płyną na południe.
Są blisko was. Przesłaliśmy lokalizację.
Dziwne. Nie ma nikogo do rozładunku.
Dopływają.
Jest Gwardia Cywilna?
Nie ma ani Gwardii, ani Padínów.
I nikogo do rozładunku.
Aresztujcie ich. Jesteśmy w drodze.
Stój!
Proszę się nie zatrzymywać.
Szukajcie dalej!
Nic tu nie ma!
Są tylko dwie skrzynki ryb. Nic więcej.
Myślisz, że wyrzucił ładunek?
Nie sądzę.
Dziwnie to wygląda. Rozejrzyj się.
- Co? - Nie ma ludzi do rozładunku.
I nie ma Gwardii Cywilnej. Cholera.
Ktoś się z nami zabawił.
Dobijają do brzegu.
Rozumiem.
Wszystko w porządku?
Nasze jednostki są gdzie indziej. Nikt im nie przeszkodzi.
Idealnie.
Teraz poczekamy, aż kupcy odbiorą towar,
pojedziemy za nimi
i poznamy ostatecznego odbiorcę.
- Jazda! - Szybko!
Ruszać się!
Do roboty! Jazda!
Szybko!
Ruszajcie się, do kurwy nędzy.
Nie mamy całej nocy.
Jestem na pozycji. Widzę cel.
Zaczęli akcję.
Szybko!
Ruszać się!
Ostrożnie!
Kończcie i zawijamy się stąd!
Co z wami? Ruszać się!
- Właśnie wstali z łóżka. - Do wody!
Gliny!
Szybko!
Spieprzajcie stąd! Do łodzi!
Pepe, do łodzi!
- Pepe! - Chodź!
Odpalaj!
Za długo bez ruchu.
Nie rozładują.
Zwykle trwa to parę minut.
Ktoś im przeszkodził?
Na pewno nikt od nas.
Gdzie oni są?
- Gdzie oni są? - Kto?
Helikopter! Łodzie patrolowe!
- Wykiwali nas. - No żesz kurwa mać!
Boże!
NILO: WSZYSTKO SZLAG TRAFIŁ.
Policja skonfiskowała towar.
Co?
Torres, co wy, kurwa, odpieprzacie?
Właśnie skończyliśmy akcję.
Miesiącami pracowaliśmy nad tą sprawą.
Na statku mieliśmy człowieka, który oznaczył towar,
żebyśmy mogli śledzić ich na lądzie.
Mogłeś mi to wyjaśnić, gdy się spotkaliśmy.
Wyjaśniłem ci wszystko, co było trzeba.
Pracuję dla Gwardii Cywilnej i Służby Celnej. Nie wtrącajcie się.
Czekaj, coś tu nie gra.
No raczej.
Mamy paru typów, ale towaru nie znaleźliśmy.
Co?
Nic nie było.
To niemożliwe.
Cholera…
Dawać, kurwa!
Napisy: Przemysław Rak