Poprzednio w Ransom Canyon…
- Powiesz mu? - Chcę być delikatna.
On wszystko dostawał na srebrnej tacy.
- Łącznie z górą długów. - Serio?
- Obiecaj, że nic nie powiesz. - Obiecuję.
Przez ciebie tracimy miliony!
Twój ojciec uczynił mnie zarządcą.
Możemy cię odwołać.
Podpisz to i będziesz miał mnie z głowy.
- Tego chcesz? - Nie, ale powiedz prawdę.
Nie żyje. Przesuń się.
Wyjdziemy z tego.
Ten chłopak siedzi w areszcie przez ciebie.
Ma tam zgnić z powodu tego, co zrobiłaś Randallowi?
Wracaj do Austin.
Coś wykombinuję.
- Czemu mu nie powiedziałeś? - Czego?
Że żałujesz odprawienia jego matki?
Że go szukałeś? Chciałby to usłyszeć.
Przejadę się i pomyślę.
Wystawił mnie do wiatru staruszek, który beze mnie by się rozsypał.
Cap cię wystawił? Coś jest nie tak.
Cap?
ZGODA NA EMANCYPACJĘ NIELETNIEGO
Cześć.
Co u Ellie? Martwię się.
Mocno to przeżywa, ale ją wspieram.
Wiem.
A ty jak się trzymasz?
Teraz martwię się tylko o Ellie.
Tak.
Kanapka z indykiem.
- Musimy pogadać o pogrzebie. - Nie.
Jest za wcześnie.
Minęły trzy dni. Musimy.
Dlaczego?
Cap nie chciałby…
takiego zlotu ludzi, którzy miło o nim mówią.
- To nie w jego stylu. - Żartujesz?
Siedziałby w pierwszym rzędzie.
Sączyłby whisky i przyglądał się, jak nieporadnie się mu wdzięczymy.
Przynajmniej uszanujmy jego ostatnią wolę, grzebiąc go na jego ziemi.
A co z jego wolą sprzedaży ziemi?
Ją też uszanuję.
I wszystkie pieniądze oddam tobie i Ruth.
A potem co?
- Wyjedziesz stąd. - Hej.
Nie ruszę się stąd.
Obiecuję.
Chodź tu.
Nie przywykłam do takiej ciszy.
Tak.
Rzeczywiście jest inaczej.
Jakby zniknęła jakaś magia.
Magia i kilka ohydnych obelg.
Nie zapomnę, że całkiem niedawno przywróciłaś mnie do świata żywych.
Naprawdę?
Owszem.
Możesz zrobić to samo dla Ellie i miasteczka.
Trudne zadanie.
Wierzę w ciebie.
Zróbmy to.
KANCELARIA
SALA TANECZNA U GRACIE
- Boże. - Co jest?
To od Austin Water & Power.
Grożą mi pozwem, jeśli nie zwrócę „zainwestowanych przez nich pieniędzy”.
Miało być bez zobowiązań.
Osiemdziesiąt tysięcy?
- Cholera. - Mam tydzień na wpłatę pierwszej raty.
Skąd wezmę tyle pieniędzy?
Chcą w ten sposób dopaść mnie.
To moja wina.
- Pozwól, żebym to zapłacił. - Nie.
Dziękuję, ale nie potrzebuję ratunku.
Robią, co mogą, by zmusić mnie do sprzedaży ziemi.
Mówię poważnie.
Coś wymyślę.
Chodź.
Po prostu…
nie rozumiem.
Nie chce moich odwiedzin, a przychodzę codziennie.
Chcę tylko wiedzieć, że nic jej nie jest.
Wszystko u niej dobrze.
Wyliże się.
Potrzebuje czasu.
Co u ciebie?
- Widziałeś się z bratem? - Tak.
On też nie chciał ze mną gadać.
Podpisał papiery bez wahania.
Przykro mi.
Nie mam już nikogo.
Nie mogę jej stracić.
Przekaże jej to pan?
Nie możesz go wiecznie unikać.
A po kim to mam?
Ty też potrafisz unikać ludzi.
Co to ma znaczyć?
Cześć.
Co u Ellie?
Cóż…
No tak.
Wiem.
- Mogłam to zrobić wcześniej. - W porządku.
Wiem…
o tobie i Statenie.
Zawsze wiedziałem.
Tak mi przykro.
Mnie również.
Chciałem, żeby się udało.
Bardzo chciałem.
Liczyłam, że mi to ułatwisz i zachowasz się jak dupek.
Chciałem nim być.
Nie potrafiłem.
To, co zrobiłaś dla mojej siostry,
będąc przy niej do samego końca.
- Jak mam ci za to dziękować? - Nie musisz.
Ona chciała, żebyś był szczęśliwa…
i chciałem być tym, który ci to da.
