JESTEŚ MOIM PRZEZNACZENIEM
Płaczesz?
Mam zostać czy odejść?
Idź sobie.
Chciałbym,
żebyś poszła ze mną.
Już po rozbiórce.
O czym chcesz rozmawiać?
Mam prezent.
Byłeś przeciwko. Teraz dajesz mi prezent?
Nie przyjmę go. Prawo antyłapówkarskie.
Nie ma zastosowania.
Oddaję ci to, co należy do ciebie.
Kto powiedział, że ta minitrumna jest moja?
Szamanka Eun-wol.
Och, ta urocza pani.
Była naprawdę miła.
Nie chcę tego.
Zezwoliła na rozbiórkę.
Uratowała cię, a ty odmawiasz?
Co jest w środku?
Otwórz. Jest twoja.
Nie chcę.
Boję się, że w środku są kości.
A może coś cennego?
Na przykład obraz Shin Yun-boka.
Chodź. Podwiozę cię.
Nie trzeba.
Nie jeżdżę z ludźmi, których słabo znam.
To jak jeździsz zbiorkomem?
Trudno zbliżyć się do kierowców.
Chciałem podwieźć
szkatułę, nie ciebie.
Wygląda na trzystuletni antyk.
Zadzwoń, jak ją otworzysz.
Też chcę wiedzieć, co jest w środku.
- Dobrze? - Jasne.
Mam nadzieję, że dobrze znasz jakiegoś kierowcę autobusu.
Wezwę taksówkę!
Jaki zarozumiały.
Nie przejmuj się ojcem.
Wypłynął na szerokie wody.
Jego marzeniem było zwiedzić świat.
Spełnił je.
Skarbie.
Pewnie jesteś samotna.
To smutne.
Wokół ciebie są sami głupcy.
Nie zdają sobie sprawy, jaką dobrą osobą jesteś.
Była bardzo miła.
Nie dałaby mi czegoś dziwacznego.
Zabrać ją do programu o antykach?
Czy może tam być obraz Shin Yun-boka?
Spokojnie.
Najpierw otwórz.
Co jest?
Kurczę!
Tak się bawimy?
W takim razie spadaj.
DREWNIANA SZKATUŁA
JANG SIN-YU
Nie za późno na telefon?
Zmusiłaś mnie, bym dzwonił tak późno.
Otworzyłaś szkatułę?
Nie.
Dlaczego?
Chciałam, ale nie mogłam.
Próbowałam rozwalić ją siekierą, ale nie mogłam. Dlaczego?
Bo nie mam siekiery.
Jesteś pijana?
Nie upiję się dwiema puszkami piwa.
Nikt się przede mną nie otwiera.
Nawet zamek.
Czemu mi to robią?
Synu.
Spędź ze mną trochę czasu.
Rozmawiam.
Potem przyjdę.
Nie pij już i otwórz szkatułę.
A potem zadzwoń.
Ktoś tu ma szczęście,
że ma taką miłą mamę.
„Spędź ze mną trochę czasu”.
MIASTO ONJU
Dzień dobry.
Nie jest dobry.
Głowa mi pęka.
Myślałem, że tylko twarz mi się postarzała, ale ciało też.
Hong-jo. Skoczysz do sklepu
po jakiś napój na kaca?
Jasne.
Nie, zostań.
W porządku. Zaraz wrócę.
Jeszcze doniesie na mnie do działu audytu,
że kazałem jej biegać do sklepu.
Panie Gong…
Już złożyłaś raport.
Głowa mnie boli, potem przeczytam.
- Jasne. - Nie mogę?
Patrzysz na mnie spode łba.
Tymi wielkimi oczami.
Wcale nie.
Zajmę się sprawą wiszących koszy.
Zjem lunch na zewnątrz,
więc się nie przejmujcie.
Zjedzmy o 11 zupkę na kaca.
Zawsze robimy to o tej porze.
Powiesimy je najpóźniej w przyszłym tygodniu.
Burmistrz jeździ tą ulicą do pracy.
Miałabym poważny problem.
To pelargonia rabatowa.
Nagietki, pelargonie Moulin Rouge,
Maverick Orange i Horizon Appleblossom.
Mamy różne rodzaje.
Wybierz, co chcesz.
Widziałem się z adwokatem Seo.
Przegraliśmy sprawę przeciwko Haum.
- Znowu? - Prawnicy zatrudnieni przez miasto
mają 60% przegranych spraw.
Zmarnowaliśmy ponad 1,2 miliarda wonów z budżetu miasta.
Urzędnicy tracą czas i pieniądze na prawników z zewnątrz.
Sugerowałbym,
żebyśmy zatrudnili radcę prawnego. Od roku nikogo nie mamy.
Dwie kancelarie i kompetentny prawnik w ratuszu.
Tak będzie opłacalnie.
Dobry pomysł.
Ale jaki kompetentny prawnik chciałby tu pracować?
Pensja jest raczej…
Ktoś, komu nie zależy na pieniądzach.
Jest ktoś taki?
LAW & HIGH
„Ból i klątwy dobiegną końca.
Pojawiła się właścicielka szkatuły”.
Szkatuła ta należy
do Lee Hong-jo.
Ale
ona nie dzwoni.
Co jest?
Otworzyłaś?
Jeszcze nie.
Dlaczego?
Byłam zajęta.
Proszę pani.
Nie siada pani na huśtawce.
Jesz w samotności na huśtawce?
Nie możesz wiedzieć, co robią urzędnicy.
- To wszystko… - I nie muszę, prawda?
Kiedy kończysz?
Nie wiem.
- Mogę wziąć nadgodziny… - Dziś nie bierz.
Skończ jak najszybciej i otwórz szkatułę.
Potem zadzwoń.
Nic nie powiesz?
Nie chcę do ciebie dzwonić.
Nawet Aladyn był miły dla dżinna.
Ty jesteś nieuprzejmy.
Poproszę cię uprzejmie.
Proszę, otwórz dziś szkatułę.
Proszę, zadzwoń, gdy to zrobisz.
Okej. Pomyślę i…
Halo?
Rozłączył się?
Ej!
A nie mówiłem?
Szlag.
Byłeś na wyższym roku?
Kto by pomyślał?
Zawsze siedziałem w bibliotece. Ty się bawiłeś.
Ciężko się uczyłem.
Dniem i nocą.
Grałeś w koszykówkę. Przy bibliotece.
Hałasowałeś.
Przyszedłeś po odszkodowanie?
Chcę zatrudnić cię w ratuszu.
Wiesz, ile zarabiam?
Nie interesuje mnie to.
I tak ci tyle nie zapłacimy. Ale…
nie wiedziałem, że jesteś taki chciwy.
Nie jestem chciwy.
Ale chcę czuć motywację.
Mam konsultować się z urzędnikami
i pomagać przy procesach?
Przeciw wielkim firmom.
Wielu wielkim firmom,
które mijają się z prawem, nie płacąc miliardowych podatków.
Daj znać jak najszybciej,
to będę szukać dalej.
Mam pytanie.
Te wielkie firmy.
Haum jest jedną z nich?
Oczywiście.
Raz, dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć, jedenaście.
Wiedziałam. Czy to przeznaczenie?
Pan Kwon i ja robimy nadgodziny.
URZĘDNICZKA HONG-JO
O co chodzi?
Miałam nie robić nadgodzin, a sam pracujesz.
Nie twoją buzię chcę oglądać.
Właśnie.
Porozmawiaj sobie ze szkatułą.
Sam zobacz.
Dziwny zamek.
Nie ma otworu.
Nie kazałem ci otworzyć śluzy na rzece.
Nie otworzysz takiego małego zamka?
Dlatego spróbuję jeszcze raz.
Tym razem użyję głowy, nie mięśni.
Obserwuj.
Otwórz się.
I co? Pocieram, a ona nic.
Dżinn nie wychodzi.
