TA HISTORIA JEST FIKCJĄ, ALE CZERPIE Z WYDARZEŃ HISTORYCZNYCH
Uczony Jeong Yeo-rip twierdził,
że wszyscy ludzie powinni być równi.
W jego wspólnocie zwanej Wielką Jednością
szlachta i niewolnicy wspólnie jadali i trenowali sztuki walki.
Oskarżono go o zdradę, a gdy został schwytany,
odebrał sobie życie, przebijając szyję nożem.
Działo się to za panowania króla Seonjo.
Związać ich!
Król i niewolnik…
są równi.
Są „równi”?
Twój ojciec to napisał?
Odpowiedz.
Jak ma odpowiedzieć, skoro wycięto mu język?
Cicho.
Twój ojciec powiedział też:
„Świat należy do wszystkich…
i każdy może zostać królem”.
Doradco lewej strony!
Czy wierzysz, że król i niewolnik
naprawdę są równi?
Wasza Wysokość!
Nie kalaj swoich królewskich ust plugastwami tego zdrajcy!
Mówił, że nawet rzeźnik, kurtyzana albo niewolnik
mogliby zasiąść na tym tronie.
Usiądź tam.
Zapomniałbym, moje szaty.
- Je też ci oddam. - Wasza Wysokość!
Błagamy, Wasza Wysokość!
Jak mogło do tego dojść?
Sędzio, na co czekasz?
Każ ściąć tych obrzydliwych zdrajców i…
OK-NAM, SYN PRZYWÓDCY BUNTOWNIKÓW JEONG YEO-RIPA
O tak!
Jeszcze raz!
Co za głupek.
Daj mi jeszcze jedną szansę.
Zbiegły niewolnik! Z drogi!
Patrzcie na niego! Uciekł, ale został schwytany.
Patrz no tylko.
Tak jak ty zapomniał, gdzie jego miejsce.
I jak skończył?
Ty kanalio!
- Co się dzieje? - Patrzcie.
Bezczelność!
To generał inspektor Yi Deok-hyeong!
Okaż szacunek!
- Puszczaj! - Cicho!
Jak śmiecie robić zamieszanie
pod nosem samego króla?
Wybaczcie to zuchwalstwo, panie.
Jestem Gwang-yi, łowca niewolników.
Tu widać, jak wielu niewolników
schwytałem.
Ten uciekł już dwa razy.
To zepsuty kundel.
ZBIEGŁY NIEWOLNIK
Mało tego, tym razem śmiał okraść swojego pana.
To miecz naszego pana, podarek od króla.
YI JONG-RYEO ZA NAJLEPSZE WYNIKI
Jego matka była niewolnicą wiceministra obrony.
12 LAT TEMU
URZĄD REJESTRU NIEWOLNIKÓW
Zasada jednego rodzica.
Wiecie, na czym polega?
Jeśli któreś z rodziców jest niewolnikiem,
to ich dziecko również.
Takie jest prawo.
Zamykam sprawę.
Byliśmy z żoną wolnymi ludźmi.
Została sprzedana, gdy nie spłaciliśmy długu,
ale mój syn został poczęty wcześniej.
Matka i płód są jednym, czyż nie?
Matka staje się niewolnicą tak jak dziecko w jej łonie.
Tak powinno być.
Wychował się jako dziecko z ludu. Nagle zostanie niewolnikiem?
Daj mi to.
Ty mały…
Ojciec go dla mnie zrobił!
Przeklęty gówniarz.
Opowiem ci o rodzinie, do której będziesz od dzisiaj należał,
więc nadstaw uszu i słuchaj.
Nie interesuje mnie to.
Będziesz pracował dla rodziny
szanownego wiceministra obrony.
Od czasów króla Taejo mężczyźni z jego rodu
zawsze zdawali egzaminy wojskowe.
To najbardziej wpływowa rodzina wojskowych w Joseon.
Ich rezydencja mieści ponad 60 pokoi
Posiadają ponad setkę noh-bi
„Noh” oznacza niewolnika „Bi” zaś niewolnicę
Każdemu zleca się inne zadania
Doręczycielka przynosi listy
Sprzątacz zamiata podwórko
Kucharki przygotowują przystawki
A ryżowarki szykują ryż
Praczki piorą ubrania Nosiwody pracują przy studni
Palacz rozpala ogień
Szuflarz czyści wychodek
Drwal rąbie drewno na opał
A stajenny karmi konie
Opróżniają nocniki, pucują podłogi Prasują i zszywają
Ubierają panicza Masują panią
Wachlują pana I myją mu stopy
Tak wielu niewolników Tak wiele pracy
Wiesz, jakie będzie twoje zadanie?
Uderz go!
To mnie będzie bił?
- Dlaczego? - To oczywiste.
Jako sługa panicza będziesz odbierał za niego chłostę.
Kiedyś zostanie generałem, więc nie można go bić.
- To bez sensu. - Jak to?
Za co to lanie? Ja nic nie zrobiłem.
Stul dziób, za dużo pyskujesz, szczeniaku.
Wróciliśmy, panie.
Pokłoń się!
Jak śmiesz?
Łobuzie ty!
Ty mały…
Bachorze!
Co to ma znaczyć?
Zabierzcie go!
Mój syn! Nie…
Mocne kości.
- Co robimy? - Mocne kończyny.
Ma proste zęby.
Chodźmy.
To ten chłopak?
Ciekawe, jak długo wytrzyma.
Mój biedny chłopiec.
Jak ja to zniosę?
Jak mogło do tego dojść?
Synku, to moja wina, że urodziłeś się niewolnikiem.
To moja wina.
Nie mają serca.
Ile razy go bito?
Zakryję go.
Nazywasz się Cheon-yeong?
Co oznacza twoje imię?
Pewnie nie wiesz.
„Cheon” znaczy „podążać”.
A „Yeong” oznacza „cień”.
Podążasz za mną jak cień.
Co sądzisz?
Wciąż masz mleczaki.
Twój cień?
Ja?
Co robisz?
Ojcze!
Uciekaj! Zostaw go!
Ty gnojku!
Ojcze!
Cicho bądź.
Tędy!
Czy to Cheon-yeong?
Ile to lat już minęło?
Tak bardzo mnie lubisz?
Ja uciekam, a ty za każdym razem
ściągasz mnie z powrotem.
Ucisz się, proszę.
Paniczu…
Rok w rok oblewałeś egzaminy,
więc jakim cudem zdałeś
z najlepszym wynikiem w kraju?
O czym on mówi?
Zabij mnie.
Służba patrzy.
Nie możesz go teraz zabić.
Nędzny zwyrodnialec. Zamknąć go w szopie!
Po prostu mnie zabij!
Chyba że chcesz, by cała twoja rodzina zginęła z mej ręki.
Twój ojciec.
Twoja matka,
twoja żona…
i twoje dziecko.
Każdego z was wrzucę w szalejący ogień
i spalę żywcem.
Przytrzymajcie go.
Nie będę na to dłużej pozwalać.
Osłoń głowę!
Uderz wysoko, potem w lewo, dźgnięcie, dół w prawo,
góra w lewo…
Od teraz za każde moje razy w ciągu dnia
oberwiesz podwójnie w nocy.
Ustaw się.
Twój nauczyciel jest przewidywalny.
Jeśli zacznie tak, uderzy cię w prawy bok
i poprawi dźgnięciem.
Jeśli zacznie niżej…
Dźgniecie. Potem ramiona.
Czyli wiesz.
No to spróbuj.
Zrób unik.
Druga stopa.
- Tak? - Dobra robota.
Dobrze.
Ojciec powiedział, że od jutra mam ćwiczyć z tobą.
Czyli przestanie mnie bić zamiast ciebie?
Tak.
Tak mi się zdaje.
Tak jest!
No dalej!
Na egzaminie też tak zrobisz?
W twoim mieczu nie ma gniewu.
Nie przejmuj się.
W starciu z wrogiem
mój miecz też znajdzie w sobie gniew.
Słodycze!
Kupcie słodycze na szczęście!
Jeden za zdanie, dwa za wyróżnienie!
- Kim Yi-nam. - Słodycze!
Yi Jong-ryeo.
- To idę. - Yi Jong-ryeo.
Śmiało.
Ile razy oblałeś egzaminy?
Wstyd mi za ciebie. Przynosisz mi hańbę!
Jak ja mam stanąć przed przodkami po śmierci?
Hej!
Panie, pozwól mi podejść do egzaminów w imieniu panicza.
Straciłeś rozum?
W zamian zwróć mi wolność.
Zdam egzaminy z wyróżnieniem
i przyniosę wam kwiaty od króla.
Yi Jong-ryeo.
Kim Min-seok.
- Obecny! - Yi Jong-won.
Tutaj.
Jego Wysokość podarował mu miecz i tę błękitną szatę.
Królewskie kwiaty ci pasują.
Nawet ja nie zająłem pierwszego miejsca…
Cheon-yeong.
Na niebiosa.
Rzeczywiście ta szata lepiej leży na tobie.
Zaczekaj.
Przyniosę papiery od ojca. W międzyczasie napij się soju.
Nie wolno mu dać nawet łyka wody.
Każdy, kto zlekceważy rozkaz, skończy jak on.
Wynocha!
Do roboty!
Tato.
Czy ptak może latać bez rozkładania skrzydeł?
Cóż to jest? Wygląda jak…
WOJNA
Paniczu!
Witaj, Kim.
- Matka jeszcze nie śpi? - Nie.
Król zamiesza opuścić stolicę?
Dlatego wyruszam, aby dołączyć do jego eskorty.
Wysłałem posłańca do wuja w Wonsan.
Gdy ojciec wróci, musicie po cichu wyjechać.
Zaopiekuj się naszym synkiem.
Mój miecz zniknął.
Znajdę go, panie. Musisz ruszać.
Dostarczę go później.
Daj klucze.
Busan dopiero co upadło, a oni już dotarli do Yongin?
Niemożliwe.
Armia generała Shina została rozbita.
Niby dlaczego szykujemy się do ucieczki?
Niech to. To nie jest zwykła wojna.
Niedobrze.
Wiedziałem, że masz lepkie palce,
ale jak śmiesz dotykać daru od króla?
Bez wymówek, oddawaj!
O czym mówicie, panie?
Nie rżnij mi tu głupa!
- Gdzie miecz? - Nie wiem!
- Gadaj, już! - Czemu to jego pytasz?
To ten miecz…
Niech każdy weźmie broń.
Dość traktowania nas jak zwierzęta!
Co tu się dzieje?
Natychmiast to odłóżcie!
Gdzie papiery niewolników?
Późno wracasz, mój panie.
Od teraz jesteśmy sobie równe.
Paniczu…
O nie!
Gdzie jest panicz?
Gdzie twój mąż?
Nie zbliżaj się, prostaku!
Twoja klątwa zaczęła działać.
Nie ruszaj się, to niebezpieczne.
Podejdź do mnie!
Jak śmiesz mnie obłapiać brudnymi łapami!
Oszalałaś?
Wyjdź stamtąd!
Nawet latarnie nas zawodzą.
Idźcie ostrożnie.
Wasza Wysokość!
Ukarz nas śmiercią!
Nikt mi nie pomoże?
- Wasza Wysokość! - Wasza Wysokość!
A mogła jechać na koniu.
Jesteś cała, królowo?
Wasza Wysokość!
Na co się tak gapią?
Co się dzieje?
Japończycy już dotarli do stolicy?
Niemożliwe, że już przekroczyli rzekę Han.
Więc kto to zrobił?
- Przecież to pałac, tak? - Zgadza się…
Kto ośmielił się podpalić Gyeongbokgung?
Wasza wysokość.
Niestety to mieszkańcy miasta…
Moi poddani?
Ale dlaczego?
Król porzucił pałac i uciekł!
Niech płonie! Przeszukajcie wszystko!
Głupcy!
Przeklęte papiery niewolników!
Myślisz, że w ten sposób zmienisz świat?
ZDRAJCA JEONG YEO-RIP
Patrzcie, jak płonie! Spalcie wszystko!
- Jak to się stało? - Ojcze, nie!
Hurra!
Myślałem, że wszyscy wojskowi uciekli.
Stolica, nareszcie.
Naprzód!
- Naprzód! - Tak jest!
No dobrze. Zbierzcie się.
BIURO PRODUKCJI BRONI
Japońscy najeźdźcy przekroczyli rzekę!
Niedługo tu dotrą.
Król nas opuścił,
więc sami musimy się bronić!
Wiesz, jak to zrobić?
Ludzie! Przyprowadziłem wam oficera!
- To naprawdę wojskowy? - Ma szatę i miecz.
Włócznia, miecz albo łuk!
Kto potrafi nimi władać, wystąp.
To tyle? Widzę tu wielu mężczyzn.
Dalej, ludzie, trzeba bronić kraju.
Chłopi zostaną nagrodę, a niewolnicy wolność.
Tak to wcześniej działało.
Wolność?
Niech was nie zniechęca niskie pochodzenie. Wystąpcie.
- Dalej, chodźcie. - Panie!
W miotaniu kamieniami nie mam sobie równych.
Bogowie, czyś ty postradał rozum?
- Życie ci niemiłe? - Patrzcie.
Czy tasak rzeźnika nada się na miecz?
Panie rzeźnik, zapraszamy.
Kto by pomyślał, że szlachcic będzie nazywał rzeźnika panem?
- Też dołączę! - Ja też!
Chodźcie wszyscy.
Spróbujemy znaleźć broń w arsenale.
- Tak jest! - Chodźmy.
Jestem głodny i wyczerpany.
Przynieście tacę.
Szykować łódź.
Wyprostuj się.
- Rozstaw straże. - Tak jest.
Zabić wszystkich!
Jak śmiesz!
- Puszczaj! - Cicho!
- Wiedźmo! - Bójcie się gniewu niebios!
Co to ma być?
Łajdaku! Wydasz ostatnie tchnienie,
gdy własnym mieczem przebijesz sobie gardło.
Co ona mówi?
Powiedziała, że twój miecz przebije ci gardło, panie.
Sam przebiję sobie gardło?
Zapamiętam.
W sensie…
o tak?
Tylko tyle?
Nigdy nie widziałem takiej ryby.
Wybacz nam!
Przeczesałyśmy domy w okolicy
i znalazłyśmy tylko tę rybę.
Co to było?
Widzę króla!
- Tam! - Mamy go!
Co to za jedni?
Jak śmiecie!
Wyciskasz nas do cna, a potem pierwszy uciekasz!
Ukradłeś nawet rybę, którą oszczędzaliśmy na obrzędy żałobne?
Co za bezczelność!
Jak śmiecie blokować królowi drogę?
Król ucieka królewskim traktem,
a jego lud kroczy ścieżką prosto do piekła!
Czy tylko król się liczy?
- My też chcemy żyć! - Odprowadźcie króla do łodzi!
Puszczajcie!
- Wasza Wysokość. - Szybko!
Śmieciu!
Z drogi, my też chcemy na łódź!
Yi Jong-ryeo, co ty wyprawiasz?
Z drogi!
Co ty tu robisz?
Przynoszę tragiczne wieści.
Niewolnicy podpalili twój dom, panie, i wszyscy uciekli.
Niewolnicy?
Moi? Dlaczego?
Co z moją rodziną?
Gdzie moja rodzina?
Gdy dotarłem na miejsce,
już pochłonął ich ogień.
Nawet…
mojego syna?
Dranie!
To nie wszystko.
Widziałem Cheon-yeonga na skradzionym koniu.
W twojej błękitnej szacie, panie.
Przyprowadź do mnie Cheon-yeonga.
Zabić wszystkich!
Panie, wszystko w porządku?
Skąd to przyleciało?
Cel trafiony!
- Tylko jeden? - Co to za pajac?
Ty przeklęty…
Żałosne.
- Niech was! - Dranie!
Tarcze, naprzód!
To pułapka!
Za nimi!
Jeszcze nie!
Trzymać szyk!
Ognia!
Druga linia, naprzód!
Bezmyślna zgraja.
Zjedz onigiri, panie.
Druga linia, naprzód!
Załadujcie muszkiety!
Atakujcie, gdy ładują.
Szykuj się.
Tak jest.
Ognia!
Zmiana linii!
Zasadzka!
Aoki.
Przebij się z kawalerią od prawej.
Tak jest.
Dowódco Królewskiej Gwardii, chroń Jego Wysokość!
Tam jest łódź!
Niech cię szlag!
Honda.
Wasza Wysokość!
Żadnych pokłonów.
Odpływaj, byle szybko.
Zabijcie ich.
Ruszaj tą łodzią, no już!
Zabierzcie nas ze sobą!
Kim jesteś?
Odsuńcie się.
Jestem Genshin Kikkawa, dowódca batalionu Konishi.
Podaj swoją rangę i nazwisko.
To Genshin Kikkawa, dowódca batalionu Konishi.
Podaj rangę i nazwisko.
Moja ranga to pies.
Jego ranga to pies.
A nazywam się…
Nazywa się…
Powiedz, że jestem Bastard.
To bastard.
„Yi Jong-ryeo”?
Jesteś całkiem niezły jak na szermierza z Joseon.
W Joseon tacy szermierze to rzadkość.
Sam też sobie nieźle radzisz.
Mówi, że jesteś zdolny, panie.
Siły cię opuszczają?
Już się zmęczyłeś?
To tylko głód.
Daj mi swoje ryżowe kulki.
Jest głodny.
Chciałby ryżowe kulki.
Królu, dobrze się czujesz?
Gdy zejdę na ląd…
zniszczycie doki.
Wasza Wysokość. Jeśli to zrobimy, ludzie nie będą mogli się ewakuować.
I zatopicie tę łódź.
Boję się, że moi wrogowie zbudują tratwy.
Macie spalić wszystkie okoliczne domy.
ZMAGANIA
SIEDEM LAT PÓŹNIEJ
- Dawaj! - Też chcę!
Nie, to moje!
Co tam masz? Jedzenie?
Trupa. Martwe ciało!
Odetnij nam chociaż nogę.
To ja, Gwang-yi.
Tym razem złapałem dwóch.
A Cheon-yeong?
Będę szukać dalej.
BAZA SUNCHEON, OBÓZ SPRAWIEDLIWEJ ARMII (PARTYZANTKI)
To był zaszczyt walczyć u waszego boku.
Generale, obyś żył w zdrowiu i jak najdłużej.
- Wstańcie. - Dziękujemy, generale.
Dzięki panu możemy bezpiecznie wrócić do domu.
To wasza zasługa.
Beom-dong.
Co to za mina?
Nie wiem, czy powinni tak wracać do domów.
Niedobitki Japończyków wciąż gdzieś tam są i udają chłopów.
Wojna się skończyła, nie myślmy o rozlewie krwi,
tylko o tym, jak przetrwać.
Hura, co za radość
Będziemy żyć i damy żyć innym
Niektórzy wracają do domu.
A inni zostają, żeby sprzątać, szlag by to.
Pan Taktyk!
Oby niósł dobre wieści.
Wróciłeś!
Wczoraj miałem sen.
W tym śnie staw w ogrodzie wyglądał na trzy razy większy.
Ładnie to wyglądało.
Pędzel.
Tutaj wybudujemy większy pawilon.
Synu.
Chciałbyś wymyślić mu nazwę?
Ojcze.
Nie rozumiem, skąd ten pośpiech
z odbudową pałacu.
Znak na „pałac” to połączenie znaków „kręgosłup” i „dach”.
Co znaczy, że pałac jest kręgosłupem narodu.
Władza suwerena to tylko idea.
A same idee nie dają prawdziwej władzy.
Mówicie, że sześćset?
Tak, panie.
Skoro i tak go odbudowujemy,
powinien mieć co najmniej 6000 pokoi.
O tak.
TYMCZASOWA REZYDENCJA KRÓLA SEONJO
Wszyscy ciężko pracowaliście, by chronić mnie w czasie wojny.
Raduje mnie wasz widok.
Jesteśmy wdzięczni, Wasza Wysokość.
Jesteśmy bardzo wdzięczni.
Zaczynajmy ucztę.
Od wieków tak nie jadłem.
Kruki się spasły na trupach.
- Idealnie wypieczone. - Dzięki.
Zaraz padnę z głodu.
Nie ma rady…
Bogowie.
Raz szlachcic, zawsze szlachcic.
Myślisz, że ktoś ci obierze to udko i nim nakarmi?
Co on się mnie czepia…
Zadowolony?
Jedzcie.
Co za paskudztwo.
Generale.
Ilu Japończyków zabiliśmy?
Mówili, że chłopi dostaną tytuły,
a niewolnicy wolność za swoją walkę.
Dranie nigdy nie dotrzymują słowa.
Jaką wymówkę mają tym razem?
„Najpierw potrzeba zgody sądu królewskiego.
Nie ma dowodów na wasze zwycięstwa”.
Mają wiele wymówek.
Zamierzam pojechać do Hanyangu i prosić o audiencję u króla.
Wiem, co czujecie,
ale wytrzymajcie jeszcze trochę.
Generale.
Nie marnuj czasu i energii na króla.
Osiądźmy tutaj.
Może zbudujemy tu wioskę
i zamieszkamy razem?
Fajnie by było, co?
Generale, wiem, że sprzedałeś rezydencję
i cały dobytek, żeby walczyć za kraj.
Zbudujemy jeszcze większą.
Jasne!
Mamy tu dekarza.
- Cieślę? - Tu.
Cieślę mamy! Niczego nam już nie trzeba.
A ile pokoi będzie w tej mojej rezydencji?
Twojej? Nie słuchałeś mnie.
Zamieszkamy razem.
To był twój niewolnik?
Ten, który zabił twoją rodzinę?
Traktowałem go jak równego sobie,
ale ciągle uciekał, więc mój ojciec zatrudnił łowców.
Odgrażał się, że spali moją rodzinę żywcem,
i dokładnie to zrobił.
To okropne.
Jednak…
Nie mogę powiedzieć, byś był wolny od winy.
Dlaczego traktowałeś go jak równego sobie?
To mi przypomina Jeong Yeo-ripa
i tę jego „Wielką Jedność”, czy co to było.
To nie ma z nim nic wspólnego. Ja tylko…
Wiem.
Rozumiem.
Nawet jeśli polubisz kogoś nisko urodzonego,
naucz się to ukrywać.
Faworyzowanie rodzi arogancję w wybranych,
a życzliwość wywołuje chaos wśród reszty.
To okrutny los ludzi u władzy, czyż nie?
Napij się.
W czasie wojny też przeżyłem tragedię.
Jak miałbym mu nie współczuć?
Wojna ciężko doświadczyła wiele osób,
ale ty, panie, wycierpiałeś najwięcej.
Trzeba odbudować pałac, by zapewnić ci bezpieczeństwo.
To nasz priorytet.
Wasza Wysokość.
Siedem lat wojny spustoszyło kraj.
Ludzie jedzą ciała zmarłych.
Wygłodzeni i chorzy
nie będą mieli sił, by postawić tak wielki pałac.
Poza tym wielu z nich
Japończycy odcięli nosy.
To przez nagrodę, jaką obiecał Toyotomi Hideyoshi.
To brzmi, jakbyś obwiniał mnie.
Poza tym do budowania nos niepotrzebny.
Wasza Wysokość.
Utwórz Biuro Chwalebnej Służby,
które ustali, kto przyczynił się do naszego zwycięstwa.
Podnieś status nisko urodzonych, którzy zasłużyli się w walce.
Tak odzyskasz miłość swojego ludu.
A po co te łzy?
Biuro Chwalebnej Służby? Proszę bardzo.
Nie byłem temu przeciwny.
Jednakże…
odbudowy Gyeongbokgungu nie można odkładać,
więc do tego też trzeba biura.
Rozumiesz?
Proszę.
Głowa!
- Głupi. - Wiedziałem, że to zrobisz.
Jako szlachcic musisz przestrzegać zasad.
Czemu traktujesz tego niewolnika jak przyjaciela?
Co?
Człowiek może się przyjaźnić z psem,
ale z niewolnikiem już nie?
Psa się hoduje, a niewolnikowi rozkazuje.
Rety.
Rozumiem.
Pójdę więc porozkazywać mojemu niewolnikowi.
Szybciej.
Nawet o świcie jest gorąco.
Zamknij się i maszeruj.
Generale!
Generale! Japońscy żołnierze tu są!
Beom-dong! Ty też. Chodźcie, szybko!
Widziałem Japończyków w przebraniu!
Tutaj i tutaj.
Jeśli zaatakujemy z obu stron, wypłoszymy ich.
Królewski pałac…
To w tamtą stronę?
A nie tam?
Kierunek Szczura.
Cholera, zawsze musimy to robić przed bitwą?
To król powinien się kłaniać nam. Zaraza!
Generale!
To chyba tutaj.
Mamy to.
Jest tutaj!
Zasadzka!
Nie poddamy się! Walczcie!
Tak jest!
Oto mój pomysł. Nie zabijajmy ich…
- Już nie żyjecie. - Schwytajmy…
O rety…
Na co czekacie?
Naprzód!
Bóg w błękitnej szacie!
Generale!
Kogo my tu mamy?
Zastanawiałem się, kim jest ten bóg w błękitnej szacie.
To ty?
Pasuje ci ta blizna.
Dorobię ci drugą do pary, będziesz ładniejszy.
Mówi, że może ci zrobić drugą taką samą bliznę, panie.
Pewnie, czemu nie?
Nadal jesteś żartownisiem.
Jadłeś coś?
Pyta, czy jadłeś.
Nigdy…
nie jem śniadania!
Chodź tu, ty szczurze!
Łotry!
Dranie!
Ty szczurze!
Co jest?
Oj!
Styl chujo-ryu?
Sprawię, że będziesz mógł…
obejrzeć swój nos bez lustra.
Dość!
Generale!
- Generale, uciekaj! - Generale!
Nie wtrącajcie się, to nasz pojedynek.
Chce się z tobą pojedynkować.
Cheon-yeong!
Czemu nadal walczysz?
Już wszystkich wykończyliśmy.
Co tu robisz?
My też zaraz skończymy.
Mówią, że pokonali naszych ludzi.
Generał kazał wziąć ich żywcem. Rozumiesz?
Chyba nie chcą nas zabić.
- Dlaczego? - Czemu nie?
Chce ich zabrać do króla i wykorzystać w negocjacjach.
Potrzebujemy ich żywych,
jeśli mamy dostać zapłatę i wolność.
Długo jeszcze?
Załatwię to szybko. Popatrz sobie.
Użyją nas jako karty przetargowej w negocjacjach z królem.
Ej, rzuć sieć.
Nie rób tego!
Co to ma być?
Ty masz się za wojownika?
Co on mówi?
Że prawdziwy wojownik tak nie postępuje.
Kretyn.
Niech was.
Jeszcze chwila, a przebiłbym mu gardło.
To Złodziej Nosów?
Ma hełm goblina!
Złapaliśmy Złodzieja Nosów?
„Złodzieja Nosów”?
Diabła, który żywcem odcina ludziom nosy?
To złoto, prawda? Możemy za to postawić całą wioskę.
Czyli to prawda, że Japończycy grabili skarby.
Pokaż no.
O rety.
Zabiorę je do Hanyangu i wrócą na swoje miejsce.
Poważnie?
Musimy oddać je na dwór królewski,
a stamtąd trafią do prawowitych właścicieli.
Też mi coś.
Beom-dong, dokąd idziesz?
- Wody! - Najpierw ja!
To ty jesteś Złodziejem Nosów?
Pyta, czy jesteś Złodziejem Nosów.
Jak śmiesz?
Też chce wody.
Siedem lat temu nie dałeś mi ryżu.
Nie dałeś mu kulek ryżowych, panie.
Ten znowu o ryżu.
Używałeś techniki chujo-ryu.
Kto cię jej nauczył?
- Co on mówi? - Co?
Technika krótkiego miecza.
Pyta, skąd znasz technikę krótkiego miecza.
Z bitwy pod Namwon. Od mężczyzny w hełmie w kształcie zająca.
Od kogoś, kto nosił hełm w kształcie zająca.
Znasz go?
Zapamiętałem, jak walczy.
- I to wszystko? - Tak.
Obserwował go w czasie walki.
Rozpłatałem mu trzewia,
aż wylały mu się wnętrzności.
Rozpłatał mu brzuch tak, że wyleciały wnętrzności.
Chcę rewanżu.
Chce rewanżu.
Ty skończysz tak samo.
Mówi, że skończysz tak samo.
Więc zabij mnie jak prawdziwy wojownik!
Mówi, że wolałby zginąć.
Jeszcze nam się przydasz,
więc chwilę pożyjesz.
Mówi, że im się przydasz, panie.
Co takiego ukrywasz
pod tą czerwoną chustką?
Pyta, co ukrywasz w dłoni.
Zraniłeś się podczas treningu, jasne?
To będzie symbol
najlepszego wyniku w sztuce wojskowej.
- Jedz! - Co za zaszczyt!
Od razu po zdaniu egzaminu
wstąpiłeś do Królewskiej Gwardii.
Zniszcz papiery Cheon-yeonga.
Twój dziadek i ja
zaczynaliśmy od przygranicznych regionów.
Ty masz szczęście.
Ojcze.
Starsi czekają. Chodź.
Dałeś słowo!
Czy to ten dzieciak z hołoty
zaraził cię tym chamstwem?
Niewolnik przyniósł królewskie kwiaty, jak obiecał.
Jak szlachcic może złamać dane słowo?
Głupcze!
Gdy tylko zacznie gadać,
uznają nas za zdrajców, nie rozumiesz?
Cheon-yeong
jest gotowy do wyjazdu.
Dobrze.
Gwang-yi też jest gotowy.
Szlag by to.
Tu go nie ma.
Gwang-yi, ty szczurze!
Lord Yi kazał go schwytać,
ale tym razem nie muszę go sprowadzić z powrotem.
Spróbuj tylko,
a odrąbię ci rękę.
Nie zabiję go.
Cheon-yeong.
Miałeś przynieść moje papiery.
Gdzie one są?
Jak dobrze, że żyjesz.
Co za ulga.
Uciekaj stąd.
Jedź na północ i walcz z barbarzyńcami
albo na południe i łap piratów.
Czasem uwalniają niewolników za czyny dla dobra kraju.
Nie możesz dać się złapać…
Czy wciąż…
jestem twoim przyjacielem?
Tak.
No i?
To wszystko mają być prośby, aby uznać zasługi Kim Ja-ryeonga
i jego armii dla kraju?
Wszyscy w kraju ich chwalą i mówią,
że admirał Sun-sin ochrania morze, a Ja-ryeong ziemię.
A więc dlaczego
Ja-ryeong wciąż żyje, a Sun-sin poległ?
Nie widzę ani jedno raportu o odbudowie pałacu.
Biuro Budowy Pałacu podliczyło budżet
i liczbę potrzebnych robotników.
Uznano, że w tym momencie nas na to nie stać.
Biedactwo.
Patrzcie, jak się ruszają.
Pięknie!
Co za paskudna fryzura…
Strzyże się jak Japończyk?
Chciwi idioci.
Ludzie, którzy walczyli z wrogiem,
jedzą zmarłych, by przeżyć,
a arystokraci, którzy słodzili Japończykom,
obżerają się wołowymi żeberkami…
Bo co, i to mięso, i to mięso?
Opowiem Jego Wysokości
o zdradzieckim władyce Cheongju i straci stanowisko.
Że co?
Nawet zabicie go nie da mi satysfakcji.
Prawda, Cheon… Co?
Co robisz?
Przed nami długa droga.
Przestańcie się kłócić.
Prześpijmy się.
Powinniśmy…
się rozejść.
To ma być nasz kraj?
Nie znoszę tego twojego „Jego Wysokościowania”.
I tego idioty, który dba tylko o to, by odzyskać wolność.
Nikt nie mówił, że mamy być razem na zawsze.
Wróćmy tam, gdzie nasze miejsce.
Nasze miejsce, oszaleję.
Proszę, idź, pozbądź się statusu niewolnika.
Zrób karierę w rządzie. Życzę miłego życia.
To prawda, że dwór króla się pogubił,
ale wojna siedmioletnia już się skończyła.
Z mądrym następcą tronu
dwór odzyska swoją godność.
Trzeba ufać, że rząd ukarze skorumpowanych urzędników.
Jakie to frustrujące!
Ale się wściekłam.
Właśnie…
Właśnie dlatego…
pomysł, że szlachta i prostaczkowie
mogliby żyć ze sobą w zgodzie,
to próżne fantazje.
Wiedz jedno, generale.
Poznałam w życiu tylko jednego dobrego szlachcica.
I to byłeś ty.
Dbaj o siebie.
Schwytaliśmy Złodzieja Nosów!
Teraz dwór musi uznać nasze zasługi!
Zdobędziemy to, czego chcemy!
Co w ciebie wstąpiło?
- Beom-dong! - Chodźmy.
Chodźmy. Wstawajcie.
Cheon-yeong, opiekuj się generałem.
Pokłócili się.
Panie Taktyku!
Rety, ale ma paskudną głowę.
Jak u prawdziwego Japończyka.
To co robimy?
Też widzieliście?
Podrzućcie worek ryżu przed każdym domem.
Jutro wszyscy się zdziwią.
- Najpierw coś zjedzcie. - Tak jest.
Wygląda pysznie.
Przyniosłem więcej.
- Długo nie jadłem ryżu. - Prawda?
Nie wiecie, kim jestem?
Jestem burmistrzem wyznaczonym przez króla!
Nędzne kreatury.
Nawet nie znacie podstawowych cnót konfucjańskich!
Cnót, powiadasz?
Znam się tylko
na cnotach mojego cepa.
HANYANG, ZACHODNIA BRAMA
Przybył generał Kim Ja-ryeong!
Generał Kim tu jest?
- Dobra robota! - Dziękujemy.
- Giń! - Niech to, boli!
Skorumpowani urzędnicy są gorsi od japońskich najeźdźców!
Robotnicy giną przy odbudowie pałacu!
Porozmawiam z Jego Wysokością.
Wytrzymajcie jeszcze trochę.
- Hurra! - Hurra!
Ciekawe, to wygląda prawie jak parada dla króla.
Zgodzisz się?
Tylko cesarzowie z dynastii Ming są witani takimi wiwatami.
Co myślisz o tym wybuchu entuzjazmu?
Tępe masy lubują się
w historyjkach o bohaterskich zwycięstwach.
Tak już jest.
Nie musisz się tym martwić, panie.
O co chodzi?
List od inspektora okręgowego.
To pilne.
Zamordowano burmistrza Cheongju.
Podobno stoją za tym poplecznicy Kima.
Coś się stało?
Hura!
Cofnąć się!
Co to za zamieszanie?
Odsunąć się!
Jego Wysokość zaprasza na audiencję, generale Kim.
Nie chciałbym cuchnąć w obecności króla.
Jeszcze jedno.
Jego Wysokość zapyta, jak się nazywasz.
Przypomnij mi, co znaczy twoje imię?
Imię nędznego niewolnika nie ma żadnego znaczenia.
„Cheon” jak „niebo” i „yeong” jak w „lśni”.
Te znaki wybrałbym na miejscu twojego ojca.
Niedługo się zobaczymy.
Przygotowaliśmy mięso i wino.
Musicie być głodni po tak długiej podróży. Za mną.
- Zjemy mięso! - Tak!
Chodźmy!
Przecież Ja-ryeong nie zabił burmistrza Cheongju.
Jadał i walczył u boku tych ludzi przez siedem lat.
Niemożliwe.
Ja-ryeong przyjął konfucjańskie nauki.
Nie jest takim parszywym ignorantem.
Mam go tu wezwać
i osobiście go przesłuchać?
Kim Ja-ryeongu, z rozkazu króla zostaniesz pojmany za zdradę!
Obiecali nam wino i mięso…
- Co się dzieje? - Co?
Wszyscy są winni zdrady.
Nikogo nie oszczędzać.
Za zdradę?
Użyłem tępej krawędzi, żeby nie zabić gwardzistów króla.
Przekażcie moje słowa!
Powiedzcie królowi, że jego wierny sługa
prosi o prywatną audiencję.
Na co czekacie? Brać go!
Łapać go!
Dlaczego milczysz?
Moje ciało płonie bezdymnym płomieniem,
ale nie wiem, jak go ugasić.
Gorąco ci?
Najadłeś się papryczek?
Czy twoje cnoty monarchy
spłonęły na popiół wraz z pałacem?
Słyszeliście?
Nawet ten zdrajca mówi,
że pałac należy odbudować,
by przywrócić mi godność monarchy.
Oto prawdziwy uczony konfucjanizmu.
Beom-dong.
Nigdy nie nauczyłaś się czytać,
a odczytałaś świat lepiej ode mnie.
O nie…
Jak to możliwe?
Witaj, paniczu. Jak się miewasz?
Ja, Cheon-yeong, pragnę cię przywitać.
Nawet psa nagradza się miską, kiedy złapie złodzieja.
Ale król, który obiecał nas wynagrodzić,
wrobił nas w zdradę i wymordował.
Tak jak twój ojciec.
Psa, który kąsa pana, należy zabić.
Liczyłem, że akurat ty będziesz inny!
Jak mogłeś?
Jak śmiesz tak mówić?
Byłem głupi, że przyjaźniłem się z niewolnikiem.
Nienawidzę się za to.
Nie prosiłem cię o przyjaźń.
Powinienem był
wychować cię jak psa.
Oczywiście!
Ty i twoja żona jesteście tacy sami.
Przeklęty Cheon-yeong!
- Szybko! - Tutaj!
Skoro zrobiłeś ze mnie zdrajcę,
to właśnie nim się stanę.
Z życiem!
Za nim! Tam jest!
Głowy zdrajców zniknęły!
REWOLTA
Straciłem Ja-ryeonga za twoją radą.
Ale napływają do mnie żądania…
bym naprawił sytuację,
pociągając cię do odpowiedzialności.
W całym kraju wybuchają zamieszki.
Co mam zrobić?
Niebywałe.
Aż dziwne, że nikt jej nie wywiózł.
Złodziej Nosów i jego ludzie jechali do Suncheon.
Chcieli odzyskać ukryte skrzynie ze skarbami,
aby ofiarować je tobie, królu.
„Skrzynie”?
Skoro skarbów jest aż tyle…
Można je sprzedać handlarzom Mingów…
I zebrać fundusze na odbudowę Gyeongbokgungu.
Gdzie?
Gdzie ukryto te skrzynie?
Gdzie one są?
Jestem Yi Jong-ryeo z biura śledczego.
Yi Jong-ryeo?
Czego chcesz?
Boga w błękitnej szacie.
Można by kazać japońskim żołnierzom
dołączyć do naszej armii, aby szukali skarbu w sekrecie.
Ministrowie będą mi wiercić dziurę w brzuchu.
Powiemy im, że to pomoże stłumić zamieszki.
W sumie…
Jeśli stłumią też zamieszki,
upieczemy dwie pieczenie przy jednym ogniu.
To da mi sposobność, by pozbyć się
niedobitków żołnierzy Kima.
Japoński generał poprowadzi oddział dezerterów
i przyjmie nowe imię: Kim Choong-myeon.
Królu.
Japońskiego generała powinna spotkać śmierć!
A wyślesz go, żeby zabijał naszych ludzi? Błagamy, przemyśl to!
Przemyśl to, Wasza Wysokość!
Podpalili mój pałac i ośmielili się rzucać kamieniami w króla.
To mają być moi ludzie?
To mają być ludzie?
W przeszłości założyłem już oddział
złożony z Japończyków, którzy mi się poddali.
Z początku wywołało to szok,
ale miałem swoje powody.
Choong-myeon został moim lojalnym poddanym.
Nie wypominajcie mu przeszłości.
Co więcej, mianuję Yi Jong-ryeo z biura śledczego
dowódcą tej karnej ekspedycji.
Poprowadzi nowy oddział, aby pokonać zdrajców
i dać pokaz siły prawa.
Ja, Jong-ryeo,
przyjmuję rozkazy Waszej Wysokości i położę podwaliny
pod odbudowę naszego kraju.
Bracie!
Co się stało?
Miałeś grzać sobie stanowisko w rządzie.
Co się stało? Wyglądasz strasznie.
O matko!
Hej!
Co mówiłam?
Co ja ci mówiłam?
Mówiłam, żebyś tam nie szedł! Co ci mówiłam?
- Puść go. - Wystarczy.
Miałeś nie jechać!
Patrz, co zrobiłeś!
- Przestań. - Marzyło ci się lepsze życie!
Mówiłam, żebyś tam nie jechał!
Patrz, co narobiłeś!
Na co ci to?
Hej, Cheon-yeong.
Będziemy się pojedynkować.
- Przestań. - Pogadajcie.
Rety!
Co to jest?
Co ty wyprawiasz?
Pokłonisz się przed królem?
Nie mogę!
Dłużej tego nie zniosę.
SZCZUR
Mogliście przetrwać wojnę,
ale rewolty nie przeżyjecie.
Zginiemy w walce z Japończykami albo w czasie buntu.
Żadna różnica.
Jest nas trzydziestka. To za mało na rewoltę.
Znajdziemy więcej ludzi.
Rozwieście plakaty, a spłyną do nas jak sardynki.
A jak ich wykarmimy i odziejemy?
Panie, mówiłeś,
że Japończycy mają ukryty skarb.
Chwileczkę.
Gdy złapaliśmy Złodzieja Nosów,
mieli ze sobą mnóstwo pustych wozów.
Po co wlekli ciężkie wozy do lasu?
Żeby przewieźć skarb?
Oznaczyli stare drzewa, pamiętacie?
Zgadza się.
To musi być to! Wróćmy tam.
Rewoltę trzeba przeprowadzić szybko.
Pospieszmy się.
To chyba było tutaj.
To tu.
- Zobaczmy. - O rety.
Znaleźliśmy skarb!
Potrzebujemy jeszcze dwóch wozów.
Skąd je weźmiemy?
Niech konie przeniosą resztę.
Tak zrobimy?
To już nie wasze zmartwienie.
- Co robicie? - Panie Taktyku!
- Nie ruszajcie się! - Co z wami?
- Nie jesteśmy Japończykami! - Co jest?
- Spokojnie. - Nie wtrącaj się.
Ci, którzy chcą ryzykować życie w buncie, na prawo.
A jeśli chcecie podzielić skarb i żyć w dostatku,
stańcie za mną.
Co nam zostało po siedmiu latach wojny?
Ryzykowanie życia jest trudne.
- Łatwiej jest żyć! - Nieprawda!
Jeśli naprawdę chcecie żyć, trzeba walczyć i zwyciężyć.
Jeśli się zatrzymamy,
będą nas ścigać do końca życia, aż w końcu nas zabiją.
Mam dość tych bredni.
Stańcie tam, jeśli chcecie, żebym rozwaliła wam łby!
A ty co robisz?
Do diabła.
Nieważne, czy jutro zginę, chcę się nacieszyć skarbem.
I wy śmiecie mówić…
że walczyliście pod dowództwem generała Kim Ja-ryeonga?
Na co czekacie? Ładujcie wozy.
- Beom-dong! - Chodźmy.
A jego czemu zabieracie? On nie chce!
Nie odwracaj się.
Chcesz wrócić?
Czeka cię śmierć.
Wiem.
Wracaj, zanim pożrą ich dzikie zwierzęta.
Do widzenia.
Chcę żyć
Hurra, jakże się raduję
Będę żył w wielkim pałacu
Hurra, jakże się raduję
Chcę jeść
Hurra, jakże się raduję
Będę jadał po królewsku
Hurra, jakże się raduję
Gdzie wasz przywódca, Cheon-yeong?
Złodziej Nosów? Ale jak…
Odciąć głowy buntownikom!
Dzieciaku, a co ty tu robisz?
Co tu się stało? Co to ma być?
Panie Taktyku.
A mogłeś po prostu
zginąć z mojej ręki.
„Wywieszę głowy i poczekam.
Yi Jong-ryeo”.
Postawcie je tutaj.
Zwiążcie mocno.
Łódź przypłynie w czasie odpływu.
Do tego czasu oddział zaczeka tutaj, a gwardziści mają szukać rebeliantów.
Tak jest.
Sukinsyny.
Zabiję ich wszystkich.
Czekaj.
Coś się dzieje.
- Cel! - Cel!
Co to ma być?
A niech to.
Jesteśmy jednostką podlegającą rozkazom Jego Wysokości.
Wy też chcecie się dopuścić zdrady?
„Też jesteśmy armią króla. Jesteś zdrajcą?”
Takim wrogom jak wy nie odpuszcza się zemsty.
Nie odejdziecie stąd żywi.
Nigdy nie zamierzał nas puścić wolno.
Przeżujemy wasze ciała,
obedrzemy ze skóry i będziemy w nich spać.
Ognia!
Głupcy! To nam kazaliście czyścić broń!
Przejrzeliśmy was.
Jeśli zablokuje się lufę, broń eksploduje.
Zupełnie jak wasze Joseon.
- Do broni! - Tak jest!
Co tu się dzieje?
To jakiś absurd.
Mgła gęstnieje.
Nie wiem, czy zdążymy wypłynąć.
Nie ma pośpiechu.
- Tak jest! - Panie.
Ciekawe.
Jesteście inni, a jednak podobni.
Podobni, a jednak inni.
Ty i bóg w błękitnej szacie.
Jakim cudem?
Co cię łączy z bogiem w błękitnej szacie? Jesteście inni, ale podobni.
Podobni, ale inni.
Gniew w twoim mieczu nie jest taki sam jak u niego.
Więc dlaczego
to on ma twój miecz?
Ukradł go?
Czy bóg w błękitnej szacie ukradł twój miecz?
Dostał go ode mnie.
Mówi, że sam mu go dał.
Nie zabiję cię.
Wymienię cię na setkę moich ludzi.
Mój pan cię nie zabije i wymieni na setkę swoich żołnierzy.
Naprawdę jesteście podobni.
Więc potraktuję was tak samo.
To bóg w błękitnej szacie!
Nie.
Ten tutaj mi się jeszcze przyda,
więc nie zabijaj go.
Mój pan chce go wykorzystać,
więc prosi, żebyś go nie zabijał.
Więc zabiję was obu.
Niech ktoś poda moją stopę. Cholera!
Trzymasz się?
Niech cię szlag!
Mam cię!
Ty nędzna suko!
Nie mazgaj się.
Niektórzy zginęli z odciętymi głowami.
A co z tymi spalonymi żywcem?
Rozerwę cię na strzępy
i wrzucę je do szalejącego ognia.
Za mojego ojca!
Moją matkę!
Mojego syna!
I moją żonę. Odpłacisz za to, co im zrobiłeś.
Przez cały czas w to wierzyłeś?
Czy może chciałeś w to wierzyć?
Próbowałem ich ocalić,
ale twoja żona rzuciła się w płomienie
z twoim synem w ramionach.
Ty draniu!
To niemożliwe.
Czemu miałaby to zrobić?
Czemu?
Nazwała mnie prostakiem.
Nie będę dłużej czekał.
Giń!
Cheon-yeong.
Czy nadal jestem…
twoim przyjacielem?
Przepraszam.
Jong-ryeo.
Właśnie tak to sobie wymarzyłem.
- Ministrze finansów. - Tak, panie?
Kiedy zetniemy sosny z góry Namsan?
Rzecz w tym,
że w lecie drzewa zatrzymują wilgoć…
To ja, eunuch Kim.
Wejść.
Podobno do portu Hangangjin wpłynął statek towarowy
pod banderą Królewskiej Gwardii.
Nadal nie znaleziono Jong-ryeo?
Szukano wszędzie, ale nigdzie go nie ma.
Statek przypłynął tu sam?
Wszystkie oddziały zniknęły… Nie wierzę.
No dalej, otwórzcie je.
Czemu to tyle trwa?
Tutaj! Zamek był zepsuty.
Świetnie!
Rozwalajcie dalej!
Tak jest!
Otwórzcie ją.
Co to za sól?
- Następna otwarta! - Ta też.
- Nam też się udało! - I nam!
Otwarta!
Kopcie.
Tak, panie.
Wywróćcie ją.
Wasza Wysokość.
CHAOS
Uwaga!
By ukarać tych, którzy uciskają lud,
trzeba połączyć siły!
- Zgadza się! - Zgadza się!
Na przykład tego okropnego prostaka!
O tak!
Proszę, możesz go pożreć.
Słowo „prostak”
pochodzi od słowa „tłuszcza”.
A skoro tłuszcza jest jak zwierzęta, to oni powinni się nas bać!
- Tak! - Tak!
Najlepszy sposób na połączenie sił to wspólnota.
Skoro Wielka Jedność zawiodła, wymyślmy własną nazwę.
Wszechjedność po Beom-dongu?
„Świat, w którym wszyscy są jednością”.
Wszechjedność.
Brzmi świetnie.
Czyli to ja będę szefową?
A potrzebujemy szefa?
Dalej!
Do zabawy!
Napisy: Magdalena Adamus