SERIAL JEST FIKCJĄ,
NIE UKAZUJE PRAWDZIWYCH MIEJSC, OSÓB ANI WYDARZEŃ
ZŁOTA RZEKA
DYREKTOR
Co znowu?
Rzeka Han.
- Gdzie byłeś? - Wpadłem na znajomego.
Przy okazji,
czekałeś na mnie?
Musimy gdzieś pojechać.
Na wyspę Palmi?
Mówiłem, że jesteśmy dobrym zespołem.
Facet mnie wkurza.
Mam z nim pogadać?
To autograf Janga Myeongbu. Wart…
Zamknij się!
Cholera by cię!
Mówiłem, żebyś się tu nie pokazywał!
Dlaczego ciało kapitana wypłynęło?
Idiota!
Wynocha!
Kolejny ciężki dzień w Mangwon?
Jasne.
Najpierw się spociłem, potem zmokłem, potem wskoczyłem do wody.
Ale śmierdzi.
Jak mi dobrze, gdy tak tu siedzę.
To przenieś się do innej jednostki.
Ciągle się kłócisz z sierżantem Hanem.
- Nie masz tego dość? - Mam.
Ale beze mnie sobie nie poradzi.
Kto by go trzymał w ryzach?
Litości.
Nawet teraz pan na niego czeka.
To też trzymanie go w ryzach.
Wzruszające.
Bierze go pan pod skrzydła.
Zajmij się sobą i przestań obgadywać kolegów.
Walnąłeś starszego oficera?
Bo pierwszy awansowałeś?
Ładny przykład dla młodych!
Wywal to. Rzeka jest pełna śmieci.
Idziemy, Chunseok.
Musimy zaczekać na Jisoo. Co tak długo?
Jak mi dobrze. Zimno…
Jak miło!
Kasjerka na nas patrzy.
Nie mogę się zdecydować.
Długo już tam siedzisz.
- Miałaś je potrzymać! - Wybacz.
- Coś ty taki nerwowy? - Przepraszam.
Jeden, dwa, trzy… sześć.
Ale jest nas pięcioro.
To dla sierżanta Hana. Niedługo się zjawi.
Czemu tak dbasz o sierżanta Hana?
Ma takie smutne oczy.
Sierżant Han?
Mówimy o tym samym facecie?
Nie każdy to dostrzega.
Zapłacisz.
- Zaczekaj. - Trzeba zapłacić.
On płaci.
Sierżancie Han!
Kiedy się pan zjawił?
Jakiś czas temu, kapralu Do.
Przenieśli cię do tej jednostki?
Tak jest.
Znacie się?
Pracowaliśmy razem, zanim się tu przeniosłam.
Rozumiem.
Świat jest mały.
Płyniemy na wyspę Palmi?
Szef kazał nam współpracować.
Wiem, ale czy to nie był twój pomysł?
Oczywiście, że nie.
Muszę coś sprawdzić.
Jeśli wszyscy popłyniemy,
nikt nie będzie pilnował naszego rejonu.
Z tego, co wiem,
naszym priorytetem jest ratowanie ludzi, tak?
Nie możemy znienacka zostawić rzeki Han
bez opieki i pomocy.
- Racja. - Naturalnie.
Popłynę sam.
Jesteś częścią zespołu.
Dobrze, płyń. Damy radę.
Płynę z tobą.
A ty dokąd?
Musi mieć partnera do nurkowania.
Płynę z nim.
Skoro jesteście tacy kompetentni,
Yichon poradzi sobie beze mnie.
Coś w tym jest.
Na razie.
- Na razie. - Też z nimi pojadę.
Nie możesz. Kto będzie skakał do wody?
- Znalazłeś coś? - Niewiele.
Chyba nie pojechali mostem.
Kamery nic nie złapały?
Nie. Oglądamy jeszcze inne ujęcia, ale…
Jedźcie prosto na wyspę Palmi.
RATUSZ SEULU
Prezes Hwang nadal czeka.
Nadal?
Coś takiego.
Prezesie Hwang!
Dziękuję za przyjście.
Gdy tak pan mówi,
czuję się jak gość.
Może, gdybym odgrywał rolę gospodarza,
który czeka na gościa, nie wiedząc, kiedy się zjawi.
Właśnie.
Jednak gospodarz zawsze powinien ciepło witać gości.
Prawda?
Oczywiście.
W ten sposób przeprawiają się też promy?
Tak, każdy statek, który tędy przepływa.
To chyba strasznie niewygodne.
Jak to?
Nieważne.
Może nawet bezpieczniejsze.
Nawet ja bym na to nie wpadł.
O czym on mówi?
Porozumienie?
Po co to panu? Nie ma mocy prawnej.
Więc nie ma się czym martwić.
Proszę sobie nie pogrywać.
Oczywiście, że nie.
Chcę zachować pozory.
W końcu to nie moja sprawa.
Walczymy o pana reelekcję.
Chce pan przyciągnąć inwestorów, używając mnie jako przynęty?
W zasadzie tak.
Rozumiem.
Dobrze. Zgoda.
Ale…
jeszcze jeden błąd
i natychmiast wycofuję się z porozumienia.
Zrywam kontakty.
Oczywiście.
Chyba się starzeję.
Spotkajmy się.
- Cześć. - Witaj.
- Jesteś wcześnie. - Tak.
Nie miałeś chyba ochoty,
a jednak przypłynąłeś.
Wykonuję rozkazy.
„Współpraca”!
Chodźmy. Daj kamizelkę.
Daj mi.
- Możemy płynąć sami. - Nie.
Powinniśmy płynąć razem.
Nie znacie okolicy.
Chodźmy!
Witam.
- W czym pomóc? - Policja.
Prowadzimy śledztwo.
Dziękuję za współpracę.
Proszę pana.
Tutaj.
Są dostawcą Promów rzecznych.
Kim pan jest?
Co jest? Wracaj!
Chodź tu!
Wstawaj.
Co?
Jak to upuścisz, wylądujesz w morzu.
Szybciej!
Nie do wiary.
To ty przenosiłeś skrzynie.
- Zaraz. - Znasz go?
Mam kilka pytań.
Nie wiedziałem, że jesteście glinami.
Tak traktujecie ludzi?
Myślałem, że to te dranie wróciły.
Jakie dranie?
Chcieli skorzystać z pieca przez parę dni.
Zapłacili połowę i zniknęli.
Co robili w piecu?
Nie wiem. Naprawdę.
- Na pewno nie brałeś w tym udziału? - Nie!
Nie dali mi się nawet zbliżyć!
- Na pewno? - Tak.
Musiałeś coś widzieć.
Z daleka
widziałem czerwony dym.
Przysięgam, to wszystko.
Czerwony dym? Jak to?
Proszę usiąść.
Co pana sprowadza?
Niespodziewane wizyty wywołują pewien dyskomfort.
Tak jak dzisiaj.
Cztery dziewiątki.
Jedna tona.
To tylko kilogram.
Moja reputacja,
sprawiła, że jestem, kim jestem.
Słucham.
Chcę sprzedać całą tonę.
Zapomniałeś już?
Nie mogę zachwiać rynkiem.
Kupuję najwyżej 200 kilo na raz.
Proszę, zrób tym razem wyjątek.
Dlaczego?
Bo jestem stałym klientem.
Mnie chodzi o zyski.
O pieniądze.
Potrzebna mi gotówka.
Stawiasz mnie w trudnej sytuacji.
Dobrze. Wezmę tonę.
Nie próbuj mnie oszukać. Jeśli nie dostanę pełnej tony,
nigdy więcej nie będzie transakcji.
Dobrze.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Chodzi o morderstwo?
Gdy będę coś wiedział, dam znać.
Proszę pana?
Co dalej?
Spotkamy się z nim.
Tak szybko?
Idziemy.
Witaj.
Ale tu pachnie!
- Ryż z kimchi. - Mogę spróbować?
Jasne, siadaj. Prawie gotowe.
Rozgość się.
Nie jedliście nic?
Nie mieliśmy czasu.
Co się stało? Jedzcie.
Późny lunch.
Coś nie tak?
Nie. Proszę nas nie zostawiać.
Daj spokój, Jisoo. Głupio się czuję.
Dlaczego? Co się stało?
Wszystko dobrze. Jedzcie.
Już wiem, co się stało.
Tylko ty nurkowałeś, tak?
Jest wykończony!
Dlaczego nie nurkowałeś?
Dość tego. Co nowego?
Pamiętasz skrzynie?
Wszystkie są na wyspie Palmi.
Te homary?
Było w nich
coś jeszcze.
Co?
Może złoto?
Dlatego pan Lee dołączył do sprawy.
Kapralu Do.
Przestań się zadawać z Dujinem.
Stajesz się do niego podobna. Wszystko jest podejrzane
Dlaczego duża firma miałaby się zajmować przemytem złota,
gdy ma linię promów i rozkręca projekt First City?