Spróbuję czegoś innego.
Zamiast „sezamie”…
szkatuło, otwórz się!
I co? Nic.
Ale to nie koniec.
Abrakadabra.
Hokus-pokus.
Może ta szkatuła jest chińska.
Z dynastii Qing.
Zaraz oszaleję
Kiedyś byłam miła
Ale przez ciebie oszaleję
I zrobię się wredna
Rzuciłam czar na szkatułę Która wygląda jak ty
Otwórz się
„Abrakadabra”.
Wypowiedziałam zaklęcie.
Ale patrz.
Nic.
- Więc… - Chwila.
Nawet psy czekają na jedzenie.
Nie szczekają ani nie skamlą.
Nie jestem psem.
Uroczy jak mały piesek.
To znaczy, że jesteś psem.
Zaczekaj.
Zadzwonię.
Nie dzwoń do mnie pierwszy.
Rozumiemy się?
Nie ma na co czekać.
Zrobiłam, co mogłam.
To ma być prezent?
Ale i tak cię nie wyrzucę.
Wiem, jak boli odtrącenie.
Usiądźcie, proszę.
Ponoć pan Jang postawił warunek
w zamian za zatuszowanie incydentu
z ostatniego razu.
Przepraszam.
Postąpiłem… niewłaściwie
jako właściciel przedsiębiorstwa.
Za swoje zachowanie
bardzo was… przepraszam!
Wystarczająco szczere przeprosiny?
Przepraszam.
Przepraszam, dobra?
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Boże.
Mam problem z alkoholem.
Muszę przestać pić. Tak?
Ale to trudne, kiedy prowadzę firmę.
Bądź człowiekiem.
Dobrze?
Wracajcie do pracy.
Przyszedłem, mimo że byłem zajęty.
Bezpiecznej drogi.
LAW & HIGH TWÓJ PARTNER PRAWNY
Hej.
Wiesz, ile wydałem na te zegarki?
Dwa, cztery, sześć, osiem.
Dla prezesa, a nawet dla ciebie. Kurwa!
Wydałem 500 milionów wonów!
Dlaczego…
Dlaczego się nie ukłoniłeś?
Bo nie pracuję dla Law & High.
WYPOWIEDZENIE
Właśnie złożyłem wypowiedzenie.
Jang Sin-yu, co to ma znaczyć?
Adwokat kontra największy klient.
Kogo wybierzecie?
Gorące.
Paskudne.
Co ja wyprawiam?
Dwa, trzy…
To wina statecznika.
Wszystko gra?
Zostaw to mnie.
Dlaczego to robisz?
Dlatego,
że cię tu nie ma.
Proszę,
możesz przyjść?
Byłeś w szpitalu?
Kupiłem leki przepisane przez dr. Kima.
PACJENT: JANG SIN-YU
Ponoć rzuciłeś pracę.
Odpoczywaj.
Nie szukaj nowej.
Kiedy byłem w liceum,
myślałem, że umrzesz.
Ale jesteś cały i zdrowy.
Masz nieuleczalną chorobę.
Moja była uleczalna.
Odpocznij.
Ożeń się.
Kochanie.
Naciskasz na ślub? Dlaczego?
Nie chcę, żeby się żenił.
Nie spiesz się.
Spójrz na mnie.
Wyszłam za mąż i wszystko się popsuło.
Przestań.
Nic nie wiesz.
Czego nie wiem?
Też wiem,
że Sin-yu rzucił pracę.
Siedzisz bezczynnie w domu.
Skąd się dowiedziałaś?
Obserwujesz mnie?
Skąd wiesz, że nic nie robię?
KWON JAE-GYEONG, DORADCA
MIASTO ONJU
Co jest?
ZAKLĘCIA NIEBIOS
Co?
„Zaklęcia niebios”.
Co to?
Jakiś tani komiks?
„Wstęp”.
„Ja, Aeng-cho, szamanka z Joseon,
spisałam te zaklęcia,
uzyskawszy tajemną moc
pod koniec życia”.
