Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kiedyś dokonasz niesamowitych rzeczy, Zoya Lowe.
Odmienisz świat.
- Ale co to znaczy? - Dokładnie to, co powiedziałem.
W jej ciele rośnie czarna dziura.
Czarna dziura?
Niewielkich rozmiarów,
jak orzeszek ziemny, między płucami.
Mam ulotkę, może pani...
- Co teraz zrobimy? - To znaczy...
Przykro mi.
Nie możemy zrobić nic więcej. Zalecałbym zabrać ją do domu.
Najlepiej niech o tym nie myśli. Powinna być pozytywnie nastawiona.
Zadbajcie o jej komfort.
- Komfort? - Ile czasu jej zostało?
Ciężko stwierdzić. Naprawdę nie wiemy.
Jeśli choroba nie przestanie postępować...
Myślę, że około tygodnia.
Wybaczcie, oglądają mecz.
Cześć, mamo. Jak się czujesz?
Wygląda na to, że zabierzemy cię dziś do domu.
Dobrze się składa.
Tak.
To świetnie.
Uwaga na stopy.
Piszą, że najczęściej cierpią na to astronauci
i osoby wystawione na długotrwałe, silne promieniowanie.
Nie musimy teraz tego czytać.
Masz już jakieś objawy, mamo?
Może wystąpić niedrożność jelit, ale także biegunka.
Kupiłem nową płytę. Soldiers of de Riddem.
I gotowe.
W porządku, nie potrzebuję wózka.
Na pewno? Czeka na ciebie. Kurczę, momencik.
Głupi szmelc.
Wszystko gra?
Tak, tylko nie mam ochoty iść jutro do wydawców.
Chcą się z tobą widzieć.
Pewnie cieszą się z rozdziału, który ostatnio wysłaliśmy.
Co tam masz?
Nic.
HISTORIA WSPÓŁCZESNA
Rozumiem. Nie chcemy was poganiać.
Wasz ostatni rozdział był trochę...
Jestem pewna, że sobie poradzicie.
- Zoya to prawdziwa wojowniczka. - Dziękujemy.
Nie ma za co. Upewnimy się, że książka wyjdzie.
Mamy już nawet projekt okładki.
WSTĘP DO FIZYKI WSPÓŁCZESNEJ
Rozumiem, że nie chce pani niczego więcej zmieniać?
- Racja. - W porządku.
W takim razie proszę podpisać tutaj i tutaj.
I jeszcze tu.
PODPIS SPADKODAWCY
- Dziękujemy. - Żaden problem, to nasza praca.
Teraz musi pani się zrelaksować
i miło spędzić czas z rodziną.
Racja.
Dziękuję.
Tak zrobię.
I znów to samo.
- Ta kobieta to pani matka? - Tak.
Proszę się o nią nie zamartwiać. Zawsze się tak zachowuje.
Wiem.
- Mogę się przysiąść? - Oczywiście.
- Tylko ostrożnie. - O czym pani mówi?
Dobry Boże.
Dziękuję!
Skąd pani wiedziała?
Zdradzić pani sekret?
- Jasne. - Już to przeżyłam.
Jak to?
Jutro wieczorem łyknę tabletkę i cofnę się o tydzień.
- Cofnie się pani? - Do szpitala.
To wszystko już się wydarzyło.
- I to wiele razy. - Co ma pani na myśli?
Że przeżyłam już wcześniej ten tydzień.
Wiem, co zdarzy się w każdej sekundzie każdego z tych dni,
bo już to widziałam.
Przebudzenie w szpitalu, wizytę u wydawców, u prawnika, plażę,
odwiedziny u mamy i moje urodziny.
Każdy moment.
- Ptasie gówno, bocce... - Bocce?
Ktoś chętny na bocce?
Zawsze jest tak samo.
A więc odbyłyśmy już tę rozmowę?
Tak. Cóż, w zasadzie nie.
Zwykle rozmawiamy o tym, że ciągle widzi pani tych samych ludzi,
że jest tu pani już od ośmiu lat i że czas tak szybko nam ucieka.
Kim pani jest?
To nieistotne. I tak nie będzie pani pamiętać.
Zapomni pani każde moje słowo.
Jutro wieczorem dostanę krwotoku z nosa, zamknę się w łazience,
połknę tabletkę i cofnę się o tydzień.
Wtedy znów się spotkamy. Powiem...
- Tylko ostrożnie. - Dobry Boże.
Dziękuję!
- Skąd pani wiedziała? - Zgadłam.
- Ma pani farta. Dziękuję. - Nie ma problemu.
To niełatwe...
Ciekawe, co dla siebie wymyślisz! - a
GRATULUJĘ DYPLOMU!
Nie wierzę, że widzę to pierwszy raz.
- Widziałeś, po prostu nie pamiętasz. - Hej, to profesor Dulseberg?
- Stary, wredny Dulseberg. - Chryste.
Był starszy, niż go zapamiętałem.
Ostatni dzień na IGE, zanim wyjechali do Europy.
Nawet stary Mark załapał się do zdjęcia.
- Przestań. - Ale co?
Nie udawaj, że sam też nie miałeś dziewczyn.
- Taka prawda. Miałem tylko randki. - Jasne.
- Na przykład kolacje. - Pewnie.
Albo wyjścia do kina.
- Twój stary podręcznik? - Tak, do chemii.
Spójrz. Zawsze tak uroczo podpisywałaś.
No i zawsze bardzo dbałaś o książki.
Pewnie wszystkie się zdezaktualizowały.
PODSTAWY CHEMII
- Niespodzianka! - Kto by się spodziewał.
To dopiero za parę tygodni,
ale chcieliśmy cię mile zaskoczyć.
- Rozumiem. - Mamy też prezenty.
- Tak, przynieś. - Chwila!
- Najpierw świeczki. - Racja, dmuchaj.
Brawo!
- Pomyślałaś życzenie? - To bardzo ważne.
Chciałabym, żebyśmy mogli robić coś innego.
- Co masz na myśli? - Zaraz dostanę krwotoku z nosa.
- Co? - Jak to?
- Już dobrze. - Coś nie tak?
To nic, ale muszę na chwilę skoczyć do łazienki. Zaraz wrócę.
Znów to samo.
Cześć, mamo. Jak się czujesz?
- Mamy dobre wieści. - Wiem.
- Wypuszczą mnie do domu, tak? - Dokładnie. Dobrze się składa, co?
