Serial luźno oparty na faktach znanych opinii publicznej.
Rola Dominique i otoczenia bohatera, prywatne sytuacje i dialogi są fikcyjne.
I to już koniec!
Klub Olympique Marsylia wygrał Ligę Mistrzów!
Francuski klub w końcu wygrał Puchar Europy.
Olympique Marsylia pokonał A.C. Milan.
Bernard Tapie przytula dyrektora sportowego.
Pierwszy raz i na zawsze!
Bernardzie! Proszę o komentarz.
To historyczna chwila. Ciągle to powtarzamy, udało wam się.
To głupie. Nie powinniśmy dawać się aż tak ponosić,
ale, szczerze mówiąc, to niesamowite.
Wiedzieliście, że dzisiaj wygracie?
Zadbaliśmy o to. Tak bardzo baliśmy się rozczarować ludzi,
że im dłużej to trwało, tym więcej mieliśmy kibiców.
Martwiliśmy się, że zawiedziemy ludzi.
Tak się cieszę!
Bernardzie, dziękuję za zdobycie pucharu!
Udało nam się!
Byliśmy świetni.
Udało się!
Udało ci się! Nie wierzę!
- Kocham cię. - Ja ciebie też!
Tak!
Panie prezesie!
Tak!
- Dalej! - Tak.
Dalej!
Dalej! Tak!
Miło, że zaprosił mnie pan na swój ślub.
Oczywiście.
Naprawdę. Mieszkańcy Marsylii są z pana dumni.
Jako burmistrz tego miasta, które kocham ponad wszystko,
chcę wyrazić wdzięczność w imieniu wszystkich obywateli.
- Skończył pan już z pochlebstwami? - Mogę kontynuować.
Niebo jest bardziej błękitne, bo dał nam pan zaszczyt i radość…
Dobra, rozumiem.
Zaprosiłem pana dziś z konkretnego powodu.
Dołączyłem do radykalnej lewicy.
Cóż za niespodzianka.
- Będę kandydować na burmistrza Marsylii. - Niesamowite.
Ustąpi pan. I wesprze moją kampanię.
Naprawdę jest pan niesamowity.
Będzie pan w moim sztabie.
Już wolę piekło.
Będzie pan moim kontrkandydatem? Myśli pan, że ma szansę?
Przeciwko zwycięzcy pucharu dla Marsylii?
I tak będę walczył do ostatniego tchu.
I skończy na dnie Vallon des Auffes?
To wszystko? Mogę już iść?
Chwila, naprawdę pana lubię.
Nie jestem snobem jak inni.
Pańska osobowość i pochodzenie…
Odradzano mi spotkanie z panem.
- Jak miło. - Tak.
Dziękuję, czuję się zaszczycony.
Uważam, że był pan świetnym burmistrzem.
Nie zrobił pan nic wyjątkowego,
ale też nie zrobił pan nic złego.
Miasto wciąż stoi. Nieźle jak na Marsylię.
Ma pan chusteczkę? Chyba zaraz się rozpłaczę.
Chyba nie rozumie pan, co proponuję.
To koniec pańskiego urzędowania.
Powiem, co będzie dalej.
Zostanę burmistrzem i wezmę udział w wyborach prezydenckich.
Kiedy będę w Pałacu Elizejskim, oddam panu pańskie stanowisko.
Wszyscy skorzystają. Proszę zwolnić stołek, potem go oddam.
Oferuję panu
jedyną szansę, by dalej być burmistrzem.
Tato?
Pop już jedzie.
Proszę się zastanowić,
ale pewnie już podjął pan decyzję.
Gdy zasmakuje się władzy, trudno z niej zrezygnować.
Wiem, o czym mówię. Do zobaczenia.
- Skąd wytrzasnęłaś tego chłystka? - Nazywa się Étienne.
Obiecałeś, że będziesz dla niego miły. Denerwuje się spotkaniem z tobą.
Nic nie cieszy mnie bardziej, niż szczęście córki.
- Dobra. Jak się masz? - Dobrze.
Panie prezesie. Świetne zakąski.
- Popijasz sobie? - Tak. To impreza.
Co to? Tenisówki do smokingu?
To barwy klubu.
- Tak mówiłem. - Nie do wiary. Gdzie Bernès?
Nie wiem, może w toalecie.
- Pogadamy później. - Tak.
- Wszystko gra? - Mówiłem mu.
Jak się masz?
- Świetnie, Bernardzie. - To dobrze.
Rybka połknęła haczyk.
Musimy poczekać, aż ją wciągniemy.
Miłej zabawy.
Tu jesteś.
Jesteś bardzo spięty.
Czemu miałbym być spięty? To mój ślub.
Oto najpiękniejsza kobieta.