To księga zaklęć?
„Tylko ja i osoba, którą wybiorę,
możemy z nich korzystać”.
„Przykazania”.
„Czyste składniki bez zarzutu”.
Dajcie żyć.
„Zaklęcie wywołania ciąży”.
Dajcie żyć.
„Zdanie egzaminu”.
„Zaklęcie szczęścia”.
„Piękna skóra”.
„Młody wygląd”.
„Zaklęcie miłosne”.
Co za bzdury.
Więc… jeśli zrobię to, co napisała Aeng-cho,
urodzę syna, będę ładna,
znajdę chłopaka i tak dalej.
Bzdury.
Prędzej uwierzę w dżinna z lampy.
Po co ją otwierałam?
Jestem uprzedzona.
Wierzę w zachodnią magię, a w koreańską nie?
ZAKLĘCIE MIŁOSNE
Podoba mi się.
„Zaklęcie miłosne”.
Co tu robisz?
Otworzyłaś?
Miałeś zaczekać.
Tydzień czekania to znęcanie się nad psem.
Nawet border collie wytrzyma najwyżej dzień.
Po to tu przyszedłeś?
Idę do pracy.
Pracujesz w Gangnam.
Przyszedłeś tu do pracy?
- Ty pierwsza. Otworzyłaś? - Nie.
Więc oddaj szkatułę.
Nie sądzę, byś była jej właścicielką.
Nie. Myślę, że nią jestem.
- Otworzyłaś ją? - Nie. Otworzyła się sama.
Dlaczego nie zadzwoniłaś?
Mówiłam, nie otwierałam jej.
Jesteś prawnikiem, powinieneś znać różnicę.
Co było w środku?
- Książka. - Książka?
Jakieś bzdury.
Książka szamanki, niejakiej Aeng-cho.
Zrób to, zrób tamto,
będziesz piękna, urodzisz syna.
Zaklęcia spełniające życzenia.
Powiedz więcej.
Nie mogę. To nonsens.
Kompletna bzdura.
Trudno się to czytało.
Jakby to był starokoreański z czasów dynastii Joseon.
Znacie się?
Cóż.
Poznaliśmy się przy rozbiórce świątyni.
Jest właścicielem ziemi.
Rozumiem.
Co się stało?
Masz siniaka na czole.
Widać?
Nałożyłam dużo korektora.
Dlaczego poprawiasz włosy?
Chodźmy.
Burmistrz na mnie czeka, tak?
Mówiłem, że idę do pracy.
Dziś zaczynam pracę jako tutejszy prawnik.
Zwolnili go?
Dzień dobry.
Hong-jo.
- Tak. - Powiedz.
Znasz pana Kwon Jae-gyeonga?
Cóż…
Kto go nie zna?
Jest tu znany jako dekorator.
Czyli nie znasz go osobiście.
A więc dlaczego to napisał?
Co?
Ktoś dał ci pochwałę na forum ratusza.
Ale rzecz w tym,
że napisał ją Kwon Jae-gyeong.
Pan Kwon nie ma czasu chwalić urzędniczki dziewiątego stopnia.
To musi być ktoś inny.
POCHWAL KOGOŚ
Kwon Jae-gyeong.
Popularne nazwisko.
Czemu wykres nie działa?
KWON JAE-GYEONG
POCHWAL KOGOŚ
CHCĘ POCHWALIĆ LEE HONG-JO
Co się stało?
Masz siniaka na czole.
Pewnie też ci się podoba.
Nie, ja…
Ustaw się w kolejce.
Jeśli będziesz za mną,
zajmiesz jakieś… 102. miejsce.
Okej.
Czerwienisz się.
Jasne.
Ładnie tu.
Proste biuro,
zadbane.
To Park Gi-dong z działu prawnego.
Zajmuje się sprawami związanymi z prawem.
Proszę powiedzieć reszcie,
by konsultowali się z panem Jangiem.
Mam spotkanie, muszę lecieć.
Dziękuję.
Twoja tabliczka.
Miło mi.
Przez jakiś miesiąc będzie ci trudno.
Praca nie jest łatwa.
Jest inaczej niż w kancelarii.
Rozumiem.
W takim razie poszukasz dokumentów poprzedniego radcy,
bym mógł się zapoznać?
Bez pośpiechu.
Na razie nikt nie będzie się z tobą konsultował.
Nie ufają początkującemu radcy.
To dobrze. Mam pilną sprawę osobistą.
Książka szamanki, niejakiej Aeng-cho.
Zrób to, zrób tamto,
będziesz piękna, urodzisz syna.
Zaklęcia spełniające życzenia.
HISTORIA DYNASTII JOSEON
ARCHIWUM DYNASTII JOSEON
ZAPISY I ORYGINAŁY
AENG-CHO
HISTORIA KOREI
ROCZNIKI KRÓLA HYOJONGA, TOM 7
PRZEBIEGŁA SZAMANKA AENG-CHO
SKRYTA SZAMANKA AENG-CHO
Aeng-cho naprawdę istniała.
Osobą, która zabiła Aeng-cho,
był Jang Mu-jin.
CHCĘ POCHWALIĆ LEE HONG-JO
Zostałaś, żeby się bawić?
Tak wyglądają twoje nadgodziny?
Wystraszyłeś mnie.
To nie tak.
ZIELONE PŁUCA ONJU
Odwiozę cię do domu.
Mówiłam ci już.
Nie jesteśmy na tyle blisko.
Jaka bliskość byłaby odpowiednia?
Gdybyśmy jedli razem? Trzymali się za ręce?
Jaka jest twoja definicja?
Zrobię wszystko, byśmy się zbliżyli.
Musimy się do siebie zbliżać?
Chcę zobaczyć…
księgę zaklęć ze szkatuły.
O to ci chodzi.
Nie wpuszczę mężczyzny do domu w nocy.
Nie powiedziałem, że muszę wejść.
Oddam ci ją jutro.
Przeczytam ją i ci oddam. Dobrze?
W porządku.
Potraktuję to jak taksówkę.
W drugą stronę.
Mówię to na wszelki wypadek.
Żebyś nie zmienił zdania.
Powiedziałeś, że jest moja.
Mówiłaś, że to same bzdury.
Chcesz ją zatrzymać?
Powiedziałeś mi, to kiedy mi ją dawałeś.
„Oddaję ci to, co należy do ciebie”.
Skręć w prawo.
Stań tutaj.
Mieszkasz na przystanku?
Dwa kroki stąd.
Autem będzie dłużej.
Musisz zapłacić.
Mówiłaś, że to taksówka.
Ile?
Powiedzmy, że to darowizna.
Boże.
Co za natręt.
Cheong-ah.
Hej, Cheong-ah.
Cheong-ah, gdzie byłaś?
Cheong-ah.
Cheong-ah, dokąd idziesz?
- Co ty robisz? - Chodź.
O co ci chodzi? Zostaw mnie.
- To nie ja. - Cheong-ah.
Cheong-ah.
Co ty wyprawiasz?
- Cheong-ah. - Pomyliłeś…
Ktoś ty?
Miałaś poczekać.
Źle zrobiłaś.
Czemu poszłaś pierwsza?
Przepraszam.
Czemu za mną poszedłeś?
Z nudów.
Mogę puścić twoją rękę?
Swoją drogą,
nie wiesz, jak złożyć skargę?
Niech naprawią te latarnie.
Kazali czekać, aż wymienią je na LED-y.
Więc niech odbiera cię ktoś z rodziny.
Nie mam rodziny.
Odkąd pracuję w ratuszu, jem sama.
Jem sama w domu,
więc nie chcę też jeść sama w pracy.
Wezmą mnie za odludka.
Mieszkasz tu sama?
Właściciele mieszkali piętro wyżej.
Ale wyprowadzili się na wieś.
Dziękuję za wcześniej.
Zaraz przyniosę książkę.
Wejdziesz na chwilę?
Miało być inaczej.
Kazałaś mi wymienić statecznik, żeby pokazać mi książkę.
Nie.
Powiedziałam, że pokażę ci książkę, jeśli wymienisz statecznik.
A jeśli porazi mnie prąd?
Masz rękawiczki.
Może dojść do spięcia.
Gdzie to wetknąć?
Zejdź, jeśli nie dasz rady.
To nie tak. Daj mi więcej czasu.
Nigdy tego nie robiłem.
A mimo to,
kiedy coś postanowię, muszę…
Patrzcie tylko.
Nie udawaj, że cię boli. Zejdź.
Nie udaję. Boli mnie.
Nic nie zrobiłeś i źle się czujesz.
Zejdź już.
Daj mi szklankę wody.
Boże.
Mam pomysł.
Wezwij fachowca.
Nikt nie używa takich lamp.
Latarnie zastąpią LED-ami, a…
Przeczytaj.
To same bzdury.
Pośmiejmy się razem.
Wiesz,
razem wszystko jest zabawniejsze.
WSTĘP
Już sam tytuł jest zabawny.
Myślałam, że to jakiś tani komiks.
Nie bawi cię to?
Zabawna książka,
a „Zaklęcie szczęścia”?
To jest hit.
Musisz przez dziesięć lat trzymać kudłatego psa.
Zabawne, co?
Tylko mnie to bawi?
„Zaklęcie leczące”.
„Zaklęcie, które leczy choroby”.
Pokazałam ci księgę zaklęć, więc możesz iść.
Lee Hong-jo.
Mam prośbę.
Weź sobie wszystkie te zaklęcia.
Ale czy dasz mi
jedno z nich?
Które byś chciał?
Nie martw się.
Nie wezmę tego na piękną skórę.
Nie dałabym ci go.
Uznam, że się zgodziłaś.
- Mimo to… - Hong-jo.
Zrób mi przysługę.
Dobrze.
Nie musisz.
Najpierw pójdę do taty.
Tak. Lepiej nie wychodźmy naraz.
Do zobaczenia w restauracji.
Czekaj.
Mogę się spóźnić.
Nie. Pogadamy później.
Co tu robisz?
Mogłabym spytać o to samo.
Jesteś córką burmistrza?
Tak.
Ciekawe.
Tylko dla ciebie.
Hong-jo.
Nie jesteśmy na tyle blisko, by pić razem herbatę.
Jest późno, ale chcę przeprosić.
Przepraszam.
Skąd te przeprosiny?
Nie tylko tobie było ciężko.
Musiałam jechać za granicę.
Nikogo nie znałam i nie znalazłam przyjaciół.
Byłam samotna.
Byłaś samotna, bo uczyłaś się za granicą?
Przecież przeprosiłam.
Trudno.
Ja nie wierzę, że się zmieniłaś.
Nie wierzę w twoje przeprosiny
i nie przyjmuję ich.
- Hong-jo. - Stój.
Nigdy nie popełniłaś błędu?
Przeprosiła. Przyjmij jej przeprosiny.
Nic nie wiesz.
Wiem jedno.
Wiem, dlaczego jesz sama.
I być może to nie wina innych ludzi.
Chodźmy.
Dołączyła do nas w liceum.
Jej ojciec był czyimś szoferem.
Uczniowie dręczyli ją, bo mieszkała w suterenie.
Było mi jej żal, więc do niej zagadałam.
Ale odbiła mi chłopaka.
Nie mogłam tego znieść.
Zerwałam kontakty z Hong-jo,
nie obyło się bez kłótni.
Moi rodzice się rozwiedli,
więc byłam przewrażliwiona.
PARK JU-WON PRZYŁAPANY Z GOLFISTKĄ
Co?
O mój Boże!
Park Ju-won zdradził!
Co?
„Młodsza o 20 lat golfistka”.
Spotyka się z nią od dwóch lat. Są zdjęcia.