Uwaga na stopy.
Może wystąpić niedrożność jelit, ale także biegunka.
Na co patrzysz?
- Był dość ciężki. - Miło spędzić czas z rodziną.
- Była pani kiedyś na masażu? - Tydzień temu.
I jak się pani podobało?
Muzyka była kiepska, a pani dłonie zimne.
Jest w Miami od tygodnia.
To tutaj przebywa, kiedy nie ma go na wybiegu.
Później pojedzie do Tampy, Sarasoty i wielu innych miast.
To ostatnia szansa, by ujrzeć majestatyczne zwierzę,
zanim cały gatunek wyginie. Rozmawialiśmy dziś...
Zaspoilerować ci coś?
Nosorożec zdechnie w tym tygodniu.
Ta kobieta to pani matka?
Proszę się o nią nie zamartwiać. Zawsze się tak zachowuje.
Mogę się przysiąść?
Dobry Boże, ptaszyska bez przerwy srają.
To niełatwe, wie pani?
Codziennie widzę tych samych ludzi. Mieszkam tu już od ośmiu lat.
Zapominam obserwować otoczenie.
Tak naprawdę nie wiadomo... Coś nie tak?
- Ja... nie mogę. - Ale co?
- Nie dam rady. - Wszystko dobrze?
- Mogę jakoś pomóc? - Jezu!
- Bardzo przepraszam. - Nie, to ja przepraszam.
- To moja... - Nie,
to przeze mnie. Nawet nie patrzyłam, gdzie idę.
Dziękuję, nic się nie stało.
- Skąd masz tę książkę? - Znalazłam.
Wcześniej cię tu nie widziałam.
Gdzie ją znalazłaś?
To tu.
Byłam tutaj parę miesięcy temu i po prostu ją zabrałam.
Nie sądziłam, że ktoś będzie jej potrzebował.
Nie wiedziałam o tym miejscu.
Bo w zasadzie nikt tutaj nie przychodzi.
Dawniej ciągle chodziłam tu z babcią, kiedy się przeprowadziła.
- To chyba były moje książki. - Bardzo możliwe.
Sporo rzeczy jest od mieszkańców,
na górze jest mnóstwo różnych gratów.
- Dlaczego wybrałaś właśnie tę? - Próbowałam się czegoś nauczyć.
Studiuję na uczelni MDC. No i pracuję w laboratorium, więc...
- Właśnie. - W laboratorium?
Pod kierownictwem profesora Handela. Nie wiem, czy go pani zna.
Miał wkład w wynalezienie maszyny, która zmniejszyła faceta,
tego... nanoczłowieka.
Tak że...
- I pracujesz w laboratorium? - Tak.
Oczywiście nikogo nie zmniejszałam. Głównie załatwiam drobne sprawy.
Ale prowadzę badania w dziedzinie czasu.
- Czasu? - Tak. Uczę się, jak działa.
Jak się porusza, jeśli można tak powiedzieć.
- „Paula Campos”? - To ja. A pani jak się nazywa?
Tu jesteś, Zoya. Wszędzie cię szukałem.
Gotowa?
WSTĘP DO MECHANIKI KWANTOWEJ
- Spieprzyłam. - Brzmiało bez zarzutu.
Wstęp jest strasznie skomplikowany.
O czym myślisz?
A jeśli jest jakaś odpowiedź?
Może istnieje rozwiązanie mojego problemu?
- Nie warto byłoby spróbować? - O czym mówisz?
Zastanawiam się nad wszystkim, czym zajmowałam się w Princeton,
- wynikami moich badań... - Zoya.
No co?
Na pewno znowu chcesz o tym rozmawiać?
Słyszałaś, co mówił lekarz.
A jeśli się myli? Może jest coś, czego nie dostrzega.
Może udałoby nam się
- zapobiec mojej śmierci? - I co chciałabyś zrobić?
Przetestować wyniki starych badań w laboratorium?
Lepsze to od siedzenia bezczynnie przez tydzień.
- I od pobycia z nami? - Nie o to chodzi.
Jestem po prostu zmęczona powtarzaniem wszystkiego dzień w dzień!
Wiesz, nie chciałem psuć ci niespodzianki.
Niespodzianka!
To dopiero za parę tygodni,
ale chcieliśmy cię mile zaskoczyć.
Rozumiem. Co za szok.
- Mamy też prezenty. - Tak, przynieś.
- Nie, ja... - Nie?
Najpierw świeczki.
- Nie, ale chyba... - Coś nie tak?
Nic takiego, ale muszę na chwilkę wyjść.
- Dlaczego? Coś się stało? - Nic ci nie jest, mamo?
Muszę zaczerpnąć świeżego powietrza. Potem rozpakujemy prezenty.
No dobrze.
- O nie, krew cieknie ci z nosa. - Wiem, to nic takiego.
Zaraz wracam.
- Halo? - Paula?
- Przy telefonie. Z kim rozmawiam? - Tu Zoya Lowe.
- Spotkałyśmy się wczoraj w Carville. - No tak.
- Potrzebuje pani czegoś? - Nie, wszystko gra.
Chciałam ci tylko powiedzieć, że znajdę cię, gdy tylko się obudzę.
Słucham?
Odszukam cię po przebudzeniu i razem to zrobimy.
- Ale co? - Coś wielkiego.
- Jak to? - Chciałam dać ci znać.
Proszę pani...
- Widzimy się wkrótce. - Słucham?
Cześć, mamo.
- Mamy dobre wieści. - Wiem, idźcie załatwiać papiery.
Wypuszczają mnie do domu. Słyszałam.
No dobrze, to zaraz wrócimy.
Ależ akcja.
Mieliśmy kupione bilety na jutrzejszy mecz.
- Zapowiada się ciekawie. - Prawda.
Ale chyba zamiast tego pójdziemy na plażę.
Co to?
Wyjście awaryjne. Pewnie ktoś przypadkiem otworzył.
- Można do pana? - A gdzie chce pani jechać?
- Na Sth 4th Street. - Ma pani pieniądze?
- Tak, dlaczego pan pyta? - Jest pani w szpitalnej piżamie.
Zapłacę, jak dojedziemy.
Dobra, proszę wsiadać.
Jest tu kto?
No i co ja mam teraz zrobić?
DO PĘTLI OMNI LOOP
Dwie sekundki!
- Dzień dobry. - Cześć, Paula.
Czy ja panią znam?
Poświęcisz mi minutkę?
Odwiedzałaś babcię w Carville,
kiedy wpadłam na ciebie w ogrodzie.
- Kiedy to było? - Cztery dni od dzisiaj... tak jakby.
- Rozumiem. - Nazywasz się Paula Campos.
Studiujesz na MDC.
Za cztery dni odwiedzisz babcię
w domu opieki w Carville i wpadniesz na mnie...
Nie, proszę, wysłuchaj mnie.
Nazywam się Zoya Lowe.
Za cztery dni się spotkamy, a za pięć umrę.
Krew puści mi się z nosa i uszu. Przestanę żyć.
Nie wygląda pani na umierającą.
Oprócz czarnej dziury w klatce piersiowej nic mi nie dolega.
No dobrze... Nie wiem, dlaczego pani tu przyszła, ale...
Ponieważ byłaś ze mną w bibliotece.
Pokazałaś mi, gdzie chodziłaś czytać z babcią
i gdzie znalazłaś moją książkę.
Mówiłaś o pracy w laboratorium i badaniach nad czasem.
A ja powiedziałam, że cię odnajdę i razem zrobimy coś wielkiego.
Wiem, bo to już było.
Byłaś tam, a teraz ja jestem tu, tak jak obiecałam.
Musisz mi uwierzyć, nie kłamię.
To prawda.
No dobra.
Czyli wie pani o wszystkim, co się stanie?
Tak, w tym tygodniu.
Ile palców pokazuję?
Że co?
Sth 4th Street.
Ty jesteś Paula Campos, a ja Zoya Lowe.
Robisz w laboratorium, mam czarną dziurę.
Jestem z przyszłości, więc ją znam.
Teraz będziesz pokazywać palce. Dawaj.
Dwa. Trzy. Teraz tylko środkowy. A teraz twój kot miauknie.
Zapytasz, czy to się dzieje naprawdę,
a ja odpowiem ci, że tak.
- Zażywa je pani jak normalne tabletki? - Tak.
Czyli zamierza pani zbadać, jak działają?
Chciałabym. W laboratorium, z twoją pomocą.
Schlebia mi to, ale nie próbowała pani wcześniej?
30 lat temu, ale się nie udało.
Co się stało?
Sama nie wiem. Życie.
Czasem coś odciąga twoją uwagę i ruszasz dalej.
Nie zdajesz sobie sprawy, jaka to ważna decyzja,
póki nie spojrzysz wstecz i zrozumiesz, że nie masz już dokąd iść.
Próbowała pani brać kilka tabletek na raz?
Może cofnęłaby się pani jeszcze dalej?
To tak nie działa. Mogę je zażywać tylko pojedynczo.
Gdybym połknęła jedną teraz, nic by się nie stało.
Muszę czekać do chwili, w której wzięłam poprzednią, wtedy przestanie działać.
Ale jeśli uda się je zrozumieć, damy radę nimi manipulować?
Tak sądzę. Wtedy mogłabym cofnąć się dalej.
Do czasu, gdy byłam w twoim wieku, zanim się poddałam i ustatkowałam.
Gdy w pani klatce piersiowej nie było czarnej dziury.
Chcę zrobić wszystko, co kiedyś planowałam.
Muszę odkryć, co sprawia, że te tabletki działają,
a potem sprawić, by zostało mi więcej niż pięć dni.
20, 30, 40 lat. Całe życie.
W porządku.
Rozgryźmy podróż w czasie.
Musi pani wiedzieć, że w naszym laboratorium
wyposażenie jest wiekowe,
- a standard niezbyt wysoki. - Z pewnością wystarczy.
Na pewno zna pani kogoś, kto mógłby załatwić lepsze warunki.
Być może.
Właśnie...
Być może...
nie najlepsze warunki, prawda?
To od czego zaczniemy?
Tabletki są inne niż wszystko, co znamy.
Nie da się ich spalić, roztopić ani rozpuścić.
Prawie jak gdyby tak naprawdę nie istniały.
Kompletnie nie rozumiem, jak to w ogóle możliwe.
Jakby bez przerwy się regenerowały
albo trwały w permanentnym stanie zawieszenia.
Może na początek przyjrzyjmy się tej regeneracji.
Nie. Jakiekolwiek mutacje w nich zachodzą,
odbywają się na poziomie subatomowym, więc nie zdołamy ich odczytać.
Nawet gdyby się udało, musiałybyśmy rozszyfrować sekwencję.
Dlatego lepiej odtworzyć proces.
Próbowałam tego w Princeton,
poza tym mamy do dyspozycji takie same wyposażenie jak tam.
Nawet jeśli urządzenia są identyczne,
to chyba nie znaczy, że musimy wszystko powtarzać.
- Ma pani jeszcze wyniki tamtych badań? - Nie, ale...
A więc zajmie nam to wieczność.
Zakrawa to na szaleństwo. Bez obrazy,
ale uważam, że musimy zrozumieć te tabletki.
Wiem, ale to niemożliwe.
Próbowałam niezliczoną ilość razy.
- Wierz mi. - Wierzę,
ale to nieprawda, że się nie da, bo skoro tabletki działają,
nawet na poziomie subatomowym, to jednak wciąż działają.
Myślę, że potrzebujemy innego podejścia,
przy pomocy czegoś... lub kogoś.
- Chyba znam kogoś, kto może pomóc. - Kto taki?
Proszę tu zaczekać, za momencik wrócę.
Zoya? Zoya Lowe?
Tak, to ty.
Profesor Dulseberg?
Zgadza się. Co ty tutaj robisz?
Ja tylko... chciałam skorzystać z laboratorium.
- Do czego ci ono potrzebne? - Badam pewien związek z przyjaciółką.
Próbujemy go odtworzyć.
- Odtworzyć jakiś związek? - Tak, profesorze.
Zapraszam do mojego gabinetu. Porozmawiamy o tym.
Nie zdawałam sobie sprawy, że pan tu wykłada.
To za sprawą twojego przyjaciela, Marka.
Mark Harrison, pamiętasz go?
Jest teraz w IASA. Prawdziwy geniusz.
- Załatwił panu tę posadę? - Tak. Dasz wiarę?
Żebym ja potrzebował pomocy, by móc uczyć na takiej uczelni.
Co jest, kurwa?
I jeszcze dali mi gabinet w tak odległym miejscu,
na pierdolonym parkingu. Dotarcie gdziekolwiek zajmuje wieki.
Mówią, że ze względu na ubezpieczenie. Dasz wiarę?
Ponoć ze względu na wiek muszę być blisko miejsc z udogodnieniami.
Ale trzyma pan się świetnie.
- Mam 107 lat. - Jejku.
Przyznam, że umieram z ciekawości,
co też tym razem knujesz, Zoya Lowe.
A ty, kurwa, kto?
Co robisz w moim gabinecie?
- Ja... - Ona jest ze mną.
- Co? - Właśnie.
Dzień dobry.
Współpracujemy w laboratorium po drugiej stronie budynku.
To dlaczego jesteś w moim gabinecie i szperasz w moim biurku?
- Ma pan rację. Przepraszam. - Studiujesz tutaj?
- Tak jakby. - Słucham?
Jestem... asystentką profesora Handela.
Jakie to dla ciebie typowe. Nieprawdaż, Zoya Lowe?
Myślisz, że możesz robić, co ci się żywnie podoba.
- Chwileczkę... To nie jej wina. - Uważaj, bo ci uwierzę.
Pamiętam cię, Zoya Lowe.
I to bardzo dobrze.
Zanim się pojawiłaś, rozpowiadałem wszystkim,
jaka jesteś niemożliwie genialna!
Pokazywałem wyniki testów i wszystkie twoje prace.
Powtarzałem: „Mój Boże, co za potencjał, co za talent”.
Ale rzecz miała się zupełnie inaczej.
Sądziłaś, że wszystko ci się należy.
Byłaś leniwa i niecierpliwa.
Zmarnowałaś każdą szansę, którą kiedykolwiek ci dałem.
Przez cztery wspólnie spędzone lata
nigdy, ani jeden raz
nie dałaś mi żadnego powodu, by wierzyć, że jesteś...
kimś.
To był błąd.
- Przepraszam, ale... - Tak nie wolno.
- Nic się nie stało. - Nie rób tak
- bez mojej zgody. - Przepraszam, powinnam powiedzieć.
- Głupia akcja. - Cała ta sprawa jest głupia.
Przejmuje się pani staruchem? Ma z tysiąc lat!
- Niedługo umrze. - Co, to?
- Tak. - Nie, miał rację.
Wiesz, jak dostałam się na IGE i Princeton?
Jak osiągałam tak dobre wyniki? Znałam odpowiedzi.
Gdy coś sknociłam, wszystko powtarzałam. Cofałam się o pięć dni.
Ma całkowitą rację. Nie jestem dość bystra.
- To nieprawda. - Przecież nawet mnie nie znasz.
Chce pani chociaż wiedzieć, po co tam poszłam?
Co to takiego?
Rozwiązanie problemu tabletek.
- Puste pudełko? - Nanoczłowiek.
Udało im się go zmniejszyć,
ale nie wiedzieli, jak zatrzymać proces,
dlatego cały czas się kurczy.
- W ogóle go nie widzę. - To tak jak wszyscy.
Nie wiedzieli, jak to odkręcić ani co z nim zrobić,
więc zwyczajnie wsadzili go do szuflady.
Serio, do kitu. Zmarnować taki temat do badań.
- Dlatego przeniosłaś go do chłodni? - Sezonują tu mięso.
Temperatura pokojowa odpada, bo grożą mu bakterie, grzyby i takie tam.
Potrzebujemy chłodu, żeby zapobiec procesom gnilnym,
ale nie możemy dopuścić, by zamarzł. Poza tym Luiz to mój przyjaciel.
Powodzonka.
Może pani podpiąć to z tyłu?
Ma nadajnik w skafandrze, więc może się z nami porozumieć.
- Będzie odpowiadać? - Tak, na tym ekranie.
co tam?
- Szaleństwo. - Racja.
Handel uczył, jak robić z nim badania,
ale lubię z nim zwyczajnie pogadać. To bardzo wyluzowany koleś.
Haha, jasne
- Wie, czego potrzebujemy? - Właśnie mu tłumaczę.
Jego skafander ma też wbudowany detektor cząstek.
- Tak sobie myślę... - Znaczy, że...
- Właśnie. - Rany!
Sprawdzi nam strukturę komórkową
- i da znać, co ma. - Jasne.
- Wystarczy wrzucić mu jedną od góry. - Pewnie.
Śmiało.
- Tak? - Idealnie.
Dajcie chwilę
- Jak długo to zajmie? - Nie jestem pewna.
Czas płynie dla niego bardzo szybko,
przeciwnie do krańca wszechświata, gdzie wszystko dzieje się wolno.
On jednak tkwi w nim tak głęboko, że sto lat może mu minąć w sekundę.
- Czy kiedykolwiek umrze? - Tego nie wiem.
Mam teorię, że dalej będzie się zmniejszać,
aż w końcu zniknie na dobre.
No tak.
To już?
Co się dzieje?
Dobra, chwileczkę...
Miała pani rację.
Ciągle transformuje.
Całkiem jakby bezustannie zmieniało swoją strukturę.
To znaczy...
- Miałam rację. - Absolutnie.
Dziękuję.
Nigdy nie zapytałam, skąd je pani wzięła. Pamięta pani?
Tak.
To było bardzo dziwne przeżycie.
Miałam 12 lat.
Przechadzałam się sama po polu golfowym,
które mieliśmy za domem...
a one po prostu tam leżały.
Po prostu je pani zabrała?
Były podpisane moim imieniem.
Pamiętam, jak się rozglądałam, bo pomyślałam, że ktoś mnie wkręca,
ale nikogo nie widziałam.
A potem usłyszałam głos, a właściwie szept
gdzieś z tyłu głowy.
Co powiedział?
Że odmienię świat.
No tak.
Cóż...
to chyba czas rzeczywiście go zmienić.
Tak.
Możliwe.
Musimy przejrzeć i zsyntetyzować związki, żeby je zbadać.
A może skończy się tak samo jak 30 lat temu.
Zaczniemy od tych najprostszych.
Dojdę do tych samych ścian i utknę w tych samych miejscach.
Na pewno nie. Tym razem będę tam z panią.
Gotowa?
Wszystko zależy tylko od naszej dwójki.
Pani, ja i cały czas na świecie.
Tak.
To przeraża mnie jeszcze bardziej.
Mam tyle czasu, ile tylko zapragnę, a i tak mi się nie udaje.
- Zacznijmy od nowa. - Wiecznie tylko to robimy.
Cześć, mamo.
W końcu się uda. Tabletki były podpisane pani imieniem.
Musi istnieć powód, dla którego je pani znalazła.
O ile nie był to przypadek albo pomyłka.
A może wcale nie mam zostawić po sobie żadnego śladu.
Nie wściekam się, tylko mówię, że inni są lepsi ode mnie.
- To nieprawda. - No jasne.
Poważnie.
Założę się, że to samo mówią o tobie
- swoim rodzicom. - Akurat.
Nie wiem, skąd ci się to wzięło.
Bo widzę. Chodzę z nimi do klasy.
Codziennie słyszę, jak grają.
To nie dzieci z podstawówki, tylko najlepsi młodzi pianiści w stanie.
- A ty się nie zaliczasz? - Nie. Naprawdę.
Nie w porównaniu do ludzi, którzy grają od czwartego roku życia.
Nie podoba mi się, jak o sobie mówisz.
- Nie sądzę, byś... - Szczerze mówiąc,
zawód nauczyciela muzyki w niczym nie ustępuje kompozytorowi.
Nigdy tak nie twierdziłam. Prawda?
- Nie chcę tylko, żebyś rezygnowała. - Nie zamierzam.
Świetnie.
Obiecujesz?
- Tak. - To dobrze.
Możesz być, kim tylko zechcesz.
- Pamiętaj o tym. - Dobrze.
- Wiem już, że zostanę naukowcem. - Naprawdę?
- Jak ja? - Dokładnie jak ty.
Dobrze.
Dwie sekundki!
Musi pani wiedzieć, że standard laboratorium nie jest zbyt wysoki.
Wiem.
Gotowa?
Tak.
Halo? Dzień dobry. Co u pana słychać?
Rozumiem. Widziałam pańskiego maila i chciałam zapytać...
W porządku.
A kiedy planuje pan powrót? Nie, ja tylko...
Chciałam pracować właśnie z panem. Gdybym wiedziała o urlopie naukowym,
pewnie nie zdecydowałabym... Oczywiście.
Nie, to zupełnie zrozumiałe.
Dziękuję i życzę powodzenia.
Naprawdę rozumiem. Oczywiście, tak.
Kurwa!
No dobra.
Dwie sekundki!
Na pewno jest ktoś, kto może nam pomóc.
Nikt nie pomagał pani w Princeton?
A niby kto? Mój były? Dulseberg?
Może zanieśmy tabletki do laboratorium z prawdziwego zdarzenia?
Na pewno możemy coś zrobić.
Boże, pożar! Dzwońcie po straż!
- Nic im nie będzie? - Przeżyją.
Nie chcę być wścibska, ale...
Jest tyle potencjału w tym temacie,
w tabletkach i w pani...
To zdrowo popieprzone.
Nikomu nie zależało, żeby pani z tym pomóc?
Nie, to nie tak. Chodziło raczej o...
Sama nie wiem.
Gdy skończyłam studia,
moja grupa dostała zaproszenie na dwuletni program w CERN-ie.
Świątynia najtęższych umysłów świata. Wszyscy mieli jechać.
Pamiętam, jak Donald powiedział...
Upewnij się tylko, że cię to uszczęśliwi.
To wystarczyło?
W zasadzie miał rację. Nie uwielbiam każdego aspektu badań.
Lubię znaleźć rozwiązanie, ale proces dojścia do niego...
- Nie wiem. - Ja chyba...
Ja bym pojechała.
Lepsze to niż schowanie w pudle wyników lat badań i ciężkiej harówki.
Chwila... Wciąż ma pani te wyniki?
- Gdzieś... - Chciałabym.
Ostatnio widziałam je w rzeczach mojej mamy.
A gdzie jest pani mama?
Pani nos...
- No tak. - To znaczy, że...
Tak.
Przyjdzie pani po mnie, prawda? Gdy już się pani obudzi.
Jasne. Zawsze to robię.
Cześć, mamo.
- Cofają w czasie. - Czyli się znamy?
- Już o tym rozmawiałyśmy. - I co mówiłam?
- Ostatnio? - Tak.
Pytałaś, czy mam wyniki starych badań
i gdzie jest moja mama.
Naprawdę sądzi pani, że coś tu znajdziemy?
Tak myślę, skoro trzymała nawet podręcznik do liceum mojego autorstwa.
Być może. Już coś mam. Sandra Lowe, w porządku.
Poznaje pani?
Głównie jej artykuły o psychologii.
Coś interesującego?
Jeśli ciekawią cię teorie na temat rozwoju dzieci sprzed półwiecza.
Nudne też nie są.
- No proszę. - Masz coś?
Mocno zalatujące pudło. To chyba dobrze.
Naprawdę capi jak cholera.
Ja pierdolę... Co to?
Artykuł z gazety, o Marku.
Kim jest Mark?
Nikim.
MARK HARRISON SZEFEM PROJEKTU IASA
Gość dostał się do IASA. Zajebiście jak na nikogo ważnego.
Dokładnie to samo mówiła wtedy moja mama.
Nieźle. Zatrzymała ten artykuł.
Nie to, co moje prace.
Jest w Miami od tygodnia.
To tutaj przebywa, kiedy nie ma go na wybiegu.
Później pojedzie do Tampy, Sarasoty i wielu innych miast.
To ostatnia szansa,
by ujrzeć majestatyczne zwierzę, zanim cały gatunek wyginie.
Pani Lowe?
Mąż przed chwilą pani tu szukał.
- Naprawdę? - Był bardzo zmartwiony.
- Biedaczek strasznie płakał. - Gdzie?
Przy wejściu.
Przepraszam, gdzie mój mąż?
- Tamten pan? - Tak.
Pojechał już.
Zoya, tu Donald. Jesteśmy w szpitalu. Gdzie zniknęłaś?
Zoya! Co pani tu robi?
Opiekunka kazała szukać w archiwum. Jak tam nie znajdziemy, to klops.
Czekaj...
Mówiła, że mój mąż tu jest.
Okej.
- Na pewno nie chcesz jechać? - To nie ma sensu.
Mówiłaś, że to wielka okazja.
Tak, ale niby na co?
Dwa lata z Dulsebergiem i Markiem,
żeby mogli czuć się nowocześni, bo mają kobietę w zespole.
Brzmi okropnie. Po cholerę mi coś takiego?
- Nie byłoby tak źle. - Właśnie że tak.
Ale poleciałabyś do Europy. Spełniałabyś swoje marzenia,
pracując z największymi geniuszami.
Może warto się trochę pomęczyć?
Tęskniłabym za tobą, głupku.
Nie chciałabym znaleźć się z dala od ciebie.
Pomyślimy. Nieważne, co postanowisz, chcę tylko,
żebyś była szczęśliwa.
Tęskni pani za nimi.
Chyba tak.
Wkrótce się pani z nimi zobaczy.
W końcu robimy to,
żeby pani mogła z nimi być.
Chyba masz rację.
Nie „chyba”, tylko na pewno.
Będzie warto. Prawda?
To bardzo trudne. Cały czas ich zostawiam.
Ciężko mi cofać się i wszystko powtarzać tylko po to,
by zbudzić się i usłyszeć...
Cześć, mamo.
Jakby nie minęła nawet sekunda.
Mamy dobre wieści.
Myślała pani, co będzie, gdy pani zabraknie?
Nie wiem.
Sprawdzić, co z nią?
Nie, na pewno wszystko w porządku.
Wszystko trwa nadal czy...
Chyba...
zawsze sądziłam, że wszystko zniknie wraz ze mną. Nie wyobrażałam sobie...
że dalej będą siedzieć w salonie...
i na mnie czekać.
Nie wiedziałem, że nosorożec dziś zdechł.
Miała pani rację.
Ciągle transformuje, jakby bez przerwy zmieniało strukturę.
Tak.
Miałam rację.
Od czego zaczniemy? Myślałam, żeby na początek zsyntezować związki,
- a potem je przetestować. - Tak.
Myślałam, żeby na początek zsyntezować związki,
- a potem je przetestować. - Tak.
Myślałam, żeby zsyntezować związki...
Co pani myśli?
Nie wiem, czy chcę to powtarzać.
Próbowałyśmy wszystkiego, i tak zawsze kończymy w tym samym miejscu.
Wiadomo, że to bardzo skomplikowane,
ale kwestia czasu...
Nie. Sprawdziłyśmy już wszystko.
Każdą możliwą kombinację.
Potem powtarzałyśmy próby, aż w końcu o nich zapominałam.
Może powinnyśmy poszukać pomocy. Na przykład u pani kolegi z Princeton.
Kogo?
- Marka. - No tak.
- Podobno pracuje w IASA. - Nie pomoże nam.
- Paula... - Na pewno?
Nie wydaje mi się, żebyśmy wyczerpały wszystkie możliwości.
Musi być coś, co możemy zrobić. Przynajmniej spróbować.
Powinnam wracać.
Muszę spędzić czas z bliskimi. Nie wiesz, jak długo to wszystko trwa.
Ma pani rację, nie wiem. Tak jak tego, kim pani naprawdę jest.
Po prostu...
Wiem tyle, że przyszła pani do mojego mieszkania
i poprosiła o pomoc z ogarnięciem podróży w czasie.
Uwierzyłam pani.
Naraziłam dla pani swoją pracę
i podpierdoliłam nanoczłowieka!
- Dlaczego? - Myśli pani,
że jako jedyna ma powód, żeby się cofnąć?
- Wybacz... - Nie.
Wszystko gra.
Ma pani rację. Miłego czasu z rodziną.
Cześć, mamo.
Naprawdę chciałaś ją połknąć?
Sama nie wiem.
Myślałam o tym...
ale cały czas miałam w głowie obraz, w którym wciąga mnie czarna dziura.
No i...
myślałam o tych wszystkich razach, kiedy pani się cofała,
których nawet nie pamiętam.
Czy mi je pani zaproponowała,
czy zdecydowałabym się je zażyć...
- Rozumiem. - Sama nie wiem.
Nigdy nie zapytałam, dlaczego to robisz.
Byłam tak samolubna, by myśleć, że po prostu chcesz mi pomóc.
Bo chcę.
Wiem.
Ale nie dlatego wciąż otwierasz przede mną drzwi.
Nie potrzebuję współczucia.
Rozumiem.
To takie...
głupie.
Miałam 15 lat, kiedy...
wzięłam samochód. Nie powinnam była tego robić.
Najechałam na gwóźdź.
Myślałam, że zauważą,
moi rodzice.
Ale tak się nie stało.
I opona wybuchła.
Byłaś dzieckiem.
Chyba tak.
Zrobimy to. Polecimy do Princeton znaleźć Marka.
Wrócisz do tamtej chwili.
Bardzo chciałam się cofnąć,
gdy straciłam tatę.
- Ile miała pani lat? - Dwanaście.
Ale znalazłam tabletki tydzień po jego śmierci,
więc choć próbowałam mnóstwo razy, zawsze brakowało mi dnia.
- Byliście ze sobą blisko? - Tak.
Był naprawdę wspaniałym ojcem.
Zawsze opowiadał mi...
fantastyczne bajki, w których zwykła dziewczynka
mogła okazać się cesarzową galaktyki.
- Urocze. - Tak.
To prawda.
Dzięki niemu czułam, że mogę osiągnąć wszystko.
- Przecież wiele pani dokonała. - Na pewno?
Wystarczy spojrzeć na Marka albo...
kogokolwiek. Wtedy wcale wiele nie osiągnęłam.
Nie zgadzam się.
Naprawdę.
Poza tym i tak się cofniemy, prawda?
- Razem to naprawimy. - Mam nadzieję.
Jako jedyna potrafiłaś sprawić, bym uwierzyła, że to możliwe.
- Serio? - Tak.
Serio.
Ty też to czujesz.
Prawda?
Jakbyśmy się znały całe życie.
A znamy się?
Tak.
Serio.
- Pani nos. - No tak.
Już czas.
Przyjdzie pani po mnie, prawda?
- Gdy już się pani obudzi. - Jasne.
Zawsze to robię.
Cześć, mamo.
Tak?
O co chodzi?
Potrzebuję pańskiej przysługi.
- Zoya Lowe? - Tak.
Musi mi pan pomóc znaleźć Marka Harrisona.
Harrisona?
Wspomniał pan go, gdy rozmawialiśmy,
- a wiem, że jesteście w kontakcie. - Rozmawialiśmy ostatnio?
- Pamiętam cię, Zoya Lowe. - Tak, wiem.
Wiem.
Był czas, że obchodziło mnie pańskie zdanie na mój temat,
ale teraz mam to gdzieś.
Pewnie ma pan rację. Wciąż jestem leniwa, niecierpliwa...
roszczeniowa i nie wiadomo jaka!
Ale staram się.
Nieważne, co pan czy ktokolwiek o mnie myśli,
zamierzam to zrobić, więc...
Cóż...
Powodzenia.
- Kopę lat. - Dokładnie dziesięć.
ROCZNIK 1985
- Dobrze wyglądasz. - Jasne.
- No co? - Nic, tak tylko...
Wróciliście do Miami, prawda?
Co u was słychać?
Wszystko w porządku.
Donald uczy na uniwersytecie i kończy habilitację,
- a ja jestem w domu z Jayne. - Jasne.
Jest miło. Dobrze być z powrotem w domu
- i móc odwiedzać mamę. - Ja nie dałbym rady tam wrócić.
Już sam powrót z Europy był dla mnie trudny.
Idzie się przyzwyczaić.
Pracujesz nad dawnymi badaniami?
W zasadzie nie. Donalda nie ma całymi dniami,
a trzeba opiekować się Jayne, więc nie miałoby sensu...
Zresztą nigdy nie miało, co?
- Ja tak nie uważam. - Nie chciałem cię urazić.
Chodziło mi o to...
że ciężko o coś bardziej frustrującego
niż praca nad niemożliwym do rozwiązania problemem.
- Da się go rozwiązać. - Dobra.
Nie chcę się kłócić.
Chciałem tylko powiedzieć, że ładnie wyglądasz. W porządku?
- Wiedziałem, że będziesz dobrą matką. - Rany.
W twoich ustach brzmi to jak zniewaga.
Miałem na myśli szczery komplement.
Wyglądasz na szczęśliwą.
Bo jestem.
Dobrze cię widzieć.
Daj znać, gdy znów będziesz w Princeton.
- Moglibyśmy nadrobić zaległości. - Tak zrobię.
- Dzień dobry. W czym mogę pomóc? - Dzień dobry.
Jestem starą znajomą Marka Harrisona. Jest może...
To mój tato, ale...
Przez ostatnie lata coraz bardziej słabł.
- Nie widywałem go zbyt często. - Rzeczywiście, wygląda...
Właśnie.
Ostatni raz widziałem się z nim jakieś cztery miesiące temu.
Był w kiepskim stanie. Nie jadł i nie spał.
Ciągle tylko pracował.
Próbowaliśmy z nim rozmawiać, ale... niestety.
- Przepraszam, jeśli... - Nie, w porządku.
Terapeutka kazała mi nawet więcej rozmawiać na ten temat,
żeby móc łatwiej się pogodzić.
Polecała też przygotować jakąś uroczystość żałobną.
- Żałuję, że nie wiedziałam. - Nic się nie dzieje.
- Znała go pani z uczelni? - Z Princeton.
Jaki wtedy był?
Prawdziwy geniusz.
- Wielki intelekt. - Tak.
Wszyscy zawsze powtarzają, jaki był inteligentny.
Upchnąłem tu wszystkie jego rzeczy. Nagrody i takie tam.
Rany.
- To nagroda Hinckleya? - Tak.
Kto by pomyślał, że to za mało.
To wszystko, nad czym pracował?
Chyba tak.
Spójrzmy.
Ja...
też nad tym pracowałam.
Pani chyba lepiej sobie z tym radzi.
Boże, to moje.
Trzymał wyniki moich badań. Przepraszam...
Nie mogę w to uwierzyć.
Jak długo nad tym siedział?
Nie jestem pewien, ale długo. Całe lata.
Kurwa, nienawidzę tu być.
Od razu przypominam sobie, jak mówił,
że pewnego dnia będę z niego dumny.
Jakby myślał, że sprawi to cały ten szajs.
Boże!
Bardzo mi przykro.
Mnie też.
- Ma pani dzieci? - Córkę, mniej więcej w twoim wieku.
Też zajmuje się nauką?
Nie, jest pianistką. Niedawno się zaręczyła.
To wspaniale. Gratuluję.
Dziękuję.
BUDYNEK GŁÓWNY
Zoya, jesteśmy w szpitalu. Gdzie zniknęłaś?
Mamo, gdzie jesteś? Dlaczego nie odpowiadasz?
Martwimy się. Proszę, odbierz.
Zoya, kochanie... Proszę, odbierz telefon.
Tak bardzo za tobą tęsknię. Nie chcę cię stracić.
To nie może się tak skończyć. Błagam.
Muszę cię zobaczyć.
Nie sądziłem, że tak to się... Błagam cię.
Ciągle myślę o chwili, gdy powiedziałam, że idę załatwić papiery.
Dlaczego nic nie mówiłaś?
Mamo, nie dam rady... Nie mogę cię stracić.
Nie wiem, jak bez ciebie mogłabym być sobą.
Nie wiem, co robić.
O Boże... Błagam, wróć.
Tak bardzo za tobą tęsknię.
To jakiś pierdolony koszmar. Proszę, wróć do nas.
Chcę, żebyś wiedziała, że bardzo cię kocham.
Chciałabym jeszcze raz cię zobaczyć, usłyszeć twój głos, cokolwiek.
Proszę, powiedz coś do mnie.
Chcę tylko, żebyś wróciła do domu.
Mamo, dlaczego nie odbierasz?
Tęsknię. Nie chcę cię stracić.
Odbierz. Obyś dostawała te wiadomości.
Nie mogę stracić cię w ten sposób.
Proszę, mamo, muszę cię jeszcze zobaczyć.
Gdzie jesteś? Dlaczego nie odpowiadasz?
Martwimy się. Proszę, odbierz.
Tak bardzo za tobą tęsknię. Nie chcę cię stracić. Błagam...
To nie może się tak skończyć. Proszę, odbierz. Tęsknię za tobą.
Jayne.
Mamo?
Tak mi przykro.
Dlaczego? Wybacz, że cię przestraszyliśmy.
Wcale nie.
- Nie przestraszyliście. - Przecież byłaś nieprzytomna.
Tęskniłam za tobą.
Uwaga na stopy.
- Chcecie posłuchać muzyki? - Jasne. Masz coś ciekawego?
Sam nie wiem, ale kupiłem nową płytę.
- Soldiers of de Riddem. - Nie.
- Brzmi dobrze. Puszczaj! - Nie!
Też nie wiem, co to, ale...
Tato, błagam. Mama próbuje być miła, przecież nie chce tego słuchać.
Puść coś fajnego.
Myślę, że nam się spodoba. Patrzcie, jak się cieszą na okładce.
- Rzeczywiście. - Szykujcie się na boskie rytmy.
Czegoś takiego nie wolno hejtować.
- Morris załapał. - Ile za nią dałeś?
Dwa dolce. Stargowałem z dwóch i pół.
- Myślisz, że miałam dobre życie? - Jasne, że tak.
Ale...
proszę, nie mów tak.
Wszystko w porządku?
No cóż, umieram. To chyba nie do końca w porządku.
Po prostu nie mogę przestać myśleć...
o tym, co mogło być.
O wszystkim, co mogłam zrobić,
każdej wersji mnie samej,
o moim życiu, o tobie i Jayne.
Myślisz, że istnieje świat, w którym żyję,
a nie umieram od czarnej dziury?
Być może.
Ale może być i taki, w którym się nie znamy.
Gdzie nie mamy Jayne.
Kto wie?
Tak szybko dorosła. Zbyt szybko.
W mgnieniu oka.
Wciąż doskonale pamiętam, jak była mała.
Taka kruszynka. Zabieraliśmy ją na plażę.
A pamiętasz, jak wszystko ją ekscytowało?
Tak.
Pamiętam ten jeden dzień...
gdy była spokojna.
Wzięłam ją na plażę i położyłyśmy się na piasku.
Patrzyłyśmy na chmury
i na wierzchołki palm. Wsłuchiwałyśmy się w ocean.
Tylko ja i ona. I jej maleńki...
Maleńki paluszek owinięty wokół mojego.
Zupełna cisza.
Odtwarzałam ten moment z milion razy.
Chciałbym się tam teraz znaleźć z waszą dwójką.
Gdybyś mógł, zmieniłbyś coś?
Kupiłbym inną płytę zamiast Soldiers of de Riddem.
No weź. Na pewno nic?
Sam nie wiem.
Na pewno mógłbym coś zmienić,
ale wiem tyle, że nie chcę stracić ani chwili z tobą.
A ty? Czego byś chciała?
Więcej.
Więcej dni.
DODATEK – Przekazać kolekcję książek bibliotece domu opieki w Carville
JEDYNA TAKA WYSTAWA OSTATNIA SZANSA
OSTATNI NOSOROŻEC INDYJSKI NA ŚWIECIE
JEDYNA TAKA WYSTAWA PRZYJDŹ SIĘ POŻEGNAĆ
OSTATNI NOSOROŻEC INDYJSKI NA ŚWIECIE
Mamo... Jest taki piękny.
Skąd znasz tę piosenkę?
- Nie wiem, chyba ze słyszenia. - Ja ją napisałam.
Wiem.
Jest idealna.
DO PĘTLI OMNI LOOP
Dwie sekundki!
- Dzień dobry. - Cześć.
Czy ja panią znam?
Nie.
Ale ja znam ciebie.
Jest tu pani imię.
Tak. Zawsze myślałam, że nie bez przyczyny.
Że były przeznaczone dla mnie.
Może to prawda.
Może się pani udało, a potem cofnęła się pani
i wręczyła samej sobie tabletki.
A może dostałam je tylko dlatego, by móc przekazać je tobie.
Proszę.
Weź to.
- Co to... - Wyniki naszej pracy.
Nasz wspólny dorobek.
- Chwileczkę... Nie mogę tego przyjąć. - Możesz i zrobisz to.
Nie zamartwiaj się tak.
Twoi rodzice byliby dumni.
Słucham?
Powiedziałam pani o...
Tak. Ja też powiedziałam ci o swoich. Siedziałyśmy razem na podłodze,
rozmawiałyśmy o przyszłości.
Wiem, że na razie życie nie przypomina twoich marzeń,
ale wszystko przed tobą.
Czymkolwiek się zajmiesz, dasz radę. I to śpiewająco.
Nie potrzebujesz mnie.
NIE ŻYJE OSTATNI INDYJSKI NOSOROŻEC
ZNAJDŹ ADAMA HARRISONA
Tak jest! Brawo!
- Pomyślałaś życzenie? - Tak.
Jakie?
- Nie może powiedzieć. - Właśnie!
- Bo się nie spełni! - To tylko gadanie.
Nie, naprawdę tak to działa. Dobra, czas na prezenty.
- Nie. - Tak!
- Jestem w to beznadziejna! - Siadaj.
To ode mnie i Morrisa. Oby ci się spodobało.
Nie ma wyjścia. Jak myślisz, co to jest?
Nie wiem. Chyba nawet...
nie pamiętam...
Gratulacje, babciu!
- Nigdy wcześniej tego nie otworzyłam? - Jak to?
Nie dotarłam do tego momentu?
Chyba damy jej na imię Zoya.
- Zgadzasz się? - Chyba czy na pewno?
Boże, tak się cieszę!
Będziesz cudowną matką.
Mamo, twój nos.
- Wszystko gra? - Więc to już.
Nadszedł czas.
Dziękuję wam.
Przepraszam, że nie byłam lepsza
i że nie zawsze przy was byłam.
- Zoya, nic ci nie jest. - Mamo...
Nie musisz tak mówić. Wszystko będzie dobrze.
Wiem. Ja...
- Będę za wami strasznie tęsknić. - To był najlepszy tydzień w życiu.
- Kocham cię, mamo. - Ja was też, i to bardzo.
Wtedy niespodziewanie ujrzała cały świat.
Całą jego przeszłość i przyszłość.
Zobaczyła małą dziewczynkę,
przechadzającą się zupełnie samą.
Widziała całą jej przyszłość.
Wszystkie wspaniałe chwile z przyjaciółmi i bliskimi,
ale też wszystkie troski, zmagania i błędy.
Widziała wszystko.
Bardzo pragnęła zbliżyć się i ją przytulić,
ale nie mogła.
Zamiast tego jeszcze raz spojrzała na całe jej życie.
Wtedy ze łzami w oczach wyszeptała...
Kiedyś dokonasz niesamowitych rzeczy, Zoya Lowe.
Odmienisz świat.
Napisy: PLINT Tłumaczenie: Jerzy Markiewicz