Wszystkim tak mówię, ale tobie szczerze.
- Cześć. - Cieszę się, że jesteś.
Nie przegapiłabym tego.
Zawsze jesteś u mnie mile widziana.
Dziękuję, ale mam inne zajęcia. Wyszłam za mąż.
Bernardzie, to Henri.
- Miło mi. - Nawzajem.
Czy kazałem ci tak ciężko pracować, że nie mogłaś wyjść za mąż?
Troszkę.
- Naprawdę? Dobra. - Może.
- Cieszę się waszym szczęściem. - Dziękuję. Baw się dobrze.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
Tato, poznaj Étienne’a.
Panie Tapie.
Miło mi pana znać. Znaczy poznać.
Opiekuj się nią. Jeśli nie chcesz spać z rybkami.
Tato…
Żartuję. Witam. Ale się pilnuj.
Jak leci, mamo?
Nigdy nie wyglądałeś przystojniej.
Gdzie Dominique? Nie możemy się doczekać.
Trzyma się tradycji. Nie mogę jej zobaczyć.
Nie widzieliśmy się od tygodnia.
Trzyma cię w ryzach.
Masz rację. Cieszę się, że tu jesteście.
- My też. - Wszystko dobrze?
Tak, tato.
Farid! Nie denerwujesz się?
- Nie. - Chcę dobrej przemowy.
Zrobimy zdjęcie? Rodzina, przyjaciele, zawodnicy!
Boli! Jak zawsze gotowy. Eydelie.
Gdzie jest burmistrz?
- Proszę tutaj, między mną a mamą. - Ty przodem.
Myślałem, że będzie trudniej. Nie pożałuje pan tego.
Może mama powinna być obok mnie.
- Jestem. - Przepraszam, panie burmistrzu.
Chodź tu, kochanie.
Bez obaw, panie burmistrzu, to nie trafi do gazet.
- Już! - Uśmiech!
Wyglądajcie na szczęśliwych!
Tak!
Tak! Świetnie!
Świetnie!
SĄD W VALENCIENNES
Pan Jacques Glassmann?
Tak.
Będzie dobrze.
Obiecuję.
- Dzień dobry. - Proszę wejść.
Dziękuję.
Pięknie wyglądasz.
- Gratulacje. - Nie przeszkadzamy?
Bez takich, proszę.
- Gratulacje! - Dziękuję.
- Tydzień bez ciebie był piekłem. - Tak?
- No wiesz. - Gratuluję!
Gratulacje!
Za szczęśliwą parę!
Pięknie wyglądacie.
Gratulacje!
Niech żyje młoda para!
Gratulacje dla szczęśliwej pary!
Gratulacje!
- Tędy! - Moje gratulacje.
Mój Bernard.
Cudownie.
Szczęśliwi, którzy boją się Boga.
Którzy kroczą jego śladami.
Zbierzecie owoce swojej pracy.
Szczęście i dobrobyt są wasze.
Twoja żona jest jak winorośl, rodząca owoce w twoim domu.
Twoje dzieci są jak drzewka oliwne wokół stołu.
Niech Pan błogosławi cię z Syjonu.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Chciałbym pomówić o tamtym wieczorze.
Na pewno rozmawiał pan z Jean-Pierrem Bernèsem?
Na pewno.
Przedstawił się jako dyrektor sportowy OM.
Nikt nie mógł naśladować jego głosu? Albo udawać, że jest nim?
A po co?
Proszę pomyśleć.
Musi mieć pan pewność.
Olympique Marsylia powie, że wszystko pan zmyślił,
i zdyskredytuje pana.
Zaproponował mi miejsce w Martigues, jeśli wezmę pieniądze.
Mają udziały w klubie. Mówił, że rozmawiał z kierownikiem.
Tylko on mógł to wiedzieć.
Musi pan zrozumieć jedno, panie Glassmann.
Jest duża szansa, że cokolwiek się stanie,
to pan na tym ucierpi.
Na pewno chce pan to zrobić?
Wie pan, gdzie dorastałem?
W Miluzie.
Zna ją pan? Był pan tam kiedyś?
Raz.
Są tam trzy ścieżki.
Peugeot, sport albo kostnica.
Rodzice dali mi wszystko, bym odniósł sukces.
Nie tylko czas i pieniądze, ale…
też ich wartości.
W życiu ważne są wartości.
Co robisz?
Przepraszam, panie prezesie.
Czemu płaczesz za krzesłami na moim ślubie?
Dasz nam chwilę?
- Jakiś problem? - Tylko chwilkę.
Co się z tobą dzieje?
Zostałem wezwany przez prokuratora z Valenciennes.
Rano dostałem wezwanie. Mam przesrane, panie prezesie.
Czemu mi nie mówiłeś?
- Nie chciałem psuć imprezy. - Trochę za późno.
Nie mogę, panie prezesie. Nigdy nie umiałem kłamać.
Złamię się na przesłuchaniu. Wiem, że tak będzie.
Nie martw się.
Nie będziesz zdany tylko na siebie.
Przygotujemy cię. Będzie dobrze, nie martw się.
Wezmę coś na uspokojenie.
Dość tych pigułek.
- Dobrze. - Nic nie mają.
Nie mają dowodów. Mają żałosnego piłkarzyka,
który rozmawiał z żałosnym sędziną.
Przepraszam, że się tak mazgaję…
W porządku. Mężczyźni też mogą okazywać emocje.
Wypłacz się, a poczujesz się lepiej.
Nie chcę iść do więzienia.
Nie bądź głupi. Nikt nie pójdzie do więzienia.
Posłuchaj. Spójrz na mnie.
Przysięgam na wszystko, że nikt nie pójdzie do więzienia.
Dobra.
Zadzwonię do mojego prawnika, żeby sprawdził tego prokuratora.
Może to nic takiego.
Znam prokuratorów.
Zawsze coś chrzanią. Postaw się, a zwieją.
- Dobrze. - Spokojnie.
Nikomu o tym nie mów.
- Tak. - Tylko mnie i prawnikowi.
Dobra.
Wracaj tam i baw się dobrze. To mój ślub, na litość boską!
- Co robisz? Co? - Tak.
- Dziękuję. - Okropne.
Nie ma za co.
Bernès kompletnie traci rozum!
Cześć, gołąbeczki. Szukaliśmy was.
Miałeś być zawsze szczery.
Niech żyje młoda para!
Chyba coś mam.
Wejdźmy do środka i policzmy.
Potem jest coraz trudniej. Kiedy zaczynasz ruszać stopami.
Podkręć muzykę!
Dalej!
Właśnie tak!
Ostrożnie!
Brawo!
- Tak! - Co to jest?
- Dzisiaj będzie ogień! - Dalej, trenerze!
Nie!
Dzisiaj będzie…
Dzisiaj będzie ogień!
Dalej!
Tu jesteś!
Dzisiaj będzie ogień!
Słucham?
Znaleźliśmy pieniądze w ogrodzie.
Policzyliście?
Tak. Znaleźliśmy 250 000 franków w małych banknotach.
Zakopał je tam.
Świetnie. Dziękuję.
Do widzenia.
250 000 FRANKÓW
Czy ten zawodnik Valenciennes ma dowód?
Nawet nie ma pieniędzy.
Skąd się wzięły te pieniądze?
Od Bernèsa. Na moją prośbę zabrał je z kasy biletowej.
- Powiążą to z tobą? - Nie.
Nie. Nie jestem aż taki głupi.
Jak mogłeś to zrobić?
Pójdę do niego.
Znam prokuratorów. Chcą się dogadać.
Wiesz, ile kosztuje proces i ile trwa?
Nasze słowo przeciwko jego.
Przedstawimy naszą wersję i po sprawie.
Tak działa system prawny. Zwłaszcza gdy nie ma dowodów.
- A jeśli nie zawrze umowy? - Czemu nie?
Nic mnie z tym nie łączy, jakby mnie tam nie było.
Jesteś pewien?
Tak.
Sam pójdę do tego prokuratora.
- Szuka pan kogoś? - Tak, pana Montgolfiera.
To ja. Z kim mam przyjemność?
Nie poznaje mnie pan?
Oczywiście, pan Tapie.
- Chce pan wejść? - Z przyjemnością.
Na pewno?
Tak.
- Może pan zamknąć drzwi? - Tak.
Proszę usiąść.
Rozgoszczę się.
Ładne biuro.
Trzeźwość i powaga sprawiedliwości.
Sam bym tego lepiej nie ujął.
Może trochę za małe.
Boję się dużych przestrzeni.
Naprawdę?
Chce pan tu zrobić bałagan?
Lampa raziła mnie w oczy.
Lubię pracować w ciemności, obok jasno oświetlonych obiektów, więc…
- Ciekawy z pana człowiek. - Dziękuję.
Przepraszam. Wiem, że jest późno.
Interesuje mnie powód pańskiej wizyty.
Spodziewałem się dziś maltretowanych dzieci,
agresywnych mężów, pijaków znalezionych na środku ulicy
i wielu innych podłych spraw,
ale nie wizyty byłego ministra,
który zwykle pokazuje swoją twarz tylko w telewizji.
Teraz już zna pan prawdę,
że jestem szczuplejszy.
Pamiętam pana z młodości.
Pański program nazywał się Sukcesy, prawda?
Książka nosiła tytuł Sukcesy. Program nazywał się Sukces.
I tak wypadał pan świetnie.
- A teraz już nie? - Nie mnie to sądzić.
Czy to nie pańska praca?
Jestem tylko głosem rozsądku w nierozsądnym świecie.
Dobrze.
Co znaczy prokurator po łacinie?
Nie wiem.
Ktoś, kto opiekuje się innymi.
Dlatego sprzeciwia się tym, którzy tego nie robią.
Tak to widzę.
Więc to hojna osoba.
Nie tak bym to ujął.
A jak by pan to ujął?
Nie spodziewałem się takiej rozmowy.
Takie rozmowy mnie ekscytują.
Bo przywykł pan do stawania przed sadem.
To przez moją przyjaźń z ministrem sprawiedliwości. Zna go pan?
Każdy prokurator go zna.
Tak. Dobrze o panu mówi.
Ministrowie szastają pochlebstwami.
Brzmiał szczerze.
Niekoniecznie mówiłem o nim.
Może się mylę,
ale nie przyszedł pan rozmawiać o moim biurze i o ministrze.
Chciałem porozmawiać o przyjacielu.
Kolejnym?
O prezydencie?
Nie, o prawdziwym przyjacielu.
Mówię o dyrektorze OM, Jean-Pierre Bernèsie.
Jean-Pierre Bernès.
Tak.
Coś mi to mówi.
Powinno, wysłał mu pan wezwanie.
- Racja. Mecz Valenciennes – Marsylia. - Tak.
Zna pan tę sprawę, czy…
Może odświeży mi pan pamięć.
Pewnie wie pan, że wygraliśmy puchar?
Trudno byłoby to przegapić.
Mój dyrektor generalny…
- Jean-Pierre… - Bernès!
Właśnie, Bernès.
- Przepraszam. - Zrobię notatki.
- Śmiało. - Jest późno.
Bernès, Jean-Pierre Bernès.
Tak. Jean-Pierre Bernès powiedział mi,
że Liga złożyła skargę przeciwko OM.
Po oskarżeniu zawodnika Valenciennes. Jacquesa Glassmanna.
Według Glassmanna Bernès zadzwonił do niego i zaoferował zapłatę
za podłożenie się w meczu między Valenciennes a Marsylią.
Tak, wpłynęła skarga, faktycznie.
Sekundę. Myślę, że… tutaj.
Jest.
Jacques Glassmann.
POTWIERDZENIE OŚWIADCZENIA
WEZWANIE
Jean-Pierre Bernès.
Pieniądze przez telefon.
Zaczynam sobie przypominać.
Powiem krótko. Nie chcę psuć panu wieczoru. Coencas…
Coencas…
Prezes Valenciennes.
Tak.
Nie wiem, czy był kiedyś święty, ale już nie jest.
Wyobrażam sobie, że macie gdzieś na niego grubą teczkę.
Proszę samemu sprawdzić. Stoi nad przepaścią.
Zabiłby, by uniknąć spadku do D2.
Do D2?
Do drugiej ligi.
- Druga liga… - Tak.
Zdawało mi się, że to brzmi znajomo.
Więc?
To on zadzwonił do Bernèsa. Nie na odwrót.
By przekupić OM.
Ale Liga próbuje zrzucić to na nas.
Le Graët, gość w okularach, prezes Ligi,
próbuje się nas pozbyć.
Łatwo było zwalić wszystko na Bernèsa, bo był zamieszany w korupcję w Bordeaux.
Musiał tylko zamieszać.
Wyobraża pan sobie nagłówki?
„OM próbuje skorumpować mały klub z północy Francji”.
Bądźmy realistami. Po co Marsylia miałaby ustawiać mecz z Valenciennes?
Marsylia – Valenciennes.
Tak?
Jakby Sylwester bał się Tweety’ego. Wie pan?
W kreskówce Tweety zawsze wygrywa.
Jasne, ale to tylko przykład.
Jesteśmy od nich dużo lepsi.
Liga próbuje się mnie pozbyć,
odkąd wsypałem innych za korupcję.
Kandyduję na burmistrza Marsylii, wszyscy to wiedzą.
Nie powiem, co mówią w Paryżu. Obrzucają mnie błotem.
Rozumiem, że sprawa pana poruszyła,
ale czy mógłby pan zwolnić?
- Przepraszam. - Dziękuję.
Twierdzi pan, że to Valenciennes próbowało skorumpować Olympique Marsylia?
Tak.
Ma pan jakiś dowód?
Jaki?
Skoro pan tak mówi, musi pan mieć dowód.
Skorumpowani ludzie nie podpisują się pod czekami.
Na pewno.
Jeśli tak mówię, to prawda.
- Proszę. - Oczywiście.
Dobrze.
Zgodzi się pan, że to nie znaczy,
że Jean-Pierre Bernès nie dzwonił do Valenciennes, żeby ustawić mecz.
To byłby niezły zbieg okoliczności.
Widziałem w swojej karierze niezwykłe rzeczy.
Mogę sobie wyobrazić, ale czemu Bernès miałby to zrobić?
Nie wiem.
Ostrożnie. To poważne oskarżenie.
Nie oskarżam, tylko myślę.
Proszę myśleć intensywniej, bo…
Olympique Marsylia jest lepiej finansowane
niż mały klub jak Valenciennes.
Łatwiej byłoby przekonać zawodników Valenciennes niż OM-u.
To prosta ekonomia. To matematyka.
Z ekonomicznego i matematycznego punktu widzenia.
Ale po co?
To oczywiste, że nie zna się pan na piłce.
W ogóle na sporcie.
- Powiem prosto. - Dobrze.
Najlepsza drużyna, taka jak OM, nie musi przekupywać słabych, by wygrać.
Mamy inny budżet i niezrównane talenty.
Mogliby zagrać ten sam mecz 500 razy
i wynik byłby taki sam,
gdybyśmy grali po swojemu, a oni po swojemu.
To nie ekonomia czy matematyka, tylko sport.
Nie wiem, co dodać. Tak to już jest.
Właśnie.
Uzna mnie pan za bardzo irytującego,
ale drużyna, która ma zagrać ważny mecz,
jak w finale Ligi Mistrzów,
może chcieć oszczędzać energię przed meczem.
Myśli pan, że chcemy oszczędzać energię przed meczem? Nie, przeciwnie.
Ćwiczymy swój plan gry, żeby być jak najlepszymi.
To też logiczne.
Tak.
Valenciennes chciało was skorumpować, ale nie zdołało.
Żaden z zawodników Valenciennes nie dostał pieniędzy?
Zgadza się.
Co mam zrobić z oświadczeniem Jacquesa Glassmanna?
Co pan zechce. Może papierowy samolocik?
Jego słowa nie mają sensu. Ma swoje za uszami.
- Jak to? - Cóż…
Uwielbia dźwięk własnego głosu.
To co robimy dalej?
Nie wiem. Chce pan złożyć skargę?
Przeciwko komu?
Coencas z Valenciennes się do was zwrócił.
To nie pierwszy raz i wolę się nie mieszać.
Śledztwo się odbędzie,
Liga Piłki Nożnej złożyła skargę.
Od razu może pan zamknąć dochodzenie.
Mógłbym, ale już się zaczęło.
Naprawdę?
Tak. Koperta zawierająca 250 000 franków w małych banknotach
została znaleziona w ogrodzie ciotki zawodnika, Christophe’a Roberta.
Koperta z 250 000 franków?
- Tak. - Czego to dowodzi?
Tego, że doszło do transakcji monetarnej.
Albo Robert miał długi hazardowe. Ma za uszami.
Zawodowi piłkarze mają wiele za uszami.
Wszyscy o tym wiedzą.
Ta koperta niczego nie dowodzi.
Mogę zapalić?
- Śmiało. - Dziękuję.
Zawsze lepiej się skupiam, kiedy palę.
Ale to trucizna.
Powinienem rzucić.
Palił pan kiedyś?
Tak. Dużo. Przez długi czas.
Jak pan rzucił?
Dzięki sile woli.
Chyba jej nie mam.
Nie mam takiego wrażenia.
Zgodzi się pan, że koperta
potwierdza wersję wydarzeń Jacquesa Glassmanna?
Albo sfabrykowane kłamstwo.
Może ta koperta miała mnie sprowadzić na dno.
Nie brakuje panu wyobraźni.
A może pan ma jej za dużo.
Zgodzi się pan, że 250 000 franków to duża suma?
Wie pan, ile zarabia zawodnik?
Robert zarabia 95 000 franków miesięcznie,
a Glassmann 54 000 bez premii.
A ponoć nie zna się pan na piłce.
Mówimy o zarobkach, a nie o ich umiejętnościach.
Jasne.
- Co pan sugeruje? - Nic, panie ministrze.
Pytał pan, ile zarabiają, a ja odpowiedziałem na pytanie.
250 tysięcy to dla nich niewiele.
To dla nich parę miesięcy pracy.
Rozumie mnie pan.
Nie do końca.
Pieniądze pochodziły z Valenciennes.
Może po to, by potwierdzić ich kłamstwo,
a może Christophe Robert ma długi u mafii.
Proszę sprawdzić.
Może Coencas chciał oszukiwać.
To oni chcieli przekupić OM.
Ciotka Roberta mieszka w Bordeaux.
Co z tego?
Jak wytłumaczy pan fakt, że według jego ciotki
Robert przyjechał w środku nocy,
by zakopać pieniądze związane z transakcją,
która według pana się nie odbyła, bo odmówiliście?
Bardziej wiarygodne jest to,
co mówi Jacques Glassmann.
To pieniądze, które dał mu Jean-Pierre Bernès.
Jacques Glassmann doniósł. Christophe Robert wpadł w panikę.
Wsiadł do auta sportowego.
Przejechał 798 km, a to całkiem spora odległość,
zakopał pieniądze, zawrócił i następnego dnia wrócił do Valenciennes.
Christophe Robert ma na pieńku z mafią.
Może go szukali, nie wiem.
Akurat kiedy jego kolega zaczął mówić o łapówce?
Zdarzają się panu niezwykłe zbiegi okoliczności.
To wszystko to sieć kłamstw.
Lepiej, żeby wszyscy o tym zapomnieli.
Niczego nie udowodnicie, bo nie ma dowodów.
Bernès to miły gość.
Nie jest na tyle głupi, by przekupić tych idiotów.
Musiałby go pan poznać.
Trząsłby się na sam widok policji.
Ponoć był zamieszany w oszustwa w Bordeaux.
Mafia jest w całym Bordeaux. dlatego odszedł i wstąpił do OM.
Czemu przeszedł do OM? Bo tak nie działamy.
Liczy się transparentność. Uczciwość w sporcie. Mamy wartości.
Wartości.
- Coś mi to przypomina. - Tak?
- Wie pan, kto to powiedział? - Słucham.
Jacques Glassmann.
Kiedy przyszedł złożyć zeznania. Siedział tam.
Proszę posłuchać.
Nie chcę tu siedzieć całą noc.
Jeśli czegoś mi pan nie mówi, to słucham.
Ma pan tupet. Ja się o to nie prosiłem.
- Spotkał pan Glassmanna? - Tak.
Że też ma siłę tyle kłamać.
Może dlatego, że mówi prawdę.
Jego słowo przeciwko naszemu.
I koperta z domu ciotki Christophe’a Roberta.
Widział pan, jak on wygląda.
Wie pan, że nie zmyślam.
Ma pan informacje o jego zarobkach i karierze sportowej.
Wie pan też, że za dwa lata
będzie na emeryturze i bez perspektyw.
Co z tego?
Zmyślił to, żeby ludzie o nim mówili.
Proszę sobie wyobrazić nagłówki.
Wszyscy będą o nim mówić.
Jeśli chce mu pan pomóc w karierze, to śmiało.
Dokładnie. To sedno mojej pozycji.
Cóż.
Rzeczywiście.
Będę z panem szczery.
Oto, co powiedział Jacques Glassmann.
Wieczorem przed meczem Valenciennes – Marsylia
Christophe Robert i Jorge Burruchaga wezwali go do pokoju Burruchagi.
Najpierw rozmawiał z Jean-Jacquesem Eydeliem,
a potem z Jean-Pierrem Bernèsem, dyrektorem sportowym.
Zaproponował zapłacenie trzem zawodnikom, jeśli przegrają.
Transakcja wyniosła 400 000 franków.
Mimo sprzeciwu Jacquesa Glassmanna,
Jorge Burruchaga poprosił o 500 000 franków,
które Jean-Pierre Bernès natychmiast zatwierdził.
Następnego dnia, gdy Christophe Robert potwierdził, że transakcja miała miejsce,
Jacques Glassmann udał się do biura sędziego, by złożyć skargę.
Zna pan resztę, był pan w biurze.
Glassmann to zmyślił.
Zaproponowano mu nawet kontrakt w Martigues na przyszły sezon.
Ale to pewnie też zmyślił?
Christophe Robert również się przyznał trzy dni temu, w tym biurze.
Zadrwił pan ze mnie?
Myślałem, że nic pan nie wie o sprawie.
Może trochę zażartowałem.
Jest pan cwaniaczkiem,
żądnym 15 minut sławy.
Jak każdy chce pan mnie oskubać.
Nie jest pan dla mnie aż tak ważny.
Pytał mnie pan o sprawę, a ja odpowiadałem.
A fakt, że pan tu jest,
każe mi sądzić, że jest pan zamieszany w tę sprawę.
Chce mnie pan przestraszyć?
Dlaczego pan tak sądzi?
Mogę pana zniszczyć.
Nie jest pan nietykalny.
Nie wiem, który z nas myśli, że jest nietykalny.
Obaj jesteśmy rozsądni, prawda?
Ja na pewno jestem.
Wie pan, co zrobimy? Opuszczę to biuro.
Będziemy udawać, że się nie widzieliśmy.
Zapomnimy o tym.
Jeśli chce pan przysłużyć się ludziom,
podam panu nazwiska łapowników. Znam ich kupę.
Nie jest pan dzieckiem, Bernardzie Tapie.
Myśli pan, że przyjdzie tu, porozmawiamy sobie
i oczyści pan siebie, bo poda mi nazwiska kolegów,
którzy rozrabiali na podwórku?
Jest pan w biurze prokuratora.
Mogę pana pozwać za próbę wpłynięcia na proces.
Ma pan obowiązki, ministrze.
Nie tylko jako prezes klubu piłkarskiego czy były minister, ale też w życiu.
Tak nie można.
Nie mówię o sobie, ale o kraju.
Może nie wezwałem pana, ministrze,
ale od chwili, gdy pan tu wszedł,
to ja decyduję, kiedy może pan wyjść.
Myśli pan, że to niemożliwe, żeby ktoś nie przyjął pieniędzy?
Myśli pan, że może przyjść z walizką gotówki
i każdy będzie gotów poświęcić swoją uczciwość i wartości?
Niektórzy ludzie tacy nie są,
a Jacques Glassmann jest jednym z nich.
Skoro tak chce mu pan wierzyć,
to wychodzi na to, że najpierw przyjął pieniądze.
A dlaczego?
Presja kolegów, trenera, klubu…
Mówię, że kłamie!
I Christophe Robert też.
A pieniądze, które znaleźliśmy w domu jego ciotki, muszą być fałszywe.
Może to pieniądze z Monopoly?
Wiem, po co pan tu przyszedł, panie Tapie,
ale nie zatuszuje pan tej sprawy.
Może pan się przyzna?
Słucham?
Może pan się po prostu przyzna?
Ustawił pan mecz.
Nie pan pierwszy i nie ostatni.
- To nie koniec świata. - Nigdy nikogo nie przekupiłem!
Panie Tapie, przestańmy się bawić.
Bądźmy poważni. Dobrze?
Czemu jest pan taki uparty?
Jeśli przestanie pan kłamać
i przyzna się do wszystkiego, sędzia będzie pobłażliwy.
Ale jeśli nadal będzie pan kłamał i udawał,
że to nie ma nic wspólnego z panem, że to jakiś spisek przeciwko panu,
wątpię, czy uda się panu uniknąć wyroku.
Akt łapówkarstwa podlega karze dwóch lat pozbawienia wolności
i grzywnie w wysokości 200 000 franków.
Więzienie.
Jasne.
Skazał mnie pan, zanim tu wszedłem.
Dałem panu wybór. Pytałem, czy chce pan wejść.
Pan dokonał tego wyboru, nie ja.
Gdybym wiedział, że zmierzę się z panem…
Nie ze mną, z wymiarem sprawiedliwości.
- Wie pan, skąd pochodzę? - Tak, znam pańską historię.
Nie mówię o historii. Mówię o prawdzie.
Nie mam pleców. Nikt mi nigdy nie pomógł.
Nie mając nic, trzeba być natrętnym, żeby gdzieś dojść.
Każdy ma taki los.
To nic osobistego, ale pańskie nazwisko i pochodzenie dają panu inną pozycję.
Kiedy się urodziłem,
miałem jedną szansę na tysiąc, że pójdę na studia.
Jedną na sto tysięcy, że założę firmę.
Jedną na milion, że zostanę politykiem.
Jedną na 50 milionów, że zostanę ministrem.
A teraz mogę zostać prezydentem.
Jeśli tak będzie, wyemigruję.
Może się pan śmiać.
Nie rozumie pan, co reprezentuję.
Daję ludziom wiarę, że przy odrobinie ciężkiej pracy
mogą osiągnąć więcej,
niż tacy jak wy im obiecaliście.
Mrzonki.
Skoro pan tak mówi.
Pewnie to mi najbardziej w panu nie pasuje.
Oczywiście na poziomie osobistym.
Mógłby pan zrobić dużo więcej i lepiej.
Ale nie. Wybrał pan przekręty.
Korupcję. Nieuczciwość.
Mógł pan być meteorem,
ale jest pan tylko gromadą chmur, panie Tapie.
Liczy się dla pana tylko wizerunek. Teraz on pana zgubi.
Dobra. Skończył pan?
Tak.
A ja nie.
- Przyszedłem porozmawiać o meczu. - Na pewno?
Pan, Bernard Tapie, przyszedł tu, choć nikt pana o to nie prosił,
tylko po to, żeby wyjaśnić, że mecz nie był ustawiony? Nie.
Myślę, że musiał pan coś wyrazić.
W głębi duszy chce pan sprawiedliwości.
Tego pan tu szukał.
Kompletnie panu odbiło.
Proszę pomyśleć, po co pan tu jest?
Musiał pan przyjść?
Winni ludzie chowają się w norach,
czekając, aż ktoś ich wypłoszy. Niewinni boją się podejrzeń, a pan…
pan poszedł dalej.
Zjawia się pan tu z gładkimi słówkami,
pogadankami, groźbami.
Równie dobrze mógł pan przyjść z walizką gotówki.
Więc dlaczego?
Może pan odejść. Na pewno wkrótce się zobaczymy.
Proszę wiedzieć, że jeśli trafi pan za kraty,
to nie pan trafi do więzienia, tylko Tapie.
Mit. Ten, który pan stworzył.
Marzenie, które wbił pan do głów tysiącom dzieciaków.
Które jutro obudzą się z poczuciem, że je zdradzono.
Za chwilę spróbuję… Panie Bogaert, jedno szybkie pytanie.
Proszę.
Jaki jest dziś stan umysłu Bernarda Tapie?
Fatalistyczny. Zrezygnowany. Ale odważny.
- Podjął decyzję? - Podjął.
Jak spędza ostatnie godziny?
- Pije herbatę z mlekiem. - Z cukrem?
- Dziękuję. - Tędy!
Kto był pierwszy? Co?
Co?
Musisz iść.
Jest ich coraz więcej.
To dziś Bernard Tapie opuści dom na rue des Saints-Pères
i uda się do więzienia La Santé, gdzie ma się stawić.
Po długim procesie i werdykcie potwierdzonym apelacją
spędzi osiem miesięcy w więzieniu.
Tyle wnioskował prokurator Éric de Montgolfier,
który oskarżał byłego ministra
w sprawie o przekupstwo zawodników Valenciennes.
Spróbuję porozmawiać z panem Tapiem.
- Panie Tapie! - Odsunąć się!
To jego tata!
Proszę przejść!
Panie Tapie!
To jego tata!
Proszę!
- Gdzie jest pan Tapie? - Proszę!
Panie Tapie!
Bernard Tapie wciąż ukrywa się w swoim domu,
ale odjazd jego ojca wskazuje na postępy.
Jeśli nie pojawi się w więzieniu o 20.00,
policja będzie musiała go tam sprowadzić.
Czy Bernard Tapie będzie dziś spał w więzieniu?
W ciągu kilku godzin
były szef OM wyjawi swoją decyzję.
Pójdzie po dobroci czy straci szansę…
W porządku.
Dobrze.
- Wszystko dobrze? Nie za długo? - Nie.
Dziękuję.
- Tędy? - Nie, w lewo.
- Przejechałem. Nikogo nie ma. - Dobrze.
- Mam iść z tobą? - Nie trzeba. Dość już dla mnie zrobiłeś.
- Przepraszam. - Przestań.
To ja przepraszam.
Żeby to wszystko się stało…
Sam musiałem nawalić.
Nie wiem.
Idź.
Dbaj o siebie.
Ty też.
Kocham cię.
To Tapie!
Tak!
Witaj, Bernardzie!
Tapie!
Dość tego!
Spokojnie!
Tapie!
POKÓJ WIDZEŃ
Jak leci?
A tobie?
Tu nie jest tak źle.
Już mogę spać.
W domu mam lepszą pościel, ale…
Jak się mają dzieci?
W porządku.
Stéphanie zamieszka na rue des Saints-Pères. Z Étiennem.
To dobrze. Zaopiekują się tobą.
Raczej ja nimi.
Jesteś na mnie zła?
Nie.
Rzucę to wszystko.
Sport, politykę, biznes.
Wypłacimy to, co nam zostało. Potem wyjedziemy z dziećmi.
I moimi rodzicami. Jestem im to winien, biedaczyska.
Zatrzymam Phocéę.
Poradzimy sobie.
Nic nie powiesz?
Nie wiem, co powiedzieć.
Kocham cię.
Niedawno w telewizji pojawił się reportaż o amerykańskich plemionach.
W niektórych nie nadają dzieciom imion.
Przez całe życie ich jedynym celem jest zdobycie imienia.
Całe dzieciństwo, dorastanie,
aż zostają Małą Chmurą albo Czerwonym Bizonem.
Życie
wybiera twoje imię.
Ludzie, których spotykasz.
Wyzwania, które pokonujesz.
Nie urodziłem się Bernardem Tapie. Stałem się Bernardem Tapie.
Przynajmniej to osiągnąłem.
REZYGNACJA TAPIEGO
MIASTO MARSYLII PARK ŚW. CYRYKA
AMBICJE
PREZENTUJE BERNARD TAPIE
BATERIE WONDER
CHCEMY PRACY
NAGŁE PRZYPADKI KARDIOLOGICZNE WSPARCIE SERCA
NAGŁE PRZYPADKI
SĘDZIOWIE
PORAŻKA – SUKCES – PORAŻKA
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz