Piękna.
- Ja czy pizza? - W sumie obie.
Może pójdziemy w weekend do kina plenerowego?
W ten weekend nie mogę.
Mam plany rodzinne.
Zdradzisz jakie?
Niewiele mówisz o rodzinie.
Wybacz.
Mamy Święto Głodnych Duchów.
Tej nocy dusze naszych przodków
mogą wrócić do świata żywych.
Rodzice uwielbiali to święto w Singapurze, więc próbują odtwarzać je tu z nami.
- Brzmi jak Dzień Zmarłych. - Tak.
Przygotowujemy ucztę
i zostawiamy ją duszom na noc.
To bardzo chińskie.
Musisz gotować dla rodziny, nawet gdy nie żyją.
Może wam pomogę?
Całkiem nieźle gotuję.
To chyba kiepski pomysł.
Przepraszam.
Po prostu czekam na okazję, żeby powiedzieć im o tobie.
Rozumiem. Nie musisz przepraszać.
Ale chcesz, żebym ich poznała, prawda?
- Kiedyś? - Oczywiście, po prostu…
Parę miesięcy temu dokonałam coming outu i długo się do mnie nie odzywali…
Spoko. Moim rodzicom też to chwilę zajęło.
Okej.
Tam. Tak, dobrze.
Siedem, osiem, dziewięć…
Mamy za mało krzeseł.
A stołki kuchenne?
Duch twojego 87-letniego ojca
usiądzie na stołku?
Zdjęcia.
Mogę stać, jeśli mamy za mało krzeseł.
Nie. Zemdli cię od jedzenia na stojąco.
Nie, to na jutro, Allie.
Nadchodzą.
Okej.
Zostawimy zdjęcia krewnych, których zapraszamy.
Nie ma zdjęcia, nie ma kolacji.
Robimy tak, bo Molly ma za dużo krewnych.
Okej. Prababcia Ying.
A tu jest Ciocia Fey.
Znalazłam dziadka.
A to kto?
Wygląda…
Co nie? Wygląda na lesbijkę.
Nie bądź niemiła.
Nie każdy jest homo, Allie.
MAXINE, ’81, NOWY JORK
- Maxine. - Co?
Skąd to masz?
Skleiło się z innym zdjęciem. Kto to?
Nie miałaś czasem takiej kuzynki?
Twojej biu ze?
To chyba wszyscy, co?
Dobrze, schowajcie pozostałe zdjęcia.
Mogę coś na jutro przynieść? Może kwiaty?
Nie. Nie ma potrzeby.
Tylko nie ubieraj się na czerwono, żeby duch cię nie opętał.
I nie zabijaj robaków.
- To mogą być nasi przodkowie. - Okej.
pokój na świecie
Kim jesteś? I jak tu weszłaś?
Sorki! Nie wiem! Masz moje zdjęcie!
To ty? Na tym zdjęciu?
Tak! Jestem Maxine.
Czekaj, czekaj. Przyszłaś na święto?
Nie żyjesz?
Wiem, kicha.
Ale nikt mnie jeszcze nie zaprosił na ucztę.
Ty mnie zaprosiłaś? Nie znam cię.
Jestem Allie.
Chyba jesteś krewną mojej mamy, Molly.
Molly?
Jesteś córką małej Molly!
Brałaś moją niebieską koszulę?
Rozsypałaś chipsy krewetkowe na podłodze?
- Mama potrzebuje pomocy. - Boże, Julie. Puka się.
Czemu? Boisz się, że dowiem się o twojej dziewczynie?
Co? Skąd…
Nie wygadaj się.
Litości. W przeciwieństwie do ciebie umiem dotrzymać tajemnicy.
Nie powiem rodzicom.
Co z nią?
Tylko ja cię widzę?
Mogę ci w czymś pomóc? Masz niezałatwione sprawy?
Nie, przyszłam na imprezę i jedzenie.
A skoro mowa o jedzeniu…
Tu jesteś. Skoczysz do sklepu?
Po jajka z tofu, ciemny sos sojowy i płyn do toalet.
Mamo?
Widziałaś kiedyś ducha?
Nie mam na to czasu, Allie. W sklepach są kolejki.
Idź już, dobrze?
Przyszłość.
Co to? Telefon?
To zdjęcie wewnątrz telefonu?
- Kto to? - Nikt.
W telefonach są zdjęcia. Klawo.
To twoja sekretna dziewczyna?
Może.
Przepraszam.
Niby za co?