Oszalał chyba.
- Pokaż. - Boże.
Dlatego pani Ma poszła na urlop?
Rzadko bierze wolne.
MA EUN-YEONG – URLOP
Racja.
- O nie. - Cicho.
GREENWAY
Pogadamy po pracy.
Dobrze.
Kiedy Eun-yeong wychodziła za mąż,
próbowałem ją powstrzymać.
On wyglądał mi na takiego.
No i masz. Faktycznie ją zdradzał.
Racja.
Wiem jedno.
Wiem, dlaczego jesz sama.
Właśnie,
nie powinniśmy zadzwonić do Ma?
Martwię się.
Ma, którą znam, nie chciałaby tego.
Chcę zjeść z wami.
Wystraszyłaś mnie.
Jesteś bardziej bezmyślna, niż sądziłem.
To nie obiad zespołu.
Mamy spotkanie.
Chcę dołączyć
do tego spotkania.
Hong-jo.
To nieodpowiedni dzień.
Pomyślałam o czymś, co ktoś mi powiedział.
Wszyscy popełniamy błędy.
Jak długo powinno się przepraszać?
I co można wybaczyć?
O co chodzi?
Przepraszam za tamto.
Przepraszam.
Pracowałam dopiero trzeci dzień.
Nie wiedziałam, że stracił pan wtedy matkę.
Nie wiedziałam, co było w kopercie.
- Gdybym… - Usiądź.
- Słucham? - Zamknij się i siadaj.
Rety, pan Kwon!
Też przychodzicie to jeść razem?
Wzór do naśladowania.
A to kto?
Nie czytałeś e-maila?
Jang Sin-yu, nasz nowy radca prawny.
Na żywo wygląda jeszcze lepiej.
Taki przystojny, że go nie poznałem.
To musi być przeznaczenie.
Zjedzmy razem.
- Nie, my… - Połączmy stoliki.
Dobrze.
- No co? - Tak!
Chodź.
Przepraszam.
Muszę wiedzieć.
Mogę cię o coś spytać?
Ten post na forum z pochwałą dla Hong-jo.
To nie ty go napisałeś,
prawda?
Ja go napisałem.
Co?
Często widuję się z komisarzem.
Podoba mi się, jak Hong-jo rozpatruje skargi.
I dlatego napisałeś pochwałę?
Wszyscy urzędnicy powinni być uprzejmi.
Przepraszam. Pójdziemy już.
Co? Ale…
Dlaczego?
Co teraz?
Jest pijaniutka.
Co mam robić?
Źle cię oceniłam.
Myślałam, że jesteś głupia.
Ale jesteś sprytna.
Żadnego uwodzenia w ratuszu.
Praca urzędnika
nie jest prosta. Pamiętaj.
Kochani!
Wstajemy.
Stawiam następną kolejkę!
Super.
Chodźmy na karaoke.
Uwaga.
Dokąd idziesz?
Mamy spotkanie.
Ty idziesz do domu.
Do jutra.
Idziemy.
Do jutra.
- Chodźmy. - Jasne.
Hong-jo.
Mogę prosić cię na chwilę?
Jasne.
Kupiłem to wcześniej.
Przeze mnie poplamiłaś bluzkę.
Wyprałam ją, nic się nie stało.
I tak dziękuję.
Zawsze się czerwienisz.
To przez twoje imię?
Nie.
Czerwienię się, jeśli kogoś lubię.
Czy to brzmiało jak wyznanie miłosne?
Tak.
To nie wyznanie?
Cóż.
Właściwie to…
tak.
Nie wiedziałam, że ty też
jesteś mną zainteresowany.
Szczerze mówiąc,
jako że byłam w biurze Onju Dong-gu…
Też cię lubię.
Naprawdę?
Lubię cię jako osobę.
Jeśli ktoś zasługuje na pochwałę, to mu ją daję.
Jeśli ubrudzę komuś ubranie, odkupuję mu je.
Zapomnę o tym, co miało miejsce.