Skoro to niemożliwe, to w porządku.
Wracasz do Nowego Jorku?
Nie wiem.
Wkrótce musisz zdecydować.
Tak.
Cóż…
Hej,
rób to, co cię uszczęśliwia.
- Dobrze? - Dobrze.
W porządku.
Słuchaj…
Tak?
Czy to było prawdziwe?
Ty i ja?
Oczywiście.
Garnitur twojego taty.
Wiem.
Mówiłaś, że zaprosiłaś tylko parę osób.
Tak.
Ogród ładnie wygląda.
Spodobałoby mu się.
Nie możesz sprzedać.
On by tego nie chciał.
Dobrze wiesz.
A ty czego chcesz?
Żebyś ocalił to miejsce.
I żebyś postąpił właściwie.
Spróbuję.
Yancy. Cześć.
Dzięki za przyjście.
Miło było was poznać.
Nie ekscytuj się. To ulubienica Capa.
Lucas!
- Jak leci, Lucas? - Co tam?
Jak leci, stary?
Dzięki, że przyszedłeś.
Nie ma sprawy. Moje kondolencje.
Dzięki za przybycie.
Jak się macie?
Nie wierzę, że on umarł.
Wiem.
Przestań się gapić.
Próbuję ustalić, który z nich bardziej mnie wkurza.
On ma Billy’ego Brinksa.
A ty masz mnie.
Zgadza się.
Jak się masz?
- Nie wiem, jak to opisać. - Nie musisz.
A ty jak się trzymasz?
Opowiedz, bo chcę się od tego oderwać.
Dobrze.
Cap był…
Nie.
Powiedz coś innego.
Dobrze.
Chyba będę musiała zamknąć bar.
- Co? - AWP żąda zwrotu pieniędzy.
Quinn.
- Tak. - Czemu nic nie powiedziałaś?
Byłaś…
Miałaś dużo na głowie, a wiem, jak bardzo…
Po prostu wiem.
I nie jestem pewna, czy istnieje łatwe rozwiązanie.
- Przykro mi, Quinn. - W porządku.
To ja wplątałam cię w interesy z nimi.
Ellie, to nie twoja wina.
Słowo honoru.
Chodź tu.
Czemu milczysz?
Przepraszam.
- Sporo się dzieje. - Wiem.
Chcę tylko pomóc, ale nie mogę, jeśli ze mną nie porozmawiasz.
Nie będzie stypendium, uczelni.
- To jeszcze niepewne. - Ale tak jest.
Zawsze będę przy tobie.
Wiesz to, prawda?
A co z Kitem?
Pytasz o papiery?
Podpisał je.
Nie sądziłem, że to zrobi.
Chętnie pozbył się tego ciężaru.
W porządku.
Chcę tylko ciebie.
I jeśli mamy zostać w Ransom, niech tak będzie.
Nie zostawię cię.
Przynajmniej teraz coś nas łączy.
Tak.
Chyba tak.
Przykro mi, tato.
Wiem, jak ci na niej zależy.
Nie żałuj ani mnie, ani siebie.
Tę rundę przegraliśmy, ale liczy się, co zrobimy później.
Gdy ostatni raz go widziałem, robił to samo.
- Żałował przeszłości? - Tak.
To też. I popijał whisky.
Zabawne.
Chciałem się zemścić,
ale chyba szukałem czegoś innego.
Akceptacji.
Miłości.
Ale Cap tego nie miał.
Nie dla mnie.
Nie winię go za to.
Ellie chce, żebym postąpił właściwie, ale sam nie wiem, co to znaczy.
Cap chciałby, żebym się stąd wyniósł.
Nieprawda.
- Skąd to wiesz? - Bo mi powiedział.
Szukał cię.
Ciebie i twojej matki.
Szukał was przez wiele lat.
Nienawidził się za to, co zrobił.
Chciał to naprawić.
I chciał ci powiedzieć.
Ale niestety nie miał szansy.
Co powinienem zrobić?
Tylko ty możesz zdecydować.
To stypa.
Może pora, by Yancy Grey też umarł?
Jesteś Fullerem.
Zawsze byłeś.
Ransom zrobiło się smutniejsze.
- Owszem. - Jak tam interesy?
Dobrze wiesz.
Ty za tym stoisz?
- Za czym? - AWP chce zwrotu pieniędzy.
Nie, ale o tym wiedziałem.
Sądziłem, że właścicielka tego prosperującego lokalu
publicznie poprze budowę rurociągu.
- Nie tak się umawialiśmy. - Masz mało czasu.
Być może.
Prędzej zamknę lokal, niż będę grać w te gierki.
Gierki.
Myślisz, że nie mówię poważnie?
Skarbie.
Bark się zagoi i wszystko wróci do normy.
Wiem o mamie i Kicie.
