DESTINED WITH YOU
EPISOD 6
Apa yang berlaku?
Jangan kata…
Awak dah gila? Berani cuba cium saya?
Tak.
Saya takkan selamat balik rumah jika itu yang jadi.
Jadi adakah…
Tak boleh buat begini.
Apa?
Saya faham perasaan awak.
Awak mungkin mahukan saya.
Tapi, baliklah.
Tentulah.
Awak memang pandai kawal diri, Sin-yu.
Saya tak ingat apa-apa.
Sedarlah, Sin-yu.
Selamat pagi.
Kenapa awak di sini?
Sebenarnya…
Saya tunggu awak.
Kenapa?
Awak yang hantar saya semalam.
Ya.
Apa awak buat kepada saya dalam bilik?
Saya tak berbaju.
Bukan saya tanggalkan.
Saya tanggalkan sendiri?
Awak tentu tak ingat langsung.
Ya, saya ingat.
Sebab itu saya merungut sekarang.
Apa pun yang jadi,
kita berdua yang salah.
Apa jadi semalam?
Awak tahulah, itu.
Apa sebenarnya?
Macam saya cakap, itulah.
Sejujurnya, saya tak ingat.
Saya rasa kita cium.
Awak cakap tentang itu rupanya.
Awak teruk betul.
Teruk apa?
Tahniah.
Awak nak pitam sebab mabuk. Impian tercapai.
Tapi lain kali jangan minum banyak.
Saya rasa awak cepat mabuk.
Ini laporan sepanjang lima tahun
dari jabatan jalan raya.
Apa lelaki selalu buat
apabila pengsan sebab mabuk?
Jika dia bertenang orangnya,
tinggi kawalan diri
dan jenis yang terlampau kemas,
bolehkah dia buat silap ketika mabuk?
- Awak buat silap? - Bukan saya.
Bunyinya awak marah. Awak rupanya.
Apabila awak bangun,
awak tak berbaju?
Mana ada.
Kalau begitu, saya jamin
tiada apa-apa berlaku.
Pakai semula seluar dalam lalu sambung tidur
ketika awak cukup mabuk untuk pengsan?
Tak semudah itu.
Sedarlah, Jang Sin-yu.
Ya. Saya dah semak aduan.
Saya dah siasat.
Ikut Akta Pengurusan dan Perlindungan Hidupan Liar,
kami tak boleh tangkap rakun.
Lagipun, kami mesti mematuhi undang-undang.
Tapi kami akan buat yang terbaik memastikan laluan sekeliling sungai
lebih bersih dan selamat.
Dia carut dan letak telefon lagi?
Ya. Katanya saya perlu tangkap rakun itu sekarang.
Tak apa.
Nak makan?
- Ya. - Jom makan.
Saya kebuluran tak makan selama 16 jam.
En. Gong.
Awak nak makan apa?
Saya nak makan dengan Hong-jo.
Kami perlu makan dan tangkap rakun.
Artikel 19, perenggan 4, perenggan kecil 1 akta menyebut,
situasi luar biasa untuk menangkap rakun.
Saya tersilap.
Saya patut periksa akta lebih teliti.
Kita buat keputusan nak tangkap atau tak selepas melihatnya.
Itu namanya malas.
Kenapa tunggu?
Putuskan terus.
Hong-jo. Kemas barang. Kita pergi lekas.
Awak nak makan apa?
Binaan Jalur Hijau Dewan Bandaraya Onju.
Apa halnya?
Awak terkejut saya tiba-tiba telefon?
Ya.
Apa yang awak nak beritahu saya?
Susah nak cakap.
Saya terkejut selepas dengar daripada dia.
Boleh saya tanya,
apa yang awak dengar?
Saya tahu lepas terserempak Min-ho beberapa hari lepas.
Ayah awak meninggal dunia lepas berhenti sekolah.
Saya menangis ketika mendengarnya.
Saya tak tahu apa-apa dan anggap keadaan awak baik.
Saya bukan nak minta maaf.
Cakap begini tiada makna bagi awak lagi.
Saya cuma nak awak tahu perasaan saya.
Awak tentu sangat bencikan saya.
Saya memang benci awak,
tapi bukan salah awak ayah saya meninggal dunia.
Terima kasih cakap begitu.
Sin-yu.
Lekas. Sini.
Duduklah.
Awak menangis?
Dia buat saya menangis.
Awak buat saya tersentuh.
Tak apakah saya duduk sini?
Awak tak cakap awak berteman.
Saya nak kita bertiga jumpa.
Boleh saya kenalkan.
Awak dah berjumpa dulu, ingat?
Kami salah faham dulu, tapi kami baru berbaik.
Dia kawan baik saya dari sekolah tinggi.
Dia pula bakal suami saya.
Sapalah.
Helo.
Awak nampak tak sihat.
Awak sakitkah?
Saya…
Saya tak patut berada di sini.
Luangkanlah masa bersama.
Saya ada kerja. Minta diri dulu.
Hong-jo.
Kenapa dengan dia?
Kenapa rasa macam saya curang dan tertangkap?
Teruk betul.
Bukankah awak cakap kita tak dapat jumpa sebab ubah suai dewan bandaraya?
Ya.
Kita tak sempat jumpa.
Mungkin berselisih.
Saya uruskan
Dewan Bandaraya Onju.
Kenapa tak beritahu dulu?
Saya nak beri awak kejutan.
Tapi saya tak patut buat begitu.
Lagipun, saya anak datuk bandar dan bercinta dengan awak.
Orang tentu akan kata saya guna ayah untuk dapat projek.
Itu makan tengah hari awak?
Saya terlepas makan tengah hari.
Jom makan bersama.
Apa?
Ada sesuatu berlaku antara awak dan Sin-yu?
Subuh baru awak balik.
Saya buat awak terjaga?
Saya cuba tak buat bising.
Saya tak boleh tidur. Saya risau.
Bila kamu berdua ada hubungan begitu?
Kami tiada hubungan.
Lelaki biasanya takkan ke rumah wanita waktu mabuk
kecuali dia sangat suka wanita itu.
Sin-yu bukan datang sebab suka saya.
Dia datang buat aduan.
Saya timbulkan masalah sikit.
Saya rasa dia lebih bersalah, tapi dia berkeras saya yang bersalah.
Apa pun, semua masalah akan selesai apabila bulan penuh.
Boleh selesai dengan berhajat pada bulan?
Awak patut makan roti bulat, bukan gimbap tiga segi.
Oh, ya. Terima kasih untuk bakul bunga.
Kali pertama dapat bakul bunga.
Bakul bunga apa?
Bukan awak yang hantar bunga ros?
Bukan saya.
Jadi siapa? Tiada sesiapa akan hantar kepada saya.
Mungkin Sin-yu.
Tak mungkin.
Buang bakul bunga itu,
kecuali awak terima perasaan penghantarnya.
Cukupkah sebiji gimbap? Nak lagi?
Saya dah makan dengan datuk bandar.
Awak makan lagi disebabkan saya?
Gimbap sesuai sebagai pencuci mulut.
Boleh awak berhenti marah?
Saya baru bercerai.
Saya masih bersedih. Awak tak perlu tambah.
Ketika awak cuti panjang,
saya tak dapat tidur sebab risau.
Sebaik saja saya baca berita
tentang suami tak guna awak, saya hampir kena serangan panik.
Saya risau awak cederakan diri.
Kenapa saya nak peduli? Saya bukan sesiapa bagi awak.
Kenapa awak buat begitu?
Ketika mak saya hidapi kanser,
kenapa awak kerap melawat dia?
Ketika meninggal dunia, dia kata rindu awak.
Mungkin saya yang berdelusi.
Saya anggap awak keluarga.
Tapi tak. Saya bukan sesiapa.
Semoga kuat semangat hidup sendirian.
Macam badak sunyi.
Atau patut saya cakap, badak jahat?
Menjengkelkan betul. Dia masih kecil hati.
Baiklah. Pergi.
MA EUN-YEONG
Aduhai.
Cik Ma?
Siapa encik?
Aduhai.
Kau memang nampak jahat.
Bukan?
Kau nak tengok muka aku.
Nak lawan dengan aku. Bukan?
Sebab itu aku datang, tak guna!
Encik yang telefon banyak kali.
Macam saya cakap,
saya tak gaduh dengan orang mabuk.
Jadi pergi tidur.
Tidur sekejap elok jika minum siang.
Hei.
Kau fikir aku datang sebab aku mabuk?
Celaka…
Berani penjawat awam biadab melawan cakap?
Hei.
Tak nampak kaki aku patah?
Tak nampak?
Encik pasti kaki patah?
Elok saja encik tendang pasu.
Kau!
Tutup mulut.
Tengoklah apa aku boleh buat. Aku tunjuk.
Hei.
Macam mana? Patut aku toreh muka kau?
Letak kaca.
- Letakkan. - Berambus.
Jangan datang dekat. Letak kamera jauh-jauh.
Orang macam kau
perlu diajar.
Faham?
Kau siapa?
Lepaskan aku, celaka.
Berani kau?
Tak guna.
Cik Ma, cik okey?
Telefon polis.
Apa?
Okey.
Pengadu bermasalah yang bodoh.
Ada mana-mana yang cedera?
Tiada.
Terima kasih. Saya ikhlas.
Saya bukan buat untuk awak.
Saya cuma bertindak seperti ahli seni mempertahankan diri.
LEE NAM-HO, HONG WOO-SEOK, JO NEUNG-HAN
LEE HONG-JO
Kenapa awak muncul
secara tiba-tiba?
Buang bakul bunga itu,
kecuali awak terima perasaan penghantarnya.
Baiklah.
Sekejap.
Baju tidur saya.
Siap basuh baju.
Ke mana perginya?
Di sinikah?
Apa?
- Ya? - Pelik betul, cepatnya awak jawab.
Saya perlu tanya sesuatu.
Ada sesuatu berlaku? Kenapa tercungap-cungap?
Saya cari baju tidur saya.
Baju tidur kegemaran saya hilang.
Saya keringkan di rak pengering.
Tapi tak jumpa.
Awak sama macam saya.
Kita berdua perlu cari sesuatu dengan segera.
Jae-gyeong nampak macam jenis yang akan biarkan saja, bukan?
Saya sibuk.
Tiada masa untuk bergurau.
Kenapa jawab kalau sibuk?
Saya kata saya nak tanya sesuatu.
Awak yang hantar bakul bunga?
Saya hantar dalam hati. Awak terima?
Saya serius.
Ada hantar atau tak?
Awak saja yang akan hantar hadiah begitu kepada saya.
Mungkin,
takdir awak di tingkat satu yang hantar.
Bunga apa?
Jangan kata bunga ros?
Apa yang saya dapat bukan urusan awak.
Kenapa pula bukan? Saya cemburulah.
Saya bukan cemburu sebab saya nak.
Saya tak nak,
tapi saya cemburu tanpa saya sedar.
Saya pun tahu.
Saya sibuk, ada perbicaraan penting.
Tapi saya tak boleh fokus
sebab awak asyik muncul.
Tentu sebab pengar.
Awak nampak penat tengah hari tadi.
Bukan sebab itu.
Saya rindukan awak.
Tahan beberapa hari lagi.
Perasaan itu akan lenyap tak lama lagi.
Ya. Saya nak bulan penuh muncul cepat.
Curang
rasa teruk.
Saya pun sama.
Duduk dengan awak dan Na-yeon rasa pelik.
Bersedia untuk Mantera Mansuh Bencana.
Kita mesti berjaya kali ini.
Terutamanya ranting.
Cari ranting pokok pic yang cantik.
Awak bersedia nampaknya.
Jangan makan daging dan minum sebab mungkin bawa malang.
Jangan bercium.
Kawal diri, okey?
Nanti.
Saya tak boleh cium untuk kawal diri?
Nampaknya kita tak boleh buat bulan ini. Semalam kita cium…
Saya dah kata kita tak cium!
Saya tak patut jawab. Dia tak membantu.
Dia marah. Maknanya tentu betul cakap saya.
Sedarlah, Jang Sin-yu.
BANDAR ONJU
Boleh kita menang?
Dalam tuntutan untuk batalkan penalti,
Dewan Bandaraya Onju perlu buktikan kesahihan disposisi.
Tapi mereka tak buat itu dulu.
Kita tak boleh kalah perbicaraan ini
sebab kita ada bukti.
Baguslah. Apabila dapat bayaran yang tertunggak,
saya nak guna untuk bantu perniagaan kecil-kecilan.
Kalau menang pun, Haum takkan terima.
Mereka akan bawa ke Mahkamah Agung dan lengahkannya.
Oh, ya,
kenapa awak pindah ke rumah itu?
Kenapa awak datang jumpa Hong-jo malam itu?
Pemandu itu tersilap.
Itu tak betul.
Jangan datang ke rumah kami lagi.
"Kami"?
Jika tak selesa, saya olah semula.
Jangan datang ke rumah Hong-jo lagi.
Itu takkan berlaku.
Datuk bandar cari awak.
Masuklah, En. Jang.
Awak tentu sibuk.
Tuan panggil saya?
Ya. Saya nak kenalkan kepada seseorang.
Helo. Seronok jumpa lagi.
Awak kenal dia?
Tentulah.
Dia mewakili saya ketika dia di Law & High dulu.
Kenapa berdiri? Duduklah.
Saya sibuk.
Saya ada perbicaraan dengan syarikat awak.
Sebab itu saya suruh awak duduk.
En. Jang. Duduklah sekejap.
Sekejap saja.
Kenapa peguam hebat macam awak bekerja di sini?
Itu hal peribadi.
Bukan awak berhenti sebab saya guris ego awak?
Bukan sebab ego saya.
Sebab rasa jijik.
Peguam memang petah.
Inilah masalah dengan anak orang kaya.
Jika awak tiada duit,
awak takkan berhenti sebab awak rasa kerja awak jijik.
Salahkah?
Aduhai,
kenapa terlalu sensitif hari ini, En. Lee?
Saya minta diri dulu.
Sebab syarikat awak, yang buat awak lebih kaya daripada saya,
saya perlu terima pampasan
untuk pendudukan jalan secara haram dan gagal buat pembayaran untuknya.
Awak tak perlu pergi.
Apa maksud awak?
Saya akan bayar 3.7 bilion won.
Baru sekarang?
Ya.
Saya kenal betul awak.
Kenapa nak buang masa?
Saya pastinya kalah perbicaraan.
Betul?
Aduhai, En. Lee.
Terima kasih janji nak bayar.
En. Jang. Syabas. Jumpa nanti.
CEO Haum tarik diri.
Dia akan bayar pampasan kerana pendudukan jalan.
Sebagai balasan, dia akan diutamakan untuk pembinaan.
Lebih baik awak bantu datuk bandar.
Bukankah penyelesaiannya baik?
Kita dapat 3.7 bilion won tanpa perbicaraan.
Makan malam untuk raikan?
Saya tak nak. Ada tempat nak pergi.
Awak boleh pergi esok.
Tak boleh.
Hari ini bulan penuh.
Apa? Kenapa dengan bulan penuh?
Semua masalah
akan selesai apabila bulan penuh.
Bulan.
Tapi sekarang saya tahu tabiat minum saya.
Saya nak cium orang…
di sebelah saya.
Tabiat minum dia tidur.
Dia menjengkelkan betul setiap kali bercakap.
Tapi dia nampak kacak ketika tidur.
Aduhai. Bangunlah.
Sin-yu.
Bangun, Sin-yu.
Kenapa awak menjerit?
Apa?
Kenapa saya baring di sini?
Jangan minum lagi kalau nak bersikap begini.
Jom gerak.
Tak nak balik rumah?
Nak balik.
Jadi kenapa baring?
Badan saya tak dengar cakap.
Begitu.
Basah kena embun nanti awak bangunlah.
Baru badan awak dengar cakap.
Saya penat sangat, saya pergi dulu.
Macam mana kalau saya digigit sengkenit
atau kena tifus skrub dan kemudian mati?
Padang ini akan jadi tempat orang mati.
Kejamnya awak.
Hong-jo.
Hantar saya balik.
Saya takut serangga.
Aduhai.
Beratnya awak!
Hei, bangunlah!
Penatnya saya.
Kenapalah besar sangat?
Saya haus.
Beri saya air.
Minum.
Terima kasih.
Rehatlah. Saya balik.
Oh, ya.
Tukar kata laluan rumah.
Kenapa awak guna 12345678?
Mengarut betul.
Saya takkan tukar.
Jangan lupa kata laluan pintu saya.
Tidurlah.
Saya tak nak buat.
Mantera Mansuh Bencana.
Jantung saya asyik berdegup laju apabila tengok awak.
Awak mati kalau jantung tak berdegup.
Jantung saya tak pernah berdegup sepantas ini untuk sesiapa.
Saya juga tak pernah berjaga malam memikirkan seseorang.
Awak tahu betapa beratnya hati saya…
dalam teksi ketika balik dari Sokcho?
Ketika awak cakap tentang ayah awak…
saya jadi terlalu beremosi.
Saya tak menangis
untuk orang lain.
Tapi apabila tengok awak, saya nak menangis.
Saya juga tak boleh tidur.
Sepanjang hari, saya nak tahu apa awak buat.
Menjengkelkan betul awak tinggal serumah dengan Jae-gyeong.
Tapi saya masih,
sukakan awak.
Awak fikir
ini disebabkan mantera?
Ya.
Sebab mantera.
Tak.
Ini…
cinta.
Dia buat saya rasa gelisah dengan cakap merepek,
tapi dia tak ingat pun.
Awak macam gimbap.
Baju awak tak kemas.
Kenapa tak tengok? Saya sangat kemas.
Saya tiada kereta.
Saya tak boleh naik bas tanpa jaket sebab terlalu sejuk.
Bagus awak balut diri.
Taklah orang terkejut tengok kecantikan awak.
Tunggu sikit saja lagi. Saya takkan nampak cantik lagi bagi awak.
Lega dengar.
Tahu pun.
Jom kita mansuh bencana cepat.
Setuju.
Saya sedia.
Apa awak buat? Sini.
Rasa mengerikan.
Awak fikir saya bencana.
Jika awak baca mantera ini, saya mungkin lenyap.
Saya tak pernah anggap awak bencana.
Perasaan suka awak terhadap saya, itulah bencana.
Awak tak nak.
Saya tak nak.
Awak pasti?
Betul tak nak saya?
Jom kita mula cepat.
Itu tak nampak macam ranting pokok pic.
Jika terus begini, saya tak jampi.
Awak janji cuma nak satu mantera, tapi awak guna semua.
Mari sini.
Duduk.
"Sediakan ranting pokok pic,
cili merah, kacang merah,
dakwat hitam dan kertas Korea merah."
"Tutup mata dan fikirkan ketenangan
tentang bencana yang ingin kau buang."
Tutup mata awak.
Bong-gil!
Ada nampak Bong-gil?
Anak puan hilang?
Tak. Anjing saya.
Saya bawa ia berjalan dan ketika jawab telefon,
saya lepaskan tali.
Puas saya mencari, tapi tak jumpa.
Ia tak mungkin ada di sini.
Dari tadi kami duduk sini. Kami tak nampak.
Jadi saya takkan jumpa ia lagi?
Ia dah macam anak saya.
Bong-gil, tak guna.
Kami akan carikan.
Yakah?
Kami tak boleh abaikan orang awam. Dia penjawat awam.
Dia juga uruskan selenggara taman.
Bukan taman ini.
Jadi?
Awak tak nak tolong?
Tentulah saya akan tolong.
Bong-gil.
Kamu di mana, Bong-gil?
Masalah betul.
Park Bong-gil.
Lee Bong-gil.
Kim Bong-gil.
Bong-gil.
Kamu di mana, Bong-gil?
Bong-gil, kamu di mana?
Bong-gil.
Hong-jo. Bertenang dan dengar cakap saya.
Boleh awak jalan perlahan-lahan ke arah saya?
Bong-gil.
Kamu Bong-gil?
Sembunyi belakang saya?
Kita patut pergi saja.
Tengoklah.
Ia tak nampak macam Bong-gil.
Ia nampak macam Maximus, Darth Vader, atau nama ganas begitu.
Bukan?
Oh, Tuhan!
Apa yang berlaku?
Ia gigit awak?
Bahaya. Baring saja begini.
Saya…
Saya tak boleh bernafas.
- Awak okey? - Ya.
Saya
tak okey.
Apa?
Jantung saya asyik berdegup laju.
Ke tepi.
Terkejut saya.
Bong-gil.
Jantung anjing ini tentu berdegup laju sebab awak.
Aduhai.
Sesama anjing memang mudah bergaul.
Awak sendiri cakap. Awak comel macam anak anjing.
Duduk.
Awak mengarah-arahkan saya?
Bukan awak. Bong-gil.
Bong-gil, duduk.
Tangan.
Aduhai.
Bong-gil!
Bong-gil.
Itu pun mak kamu.
Terima kasih.
Sama-sama.
Selamat tinggal, Bong-gil.
Jom. Terima kasih.
Selamat tinggal.
Jom mula sekarang.
Nanti. Kita tak boleh buat sekarang.
Saya dah kotor sebab Bong-gil jilat saya.
- Sin-yu… - Tengok bulan.
Apabila saya tengok betul-betul, ia tak cukup bulat.
Seriuslah?
Jika tak, kita perlu tunggu sebulan lagi.
Tak rasa membazir saja guna mantera itu untuk ini?
Bukankah kita patut simpan untuk kemalangan
atau gempa bumi yang bakal berlaku?
Baiklah. Saya takkan baca.
Awak suka saya selamanya dan saya suka En. Kwon.
Cinta tiga segi boleh tahan juga.
Na-yeon bagaimana?
Bagaimana dengan dia?
Sebagaimana bencana awak jatuh hati kepada saya,
sakit juga satu bencana.
Saya nak awak sembuh cepat
dan hubungan awak dan Na-yeon lancar.
Bukan itu sebabnya.
Awak nak buang saya dan bersama Jae-gyeong.
Tapi saya masih berterima kasih kepada awak.
Awak makan dengan saya,
sertai saya pada hari memperingati ayah.
Awak juga telefon saya.
Sebenarnya, saya sangat sunyi.
Tapi saya rasa kurang sunyi
sebab awak telefon saya setiap hari.
Duduklah.
Lekas.
"Tutup mata dan fikir dengan tenang
tentang bencana yang ingin kau buang.
Celup ranting pokok pic ke dalam dakwat
dan tulis…
'cegah bencana' pada kertas Korea merah."
Lipat kertas Korea dengan berhati-hati
dan minta orangnya simpan kertas selama 100 hari."
Nah.
Simpan selama 100 hari.
Jangan hilangkan.
Jangan risau.
Tak perlu hantar saya balik.
Saya tak nak pun.
Sebab ini pengakhirannya.
Balik dulu.
Baik. Selamat jalan.
Aduhai.
Apa?
Mantera Mansuh Bencana tak menjadi?
Kenapa awak telefon saya lagi?
Saya rasa sangat segar.
Saya tak fikirkan awak sepanjang malam.
- Yakah? - Ya.
Saya berjaga sepanjang malam untuk periksa jika saya fikirkan awak.
Saya tak fikir langsung.
Saya rasa tangkal itu berkesan.
Lega saya dengar.
Sebenarnya saya gementar ketika tulis tangkal itu semalam.
Jangan risau.
Saya takkan kejar awak
atau telefon awak lagi.
Tahniah.
Gembiranya saya.
Bukankah awak patut tidur sekarang untuk kerja esok?
Saya nak tidur sekarang.
Saya kejutkan awakkah?
Tak apa.
Ini berita gembira.
Bukan?
Sambung tidur. Semoga mimpi indah.
Ya. Awak mimpi indah juga.
Terima kasih.
Helo.
Awak gembira.
Ya.
Pergi dulu. Saya keluar tepat masa untuk naik bas.
Tunggu.
Dah selesaikan hal dengan Sin-yu?
Semalam bulan penuh.
Ya, kami tamatkan dengan baik.
Saya turun di pasar raya.
Jika kita turun sama-sama di Dewan Bandaraya,
nanti orang salah faham.
Okey.
Rasa aneh pula.
Saya turun separuh jalan senyap-senyap.
Rasa macam kita buat sesuatu yang perlu dirahsiakan.
Macam Bonnie dan Clyde?
Mereka pasangan terkenalkah?
Bonnie dan Clyde.
Mereka kerja secara berpasangan.
Mereka merompak, membunuh
dan mati.
Mereka pasangan begitu?
Mudah perjalanan saya hari ini.
Terima kasih.
Awak lapang Ahad ini?
Kenapa?
Jom ke tempat perlindungan anjing bersama.
Begitu.
Boleh.
Cuaca yang indah.
Ya!
Apa itu?
Hei!
Tengok. Mana satu elok?
- Bukan sama saja? - Apa yang sama?
Ini saiz muat padan. Ini biasa.
Rasanya…
- Kanan? - Saya pilih kiri.
Sentiasa pilih yang kiri untuk acara istimewa.
Mana satu elok?
- Kiri? - Okey.
Dua-dua tak cantik.
Saya pilih merah.
Yang mana cantik?
Pakai sajalah apa-apa.
Siapa nak tengok?
Saya patut ikut gerak hati.
- Jadi kenapa tanya saya? - Itulah.
Kenapa tanya awak?
Saya tak patut tanya.
Kenapa bersiap cantik?
Awak curang dengan saya?
Hari ini ada mesyuarat dengan Kim Hee-ae.
Saya tak beritahu?
Cik Kim setuju berlakon iklan syarikat saya.
Cik Kim konon.
Saya nampak sempurna. Bagus.
Ayah pergi dulu.
Kamu jaga rumah ketika ayah tiada, ya?
Kamu.
Hari ini hari terakhir kamu dengan ayah kamu.
Indahnya waktu dulu.
Saya cemburu.
Aduhai.
Awak, Wook?
Ya. Helo.
Puan nak jual barang terpakai?
Bagaimana awak tahu?
Nama gelaran puan "Beyonce"?
Jadi awak "The Jade Sleeve"?
- Ya. - Aduhai.
Biar betul.
Nah.
Oh, Tuhan.
Puan pasti nak jual sebanyak 200,000 won?
Harga asalnya lebih sejuta won.
Awak nak diskaun lagi?
Orang tawar-menawar jual barang terpakai.
Mana boleh begitu.
Ini pun dah banyak diskaun.
Jom saya belanja kopi.
Cantiknya.
Saya cari bekas air.
Mana satu cantik?
Apa?
Ini?
Cita rasa puan bagus.
Saya pun rasa yang ini.
Awak tak nak minum?
Saya harap wanita begitu tak datang sini.
Saya benci dia cantik walau berbaju biasa.
Ubah suai ambil masa lebih sebulan.
Bagaimana jika dia jumpa En. Jang?
Harap mereka tak jatuh cinta.
Jom makan salad dan bukan stu daging. Saya tengah diet.
Hong-jo.
Saya tunggu awak.
Sebab ini tiba-tiba minta maaf?
Sebab perlu kerja di sini?
Ya.
Kita akan kerap berjumpa. Lebih baik berkawan semula.
Tapi rahsiakan yang saya kekasih Sin-yu
dan saya anak datuk bandar.
Saya tak nak diberi perhatian untuk hal begitu.
Berita takkan tersebar jika awak tak hebahkan.
Semoga projek berjaya.
Ada pengadu mabuk datang tempoh hari
dan buat kecoh.
Saya pegang tangan dia dan buat begini.
Biar saya semak situasi dulu.
Ia mungkin mempertahankan diri.
Bukankah itu dikira mempertahankan diri?
Ada orang akan fikir awak melampau.
Jadi saya bagaimana?
Saya akan masuk lokap kerana menyerang?
Paling teruk pun, didenda.
Tahun ini pun saya tak naik pangkat.
Maaf, En. Gong.
Terima kasih atas nasihat.
Tunggu saya.
Ayah dah balik.
Mana anak kesayangan saya?
Awak alihkan?
Ya.
Anak kesayangan awak menyakitkan mata.
Jadi saya buang ia daripada keluarga.
Letak ia di sana semula.
Atau kita bercerai.
Baguslah!
Saya ada cukup alasan untuk bercerai sekarang.
NAFAS HIJAU ONJU
TAMAN LANDSKAP HIJAU
Kenapa dia telefon waktu begini?
Kenapa awak tak jawab?
Saya baru nak jawab.
Apa halnya ke sini waktu begini?
Saya tunggu awak.
Jom makan malam bersama.
Dengan saya?
Ya.
Untuk awak.
Awak yang hantar bakul bunga kepada saya?
Jangan rasa terbeban.
Bunga ros lebih suka beri kegembiraan kepada seseorang
berbanding dibuang sebab tak terjual.
Tapi ros agak keterlaluan.
Ini pula ranunculus.
Bunga ini tak apa sebab bukan ros, betul?
Begini… Encik.
Awak ingat rupa bekas air saya.
Awak minum airnya?
Oh, ya.
Saya nak tahu awak minum teh apa.
Rasanya unik.
Air apa itu?
Biar saya belanja awak makan malam untuk minta maaf sebab minum.
Jom. Saya dah tempah restoran.
Saya minta maaf,
tapi saya tak nak jumpa selepas waktu kerja.
Kita berbuallah tentang festival ros. Itu berkaitan dengan kerja.
Encik.
Awak minta saya cakap dengan awak
apabila nak bercerita tentang isteri.
Saya tak lapang hari ini.
Ada makan malam.
Saya akan jumpa dia di depan.
Siapa?
Awak tak kenal.
Beritahulah saya.
Saya.
Jom, Hong-jo.
Bukankah Cik Ma tunggu?
Okey.
Saya pergi dulu.
Kenapa dengan dia?
Dia minum.
Minum apa?
Air pengasih?
Dia mungkin minum lebih daripada awak.
Awak membahayakan ramai orang. Awak patut curahnya ke dalam Sungai Han.
Supaya semua orang di Seoul minum dan jatuh cinta dengan awak.
Saya tak terfikir pula.
Saya patut buat begitu saja.
Saya bersusah payah membuatnya, tapi orang tak berkaitan yang minum.
Saya tak sengaja minum.
Saya pun tak sengaja buat begitu.
Itu tak buat awak tak bersalah.
Kejahilan punca jenayah dan kesengsaraan.
Awak tak patut cakap begitu. Saya baca Mantera Mansuh Bencana.
- Keluar. - Memang nak pun.
Tapi, terima kasih untuk tadi.
Jangan keluar.
Saya hantar awak balik.
Tangkal itu tentu belum berhasil.
Betul.
Sebenarnya, saya rindukan awak.
Dah mulalah itu.
Kenapa mantera itu arahkan saya simpan tangkal selama 100 hari?
Kita perlu tunggu 100 hari.
Sentiasa ada 100 hari pertama.
Ia takkan berkesan kepada saya semalaman.
Saya hilangkan diri sajalah.
Jangan…
Kenapa dengan awak? Sedarlah.
Apa ini?
Aduhai.
Awak tak rasa ini keterlaluan?
Kita baru jumpa. Awak datang lagi?
Saya datang bukan sebab saya nak.
Saya terpaksa datang kali ini.
Awak rindu saya lagi?
Ya. Saya terlalu rindukan awak.
Rasanya untuk selama-lamanya.
Apa maksud awak?
Nak buat apa dengan ini?
Buat apa lagi? Simpanlah.
Tiada gunanya saya simpan.
Ketika tonton rakaman CCTV, saya hanya nampak awak.
Melihat awak jatuh, buat hati saya teramat sakit.
Melihat lelaki aneh memikat awak, buat saya marah.
Ketika awak naik bas dan lenyap, saya rasa nak menangis.
Tentulah rasa begitu.
Tak boleh nak elak.
Sebab awak rosakkan mantera.
Apa yang saya rosakkan?
Aksara ini bermakna "bunga."
Bukan "cegah bencana."
Apa?
Tak boleh bezakan?
Ia aksara yang berbeza.
CEGAH BENCANA
BUNGA
Saya mungkin berubah jadi bunga. Kenapa buat begini?
Kenapa buat silap besar begini?
Saya…
Saya tentu terlalu gementar.
Kenapa gementar saat penting begitu?
Awak merenung saya tajam.
Awak gementar sebab saya merenung awak?
Kenapa?
Awak kata tak pernah suka saya setakat ini.
Saya tak cakap sebab saya suka awak.
Awak asyik buat saya rasa gelisah.
Kata cintakan sayalah apalah.
Saya ada cakap begitu?
Tak mungkin.
Saya tak menangis
untuk orang lain.
Tapi apabila tengok awak, saya nak menangis.
Ini…
cinta.
Saya mabuk.
Saya pun tahu.
Jangan anggap serius.
Saya tak anggap serius.
Awak cuma mabuk.
Awak cuma cakap merepek. Kenapa saya nak anggap serius?
Kalau ikutkan, saya bukannya
cakap merepek.
Sin-yu, kenapa dengan awak?
Awak janji takkan datang.
Awak kata dah selesai.
Ya. Saya…
Saya belum selesai.
Apa?
Nampaknya,
saya cintakan dia.
Saya cintakan Hong-jo.
DESTINED WITH YOU
Saya menyesal tolak perasaan itu.
Saya akan terus-terang.
Awak belum dengar khabar angin?
Dia bercinta dengan En. Jang.
Tahniah umumkan hubungan.
Cakap jujur.
Awak tertarik kepada Hong-jo dahulu.
Bukankah mantera itu hanya alasan?
Jadi cubalah.
Periksa jika mantera itu berkesan sekarang.
Jika berkesan, apa awak nak buat?
Terjemahan sari kata oleh Syazwani Mohsin