Nie sądziłam, że poznam inną osobę w rodzinie,
która jest homo!
Też jesteś lesbijką?
Wiedziałam!
Niesamowite. Czy twoja rodzina wie? Mogę ją poznać? Przyjdzie dzisiaj?
Nie. Maya jest zajęta. Nie może przyjść.
I tak, moja rodzina wie.
Ale jeszcze się z tym nie pogodzili.
- Cholibka. - A twoja wiedziała?
O tobie?
Chyba wiedzieli,
ale łatwiej im było udawać, że nie wiedzą.
Było, minęło.
Maxine, czekaj!
Musimy za nie zapłacić!
Nie wierzę! Jestem starym dziadkiem?
Ma czerwoną czapkę! Myślałam, że to przesąd!
Maxine?
Czekaj, nie!
W mordę, jakie głośne!
O boziuniu!
Maxine! Przestań!
Przepraszam.
Tak nie wolno!
Czemu nie? To zabawne!
Ten dzieciak nauczył mnie SMS-ować, napisałam do Mayi.
Totalnie ma dzisiaj czas.
- Nie wierzę, że można… - Co zrobiłaś?
Cze, kuchana, chcesz wpaszcz na kolasję?
Tak! Super, że jesteś gotowa na ten krok.
Wybacz! Mówiłaś, że jest zajęta.
Nie wiedziałam, że to taka wielka sprawa.
Nie rozumiem, dlaczego nie mogą jej poznać.
Bo tak!
Rodzice nie lubią nawet słowa „homoseksualna”!
Myślisz, że jak zniosą nasz widok?
A Maya jest doskonała.
Nie rozumiesz! Nie są na to gotowi.
Ja nie jestem gotowa.
Allie, wierz mi. Rozumiem.
Ale życie jest krótkie.
Nie możesz go spędzić w ukryciu.
A jeśli nigdy nie będą się tym cieszyć?
Ważne, żebyś ty się cieszyła.
Dziękuję, dziękuję, dziękuję.
Mamo.
Czy mogę zaprosić…
Mamy za mało krzeseł.
Siedzisz na moim wujku, Tristan.
A to przepraszam.
Maxine, spójrz…
Tu jesteś.
- Co robisz? - Moi rodzice tam są.
Przywitamy się?
Nie mogę.
Jak to? Dlaczego?
Wiesz,
jakoś w twoim wieku opuściłam dom.
Wiedziałam, że nigdy nie spełnię oczekiwań rodziców.
Mówili, że świat mnie nie zrozumie,
a życie będzie ciężkie.
I tak, było ciężko, ale…
nie tak, jak mama sobie to wyobrażała.
Miałam cudowne życie.
Niewielu rzeczy żałuję.
Zawsze sądziłam, że wrócę i powiem o tym rodzicom, ale…
zbyt długo zwlekałam.
Nie wiedziałaś nawet, kim jestem, a jesteśmy rodziną.
Przykro mi, Maxine.
Ale możesz powiedzieć im teraz.
Nie mogę. I pewnie już o mnie zapomnieli.
Wszystko gra. Idź, śmiało.
Nic mi nie będzie.
No dobrze.
Jedzmy.
Spróbuj, to moja ulubiona zupa.
Zjedz trochę.
Tristan, daj miskę.
Pyszności.
Zapomniałam wam powiedzieć, ale kogoś zaprosiłam.
Ma na imię Maya.
Koleżanka ze szkoły?
Maya jest moją dziewczyną.
I chcę, żebyście wszyscy ją poznali.
Nie wiedziałam co przynieść, więc kupiłam kwiaty.
Są piękne.
Dobrze, że jesteś.
To jest Maya, moja dziewczyna.
Dziękuję za zaproszenie. Przepiękny dom.
Miło was wszystkich poznać.
Cześć, Maya. Ciebie też.
Zapraszamy. Siadaj.
Zróbcie jej miejsce.
A ona mogła przynieść kwiaty?
Jedz i nie gadaj.
Obyś miała apetyt.
Nie mogę.
Wejdę tam z tobą.
Wiem, że to twoje ulubione. Największy kawałek.
No i proszę.
Uważaj, ostre.
- Podaj talerz. - Wyglądają smakowicie.
Tak, przepraszam.
Maya, nie krępuj się.
Jedz, ile chcesz.
Dobrze.
Może spróbujesz tego?
Podaj sha chao.
Cha shao.
Spróbuj, to moje ulubione.
Dobre, co?
Już nie mogę.
Napisy: Zuzanna Chojecka