Racja. To bez sensu.
Ale tu śmierdzi. Otwierajcie drzwi, gdy jecie.
Kapralu Do. Pani znowu tutaj?
Jem.
To pani ulubione miejsce na lunch?
Właściwie tak.
Dzięki za żarcie.
Będę dawać znać.
Skończ jeść.
Mówiłem, żebyś się z nimi nie zadawała.
Ty mała…
Co robicie po lunchu?
Ruszamy na patrol.
To wynocha.
Jeszcze jemy.
Wynocha!
Nie mogę na was patrzeć.
- Jedz. - Jasne.
Ukryjemy się gdzieś?
Krążymy w kółko.
Zróbmy większe kółko.
Mam to gdzieś. Wracamy.
Jesteśmy tu na polecenie klienta. Skrzynia wpadła do wody.
Zaraz odpływamy.
Wyjątkowo długi ten patrol.
Jak zawsze.
Dobrze. Płyniemy na statek, potem wracamy.
Szybka rundka.
- Ostatni raz. - Jasne.
Stój!
- Musimy stanąć. - Co jest?
Butla wpadła do wody. Jisoo, bierz sprzęt.
Jak wpadła do wody?
Szybko, przygotuj się.
Tak jest.
Mam wrażenie, że coś kombinujesz.
Tak lubisz nurkować?
Po co ci to, żeby wyciągnąć butlę?
Tylko się rozejrzę.
Daj mi to. Nie dostaniesz, dopóki nie powiesz prawdy.
Chcę sprawdzić, co jest w skrzyniach.
Czuję się oszukany. To przede mną ukrywasz?
A przypłynąłbyś tu?
- Pewnie nie. - Też wiedziałeś?
- Tak. - Hej.
Nie.
To jak? Tak, czy nie?
Dowiedziałem się, gdy się przebieraliśmy.
Chcesz nas powstrzymać?
Jeśli znajdziesz homary, daj spokój.
Zobaczysz, będzie skrzynia homarów.
To ruszamy na homary!
Tak.
- Co się stało? - Wszystko dobrze?
Co się stało? Znaleźliście coś?
Tak, ale wszystko zabrali.
Co znalazłeś? Kto zabrał?
Nikogo nie widziałem.
- Baek Chul. - Chul?
Jeden dźgnięty nożem,
drugi harpunem.
Para idiotów. Cholera!
Chciałeś ich zabić?
To ja tu jestem ofiarą! A ty co?
Też machałeś nożem.
Nie wiedziałem, że to gliny.
Myślałem, że to ludzie Go Giseoka.
Joongtaek, powiedz coś.
Namki ma rację.
Dasz radę iść?
Teraz się martwisz?
Co jest?
Gdzie ten drugi?
To nie Chul?
- Idziemy. - Dobra.
Ej, Chul!
Musimy pogadać!
Hej!
Wsiadaj!
To nie łódź!
Co to jest?
Pada deszcz?
Oduczyłeś się jeździć. Gaz do dechy!
Boże!
Niech to szlag.
A to drań.
Uważaj!
Szybciej!
- Boże! - Cholera!
Hej!
Zbliż się! Szybciej!
Dujin!
Cholera!
Wysiadaj!
Hej!
Chul, zatrzymaj się!
Hej!
- W porządku? - Jesteś ranny?
Czemu się popisujesz?
Gdzie samochód? Gońcie go!
Już po nim!
Cholera!
Szef dzwoni.
- Nie odbieraj. - Słucham?
Nie odbieraj. Dujin, na pewno jesteś cały?
Nie jesteś ranny? Wstań.
Gnój.
Musimy przenieść skrzynię. Nawet na piechotę.
Jak to, na piechotę?
Od tego mogę umrzeć.
Idźcie przodem.
Zostanę tu.
Co zrobisz sam? Kretyn.
Najpierw cię opatrzę.
Mówiłem, żebyś współpracował.
Chciałeś sam rozwiązać sprawę?
Dlaczego? Mów.
Poruczniku Lee! Jest pan mądrzejszy.
Gdy sierżant Han wariuje, ma go pan powstrzymać.
A pan do niego dołączył.
Pchaliście nos w nie swoje sprawy!
Przepraszam.
Za co?
Policjanci powinni ścigać kryminalistów.
Oczywiście, cudownie.
Ale czy to było aż tak pilne,
że zignorowaliście wezwania centrali?
Co jest priorytetem?
Ratowanie życia?
Nie wiem nic o wezwaniu!
To nie jest wymówka!
Nie możesz olewać radia!
Nie wolno ci!
Czy skoczek wyszedł cało?
Naprawdę cię to obchodzi?
Na szczęście uratowaliśmy go, ale nie wiadomo, co będzie.
Wszyscy go znacie.
Wójt wioski rybaków.
Cholera!
Przełknij.
Dyrektorze Go.
Tylko na tyle cię stać?
Przepraszam.
Jeśli potrzebowałeś pomocy, trzeba było przyjść do mnie!
Ktoś inny by wyciągnął towar
i pozbył się tych drani.
No i ukrył wszelkie powiązania z nami.
Rozumiem.
Wiesz, co będzie, jeśli nie dostaniemy koncesji?
Wiesz?
Wszyscy zginiemy!
Tak jest!
Musimy zamienić go na gotówkę, i wpłacić na konto w trzy dni.
Załatw to.
Tak jest!
Cholera!
Nie mogę na ciebie patrzeć. Spadaj.
Jasne?
To mnie wykończy.
Szlag.
Cholera.
Cholera!
Niech to szlag!
Cholera!
Skąd ten starzec ma tyle siły?
Boli jak cholera!
Zajmiemy się Baek Chulem?
Po co?
- Prezes powiedział… - Co?
No, gadaj, kretynie!
Przepraszam.
A ty!
Patrzyłeś, jak ten stary mnie traktuje i myślisz, że jestem słaby, tak?
Oczywiście, że nie.
Właśnie, że tak!
Jedź do szpitala. Sprowadź mi tu dzieciaka i jego matkę.
Zabijemy Baek Chula i wszystkich!
Tak jest.
Ja to wezmę.
Daj.
Ręka cię nie boli?
Weź jutro wolne.
Dujin i ja damy sobie radę. Ale będzie ciężko.
Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak.
To do jutra.
- Do jutra. - Dobrze.
Odpocznij.
Przepraszam.
Jedź do domu.
Dobranoc.
Dobry chłopak, co?
Co znowu?
Odwiedzimy wójta wioski.
Możemy, ale dlaczego jesteś tak poważny?
Wsiadaj.
Jak to?
Wsiadaj.
Chcesz wziąć samochód szefa?
Nie mamy wyboru.
Dostanie szału.
Spoko, zaraz wrócimy.
Ale śmierdzi papierosami!
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Dzięki.
Podobno widzieliście się z Go.
Tak.
Mogłem wam oszczędzić czasu,
gdybyście od tego zaczęli.
Kawa rozpuszczalna?
Lubi pan?
Jestem ze wsi,
lubię rozpuszczalną.
Z ekspresu jest zbyt gorzka.
Wiem.
Trzeba było zostać na wsi,
chyba to panu pasuje.
Byłem na tyle miły, że wpuściłem tu glinę.
Ale chyba nie znasz swojego miejsca!
Panie prezesie.
Czego chcesz?
To był ciekawy przekręt. Przyznaję.
Prawie udała się panu zbrodnia doskonała.
W co ty pogrywasz?
Kiepsko pan to rozegrał.
Zostały ślady.
Wszystko się rozłazi,
są przecieki, prawda?
Dobry chłopiec.
Zgaś to, bo będę śmierdzieć.
Nie cierpię kadzidełek.
Na pewno pójdzie gładko?
Przecież mówię.
Duch babki mi powiedział,
że wydarzy się coś wstrząsającego.
Cholera, brzmi świetnie.
Nie przeklinaj.
Babka się rozzłości.
Oczyścimy się?
Musisz iść. Mam kolejnego klienta.
Chcę zostać.
Wyrzucasz mnie?
Muszę zarabiać.
Rozumiem.
Od teraz wszystkim się zajmę.
Nie martw się.
Pomódl się, zanim wyjdziesz.
I nie zapomnij zapłacić.
Nie zapomnę.
Polegam na tobie.
Co?
Wyglądasz dobrze.
Lepiej, żebym umarł?
Przerobił nas.
Nie jedz tyle. O tej porze to niezdrowe.
Jak utyjesz, nie wleziesz więcej na most.
Nie mam zamiaru.
Mało śmieszny dowcip.
Nie będziemy musieli cię ratować.
On tak poważnie?
Dostał coś za to, czy jak?
Córka zagroziła, że przestanie ze mną gadać.
Wreszcie jej posłuchasz?
Właśnie. Nigdy jej nie słuchałeś.
Teraz zacznę.
Ile dostałeś? Mam nadzieję, że wystarczy na nowe życie.
Nie wiem.
Wynocha!
Tak traktujesz gości?
Co za maniery.
Jest w dobrym stanie. Możemy iść.
- Odpocznij. - Dbaj o siebie.
Chyba jest zdrowy.
Po co przyjechaliśmy?
Cześć.
Masz klientów?
Wejdź.
ZAMKNIĘTE
Co to?
- Nic. - Daj spokój.
Chcesz się napić? Jest automat.
Czego? Chodź.
Masz portfel?
Dlaczego? Co robisz?
Daj, chcę się napić.
MAGICZNY AUTOMAT
Idealny dla niezdecydowanych. Jak ty.
Daj spróbować.
Kup sobie coś w sklepie!
- Daj mi spróbować. - Chodź!
Wyjmij.
Wygrałem!
W sklepie kosztuje 1700, zapłaciłem tylko 1000.
Skąd wiesz? Nie masz dzieci.
Chyba, że o czymś nie wiem.
Wiesz co, odwiedźmy Juna.
Kupiłeś tylko jeden napój. Następnym razem.
Minęło dużo czasu. Kiedy ostatnio tu byłeś?
Już śpi. Kiedy indziej.
Coś ty, chodźmy.
Mówiłem, następnym razem!
Chodź!
Odwiedzamy twojego siostrzeńca.
Jeśli śpi, popatrzymy tylko.
Dlaczego chcesz go nagle odwiedzić?
Traktuję go jak rodzinę.
Za rzadko go odwiedzasz.
Nie wiesz, co przechodzi Eunsook…
Znaczy, twoja szwagierka.
Przychodź częściej.
Jun za tobą tęskni, wiesz?
- Jesteś jego wujkiem. - Jak to?
Często przychodzę.
Jesteś jak jego ojciec.
Przychodź częściej.
Co?
Gdzie Eunsook?
Co tu się dzieje? Okno otwarte.
Dasz sobie radę?
Bo co?
- Bo jest ich więcej. - Co?
Cholera! Nie zbliżaj się!
Trzymajmy się razem. Rozgrzałeś się?
- Nie bardzo. - Ile to trwa?
Dujin!
- Boli! - Cholera!
Cholera!
Eunsook nie odbiera.
Przepraszam, gdzie podział się Jun, z sali 33?
Sprawdzę.
Pojechał na tomografię.
- Gdzie to? - W piwnicy.
Dzięki.
TOMOGRAF
RADIOLOGIA
TOMOGRAF
Już koniec. Może pan wracać do córki.
Kim Okgi, pana kolej.
Jun!
Przepraszam.
Nie ma go na tomografii.
Tak, to jego sąsiad. Chodziło o Han Juna.
Jun, przyszedł twój wujek.
- Wujek Dujin! - Jun!
Gdzie byłeś?
Tak się martwiłem.
Przestraszyłeś mnie.
Ile kupiłaś?
Lubi te magiczne automaty.
Jun, daj coś wujkowi.
Jest taki blady ze zmartwienia.
Proszę wujku, napij się.
Dzięki.
Gotowe.
To prowizorka. Musi iść do lekarza.
Potem.
Odpocznij.
Może trochę dłużej.
Dobra.
Przepraszam.
Ugotuję ci coś. Zjedz, zanim pójdziesz.
Czy Jun dobrze się czuje?
Ciągle trafia do szpitala, potem czuje się lepiej i go wypisują.
Rozumiem.
Nie lepiej, żeby był w szpitalu?
Na wszelki wypadek?
Może.
Ale on się tam strasznie nudzi.
No i rachunki…
Wysadź nas tutaj.
Dobrze.
Podwieziemy was do domu.
Nie, już późno. Wracaj do domu.
- Wniosę Juna. - Nie trzeba.
To już tu.
Uważaj! Tyle schodów.
Dobranoc.
Strome schody.
Jedźmy już.
Czy ktoś ma coś do ciebie?
Co ty gadasz?
To bez sensu. Jun nie zrobił nic złego.
Może Eunsook pożyczyła pieniądze?
Rachunki za szpital muszą być spore.
- Cholerna forsa! - Nie strasz mnie!
Cholerna forsa!
Omal się nie rozbiłem.
Zostawiła lekarstwa.
- O nie. - Zawracaj.
Dobra, trzymaj się.
SZWAGIER
Numer jest niedostępny. Zostaw wiadomość.
Napisy: Anna Łubiarz