Mam nadzieję, że nie będzie między nami niezręcznie.
Rozumiem.
Pod jakim względem był miły?
Kupował ci długopisy
i tteokbokki?
O czym ty mówisz?
Zastanawiam się, czemu odbiłaś chłopaka koleżance.
Teraz rozumiem.
Jesteś zachwycona
nawet najmniejszymi gestami
i automatycznie wyznajesz uczucia.
Co ty o mnie wiesz?
Co?
Mówię, co widziałem.
Masz rację.
Cieszą mnie nawet najmniejsze gesty.
Bo nikt nie jest dla mnie miły.
Zadowolony?
Masz rację.
Cieszą mnie nawet najmniejsze gesty.
Bo nikt nie jest dla mnie miły.
Zadowolony?
Mam ważną wiadomość.
Pamiętasz Lee Hong-jo?
Napijcie się.
Dziękuję.
Nie jest pan zmęczony?
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Co tu robisz?
Sprawdzam tylko.
- Wszystko gra? - Tak.
Została nam tylko ta strona.
Pomogę.
Nie musisz.
Są piękne.
- Pobrudzisz się. - Spokojnie.
To nic.
Jak mogła zrobić to dekoratorowi?
- Cześć. - Cześć.
To ona. Co teraz zrobi?
To ona, prawda?
- Serio. - Patrzcie.
Dał jej kosza.
- Ale porażka. - Ciszej.
Zaczekaj.
Panno Lee.
- Tak. - Doniczki przeniesione?
- Tak. - Dobra robota.
Nie ma nic lepszego, by poradzić sobie
z odrzuceniem.
Zwłaszcza w tym przypadku lepiej,
żebyś pracowała na zewnątrz.
Wziąłem tylko łyka.
Napij się, głowa do góry.
Dziękuję.
Pogadamy na górze.
Współczuję jej.
To nie ja.
- Kłamiesz. - To nie ja.
A kto? Ja?
Pan Kwon?
Chcesz dowodu?
„Urzędniczka dostała kosza”.
Nie mogłem zrobić zdjęcia pod tym kątem.
PAN KWON JAE-GYEONG
Co to?
„Dla Lee Hong-jo”?
LEE HONG-JO
Rolnictwo jest trudne.
Hodujemy kury, kaczki i kozy.
To dobra zabawa.
Mają nawet młode.
Są malutkie i urocze.
Wysłałam ci dużo rzeczy, jedz na zdrowie.
Sama natura.
KOZIE MLEKO
Podoba mi się.
„Zaklęcie miłosne”.
„Ubierz się godnie”.
„Kozie mleko przekazane z matczyną miłością”.
Też cię lubię.
Lubię cię jako osobę.
Zapomnę o tym, co miało miejsce.
Mam nadzieję, że nie będzie między nami niezręcznie.
„Zaklęcie miłosne”.
„By zdobyć miłość ukochanej osoby”.
„Przed rzuceniem zaklęcia
oczyść umysł i ciało, biorąc kąpiel.
Ubierz się godnie.
Zrób to w nocy, po cichu,
kiedy księżyc jest wysoko”.
„Nalej koziego mleka do mosiężnego naczynia.
Dodaj miód rzepakowy,
sproszkowaną pornatkę,
nasiona kanianki…
i czerwoną różę”.
ZAKLĘCIE MIŁOSNE
„Kiedy róża zacznie rozkwitać,
spal tę kartkę i zmieszaj z resztą składników”.
JESTEŚ MOIM PRZEZNACZENIEM
„Uzyskasz eliksir miłości.
Daj go wypić wybranej osobie”.
Uwierzyłaś w przesąd.
Mówiłeś, że jest moja. Ja decyduję, co z nią zrobię.
Obiecałaś dać mi jedno zaklęcie.
Daj mi je dziś.
Zniknijmy na jeden dzień.
- Spotkamy się jutro po pracy? - My?
Co robić?
Zaklęcie chyba zadziałało.
Napisy: Jakub Jadowski