Podsłuchałam was, gdy wczoraj tu przyszła.
Nie wiem, co mam myśleć.
Słuchaj…
Ale wiem też, że to nie ja powinnam rozwiązać ten problem.
Bo to przez ciebie ona odeszła.
Nie pozwól, by Kit gnił w tej celi.
Postąp tak, jak trzeba. Musisz.
Chodź.
Nie możesz zamknąć U Gracie, bo za dużo w to włożyłaś.
Nie mam wyboru.
Mówiłem, że ci pomogę.
A ja grzecznie ci odmówiłam.
Może pora odpuścić.
Na rzecz czego?
Nowego Jorku?
Zaoferowano mi półroczny kontrakt w tamtejszej filharmonii.
Rozumiem.
Kiedy zamierzałaś mi o tym powiedzieć?
Nie wiem.
Omotałaś mnie, by mnie rzucić? Taki był plan?
Mały romansik, a potem powrót do Nowego Jorku.
Quinn, proszę.
Nie.
Staten.
Jestem zmęczona.
Chodźmy spać.
Po co mnie tu przyprowadziłeś?
- Co to jest? - Zaufaj mi, dobrze?
Muszę pomóc Quinn.
To zajmie tylko chwilę.
Nie sprzedam ziemi.
Będę prowadził ranczo, aż mnie tu pochowają.
Obok Capa i mojego staruszka.
Bardzo się cieszę.
To, że będziesz prowadził ranczo, nie że cię tu pochowają.
- Rozumiesz? - Jasne.
Słuchaj.
Wiem, że wiele przeze mnie przeszłaś.
Chrzaniłem tę relację na każdym kroku.
Ale ty zostałaś przy mnie.
- Nikt tak nie robił. - Yancy.
Nie, zaczekaj.
Przez całe moje życie podejmowałem
jedną złą decyzję za drugą.
Ale jak teraz nie zrobię tego, co trzeba, popełnię największe głupstwo w życiu.
Co zrobisz?
Wyjdź za mnie.
Tutaj.
Dziś. Ruth dała mi pierścionek.
- Powiedziała, że tutaj… - Żartujesz sobie?
Spodziewałem się innej reakcji.
To szaleństwo.
Chcę lepiej znać mojego męża.
Znasz mnie. Naprawdę.
Wiesz o mnie dosłownie wszystko.
Na dobre i na złe.
Proszę, byś zaryzykowała.
- Załatwiłem już księdza. - Załatwiłeś? A jeśli odmówię?
Nie odmawiaj.
Mam imprezę w sali tanecznej.
A ja mam resztę życia.
Wpadnij po imprezie.
Będę tu czekał.
Tak długo, jak będzie trzeba.
Ale płacę księdzu za godzinę, więc…
Co ty na to, Ellie Estevez?
Przemyślę to.
To nie odmowa.
Nie.
No dobra.
Czuj się jak u siebie w domu.
To jest mój dom!
Myślałem, że choć przywitasz się na stypie.
Atakuj mnie, ile chcesz.
Ale ostrzegałem cię, żebyś zostawił Quinn w spokoju.
Próbowałem odgrywać zatroskanego ojca.
Chryste.
Chciałem, byś odniósł wrażenie, że masz na to jakiś wpływ.
Ale twoje dni jako zarządcy są policzone.
Doprawdy?
Podważę twoją pozycję zarządcy.
Na jakiej podstawie?
Nie jesteś przy zdrowych zmysłach.
Od śmierci Randalla.
Nie można ci ufać.
Działasz chaotycznie, jak twój dziadek.
Więc o to chodzi.
O twojego ojca.
Tak.
Masz w dupie Austin Water & Power.
Nie możesz znieść faktu, że dziadek dał ranczo mnie.
I zobacz, co z tego wyszło!
Przed śmiercią Cap zgodził się sprzedać.
Wiem.
Zostałeś sam, więc idę ci na rękę.
Rozejrzyj się, synu.
Niebawem będziesz patrzył na to miejsce z innej…
perspektywy.
Przykro mi, że tak to wszystko wyszło.
- Wiem, że mi nie wierzysz. - Bo tak jest.
Nie chciałem tego.
- Śmierci Capa. - Ale?
On był już stary.
- I… - I co?
Śmiało, powiedz to.
Nie o to nam chodziło?
Pomijając tragiczne okoliczności.
Nie rezygnuj z tego. Nie dla…
Dla niej?
Uważaj na to, co powiesz.
Dwadzieścia dwa miliony. Tyle dostaniesz za ranczo Fullera.
Dwadzieścia dwa miliony dolarów! Zastanów się.
Odrzucisz taką ofertę?
Dostaniesz nowe życie. Jakie tylko będziesz chciał.
Wiem, że Ellie jest wyjątkowa.
Rozumiem to.
Ale możesz mieć wszystko i kogokolwiek zechcesz.
Wiem, kogo chcę.
I ona nie ma ceny.
- Ożenię się z nią. - Daj spokój.
Skończyłem z tym.
Znajdź inny sposób.
Z nami koniec.
Nie podam ci ręki.
W porządku?
Tak.
Mam dosyć tych śmierci.
Rozumiem.
Kiedy im powiemy, że to chyba koniec?
Nie powiemy.
- Jadę do Nowego Jorku. - Brzmi jak koniec.
Nie, wezmę tę posadę.
Zarobię dla nas nieco forsy.
Czyli nie zamykamy?
To zależy.
Co zrobisz ze swoją nową posadą?
Chcę, byś została moją wspólniczką.
Dawno miałam to zrobić.
Tak!
Pokażmy im, jak to się robi.
Możemy pogadać?
O co chodzi? Coś nie tak?
Co takiego?
Myślę, że…
wszystko potoczyło się zbyt szybko.
Dałam się ponieść.
Chyba nie jestem gotowa na coś poważnego.
Życz mi szczęścia.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Wyjdę za niego.
Dzisiaj.
Nie możesz.
Mogę i to zrobię.
On ma złe serce.
Może i kiedyś miał, ale ty też.
Byłeś moim pierwszym złym facetem.
- To było dawno temu. - Masz rację.
I się zmieniłeś.
Czemu on nie może?
Pozwól mi odejść.
Wielka szkoda, co? Mówię o Capie.
Nienawidził cię.
Nawet zanim wykorzystałeś jego wnuka, żeby odebrać mu ziemię.
On nie żyje.
Nie musisz już go bronić.
Przyznaj, wkurzyłeś się, że straciłeś tamtych klientów.
Robisz z siebie pośmiewisko!
Zawsze chciałeś tego, co ja mam!
Spójrz, jak się wystroiłeś.
Przynajmniej nie śmierdzisz krowim gównem.
Co to w ogóle za zapach?
Lawenda?
Tak.
Gdyby moja siostra cię zobaczyła!
- Staten, nie! - Ty bankrucie!
- W moim barze? - Już dobrze.
- Dobra, przepraszam. - Obiecałeś, że nic nie powiesz!
- Wiem. - Wiesz?
Ale i tak nie szanujesz moich próśb i wygadujesz to przy wszystkich?
Słuchaj… jego stać na każde świństwo.
Zawsze chciałam tylko ciebie.
Ale ty chyba tylko pragniesz swojego bólu.
Od dziewiątego roku życia wiedziałem, że będę z Lauren Brigman.
A potem…
pojawiłeś się ty.
Wybacz.
Równy z ciebie gość, wiesz?
Jak jej nie odzyskasz, ja to zrobię.
Jasne?
Jest włączony?
Dobrze.
Jest tam Lauren Brigman?
Co robisz?
Cześć.
Kiedyś przy strumieniu powiedziałem ci, że się nie boję.
Ale teraz boję się jak cholera.
I ty też się boisz, bo wiesz, że powinniśmy być razem.
Ale to wszystko bez znaczenia, kiedy na ciebie patrzę.
Masz stłuczoną rękę, złamane serce, a mogę naprawić tylko jedno.
Ale to naprawię, jeśli mi pozwolisz.
Mówiłaś, że potrzebujemy tylko siebie, i chcę sprawdzić, czy to prawda.
Albo przynajmniej poprosić cię do tańca.
Nienawidzę cię.
A ja cię kocham.
Ja ciebie też.
Miałeś prowadzić mnie do ołtarza.
Przepraszam! Zna pani Yancy’ego Greya?
Szukam go.
Znam go, ale tu go nie ma.
A kim pani jest?
Jego żoną.
Nie możesz się go pozbyć i być jedynym zarządcą.
On się już do tego nie nadaje, Doug.
Musiałoby się coś wydarzyć, bo „on się nie nadaje” to za mało.
Nie zapominaj o tym jego wyskoku z kupnem paneli słonecznych.
Może to i przesłanka do tego, by spróbować go odwołać,
ale jego poczynania nie wydają się lekkomyślne.
A takie musiałyby być.
To jest do zrobienia, Doug.
Później pogadamy.
Margaret Brigman.
W porządku, dzięki.
Margaret Brigman, jest pani aresztowana. Ma pani prawo zachować milczenie.
Wszystko, co pani powie, może zostać użyte przeciwko pani.
Ma pani prawo do adwokata
albo może zostać on przydzielony pani z urzędu.
Rozumie pani swoje prawa?
Czy chce pani coś powiedzieć?
W porządku.
Hej!
Kit!
- Boże! - Stary!
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Tato?
Cześć, mała.
W HOŁDZIE LORI ROMERO
NA KANWIE POWIEŚCI JODI THOMAS
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz