(นี่เป็นเรื่องแต่งที่อิงจาก เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์)
(นักปราชญ์โชซอน จองยอริป)
(ได้ยืนยันว่าทุกคนนั้นเท่าเทียม จึงไม่ควรมีนายบ่าว)
(ในชุมชนส่วนตัวแดทงคเยที่เขาก่อตั้ง)
(ขุนนางและทาสแบ่งปันอาหารน้ำดื่ม และฝึกซ้อมวิชาต่อสู้ร่วมกัน)
(เขาถูกกล่าวหาเป็นกบฏ)
(ถูกทัพหลวงปิดล้อม)
(และเขาก็ปลิดชีพตัวเองโดยเอามีดแทงลำคอ)
(นี่คือรัชสมัยของพระเจ้าซ็อนโจ)
มัดพวกมันทุกคนไว้
จะกษัตริย์หรือทาส…
พวกเขาล้วนเท่าเทียม
พวกเขา "เท่าเทียม" เหรอ
นี่บิดาเจ้าเป็นผู้เขียนใช่ไหม
ตอบข้ามา
ถูกตัดลิ้นไปแล้ว มันจะตอบได้ยังไง
ชู่ว
บิดาเจ้ายังพูดแบบนี้ด้วย
"โลกหล้าเป็นของทุกคน…
ไม่ว่าผู้ใดก็เป็นกษัตริย์ได้"
เสนาบดีฝ่ายซ้าย
เจ้าเชื่อหรือไม่ว่ากษัตริย์กับทาส
เท่าเทียมกันจริงๆ
ฝ่าบาท
อย่าใช้พระโอษฐ์ตรัสซ้ำ คำของคนทรยศเลยพ่ะย่ะค่ะ
มันบอกว่าคนขายเนื้อ นางโลมหรือทาส
ก็สามารถครองบัลลังก์นั้นได้
ไปนั่งตรงนั้นซะ
อ้อ เสื้อคลุมมังกรสินะ
- ข้าจะยกให้ด้วย - ฝ่าบาท
กระหม่อมขอร้องล่ะพ่ะย่ะค่ะ
พวกกระหม่อมขอร้องล่ะพ่ะย่ะค่ะ
เรื่องเช่นนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง
ผู้พิพากษา มัวรออะไรอยู่
ตัดหัวไอ้คนทรยศที่น่ารังเกียจนั่นและ…
(อกนัม บุตรผู้นำกบฏจองยอริป)
เอาล่ะ
เอาอีกรอบนะ
เจ้ามันงี่เง่าสิ้นดี
ขอโอกาสข้าอีกครั้งเถอะ
ทาสหลบหนี หลีกทางไป
ดูเจ้าโง่นี่สิ มันกล้าหนีแล้วก็ถูกจับได้
เห็นนั่นไหม
มันล้ำเส้นแล้วก็ต้องจบเห่แบบนั้น
เหมือนใครบางคน
ไอ้สารเลว
- เกิดอะไรขึ้น - ดูนั่นสิ
สามหาวจริงๆ
นี่คือนายพลผู้ตรวจการอีด็อกฮยอง
แสดงความเคารพซะ
- ปล่อยนะ - อยู่นิ่งๆ สิ
ที่นี่อยู่ใกล้วังของฝ่าบาท
เหตุใดต้องก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้
ขออภัยในความเสียมารยาท ใต้เท้า
ข้าน้อยควังอี เป็นนักล่าทาส
จวบถึงตอนนี้ข้าได้จับกุม
พวกทาสมากมาย
เจ้าคนนี้มันหนีไปสองครั้ง
มันเป็นคนระยำต่ำช้า
(ทาสหลบหนี)
ยิ่งกว่านั้น คราวนี้มันยังได้ขโมยของของเจ้านาย
นี่คือดาบที่ฝ่าบาทพระราชทานให้นายท่านของเรา
(อีจงรยอ ผู้ชำนาญการศึกยิ่งกว่าใคร)
แม่เขาเป็นทาสของรองเจ้ากรมกลาโหม
(12 ปีก่อน)
(สำนักขึ้นทะเบียนทาส)
"อิลชอนจึกชอน"
รู้ไหมว่าหมายถึงอะไร
หากพ่อแม่คนใดคนหนึ่งเป็นทาส
ลูกที่เกิดมาก็ย่อมเป็นทาสด้วย
นั่นคือกฎหมายแผ่นดิน
จบการไต่สวน
ข้าน้อยกับภรรยาเคยเป็นสามัญชนมาก่อน
พอเราใช้หนี้ไม่ได้ ภรรยาข้าน้อยจึงถูกขาย
แต่ก่อนถูกขาย ภรรยาข้าน้อยก็ตั้งครรภ์แล้ว
แต่มารดากับลูกในท้องก็เป็นหนึ่งเดียวกันขอรับ
เมื่อมารดากลายเป็นทาส ลูกในท้องก็ต้องเป็นด้วย
แบบนั้นมันถูกต้องแล้ว
เขาได้รับการเลี้ยงดูเยี่ยงสามัญชน แล้วจะให้เขาเป็นทาสเนี่ยนะ
เอามานี่
ไอ้เจ้า…
นั่นท่านพ่อทำให้ข้านะ
เจ้าเด็กบ้า
ข้าจะเล่าถึงตระกูล ที่จะครอบครองเจ้าไปจนตายให้ฟัง
แคะขี้หูแล้วฟังให้ดีๆ
เรียกใครว่าทาสกันน่ะ
เจ้าจะได้รับใช้ครอบครัว
ของรองเจ้ากรมกลาโหมผู้ทรงเกียรติ
นับแต่สมัยพระเจ้าแทโจ บุรุษตระกูลนี้หลายชั่วรุ่น
ล้วนแต่สอบรับราชการทหารผ่าน
พวกเขาคือตระกูลขุนศึก ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโชซอน
จวนของพวกเขามีมากกว่า 60 ห้อง
ตระกูลเขามีโนบีมากกว่า 100 คน
"โน" คือทาสชาย ส่วน "บี" คือทาสหญิง
พวกมันล้วนมีหน้าที่ที่แตกต่าง
คนส่งสารก็ส่งสาร
คนกวาดพื้นก็กวาดลาน
คนครัวเตรียมเครื่องเคียง
ส่วนคนหุงข้าวก็หุงข้าว
คนซักผ้าก็ซักผ้า
คนหาบน้ำก็ตักน้ำ
คนก่อไฟก็ก่อไฟ
คนตักมูลทำความสะอาดเวจ
คนตัดฟืนก็ตัดฟืนไฟ
คนงานคอกม้าเลี้ยงดูม้า
เทกระโถน ถูพื้น รีดผ้า เย็บชุด
แต่งกายให้นายน้อย นวดร่างกายให้นายหญิง
พัดวีให้นายท่าน ล้างเท้าให้แก่เขา
ทาสมากมาย งานหลากหลาย
จากงานทั้งหมดที่ว่ามา รู้ไหมว่าหน้าที่เจ้าคืออะไร
เฆี่ยนมัน
ข้าต้องถูกเฆี่ยนแทนเขาเหรอ
- ทำไมกัน - ก็รู้ๆ กันอยู่
เจ้าเป็นทาสของนายน้อย เจ้าก็ต้องถูกเฆี่ยนแทนเขา
จะให้เขามีแผลเป็นไม่ได้ เพราะเขาจะต้องขึ้นเป็นแม่ทัพ
- ไม่เห็นมีเหตุผลเลย - ไม่มีตรงไหน
ทำไมข้าต้องถูกเฆี่ยนด้วย ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด
หุบปากได้ไหม พูดมากจริงเชียว เจ้าเด็กบ้า
เรากลับมาแล้ว ใต้เท้า
คำนับสิ คำนับ
กล้าดียังไงเนี่ย
ไอ้หนูผี
ไอ้เจ้า…
ไอ้เด็กบ้า
ทำอะไรกัน
เอาตัวมันไป
ลูกแม่ โธ่เอ๊ย…
กระดูกแข็งแรง
- ทำยังไงดี - แขนขาก็แข็งแรง
ฟันเขายังตรงด้วยขอรับ
ไปเถอะ
เด็กคนนี้สินะ
แล้วคนนี้จะทนได้นานแค่ไหนกัน
น่าสงสารจริงๆ
แล้วแม่จะทนอยู่ต่อไปไหวได้ยังไง
ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ
แม่ผิดเองที่เจ้าต้องเกิดมาเป็นทาส
ที่เจ้าเป็นทาสก็เพราะแม่
พวกมันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า
นี่มันกี่ครั้งกี่หนกันแล้ว
ท่านพี่ ข้าคลุมร่างเขาล่ะนะ
เจ้าชื่อชอนยองงั้นเหรอ
ชื่อของเจ้าเขียนแบบไหน
เจ้าคงไม่รู้สินะ
"ชอน" คือ "ติดตาม"
ส่วน "เงา" คือ "ยอง"
เจ้าจะติดตามข้าไปเหมือนเงา
เจ้าว่าไง
เจ้ายังมีฟันน้ำนมอยู่เลย
เงาของเจ้าเหรอ
ข้าน่ะนะ
เจ้าจะทำอะไรน่ะ
ท่านพ่อ
ไปซะ บอกให้ไปไง
เจ้าเด็กบ้า
ท่านพ่อ
เจ้าน่ะเงียบไปเลย
ทางนี้
นั่นมันชอนยองไม่ใช่เหรอ
ผ่านมากี่ปีแล้วเนี่ย
ท่านชอบข้าขนาดนั้นเลยเหรอ
พอข้าไป ท่านลากข้ากลับมา
พอไปอีก ท่านก็ลากกลับมาอีก
ช่วยเงียบทีเถอะ
นายน้อย
หลังจากสอบตกปีแล้วปีเล่า
ทำไมจู่ๆ ท่านกลับสอบผ่านขึ้นมา
แถมยังเป็นอันดับหนึ่งของแผ่นดินอีกต่างหาก
เขาพูดอะไรน่ะ
ฆ่าข้าเลย
พวกบ่าวไพร่จับตาดูอยู่นะขอรับ
ท่านพ่อจะฆ่าเขาไม่ได้
เจ้าเศษสวะไร้ค่า เอาตัวไปขังในเพิง
ฆ่าข้าซะสิ
ถ้าไม่อยากให้ทั้งตระกูลเจ้าต้องตายด้วยน้ำมือข้า
บิดาเจ้า
มารดาเจ้า
ภรรยาเจ้า…
และเลือดเนื้อเชื้อไขเจ้า
ข้าจะจับพวกมันทุกคนโยนเข้ากองไฟ
แล้วเผาเจ้าทั้งเป็น
กดมันไว้
ข้ายอมให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
ระวังหัว
ฟันจากบน แล้วก็ซ้าย แทง ลงไปขวา…
ขึ้นไปซ้าย…
นับจากนี้ หากตอนกลางวันข้าถูกตีหนึ่งครั้ง
ข้าจะตีเจ้าเป็นสองครั้งตอนกลางคืน
ประจำที่ซะ
ท่าของอาจารย์เจ้ามันเดาได้
ถ้าเริ่มตรงนี้ เขาจะตามด้วยทางขวา
แล้วจากนั้นก็แทง
ถ้าเขาฟันต่ำ…
ก็จะแทง ตามด้วยฟันไหล่
เจ้ารู้สินะ
งั้นก็ลองดู
ก้มตัวหลบสิ
เท้าอีกข้าง
- แบบนี้เหรอ - ดีมาก
นั่นแหละ
ตั้งแต่พรุ่งนี้ ท่านพ่อจะให้ข้าฝึกกับเจ้า
งั้นข้าก็จะไม่ถูกเฆี่ยนอีกแล้วเหรอ
อืม
คิดว่านะ
อย่างนั้นแหละ
เอาสิ
ในการสอบ เจ้าก็จะทำแบบนี้เหรอ
ดาบของเจ้ามันไร้ซึ่งโทสะ
ไม่ต้องห่วง
ยามที่ข้าได้เจอศัตรูที่แท้
ดาบของข้าก็จะอัดแน่นด้วยโทสะ
ขนมหย็อดขอรับ
ซื้อขนมหย็อดนำโชคหน่อยสิขอรับ
หนึ่งชิ้นสอบผ่าน สองชิ้นได้รางวัล
- คิมอีนัม - ขนมหย็อดขอรับ
อีจงรยอ
- ข้าไปล่ะ - อีจงรยอ
ไปสิ
เจ้าสอบตกมาแล้วกี่ครั้ง
ข้าอับอายนัก เจ้าทำให้ข้าเสื่อมเสีย
ถ้าข้าตาย ข้าจะมีหน้าไปพบบรรพบุรุษได้ยังไง
เดี๋ยว
ขอร้องล่ะ ให้ข้าน้อยเข้าสอบแทนนายน้อยเถอะ
เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง
ขอแค่รับปากว่าจะปลดปล่อยข้า
ข้าจะสอบให้ผ่านด้วยคะแนนสูงสุด
และนำบุปผาหลวงจากฝ่าบาทมาให้
อีจงรยอ
คิมมินซอก
- ขอรับ - อีจงวอน
ขอรับ
ฝ่าบาทพระราชทานดาบ กับชุดคลุมสีน้ำเงินนี้ให้แก่เขา
บุปผาหลวงเหมาะกับท่านจริงๆ
แม้แต่ข้ายังไม่ได้ที่หนึ่งเลย…
ชอนยอง
ให้ตาย
ชุดสีน้ำเงินนี้ควรเป็นของเจ้าโดยแท้
รออยู่นี่นะ
ข้าจะไปเอาเอกสารทาสจากท่านพ่อ จิบโซจูรอพลางๆ ล่ะ
มีคำสั่งห้ามให้มันจิบน้ำ
หากใครขัดคำสั่งก็จะโดนเหมือนกับมัน
ออกไป
กลับไปทำงาน
ท่านพ่อ
หากไม่สยายปีก นกจะลอยอยู่กลางอากาศได้ไหม
นั่นอะไรน่ะ มันเหมือนกับ…
(สงคราม)
นายน้อย
น้องเขยคิม
- ท่านแม่ยังไม่นอนใช่ไหม - ขอรับ
เจ้าบอกว่าฝ่าบาทจะละทิ้งเมืองหลวงเหรอ
ลูกเองก็ต้องติดตามไปด้วยเพื่อคุ้มกันฝ่าบาท
ลูกจะส่งสารถึงท่านลุงที่วอนซาน
พอท่านพ่อกลับจากกรม พวกท่านรีบไปแบบเงียบๆ นะขอรับ
ดูแลบุตรของเราให้ดีล่ะ
ดาบของข้าหายไป
ข้าน้อยจะหาให้ ท่านรีบไปเถอะ
เดี๋ยวข้าน้อยจะส่งตามไปให้ขอรับ
เอากุญแจมา
ป้อมที่ปูซานเพิ่งจะแตกไม่นาน แต่พวกมันมาถึงยงอินแล้วงั้นเหรอ
เจ้าพูดเพ้อเจ้อแล้ว
ทัพของนายพลชินผู้โด่งดังพ่ายแพ้ราบคาบ
ไม่งั้นเราจะมาเตรียมตัวหนีกันทำไม
ให้ตายสิ นี่ไม่ใช่สงครามธรรมดา
ให้ตาย
ข้ารู้ว่าเจ้ามันชอบลักเล็กขโมยน้อย
แต่กล้าดียังไงถึงมาแตะต้องของขวัญพระราชทาน
ไม่ต้องแก้ตัว รีบส่งมาเลย
ท่านพูดเรื่องอะไรของท่าน
ยังจะมาทำเป็นไขสืออีก
- ดาบอยู่ที่ไหน - ข้าบอกว่าไม่รู้ไง
- บอกมาเดี๋ยวนี้ - จะไปถามเขาทำไมกัน
เจ้า ดาบเล่มนั้น…
หยิบกันไปคนละเล่ม
เราต้องถูกกระทำเยี่ยงหมูหมาไปอีกนานเท่าไร
มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่
รีบวางมันลงเดี๋ยวนี้เลย
เอกสารทาสอยู่ที่ไหน
ทำไมกลับดึกนักล่ะ ใต้เท้า
นี่แปลว่าเจ้ากับข้าเท่าเทียมกันแล้ว
นายน้อย
ไม่นะ ไม่…
นายน้อยอยู่ที่ไหน
สามีของท่านอยู่ไหน
ถอยไป เจ้าเดียรัจฉาน
คำสาปแช่งของเจ้าเป็นจริงแล้ว
มานี่เถอะนายหญิง ตรงนั้นมันอันตราย
มานี่นะ
กล้าดียังไงถึงเอามือโสโครกมาแตะต้องตัวข้า
บ้าหรือไง
ออกมานะ
แม้แต่โคมไฟก็ยังไม่ได้เรื่อง
ทุกคน ระวังด้วย
พระมเหสี
โปรดประหารชีวิตเราเถอะ
จะไม่มีใครช่วยข้าเลยหรือไง
- พระมเหสี - พระมเหสี
เพราะแบบนี้ไงนางถึงควรขี่ม้า
เป็นอะไรหรือเปล่าเพคะ
- พระมเหสี - พระมเหสี
พวกนางดูอะไรกันอยู่น่ะ
มีเรื่องอะไรกัน
ทัพญี่ปุ่นมาถึงเมืองหลวงแล้วงั้นเหรอ
พวกมันยังไม่ควรข้ามแม่น้ำฮันมาได้พ่ะย่ะค่ะ
แล้วนี่เป็นฝีมือใครกัน
- นั่นวังหลวงใช่ไหม - พ่ะย่ะค่ะ…
ข้ากำลังถามว่าใครกันที่มันกล้าเผาวังคยองบก
ฝ่าบาท
แย่แล้วขอรับ ประชาชนในเมือง…
ประชาชนของข้าเหรอ
ทำไมกัน
พระราชาสละวังหลวงหนีไปแล้ว
ช่างหัวมัน ทำลายมันให้สิ้นซากเลย
เจ้าพวกโง่
เอกสารทาสเฮงซวยพวกนี้
คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะพลิกแผ่นดินได้เหรอ
(คนทรยศจองยอริป)
ดูเพลิงนั่นสิ เผาให้ราบเลย
- มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง - ท่านพ่อ ไม่นะ
ไชโย
นึกว่าพวกทหารจะหนีกันไปหมดแล้วซะอีก
ในที่สุดก็ถึงเมืองหลวง
เดินหน้า
- เดินหน้า - ขอรับ
เอาล่ะๆ มารวมกันทางนี้
เอาล่ะ เห็นว่าข้าศึกชาวญี่ปุ่นข้ามแม่น้ำฮันมาแล้ว
พวกมันอยู่ใกล้เข้ามาแล้ว
แม้แต่องค์ราชายังหนีไป
ฉะนั้นเราก็ต้องปกป้องตัวเอง
แล้วเจ้ามีวิธีหรือไงกัน
ทางนี้ ข้าได้พานายทหารมาด้วย
- เขาเป็นทหารจริงๆ เหรอ - ดูดาบกับชุดสิ ต้องใช่แน่
หอก ดาบ ธนู
หากใครใช้เป็นก็จงก้าวออกมา
เท่านี้เองเหรอ ข้าเห็นผู้ชายตั้งเยอะ
นี่ๆ ถ้าเจ้าทำเพื่อแผ่นดิน
สามัญชนจะได้รับบำเหน็จ ทาสจะได้เป็นไท
นั่นคือตัวอย่าง
ทาสจะได้เป็นไทเหรอ
อย่าลังเลเพราะเห็นตนเองต่ำต้อย ก้าวออกมา
- เร็วเข้า - ใต้เท้า
ถ้าเรื่องขว้างหินล่ะก็ ข้าเก่งที่สุดทางฝั่งเหนือของแม่น้ำ
ให้ตายสิ เจ้าโง่นี่มันเสียสติหรือไง
- อยากรนหาที่ตายเหรอ - ดูนี่
มีดหั่นเนื้อถือเป็นดาบได้หรือเปล่า
ท่านคนขายเนื้อ มาร่วมกันเถอะ
ขุนนางเรียกคนขายเนื้อชั้นต่ำว่า "ท่าน" เรื่องพรรค์นี้ใครจะไปเชื่อ
- ข้าก็เอาด้วย - ข้าด้วย
ก็ได้ มาเร็ว ทุกคน
เราจะเข้าไปหาอาวุธในคลังสรรพาวุธ
- ไปกัน - ไปกัน
ข้าหิวจนไม่มีแรงเลย
นำถาดมาสิ
เตรียมเรือให้พร้อม
ยืนหลังตรงซะ
- คอยเฝ้ายามเอาไว้ - เข้าใจแล้วขอรับ
ฆ่าพวกมันให้หมด
กล้าดียังไง
- ปล่อยข้า - ออกไป
- นังคนทรง - จงกลัวสวรรค์พิโรธไว้เถอะ
มีอะไรงั้นเหรอ
เจ้าคนสารเลว เจ้าจะต้องสิ้นลมหายใจ
ด้วยการถูกดาบตัวเองแทงคอ
นางว่าอะไร
นางว่าท่านจะถูกดาบของตัวเองแทงลำคอ
ข้าจะแทงลำคอตัวเองอย่างนั้นเหรอ
ข้าจะจำเอาไว้
เจ้าหมายถึง…
แบบนี้ใช่ไหม
มีเท่านั้นเหรอ
ข้าไม่เคยเห็นปลาพันธุ์นี้มาก่อน
- ขออภัยเพคะ - ขออภัยด้วย
เราค้นบ้านทุกหลังในละแวกนี้แล้ว
แต่เราเจอแค่ปลาชนิดนี้เพคะ
เกิดอะไรขึ้น
นั่นพระราชา
- ตรงนั้น - มันอยู่ตรงนั้น
พวกมันเป็นใคร
บังอาจนัก
ขูดเลือดขูดเนื้อเราแล้วจะหนีไปก่อนเนี่ยนะ
ขนาดปลาที่เราเก็บไว้เซ่นไหว้บรรพบุรุษ เจ้ายังมาแย่งไปด้วยซ้ำ
ช่างบังอาจนัก
อยากตายใช่ไหม กล้าดียังไงถึงมาขวางทางฝ่าบาท
พระราชามีทางหนีทีไล่
แต่ประชาชนกลับต้องตรงไปลงนรก
- สารเลว - มีแต่ชีวิตพระราชาหรือไงที่สำคัญ
- เราก็ไม่อยากตายนะ - พาฝ่าบาทลงเรือ
ปล่อยข้า
- ฝ่าบาท - ไปเร็ว
บังอาจนัก
หลีกไป ไอ้พวกสารเลว เราก็อยากหนีเหมือนกัน
อีจงรยอ มัวทำอะไรอยู่
ไปซะ
เจ้ามาที่นี่ทำไม
ขออภัยที่ข้าต้องแจ้งข่าวร้ายนี้แก่ท่าน
แต่พวกทาสวางเพลิงบ้านท่านและหนีไปแล้ว
พวกทาสเหรอ
พวกมันทำไปทำไมกัน
แล้วครอบครัวของข้าล่ะ
ครอบครัวข้าอยู่ไหน
ตอนที่ข้าไปถึงจวน
พวกเขาก็อยู่ในกองเพลิงแล้ว
รวมถึง…
บุตรของข้าด้วยเหรอ
ไอ้พวกสารเลวเอ๊ย
มีอีกเรื่อง
ข้าเห็นชอนยองขโมยม้าหนีไป
มันสวมชุดคลุมสีน้ำเงินของท่าน
เจ้าควรถูกปาหินใส่จนตาย
ลากตัวชอนยองมาให้ข้า
ฆ่าให้หมด
ท่านปลอดภัยหรือเปล่า
มันมาจากทางไหน
โดนจังๆ
- มีคนเดียวเหรอ - เจ้าตัวตลกนั่นมันอะไร
ไอ้สวะ…
ช่างน่าขันสิ้นดี
- ไอ้สารเลว - พวกหนูโสโครก
หน่วยโล่ ออกไปซะ
นี่เป็นกับดัก
ตามไป
ยังก่อน อย่าเพิ่ง
รักษากระบวนทัพไว้
- รักษากระบวนทัพ - ยิง
แถวที่สอง หน้าเดิน
วู่วามเสียจริง
ทานข้าวปั้นเถอะขอรับ
แถวที่สอง หน้าเดิน
รีบบรรจุกระสุน
ลงมือตอนที่มันบรรจุกระสุน
เตรียมตัว
ขอรับ
ยิง
เปลี่ยนแถว
เราถูกซุ่มโจมตี
อาโอกิ
นำทหารม้าฝ่าเข้าไปทางด้านขวา
ขอรับ
หัวหน้าราชองครักษ์ คุ้มกันฝ่าบาท
เรืออยู่ทางนั้น
ไอ้ระยำ
- ฮอนดะ - ขอรับ
ฝ่าบาท
นี่ไม่ใช่เวลาจะมาคำนับ
รีบเข้า ออกเรือเร็ว
ฆ่าพวกมันซะ
ออกเรือเดี๋ยวนี้ ออกเรือ
ให้เราขึ้นเรือด้วยเถอะ
ประกาศตัวมา
ถอยไปให้หมด
ข้าคือผู้บัญชาทัพหน้า แห่งกองพันโคนิชิ คิกคาวะ เก็นชิน
จงบอกยศและนามมา
นี่คือผู้บัญชาทัพหน้าแห่งกองพันโคนิชิ คิกคาวะ เก็นชิน
บอกยศและตำแหน่งมาด้วย
ยศของข้าคือสุนัข
ยศของเขาคือสุนัข
ส่วนนามข้า…
ส่วนนามของเขา…
บอกมันว่าข้าคือเดียรัจฉาน
คือเดียรัจฉาน
"อีจงรยอ"
เจ้าเป็นนักดาบโชซอนที่มีฝีมือไม่เบาเลย
ฝีมือดาบของท่านหาได้ยากในโชซอน
เจ้าเองก็ฝีมือดีใช่เล่น
เขาบอกว่าท่านเก่งมาก
หมดแรงแล้วงั้นเหรอ
ข้าก็แค่หิวเท่านั้นแหละ
เอาข้าวปั้นที่เหลือมาให้ข้าสิ
เขาบอกว่าเขาหิว
เขาอยากกินข้าวปั้นขอรับ
ปลอดภัยใช่ไหมฝ่าบาท
พอข้าลงจากเรือแล้ว…
ทำลายท่าเรือซะ
ฝ่าบาท หากทำเช่นนั้น ประชาชนก็อพยพไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ
เจ้าต้องจมเรือลำนี้ด้วย
ข้ากังวลว่าศัตรูอาจจะสร้างแพ
บ้านเรือนในละแวก จงจุดไฟเผาให้หมด
(ดิ้นรน)
(7 ปีต่อมา)
- เอามานะ - ข้าก็อยากได้เหมือนกัน
ไม่ มันเป็นของข้า
อะไรน่ะ นั่นอาหารเหรอ
ศพต่างหาก ศพคน
ตัดขาให้เรากินได้หรือเปล่า
ข้าน้อยควังอีขอรับ
คราวนี้ข้าจับมาได้สองคน
แล้วชอนยองล่ะ
ข้าจะค้นหาต่อไป
(ค่ายซุนชอนของกองทัพผดุงธรรม)
เป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้ต่อสู้เคียงข้างท่าน
ท่านแม่ทัพ ขอให้สุขภาพแข็งแรงและอายุยืนยาว
- โปรดลุกขึ้นเถอะ - ขอบคุณ ท่านแม่ทัพ
เพราะท่านแม่ทัพเราถึงได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย
ข้าต่างหากที่เป็นหนี้พวกเจ้า
พี่บอมทง
ทำไมหน้าบูดอย่างนั้นล่ะ
ให้พวกเขากลับบ้านแบบนี้จะดีแล้วเหรอ
ยังเหลือทหารญี่ปุ่นที่ลอยนวล และแฝงตัวเป็นชาวบ้านอยู่
ตอนนี้สงครามสิ้นสุดแล้ว อย่าคิดเรื่องนองเลือดเลย
มาคิดหาหนทางอยู่รอดดีกว่า
ไชโย ช่างน่าตื่นเต้น
แค่มีชีวิตและใช้ชีวิตต่อไป
บางคนได้กลับบ้าน
แต่บางคนก็ต้องอยู่เช็ดล้าง ปัดโธ่เว้ย
ท่านกุนซือ
หวังว่าเขาจะมีข่าวดีมาให้นะ
ท่านกลับมาแล้ว
ขอบคุณที่อุตส่าห์เหน็ดเหนื่อย
รู้ไหม เมื่อคืนข้าฝัน
ในฝัน สระน้ำในสวนดูใหญ่กว่าของจริงสามเท่า
มันดูงดงามมากจริงๆ
พู่กัน
ข้าอยากสร้างศาลาที่ใหญ่กว่าตรงนี้
ลูกพ่อ
เจ้าอยากตั้งชื่อศาลานี้ไหม
เสด็จพ่อ
กระหม่อมไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องรีบร้อน
เรื่องสร้างพระราชวังขึ้นใหม่ด้วย
ตัวอักษรของคำว่า "วัง"
ประกอบด้วยตัวอักษร คำว่า "สันหลัง" และ "หลังคา"
พระราชวังจึงเป็นสัญลักษณ์ แทนกระดูกสันหลังของแผ่นดิน
อำนาจอธิปไตยเป็นแค่ความคิด
ด้วยความคิดเพียงอย่างเดียว เรามิอาจครองอำนาจที่แท้
เจ้าว่า 600 งั้นเหรอ
พ่ะย่ะค่ะ
ในเมื่อจะสร้างมันขึ้นมาใหม่แล้ว
ข้าว่าอย่างน้อยก็ควรมี 6,000 ห้อง
ใช่แล้ว
(ที่ประทับชั่วคราวของพระเจ้าซ็อนโจ)
พวกเจ้าทุกคนทำงานหนัก เพื่อคุ้มครองข้าในช่วงสงคราม
ข้าดีใจนะที่ได้เห็นพวกเจ้ามารวมตัวกันที่นี่
เป็นพระกรุณาพ่ะย่ะค่ะ
- เป็นพระกรุณาพ่ะย่ะค่ะ - เป็นพระกรุณาพ่ะย่ะค่ะ
เริ่มทานกันได้เลย
ไม่ได้กินดีแบบนี้มาเป็นชาติแล้ว
เพราะศพเกลื่อนกลาด อีกาเลยอ้วนพี
- ย่างจนสุกได้ที่เลย - ขอบคุณ
หิวจนจะเป็นลมอยู่แล้ว
ช่วยไม่ได้นะ…
โธ่เอ๊ย
สันดานขุนนางมันแก้ไม่หายจริงๆ
คิดว่าจะมีคนฉีกเนื้อป้อนให้หรือไงกัน
ต้องทำให้ข้าอึดอัดด้วยหรือไง
พอใจหรือยัง
กินเถอะ
รสชาติห่วยบรมเลย
ท่านแม่ทัพ
เราฆ่าผู้รุกรานชาวญี่ปุ่นไปเท่าไร
ไหนล่ะที่บอกว่าสามัญชนจะได้รับราชการ
และทาสจะได้เป็นไทหากเราสร้างผลงาน
ไอ้ระยำพวกนั้นไม่เคยรักษาคำพูด
คราวนี้พวกมันอ้างอะไรอีก
"หากราชสำนักไม่อนุมัติก็ทำไม่ได้"
"เราไม่มีหลักฐานว่ารบชนะ"
พวกมันมีข้ออ้างเยอะแยะ
ข้าตั้งใจจะไปฮันยางและขอเข้าเฝ้าฝ่าบาท
ข้าเข้าใจความรู้สึกของพวกเจ้า
แต่ช่วยรออีกหน่อยเถอะนะ
ท่านแม่ทัพ
อย่าไปพบพระราชาให้เสียแรงหรือเสียเวลาเลย
มาตั้งรกรากกันที่นี่ดีกว่า
มาสร้างหมู่บ้านอยู่กันที่นี่ไหมล่ะ
ทุกคนจะได้อยู่ด้วยกันหมด
แบบนั้นไม่ดีหรือไง
ท่านแม่ทัพ เห็นว่าเพื่อปกป้องประเทศ
ท่านยอมขายจวนและทรัพย์สินที่มี
งั้นเราจะสร้างจวนที่ใหญ่ยิ่งกว่าให้เลย
ใช่ๆ
ช่างทำหลังคาเราก็มี
- ช่างไม้ล่ะ - อยู่นี่
นี่ไงช่างไม้ เรามีพร้อมทุกอย่าง
ถ้าอย่างนั้นจวนของข้าหลังนี้จะมีกี่ห้อง
ของท่านเหรอ ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือไง
เราจะอยู่ด้วยกันหมด
เป็นฝีมือทาสของเจ้าเหรอ
คนที่ฆ่าครอบครัวของเจ้าน่ะ
กระหม่อมคอยดูแลและปฏิบัติต่อมันอย่างเท่าเทียม
ทว่ามันกลับเอาแต่หนี จนเราต้องจ้างนักล่าทาสอยู่เรื่อย
มันขู่จะเผาครอบครัวกระหม่อมทั้งเป็น
และสุดท้ายมันก็ทำลงไปจริงๆ
เลวร้ายนัก
แต่ว่านะ…
ข้าว่าเจ้าเองก็ใช่จะไร้ความผิดเสียทีเดียว
ทำไมเจ้าถึงปฏิบัติต่อมันอย่างเท่าเทียม
เรื่องของเจ้าทำให้ข้านึกถึงจองยอริป
และไอ้ "หลักมหาสามัคคี" อะไรนั่น
นี่ไม่เกี่ยวกับเขาขอรับ กระหม่อมแค่…
ข้าเข้าใจ
ถึงเจ้าจะรู้สึกชื่นชอบคนชั้นต่ำขึ้นมา
เจ้าก็ต้องหัดซ่อนมันไว้
พอเห็นตนเป็นคนโปรด มันจะกำแหง
และถ้าเมตตา ทาสหมู่มากจะก่อเรื่องวุ่น
นี่เป็นชะตาที่โหดร้าย ของเหล่าผู้ปกครอง จริงไหม
ดื่มซะ
ในช่วงสงคราม ข้าเองก็เจอเรื่องน่าเศร้าแบบนั้นมา
แล้วจะไม่ให้ข้ารู้สึกเห็นใจได้อย่างไร
ผู้คนมากมายเจอเรื่องเลวร้ายระหว่างสงคราม
แต่ที่พระองค์ประสบนั้นหนักกว่า
เราต้องซ่อมแซมพระราชวังโดยเร็ว
เพื่อความปลอดภัยของฝ่าบาท เรื่องนี้สำคัญที่สุด
ฝ่าบาท
สงครามเจ็ดปีทำลายแผ่นดินเราจนพินาศ
ประชาชนต้องกินศพที่เกลื่อนกลาดอยู่รอบตัว
ผู้คนที่เจ็บป่วยและอดอยากเช่นนั้น
ย่อมไม่มีเรี่ยวแรงจะทุ่มเทให้กับ การสร้างพระราชวังใหญ่โตหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาจำนวนมาก
ถูกทหารญี่ปุ่นเฉือนจมูกไป
นั่นเป็นเพราะโทโยโตมิ ฮิเดโยชิตั้งรางวัลไว้
แต่เจ้ากลับพูดเหมือนมันเป็นความผิดข้า
อีกอย่าง การก่อสร้างไม่ต้องใช้จมูก
ฝ่าบาท
ก่อนอื่นตั้งสำนักปูนบำเหน็จแก่ผู้มีความดีความชอบ
และทำบันทึกชื่อผู้ที่มีส่วนให้เราได้ชัยในสงคราม
จากนั้นก็ยกสถานะให้คนชั้นต่ำที่ต่อสู้อย่างสุดกำลัง
แบบนี้พระองค์จะครองใจปวงชนได้อีกครั้ง
เจ้าร้องไห้ทำไมเนี่ย
สำนักปูนบำเหน็จเหรอ อืม ก็ตั้งขึ้นมาสิ
ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าสักหน่อย
แต่ว่า
การบูรณะวังคยองบกจะเลื่อนออกไปไม่ได้
ฉะนั้นจงตั้งหน่วยงานแยกเพื่อดูแลเรื่องนั้น
เข้าใจไหม
นี่แน่ะ
หัว
- เจ้าโง่เอ๊ย - ข้ารู้ว่าเจ้าจะใช้มุกนี้
ท่านเป็นขุนนางก็มีกฎที่ต้องทำตาม
ทำไมต้องทำเหมือนคนชั้นต่ำเช่นนั้นเป็นสหายด้วย
อะไรกัน
คนสามารถเป็นเพื่อนกับสุนัขเลี้ยง
แต่เป็นเพื่อนกับทาสไม่ได้เหรอ
สุนัขมีไว้ให้เลี้ยง ส่วนทาสมีไว้ให้บงการนะเจ้าคะ
ปัดโธ่
เข้าใจแล้ว
งั้นข้าจะไปบงการทาสของข้าล่ะ
รีบเดินเร็วเข้า
ร้อนชะมัด เพิ่งรุ่งสางแท้ๆ
หุบปากซะแล้วเดินต่อไป
ท่านแม่ทัพ
ท่านแม่ทัพ ทหารญี่ปุ่นมาที่นี่ขอรับ
พี่บอมทง พี่ด้วย รีบมาเร็ว
ข้าเห็นผู้รุกรานชาวญี่ปุ่นที่ปลอมตัวเป็นชาวบ้าน
จุดนี้กับจุดนี้
ถ้าเราบุกจากทั้งสองด้าน พวกมันจะเผยตัวมา
วังของฝ่าบาท…
ใช่อยู่ทางนั้นไหม
ไม่ใช่ทางนี้เหรอ
มันอยู่ทางทิศชวด
ปัดโธ่ เราต้องทำแบบนี้ ทุกครั้งที่จะไปรบเลยหรือไง
พระราชาต่างหากที่ควรมาคำนับเรา บ้าจริง
ท่านแม่ทัพ
ข้าน้อยว่าที่นี่แหละ
ขอรับ
นี่ไงล่ะ
ตรงนี้ขอรับ
เราถูกดักซุ่ม
อย่าล่าถอย จงสู้
ข้าคิดว่าเราอย่าฆ่าพวกมันเลย
- ตายซะ - เราจับกุม…
โธ่เอ๊ย…
จะมัวรออะไรอยู่ล่ะ
บุกได้
เทพเจ้าชุดน้ำเงิน
ท่านแม่ทัพ
ดูสิว่าเราเจอใคร
ข้าสงสัยมาตลอดว่าใครคือเทพเจ้าชุดน้ำเงิน
เจ้าคือเทพเจ้าชุดน้ำเงินเหรอ
แผลเป็นนั่นเหมาะกับเจ้าดีนะ
เอาอีกแผลไหม ถ้ามีด้านละข้าง หน้าตาเจ้าคงสะสวยขึ้น
เขาบอกว่าเขาสร้างแผลเป็นอีกด้านให้ท่านได้
ก็เอาสิ
เจ้านี่ยังตลกไม่เปลี่ยนเลยนะ
แล้วนี่เจ้ากินอะไรมาหรือยัง
เขาถามว่ากินอะไรหรือยัง
ข้าน่ะ
ไม่เคยกินมื้อเช้า
มาเลย ไอ้หนูโสโครก
ไอ้พวกสารเลว
ไอ้ชาติชั่ว
เวรแล้ว
ฉิบแล้วไง
ชูโจริว
ขอบคุณข้าซะ
เจ้าจะได้เห็นจมูกตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งกระจก
พอที!
ท่านแม่ทัพ
- เราต้องรีบไปจากที่นี่ - ท่านแม่ทัพ
ถอยไป อย่ามาแทรก นี่คือการประลองของเรา
เขาอยากจะประลองกับเจ้า
เจ้าชอนยอง
ทำไมยังสู้อยู่อีกล่ะเนี่ย
เราจัดการพวกมันไปหมดแล้วนะ
มาที่นี่ทำไมเนี่ย
ตรงนี้เองก็ใกล้จะจบแล้ว
ดูเหมือนพวกมันจะจัดการคนของเราหมดแล้ว
ท่านแม่ทัพสั่งให้จับพวกมันเป็นๆ เข้าใจไหม
ดูเหมือนพวกมันจะไม่ฆ่าเราขอรับ
- ไหงงั้นล่ะ - ทำไมกัน
เขาอยากเอาตัวพวกมัน ไปเจรจาต่อรองกับพระราชา
เราต้องการตัวพวกมันแบบเป็นๆ
ถ้าอยากถูกตบรางวัลหรือได้รับอิสรภาพน่ะนะ
จะใช้เวลานานแค่ไหน
แค่เดี๋ยวเดียว ถ้าอยากอยู่ดูก็ตามใจ
พวกมันจะใช้เราเป็นเหยื่อ เพื่อทำข้อตกลงกับพระราชา
เฮ่ย ตาเฒ่ากู โยนๆ ไปเถอะ
อย่าเชียวนะ
นี่มันอะไรกัน
แบบนี้น่ะเหรอนักรบ
มันว่าอะไร
นี่ไม่ใช่วิถีนักรบที่แท้
ไอ้โง่เอ๊ย
ปัดโธ่
ข้ากำลังจะใช้ดาบเชือดคอมันได้อยู่แล้ว
นี่คือผีฉกจมูกงั้นเหรอ
หมวกทกแกบีเหรอเนี่ย
เราจับตัวผีฉกจมูกได้เหรอ
"ผีฉกจมูก" เหรอ
เจ้าปีศาจที่ตัดจมูกคนเป็นๆ น่ะนะ
นี่ทองใช่ไหม แบบนี้ก็สร้างหมู่บ้านได้สบายๆ เลย
ดูเหมือนพวกญี่ปุ่นจะมีขุมทรัพย์ซ่อนไว้จริงๆ
ขอข้าดูหน่อย
อุ๊ยตาย
ข้าจะเอาพวกมันไปฮันยาง จะได้นำส่งคืน
อะไรกัน
เรามีหน้าที่ต้องนำมันไปส่งให้ราชสำนัก
แล้วราชสำนักจะส่งมันคืนแก่เจ้าของที่ชอบธรรม
ชอบธรรมกะผีน่ะสิ
พี่จะไปไหนน่ะ
- น้ำ - ขอข้าก่อน
เจ้าคือผีฉกจมูกผู้โด่งดังเหรอ
เจ้าคือผีฉกจมูกเหรอ
เจ้าทำแบบนี้ได้ยังไง
มันอยากดื่มน้ำเหมือนกัน
เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนข้าขอข้าว เจ้าก็ไม่ได้ให้
เขาบอกว่าท่านไม่ได้ให้ข้าวปั้นเขา จำได้ไหม
เรื่องข้าวอีกแล้วเหรอ
เจ้าใช้วิชาดาบชูโจริว
ใครเป็นคนสอน
- มันว่าอะไร - เอ๋
วิชาดาบสั้นนั่นน่ะ
ท่านแม่ทัพอยากรู้ว่าใครสอนวิชาดาบสั้นให้เจ้า
ใช่ศึกที่นัมวอนไหมนะ ไอ้คนที่สวมหมวกทรงกระต่าย
คนที่สวมหมวกทรงกระต่ายที่นัมวอนขอรับ
รู้จักมันไหม
ข้าลักจำวิชาดาบที่ไม่เหมือนใครของมันมา
- ลักจำมาอย่างนั้นเหรอ - อืม
เขาลักจำมาจากตอนสู้
ข้าใช้ดาบฟันหน้าท้องมันจนอ้าซ่า
ลำไส้ทะลักออกมาหมด
เขาบอกว่าเขาฟันท้องศัตรูจนลำไส้ทะลักออกมา
ข้าอยากขอแก้มือ
มันอยากจะแก้มือ
ผลมันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก
เขาบอกว่าผลจะเหมือนเดิม
อย่างนั้นก็ฆ่าข้าให้สมเป็นนักรบที่แท้สิ
มันบอกว่าฆ่ามันเสียยังจะดีกว่า
เจ้ายังมีประโยชน์กับข้า
เพราะงั้นอย่าเพิ่งตาย
เขาบอกว่าท่านยังมีประโยชน์ต่อเขา
เจ้าซ่อนอะไรเอาไว้
ใต้ผ้าสีแดงนั่น
มันถามว่าที่มือเจ้าซ่อนอะไรเอาไว้
แผลนี้ได้มาจากตอนฝึกซ้อมนะ
นี่คือสัญลักษณ์
ของการได้เป็นที่หนึ่งในวิชาการทหาร
- กินซะสิ - ช่างเป็นเกียรติจริงๆ
ทันทีที่เจ้าสอบผ่าน
เจ้าก็ได้สังกัดหน่วยราชองครักษ์
ทำลายเอกสารทาสของชอนยองเถอะขอรับ
ทั้งปู่ของเจ้า รวมถึงข้าด้วย
ตอนเริ่มงานต้องไปประจำอยู่ที่ชายแดน
เทียบกันแล้ว เจ้านับว่าโชคดีมาก
ท่านพ่อ
เหล่าผู้อาวุโสรออยู่ ตามมา
ท่านรับปากแล้วนะขอรับ
เจ้าเด็กชั้นต่ำนั่นสอนให้เจ้า
ไร้มารยาทเช่นนี้เหรอ
ทาสผู้นั้นนำบุปผาหลวงกลับมาตามสัญญา
แล้วขุนนางจะกลืนน้ำลายตัวเองได้ยังไง
เจ้าโง่
ทันทีที่มันปริปาก
เราจะถือว่าทรยศต่อฝ่าบาท เจ้าไม่รู้หรือไง
ชอนยองน่ะ
เตรียมตัวจะไปอยู่แล้ว
ก็ดี
ตอนนี้ควังอีเองก็คงพร้อมแล้ว
บ้าเอ๊ย
มันไม่อยู่
ควังอี ไอ้คนเจ้าเล่ห์
ข้าน้อยถูกสั่งให้มาจับกุมมัน
แต่ใต้เท้าอีบอกว่าคราวนี้ ข้าน้อยไม่ต้องส่งตัวมันคืนก็ได้
ถ้าเจ้าทำ
ข้าจะตัดแขนข้างนี้ของเจ้าซะ
ข้าน้อยจะไม่ฆ่ามัน
ชอน… ชอนยอง
เจ้าบอกว่าจะเอาเอกสารมาให้ข้า
มันอยู่ไหน
ดีจังที่เจ้ายังไม่ตาย
ข้าโล่งอกที่เจ้ายังไม่ตาย
จงหนีไปให้ไกล
ไปที่ชายแดนทางเหนือแล้วพิชิตพวกคนเถื่อน
หรือจะไปจับโจรสลัดที่ทะเลทางใต้ก็ได้
ได้ยินมาว่าทาสบางคนก็ได้เป็นไท เมื่อทำคุณความดีต่อแผ่นดิน
แต่ไม่ว่ายังไง ก็อย่าให้ถูกจับ…
นี่ข้า…
ยังเป็นสหายของเจ้าไหม
อืม
แปลว่า…
นี่คือคำร้องขอให้สดุดีคิมจารยอง
และกองทัพของเขาที่สร้างความสำเร็จเหรอ
ได้ข่าวว่าปวงชนในชาติต่างก็สรรเสริญเขาเช่นนี้
"นายพลซุนชินพิทักษ์น่านน้ำ แม่ทัพจารยองปกป้องแผ่นดิน"
ถ้างั้นทำไม
ซุนชินถึงได้ตายไปแล้ว ขณะที่จารยองยังมีชีวิตล่ะ
ข้าไม่เห็นรายงานเรื่องการบูรณะวังหลวงสักฉบับ
สำนักก่อสร้างพระราชวังประเมินงบแล้ว
และรู้แล้วว่าเราต้องใช้แรงงานจำนวนเท่าไร
แต่พวกเขาสรุปว่า ณ ตอนนี้งบเราไม่พอพ่ะย่ะค่ะ
ทำไงดีล่ะเนี่ย
รำได้งดงามไร้ที่ติ
วิเศษ
ทรงผมอัปลักษณ์นั่นมัน…
ทรงผมญี่ปุ่นหรือเปล่า
ไอ้พวกละโมบโลภมาก
ผู้คนที่ต่อสู้กับศัตรู
ต้องกินศพเพื่อประทังชีวิต
แต่พวกขุนนางที่สอพลอศัตรู
กลับกำลังเคี้ยวเนื้อซี่โครง…
ข้าควรคิดว่ามันคือเนื้อแบบเดียวกันงั้นเหรอ
ข้าจะกราบทูลฝ่าบาท
เรื่องเจ้าเมืองชองจูทรยศ และขอให้ทรงปลดเขาออก
"ปลด" เนี่ยนะ
ถึงแทงคอมันตอนนี้ข้าก็ยังไม่หายแค้นเลย
ใช่ไหมชอน… อ้าว
นั่นเจ้าทำอะไรน่ะ
เรายังต้องเดินทางอีกไกล
เลิกเถียงกันเถอะ
ไปนอนพักดีกว่า
พวกเราควร…
แยกทางกันตรงนี้
ท่านเรียกนี่ว่าประเทศชาติเหรอ
ข้าทนฟังท่านพูดแต่ "ฝ่าบาทๆ" ตลอดเวลาไม่ไหวแล้ว
และไอ้งั่งที่สนแต่การยกสถานะตนเอง ก็ทำให้ข้าขยะแขยง
เราก็ไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ด้วยกันไปตลอดสักหน่อย
เราต้องกลับไปยังที่ที่เป็นของเรา
ที่ที่เป็นของเรากะผีน่ะสิ
ตามใจ เจ้าไปยกเลิกสถานะทาสของเจ้า
ไปรับราชการซะ ขอให้เจ้ามีชีวิตที่ดีล่ะ
จริงอยู่ที่ราชสำนักเคยเดินผิดทาง
แต่ตอนนี้สงครามเจ็ดปีจบลงแล้ว
เมื่อมีองค์รัชทายาทผู้ปราดเปรื่อง
เจ้าไม่คิดว่าราชสำนัก จะกอบกู้เกียรติกลับคืนได้เหรอ
เราจงเชื่อเถอะว่า ราชสำนักจะลงโทษขุนนางที่ฉ้อฉล
โธ่เว้ย น่าโมโหเป็นบ้า
ตอนนี้ข้าโกรธสุดๆ เลย
นี่มัน…
เพราะแบบนี้แหละ
การจะให้เชื่อว่าขุนนางแบบท่าน
กับคนชั้นต่ำแบบเราจะเป็นหนึ่งเดียวกันได้
มันถึงเป็นฝันลมๆ แล้งๆ
กระนั้น ท่านแม่ทัพ…
ในชีวิตข้าเคยพบขุนนางที่สูงส่งเพียงคนเดียว
คนคนนั้นก็คือท่าน
โปรดรักษาตัวด้วย
เราจับตัวผีฉกจมูกได้นะ
คราวนี้ราชสำนักไม่อาจเพิกเฉยผลงานของเรา
สิ่งที่เราต้องการอยู่ตรงหน้าเราแล้ว
พี่โดนอะไรเข้าสิงเนี่ย
- พี่บอมทง - ไปกัน
ไปกันเถอะทุกคน ลุกขึ้น
ชอนยอง ดูแลแม่ทัพคิมให้ดีๆ ล่ะ
พวกมันแตกหักกันขอรับ
ท่านกุนซือ
ให้ตาย ดูหัวอัปลักษณ์นั่นสิ
นี่มันหัวคนญี่ปุ่นชัดๆ
เป็นไงล่ะ
เห็นแล้วใช่ไหม
แจกข้าวให้บ้านละหนึ่งกระสอบ เอาไปวางเงียบๆ ล่ะ
พอตอนเช้า ทุกคนจะประหลาดใจ
- กินข้าวก่อนเถอะ - ขอรับ
ตายจริง น่ากินชะมัด
ข้าเอามาเพิ่มแล้ว
- ไม่ได้กินข้าวมาตั้งนาน - นั่นสิ
ไม่รู้เหรอว่าข้าเป็นใคร
ข้าคือเจ้าเมืองชองจูที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง
พวกสวะไร้ค่า
เดียรัจฉานอย่างพวกเจ้า ไม่รู้หลักธรรมของขงจื๊อด้วยซ้ำ
หลักธรรมงั้นเหรอ
ที่ข้ารู้ก็คือ
หลักธรรมของลูกตุ้มนี้
(ประตูโซด็อก ฮันยาง)
แม่ทัพคิมจารยองมาแล้ว
แม่ทัพคิมมาที่นี่เหรอ
- ยอดมากเลยทุกท่าน - ขอบคุณ
- ตายซะ - โธ่เว้ย เจ็บนะ
ข้าราชการฉ้อฉลยังเลวร้าย ยิ่งกว่าผู้รุกรานจากญี่ปุ่นเสียอีก
การสร้างพระราชวังคยองบก ทำให้คนเสียชีวิตไปมากมาย
ข้าจะทูลให้ฝ่าบาททรงทราบแน่
ฉะนั้นโปรดอดทนอีกหน่อยนะ
- ไชโย - ไชโย
ข้าว่ามันดูเหมือนขบวนแห่ของพระเจ้าแผ่นดินเลย
เจ้าเห็นด้วยไหม
มีแต่จักรพรรดิหมิงเท่านั้น ที่ได้รับเสียงไชโยโห่ร้องเช่นนี้
เจ้าคิดว่าคนพวกนั้นไชโยโห่ร้องอะไร
ประชาชนผู้โง่เขลา
แค่ชื่นชอบตำนานศึกอภินิหารและวีรบุรุษพิสดาร
เท่านั้นแหละพ่ะย่ะค่ะ
พระองค์อย่าทรงกังวลไปเลย
มีอะไร
มีสารจากผู้ตรวจการเขตขอรับ
เป็นเรื่องด่วนขอรับ
เจ้าเมืองชองจูถูกสังหารเมื่อไม่กี่วันก่อน
ข่าวว่าเป็นฝีมือผู้ติดตามของคิมจารยองขอรับ
เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า
ไชโย
ถอยไป
นี่มาเอะอะอะไรกัน
ถอยไปซะ
ฝ่าบาทอยากจะพบท่านตามลำพังขอรับ
ข้าก็ไม่อยากให้ฝ่าบาทต้องเหม็นเหงื่อข้า
จริงสิ
ฝ่าบาทคงจะถามถึงนามเจ้า
เจ้าใช้ "ชอน" และ "ยอง" ตัวไหน
ชื่อทาสชั้นต่ำไม่มีความหมายหรอกขอรับ
"ชอน" ท้องฟ้ากับ "ยอง" แสงสว่าง
หากข้าเป็นบิดาเจ้า ข้าจะเลือกอักษรสองตัวนั้น
เดี๋ยวเจอกันนะ
เราเตรียมเนื้อกับเหล้าไว้ให้แล้ว
เดินทางมาไกล พวกท่านคงหิว ตามข้ามา
- ไปกินเนื้อกัน - เยี่ยมเลย
มาเถอะ ไปกัน
จารยองไม่ได้ฆ่าเจ้าเมืองชองจูเองสักหน่อย
แต่พวกมันติดตามและต่อสู้เคียงข้างเขามาเจ็ดปี
เป็นไปไม่ได้
จารยองเองก็เป็นบัณฑิตขงจื๊อ
ข้ารู้ว่าเขาไม่ใช่คนโง่เขลาไม่รู้ความ
จะให้ข้าเรียกเขามา
และสอบถามเขาเองไหม
ฝ่าบาทมีรับสั่งให้จับตัวคิมจารยอง โทษฐานวางแผนก่อกบฏ
ไหนว่าจะเอาเนื้อกับเหล้ามาให้…
- นี่มันอะไรกัน - อะไรกัน
พวกมันมีความผิดฐานเป็นกบฏ
ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือ
กบฏงั้นเหรอ
ข้าไม่อาจสังหารราชองครักษ์ได้จึงใช้แค่สันดาบ
จงนำคำข้าไปกราบทูล
ข้าราชบริพารผู้ภักดีคนนี้
ขอเข้าเฝ้าพระองค์ที่ท้องพระโรง
มัวรออะไรอยู่ จัดการมัน
ฆ่ามันให้ได้
เจ้าเงียบทำไม
กายกระหม่อมลุกไหม้ด้วยเพลิงที่ไร้ควัน
แต่กระหม่อมไม่รู้ว่าจะดับมันอย่างไร
ลุกไหม้เหรอ
กินพริกเผ็ดไปหรือไง
ราชธรรมของพระองค์
มอดไหม้ไปพร้อมกับวังแล้วหรือยังไง
เมื่อกี้ได้ยินไหม
แม้แต่คนทรยศยังบอกว่า
วังนี้ต้องถูกสร้างขึ้นจากเถ้า
เพื่อให้ราชธรรมของข้าหวนกลับคืน
เขาช่างสมเป็นปราชญ์ขงจื๊อจริงๆ
บอมทง
เจ้าอ่านหนังสือไม่ออก
แต่กลับเข้าใจโลกดีกว่าข้านัก
ตายจริง…
มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง
สวัสดีนายน้อย เจ้าสบายดีไหม
ข้าชอนยองมาที่นี่เพื่อทักทายเจ้า
แม้แต่สุนัขยังได้รางวัล
เป็นอาหารหนึ่งชามหลังจับขโมยได้
พระราชารับปากจะตบรางวัลให้เรา
แต่กลับป้ายสีและสังหารเรา
เหมือนบิดาเจ้าไม่มีผิด
สุนัขที่แว้งกัดเจ้านายต้องถูกสังหารให้สิ้น
ข้าอุตส่าห์นึกว่าเจ้าจะแตกต่างไปจากทุกคน
ทำไมทำแบบนี้
เจ้ากล้าพูดแบบนั้นได้ยังไง
ข้ามันโง่ที่ผูกมิตรกับทาสชั้นต่ำ
ข้าเกลียดตัวเองจริงๆ
ข้าไม่เคยขอให้เจ้าเป็นสหาย
ข้าควรจะ
เลี้ยงสุนัขแทน
ใช่แล้ว…
เจ้ากับเมียเจ้าก็เหมือนกันไม่มีผิด
ชอนยอง ไอ้สารเลว
- เร็วเข้า - ทางนั้น
เมื่อเจ้าตีตราข้าเป็นคนทรยศ
นั่นคือสิ่งที่ข้าจะเป็น
เร็วเข้า
ตามมันไป ทางนั้น
หัวของคนทรยศหายไปแล้ว
(กบฏ)
ข้าสั่งประหารจารยอง ตามคำแนะนำอันภักดีของเจ้า
แต่กลับมีคำร้องเรียนหลั่งไหลเข้ามา…
ขอให้ข้าแก้ไขสิ่งที่ผิดให้เป็นถูก
โดยให้เจ้ารับผิดชอบเสีย
ข้ายังได้ยินว่าเกิดการจลาจลทั่วทั้งแผ่นดิน
ข้าควรจะทำยังไง
งดงามยิ่งนัก
แปลกใจจริงๆ ที่มันยังอยู่ในโชซอน
ผีฉกจมูกกับลูกน้องย้อนกลับไปที่ซุนชอน
พวกมันตั้งใจจะกลับไปเอาหีบสมบัติที่ซ่อนอยู่
เพื่อนำมาถวายแก่พระองค์พ่ะย่ะค่ะ
"หีบ" เหรอ
หากมีสมบัติมากขนาดนั้น…
เราขายมันให้พ่อค้าของเก่าชาวหมิง…
เพื่อใช้เป็นทุนสร้างวังคยองบกขึ้นมาใหม่
ที่ไหนล่ะ
หีบสมบัติอยู่ที่ไหน
พวกมันซ่อนอยู่ที่ไหน
(ข้าอีจงรยอจากกรมสืบสวน)
อีจงรยอ
เจ้าต้องการอะไร
เทพเจ้าชุดน้ำเงิน
เราให้ทหารญี่ปุ่นที่ยอมจำนนแต่โดยดี
เข้าร่วมกองทัพและแอบไปหาสมบัติเถอะพ่ะย่ะค่ะ
ปากที่ไร้ปรานีของพวกเสนาบดี จะต้องต่อว่าข้าจนหูชาแน่
ถ้าเราบอกพวกเขาว่า เราทำไปเพื่อปราบจลาจล…
ไม่สิ อันที่จริง…
ถ้าพวกมันช่วยปราบจลาจลด้วย
ก็เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว
พวกสาวกของคิมจารยองที่เหลืออยู่
ข้าจะใช้โอกาสนี้กวาดล้างพวกมัน
แม่ทัพญี่ปุ่นที่ยอมจำนน จะเป็นผู้นำหน่วยทหารแปรพักตร์
ชื่อใหม่ของเขาคือคิมชุงมยอน
ฝ่าบาท
แม่ทัพญี่ปุ่นผู้นั้นควรถูกประหารทิ้งถึงจะถูก
ไม่ใช่ให้ไปฆ่าประชาชนของเรา โปรดทรงทบทวนด้วยเถอะ
- ทรงทบทวนด้วยเถอะ - ทรงทบทวนด้วยเถอะ
พวกมันจุดไฟเผาวังของข้า และกล้าปาหินใส่พระเจ้าแผ่นดิน
นั่นน่ะเหรอประชาชนของข้า
เจ้ายังนับมันเป็นคนอีกเหรอ
ในอดีต ข้าเคยตั้งหน่วยรบแยกขึ้นมา
ในหน่วยมีแต่ทหารญี่ปุ่นที่ยอมจำนน
ในตอนแรก ผู้คนก็ตกอกตกใจ
แต่ข้ามีเหตุผลของข้า
ตอนนี้ชุงมยอนเป็นราชบริพารของข้า
ฉะนั้นไม่ต้องยกอดีตของเขาขึ้นมาพูด
นอกจากนี้ ข้าขอแต่งตั้งอีจงรยอแห่งกรมสืบสวน
ให้เป็นหัวหน้าหน่วยลงทัณฑ์
เขาจะนำหน่วยใหม่ที่เพิ่งก่อตั้ง ไปกวาดล้างคนทรยศ
เพื่อให้เห็นว่ากฎหมายนั้นเข้มงวด
กระหม่อม จงรยอ
น้อมรับบัญชาฝ่าบาทเพื่อวางรากฐาน
ในการฟื้นฟูชาติเราขึ้นใหม่
ท่านพี่
เกิดอะไรขึ้น
นึกว่าตอนนี้เจ้าจะมีตำแหน่ง ในราชสำนักแล้วซะอีก
เกิดอะไรขึ้น สภาพเจ้าดูไม่จืดเลย
ตายแล้ว
เฮ่ย
ข้าบอกว่ายังไง
ข้าบอกเจ้าว่ายังไง
ข้าบอกว่าอย่าไปใช่ไหม ข้าบอกว่ายังไง
- ปล่อยเขาเถอะ - หยุดนะ พอที
ข้าบอกแล้วว่าอย่าไป
ดูสิ่งที่เจ้าทำสิ
- หยุดนะ - เจ้าทำไปเพราะอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น
ข้าบอกเจ้าว่าอย่าไป
แล้วดูสิ่งที่เจ้าทำ
ดูสิ่งที่เจ้าทำลงไปสิ
ชักมีดจะทำอะไรน่ะ
เฮ่ย ชอนยอง
วันนี้เรามาประลองฝีมือกัน
- หยุดนะ - คุยกันดีๆ เถอะ
เอาจริงเหรอ
นั่นอะไร
เจ้าทำอะไร
คิดจะโค้งคำนับพระราชาหรือไง
ไม่ได้
ข้าเดินทางสายนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว
(ชวด)
เจ้ารอดจากสงครามได้ก็จริง
แต่ถ้ากบฏ เจ้าไม่รอดแน่
จะตายเพราะรบกับพวกญี่ปุ่น
หรือตายเพราะต่อต้านกษัตริย์
มันก็เหมือนกันนั่นแหละ
พวกเรามีกันราวๆ 30 คน เราก่อการกบฏไม่ได้หรอก
เราหาคนมาร่วมด้วยได้
แค่ติดประกาศ พวกเขาก็จะแห่แหนมา เหมือนกับปลาช็องออลี
แล้วจะให้พวกเขากินอะไรใส่อะไร
ท่านบอกข้าไว้นี่นา
ว่าพวกญี่ปุ่นมีสมบัติซุกซ่อนอยู่
รอเดี๋ยวก่อน
ตอนที่เราจับผีฉกจมูกได้
จำเกวียนเปล่าที่พวกญี่ปุ่นลากมาได้ไหม
ข้าสงสัยว่าทำไมพวกมัน ถึงลากเกวียนหนักๆ เข้าป่า
เพื่อขนสมบัติที่ซ่อนไว้
พอมาคิดดู ต้นไม้ใหญ่ทุกต้นถูกทำตำหนิไว้
ใช่แล้ว
ใช่แล้วล่ะ เรากลับไปที่นั่นกัน
หากคิดกบฏ เราก็ต้องเร็ว
รีบไปกันเถอะ
ตรงนี้ ข้าว่าจุดนี้แหละ
ใช่ ที่นี่ไง
- ไหนๆ - ให้ตายสิ
เราเจอสมบัติแล้ว
เราต้องมีเกวียนอย่างน้อยอีกสองคัน
เราจะไปหาเกวียนจากไหน
ให้ม้าแบกที่เหลือไปเถอะ
จะเอางั้นเหรอ
ข้าว่านั่นไม่ใช่ธุระของพวกเจ้าอีกแล้วล่ะ
- ทำอะไรน่ะ - ท่านกุนซือ
- อยู่เฉยๆ - ท่านเป็นอะไรไปเนี่ย
- เห็นเราเป็นพวกญี่ปุ่นหรือไง - ทำอะไรน่ะ
- อยู่เฉยๆ - อย่าเข้าไปยุ่ง
หากเจ้าหวังจะเสี่ยงชีวิตก่อกบฏก็ยืนอยู่ตรงนั้น
แต่หากคิดจะแบ่งสมบัติแล้วไปมีชีวิตที่มั่งคั่ง
ก็มายืนข้างหลังข้า
บ้าเอ๊ย
เสี่ยงชีวิตมาเจ็ดปี พวกเราเหลืออะไรบ้าง
ในยามนี้ เสี่ยงชีวิตนั้นลำบาก
- แต่ใช้ชีวิตมันง่ายกว่า - ไม่จริง
ถ้าท่านหวังจะมีชีวิตอยู่จริงๆ
ทางเดียวคือสู้ให้ชนะขอรับ
ถ้าเราหยุดตรงนี้
พวกมันจะไล่ล่าเราไปชั่วชีวิตและฆ่าเราในที่สุด
เลิกพูดไปเรื่อยเถอะ
ถ้าอยากถูกข้าหวดกบาลแตกก็ไปยืนตรงนั้น
นั่นเจ้าทำอะไรน่ะ
โธ่เว้ย
ถึงถูกฆ่าพรุ่งนี้ก็ช่าง แต่ขอข้าได้อู้ฟู่สักครั้งเถอะ
แล้วพวกเจ้ายังกล้าพูดว่า
พวกเจ้าเป็นนักรบใต้บัญชา ของแม่ทัพคิมจารยองอีกเหรอ
มัวรออะไรอยู่ ขนสมบัติขึ้นเกวียนสิ
ไปกัน
- พี่บอมทง - ไปเถอะ
เขาไม่อยากไป จะพาเขาไปทำไม
มองตรงไปเถอะ
เจ้าอยากจะกลับไปไหม
แต่ความตายรอเจ้าอยู่นะ
ขอรับ
กลับไปซะก่อนที่พวกเขาจะถูกสัตว์ป่ากิน
ลาก่อนนะ
ข้าอยากมีชีวิต
ไชโย ช่างน่าตื่นเต้น
ข้าอยากอยู่ในจวนหลังใหญ่
ไชโย ช่างน่าตื่นเต้น
ข้าอยากกินให้อิ่มหนำ
ไชโย ช่างน่าตื่นเต้น
ข้าอยากกินอาหารชาววัง
ไชโย ช่างน่าตื่นเต้น
ชอนยองอยู่ไหน ผู้นำของเจ้าน่ะ
ทำไมผีฉกจมูกถึง…
ไอ้กบฏพวกนี้ ตัดหัวมันซะ
เฮ่ย เจ้าหนูมาทำอะไรที่นี่
เกิดอะไรขึ้นที่นี่ นี่มันอะไรกัน
ท่านกุนซือ
ท่านควรจะ
ตายด้วยมือข้าสิ
"ข้าจะแขวนศีรษะรอเจ้าอยู่"
"อีจงรยอ"
ขนมันมาไว้ตรงนี้
มัดให้แน่นๆ
เรือจะมาถึงตอนน้ำลง
หน่วยเราจะเฝ้ายามรอจนถึงตอนนั้น
ให้ราชองครักษ์ไปตามหากบฏที่เหลือ
ขอรับ
ไอ้ชาติชั่ว
ข้าจะฆ่าพวกมันให้หมด
รอเดี๋ยว
ข้าว่ามันแปลกๆ
- เล็ง - เล็ง
อะไรเนี่ย
ตายจริง
เราเองก็เป็นหน่วยทหาร ที่ได้รับบัญชามาจากฝ่าบาท
เจ้าก็คิดก่อการกบฏด้วยหรือไง
"เราก็เป็นทหารของฝ่าบาท เจ้าทรยศ…"
เจ้าคือศัตรูชั่วชีวิตที่พวกเราหมายล้างแค้น
เจ้าจะไม่ได้ไปจากที่นี่แบบเป็นๆ
มันไม่ได้คิดจะให้เรากลับไป
เราจะเคี้ยวเนื้อของเจ้า
ถลกหนังเจ้าแล้วเอามาห่มคลุมนอน
ยิง
เจ้าให้พวกเราเป็นคนดูแลปืน เจ้าพวกโง่
อย่างที่ข้าคิดไว้เลย
ถ้าอุดลำกล้องไว้ ปืนจะระเบิด
เห็นแล้วนึกถึงความเละเทะ ของโชซอนในตอนนี้เลยว่าไหม
- ทุกคน - ขอรับ
เกิดบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย
น่าขำสิ้นดี
หมอกลงหนาแล้วขอรับ
ข้าน้อยไม่แน่ใจว่าเราจะออกเรือทันไหม
เราไม่ได้รีบร้อนอะไร
- ขอรับ - ใต้เท้า
น่าสนใจดีนะ
เจ้าสองคนแตกต่างแต่ก็คล้ายคลึงกัน
คล้ายคลึงแต่ก็แตกต่าง
เจ้ากับเทพเจ้าชุดน้ำเงินน่ะ
ทำไมกัน
เจ้าเป็นอะไรกับเทพเจ้าชุดน้ำเงิน
เจ้าแตกต่างแต่ก็คล้ายกัน
คล้ายกันแต่ก็แตกต่าง
โทสะในดาบเจ้าแตกต่างจากของเขา
ทำไมเขา
ถึงได้มีดาบของเจ้า
เขาขโมยไปเหรอ
เทพเจ้าชุดน้ำเงินขโมยดาบของเจ้าไปเหรอ
ข้ายกดาบให้เจ้านั่น
มันบอกว่ามันยกดาบให้เขา
ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าหรอก
ตอนที่เราแลกเปลี่ยนเชลย เจ้าจะมีค่าเท่ากับทหารของข้านับร้อย
ถ้าไว้ชีวิตเจ้า เราจะช่วยทหารเราได้นับร้อย
แม่ทัพของเราจะไม่ฆ่าเจ้า
พวกเจ้าเป็นคนประเภทเดียวกัน
ข้าจึงจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างเท่าเทียม
เทพเจ้าชุดน้ำเงินขอรับ
เทพเจ้าชุดน้ำเงิน
เขามีประโยชน์ต่อข้า
ดีกับเขาหน่อย อย่าได้ฆ่าเขา
เขามีประโยชน์ต่อท่านแม่ทัพ
ท่านจึงอยากให้เจ้าละเว้นชีวิตเขา
ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งคู่
เอาเท้าข้ามาสิ บ้าฉิบ
เป็นอะไรไหม
ไอ้เจ้า…
ได้ตัวแล้ว
นังสารเลวชั้นต่ำ
อย่าทำเป็นสำออยไป
มีคนที่ตายเพราะถูกตัดหัวอยู่นะ
แล้วคนที่ถูกเผาจนตายล่ะ
ข้าจะสับเจ้าให้เป็นชิ้นๆ
แล้วโยนเข้ากองเพลิงที่โหมกระหน่ำ
บิดาข้า
มารดาข้า
บุตรชายข้า
และภรรยาข้า เจ้าจะต้องทรมานกับสิ่งที่ทำต่อพวกเขา
เจ้าเชื่อแบบนั้นมาโดยตลอด
หรือนั่นคือสิ่งที่เจ้าอยากเชื่อกันแน่
ข้าพยายามช่วยพวกนาง
แต่เมียเจ้ากระโดดเข้ากองไฟ
โดยมีลูกชายอยู่ในอ้อมแขน
ไอ้คนสารเลว
ไม่มีทางหรอก
นางจะทำแบบนั้นทำไม
ทำไม
นางเรียกข้าว่าเดียรัจฉาน
ข้าเบื่อจนคร้านจะรอแล้ว
ตายซะ
ชอนยอง
ข้ายังเป็น…
สหายของเจ้าไหม
ข้าขอโทษ
จงรยอ
เหมือนที่ข้าเห็นในฝันเลย
เจ้ากรมคลัง
พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท
เราจะตัดต้นสนบนเขานัมซานเมื่อไหร่
คือว่าเรื่องนั้น
ในฤดูร้อน ต้นสนมันชื้นพ่ะย่ะค่ะ
ขันทีคิมขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ
เข้ามา
เห็นว่ามีเรือสินค้ามาถึงท่าเรือฮันคังจิน
มันประดับธงราชองครักษ์พ่ะย่ะค่ะ
ยังหาตัวจงรยอไม่เจองั้นเหรอ
พวกเขาค้นจนทั่วแล้วแต่ไม่เจอเลยพ่ะย่ะค่ะ
เรือมันจะแล่นมาเองได้ยังไง
ทหารหายไปหมด ข้าไม่อยากจะเชื่อ
เอาสิ เปิดมันเลย
ทำไมใช้เวลานานนัก
ทางนี้ กุญแจพังแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ดี
สับมันต่อไป
พ่ะย่ะค่ะ
เปิดมันเลย
เกลือนี่มันอะไร
- หีบนี้ก็เปิดได้แล้ว - ทางนี้ด้วย
- เราเปิดได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ - เราเปิดได้แล้ว
เปิดได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ
ลงมือขุดสิ
พ่ะย่ะค่ะ
คว่ำมันเลยก็ได้
ฝ่าบาท
(โกลาหล)
ฟังทางนี้
เพื่อลงโทษผู้ที่สูบเลือดสูบเนื้อปวงประชา
เราทุกคนจะต้องรวมพลังกัน
- ใช่แล้ว - ใช่แล้ว
เหมือนเดียรัจฉานที่น่าเกรงขามตัวนี้
ใช่แล้ว
เอานี่ กินมันเข้าไป
คำว่า "เดียรัจฉาน" นั้น
เดิมทีมาจากคำว่า "ปวงชน"
ในเมื่อปวงชนคือสัตว์ร้าย
พวกมันจะหวาดกลัวเราก็ถูกแล้ว
- ใช่ - ใช่
การตั้งชุมชนคือวิธีที่ดีที่สุดในการหาคนมาร่วมด้วย
ในเมื่อแดทงคเยล้มเหลว เราก็ควรคิดชื่อใหม่
ชื่อบอมทงคเยล่ะเป็นไง
"แผ่นดินที่ทุกคนเป็นหนึ่งเดียวกัน"
บอมทง
ฟังดูเข้าท่านะ
แปลว่าข้าเป็นหัวหน้าหรือเปล่า
เราต้องมีหัวหน้าด้วยจริงๆ เหรอ
มาเถอะ
มาสนุกกัน
คำบรรยายโดย วรพล ถาวรวรานนท์