DIWA POZA ŚWIATEM
LODÓWKA KONTRA DRON
Co jest najcenniejszym zasobem XXI wieku?
- Ropa? - Ropa.
Ropa?
- Żywność? - Żywność.
Te zasoby też są ważne.
Ale to było z nami zawsze.
Zasoby niepoliczalne.
Rozgłos?
Rozgłos.
On jest w cenie.
Pomaga zarobić.
Piosenkarze sprzedają muzykę dzięki obserwującym
i wyświetleniom.
Branża rozrywkowa opiera się
na rozgłosie.
ARTYSTKA
Rzecz w tym, że rozgłos, jak każdy zasób, jest ograniczony.
Jest zmienny, po czasie znika.
Moi drodzy, kochani fani.
Wierzę, że wybaczycie mi
tak nierozsądną decyzję.
Pragnę zakończyć
niegdyś pełne przepychu, a teraz zmęczenia życie.
Ludzie wolą patrzeć, jak kwiat kwitnie.
Odwracają się, gdy więdnie.
Co powinna zrobić agencja?
KOCYK
Zgadza się. Agencja sadzi kolejne nasiona, nim kwiat zwiędnie.
Odkrywanie kolejnych zasobów na podstawie sukcesu artysty
to siła napędowa
każdej agencji.
W RJ Entertainment opanowaliśmy tę sztukę.
Rozwijamy się
w oparciu o sprzedaż, nie inwestycje.
Szykujemy się do kolejnego kroku
w stronę epoki globalizacji.
Przedstawiamy nasz nowy wizerunek,
który pomoże nam wykonać ten krok.
Połączenie niemożliwe. Nastąpi…
Dobra robota.
Wzajemnie.
KOCYK
Przeczytałeś?
Niech PR-owcy sprawdzą, czy nie ma literówek.
Nie chcę się upokorzyć przed śmiercią.
O co chodzi tym razem?
No wiesz.
O to, co powiedział ryżowar.
„Pyszny ryż jest gotowy”.
Nawet ryżowar robi, co ma robić. A ja?
Piosenkarka, co nie występuje.
Mam pusty grafik.
Po co żyć, jak się przegrywa z ryżowarem?
Wolę odejść z tego świata jako viral.
Stąd ten list pożegnalny.
Nie licz na viral
w obliczu wyborów.
Załatwię ci jakieś występy.
Występy?
Z telewizją będzie ciężko,
lokalne koncerty.
Prezesie Lee!
To jakiś absurd. Znowu mam grać do kotleta?
W sieci ciągle się śmieją,
bo śpiewałam dla dwóch osób na imprezie z krabami!
Znowu mają się śmiać?
Mam wyjść na idiotkę?
- Ran-joo. - Przestań.
Mieszkasz w piwnicy.
Skąd wiesz?
Zarząd fanklubu dzwonił…
Powiedzieliście prezesowi?
Oczywiście.
Zalegasz z czynszem, kaucji już nie ma,
nie pracujesz.
Wkurzyłem się i napisałem.
„W TV ciągle pokazują przebrzmiałe gwiazdy.
Dajcie jej talk-show czy reality show”.
Ejże!
A coście mówili, jak proponowałam reality show?
„Musisz być tajemnicza”.
A jak talk-show,
to mówiliście, że będą mnie łapać za słówka.
Co wy, moi fani czy teściowa?
Co wy gadacie?
- Że mam występować? - Cóż.
Nie wiedzieliśmy, że będzie taka posucha.
To prawda.
No weźcie!
Poznaliście się w moim fanklubie.
Dzięki mnie się pobraliście i macie córkę.
Kochaliście mnie. Jak możecie się odwracać?
Do samego końca byliśmy przy tobie.
Zebrał wszystkie negatywne komentarze
i wysłał agencji.
A ona do samego końca
broniła fanklubu.
Nie my się zmieniliśmy,
tylko ty.
To koniec.
- Koniec fanklubu. - Koniec.
Zapłać albo się wyprowadź.
- Chodźmy. - Już.
Rany.
Nie wchodź.
No ej.
Jesteś niezastąpiony.
Masz tyle pracy, a załatwiłeś.
Dziękuję.
Byłam pijana.
Znasz mnie.
Po kilku głębszych nie jestem sobą.
Zapomnij o tych bzdurach.
Wiem, że się starasz.
To moja wina.
Wybacz to zamieszanie.
Musisz tak daleko jechać.
To nic.
Zdrzemnij się, przed nami długa droga.
Fajne auto.
Twojego zespołu?
Tak.
Prezes mówił,
że masz wyglądać świeżo. Postarałem się.
Dziękuję.
Ran-joo.
Tu nie wolno palić.
Artystka nienawidzi, gdy czuć fajki w aucie.
Dobrze, wybacz.
Co to za walizka?
Po występie dokądś jedziesz?
Czy jadę?
Brzmi fajnie.
- Yoon Ran-joo! - Yoon Ran-joo!
Niemożliwe.
- Yoon Ran-joo! - Kto za tym stoi?
- Za tobą. - Yoon Ran-joo!
Mam nadzieję, że pewnego dnia
Będziemy śnić ten sam sen
Iść obok siebie
WSPANIAŁY WYSTĘP
WCIĄŻ MA W SOBIE OGIEŃ
Pewnego dnia
Gnojki.
Zapomnieliście o mnie.
Porzuciliście mnie.
Dlaczego?
Dlaczego bijecie mi brawo?
Nie mogę tego zakończyć.
Nie mogę się poddać.
Jak masz na imię?
Jestem Seo Mok-ha.
Rety.
Ran-joo daje radę.
Mnóstwo nowych nagrań.
Yeon-kyung, widziałeś nagranie Ran-joo?
Niesamowite.
To nie playback?
To na żywo.
Lepiej niż u szczytu sławy.
Może trafić do obsady?
Oczywiście.
Zgodzi się.
Tak.
Dobrze.
- Dopisz jej rolę. - Jasne.
Nie do wiary.
Nie występuje w telewizji?
Nie.
Dlaczego nie?
Nie znasz naszego programu.
- Chodzi w nim… - Znam.
Powrót do sławy.
Najpopularniejszy.
Piosenki z programu to hity.
Czyli znasz. Czemu…
Pani Yoon
ma problem z tremą.
Co ty gadasz?
Widzieliśmy występ. Pozamiatała.
Radzi sobie przed małą publicznością.
Mało powiedziane.
Mogę z nią pomówić?
- Chętnie… - Niestety.
W tej chwili
widzi się z fanami.
Przepraszam.
Z fanami?
Tam?
Tak.
Jak przeżyłaś 15 lat na bezludnej wyspie?
To straszne.
To nic przy tym, co spotkało ciebie.
Jak agencja mogła ci to zrobić?
Jak śmieli cię tu zesłać?
Dawno nie spotkałam fanki.
Widzisz…
Zawsze chciałam
cię o coś zapytać.
O co?
Pamiętasz klip,
który wtedy wysłałam?
Oczywiście.
Jak mi poszło?
Byłaś najlepsza.
Czekałam na ciebie w Seulu.
Naprawdę?
Osobiście?
Oczywiście.
Długo czekałam.
Ran-joo…
Byłoby wspaniale, gdybyśmy się spotkały.
Wiem.
Wtedy ty byłabyś
gwiazdą RJ, nie Eun Mo-rae.
Eun Mo-rae?
Ta Eun Mo-rae?
Kto to?
Nadal cię kocham
Wybraliśmy ją na twoje miejsce.
Jest sławniejsza niż ja.
Jak myślisz?
Do Mok-hy nie ma startu, ale ujdzie.
Już dobrze
Zbliż się
Sama ją wybrałam,
wypromowałam, wystylizowałam.
Powiedz mi na ucho
Słodkie słowa
Które powiedzieć chciałeś
Kocham cię
Nigdy cię nie zapomniałam Nawet na drugim końcu świata
Czyli…
Uwierzysz mi?
…gdyby Mok-ha się pojawiła,
zostałaby supergwiazdą jak Eun Mo-rae?
Być może.
To niesprawiedliwe.
Mało powiedziane.
Możemy coś z tym zrobić?
Nie.
Czasu nie cofniemy.
Dziękuję za te wszystkie balony.
Wspomnienia wróciły.
Ran-joo,
jeśli na świecie zostanie tylko jedna twoja fanka,
będę to ja.
A gdy nie zostanie nikt,
to znaczy, że umarłam.
Wiesz,
zrobię dla ciebie wszystko.
Balony?
Mogę nadmuchać tysiące.
Bułka z masłem.
Ran-joo,
nie poddawaj się!
Dobrze.
Nie poddam się.
Dziękuję. Do dzieła.
- Dobrze. - Pa.
- Dobrze! - Dziękuję!
- Trzymaj się! - Dzięki!
Dalej!
Uda się!
Nie znasz Eun Mo-rae, prawda?
Jest na listach przebojów.
To najbogatsza piosenkarka.
Nie wkurzasz się?
Wściekam się, i to jak.
Właśnie.
Gdybyś dotarła do Seulu,
to byłabyś ty.
Nie, to byłaby Ran-joo.
- Co? - Nie ja.
Nie odebrałabym jej miejsca.
Bezczelna gówniara.
Dam jej popalić, jak ją spotkam.
Nie.
Inaczej.
Jest taki gość, który zaniedbał Ran-joo.
Jak mu było? Lee Seo-jun.
Najpierw pokażę jemu.
Niech to!
Biedna Ran-joo.
Serce się kraje.
Ty się martwisz o Ran-joo?
No tak. Jestem jej fanką.
Jesteś taka…
Nie.
Jung Ki-ho by się wściekł.
Co takiego?
To cios prawdy.
Dziennikarski obowiązek.
Nie.
To wszystko przez niego.
Ejże.
Mógł powstrzymać twojego ojca.
Mógł go trzymać nawet za cenę życia.
Nadal cię kocham
Teraz wiem
Ty i ja
Mógł zadbać o to, żebyś dotarła do Ran-joo!
Zawiódł, słabeusz.
Dość!
Nie wiń nikogo za mój los.
To był mój wybór
i poradzę sobie.
Ani mi się waż go obrażać!
No to coś z tym zrób!
Nie stój tak, leć za nią!
Niech znów będzie tak, jak 15 lat temu!
Przekonaj ją!
To niczego nie zmieni.
Już jest jej ciężko. Mam to pogorszyć?
Co?
Podrzucicie mnie do Seulu?
- Co? - Co?
To kierowca i wóz Eun Mo-rae.
Musi po nią jechać.
Co?
Yong-gwan, daj mi wino Deodeok.
Robi się.
SALON FRYZJERSKI U BRACI
Dobrze.
Najpierw zajmijmy się panią Yoon.
Musimy ją przekonać osobiście.
Tak.
Na razie.
Co tu robisz?
Kurtkę też kupiłeś taką samą?
Bo-geol.
Co?
Robisz programy muzyczne.
Co myślisz o takich piosenkarkach,
beztalenciach odnoszących sukces?
Co ty gadasz? Mo-rae ma talent.
Jesteś taki sam.
Skorumpowany jak wszyscy.
Teraz piszesz o kulturze?
Czas na K-pop?
Wiedziałeś?
Mo-rae przeszła, bo Mok-ha nie przyszła.
A ty znów o niej?
Gdybym przytrzymał jej ojca dłużej,
to byłaby ona.
Znów to samo.
Mówiłem, nie jesteś Jung Ki-ho.
Hej.
Słyszałeś, jak śpiewa?
Jest niesamowita. Posłuchaj, zrozumiesz.
Już wiem, skąd ten gest ręki na karku.
Żyły mi pulsują.
Posłuchaj.
Mok-ha zasługuje na światowe tournée.
Nie na życie na dachu.
Wiesz, co to jest?
Oczywiście!
Nagroda za 12 tygodni na pierwszym miejscu na liście Music Best w 1999 roku.
Tylko ja ją dostałam.
Drugiej takiej nie będzie.
Pewnie.
Teraz złoty puchar dają za pięć zwycięstw z rzędu.
Ależ miałam ciarki, jak cię oglądałam.
Tak?
Chcesz znów je poczuć?
Tak!
Chcę je poczuć!
Chcę cię uwięzić w moim śnie
Nie puszczę cię
W moim labiryncie Nie puszczę cię
Nasze oczy spotykają się
Ukrywam przed tobą swe serce
Rzucam zaklęcie
Aż do świtu
Omamię cię
Nie uciekniesz
Będziesz tęsknić coraz bardziej
Nie zrozumiesz siebie
Nie uciekniesz
Tak wygląda Zakochana wiedźma
Co czujesz?
Powiedz
Czy to podniecenie?
Czy szaleństwo?
Jesteśmy wiedźmami Wiedźmy zrodzone na nowo
Chcę cię opętać Moimi czarami
Bo-geol, posłuchaj.
Pozwól…
Wyjaśnię.
Miło mi. Bo-geol, młodszy brat Woo-haka.
No tak, wiem.
Kupiłeś mi te buty.
A ona…
Yoon Ran-joo.
To zaszczyt.
Wyglądasz znajomo. Znamy się?
Raczej nie.
Często to słyszy, ma pospolitą twarz.
Odpocznijcie.
Co? No tak.
Hej.
Bo-geol.
Wydają się w porządku.
Bo są.
Gdyby nie oni,
wciąż tkwiłabym na wyspie.
Jesteś taka silna.
Na twoim miejscu
nie przetrwałabym nawet roku.
Skończyłabym ze sobą.
Myślałam o tym.
Poważnie?
Ale nie przez pierwszy rok.
W okolicach szóstego.
PIĘĆ
DWA
Przeszło mi to przez myśl.
„Być może żyję na próżno
i umrę tu
bez niczyjej wiedzy”.
Wtedy…
wskoczyłam do oceanu, chcąc się zabić.
Naprawdę?
Kto cię ocalił?
To bezludna wyspa.
Nikogo tam nie było.
Nie osoba.
Lodówka.
Lodówka?
Tak.
Unosiła się na wodzie.
Prawdopodobnie
wyrzucił ją jakiś rybak.
Co było w środku?
Ramyeon.
Co?
Opakowanie
ramyeonu.
Dawno przeterminowane.
Zjadłaś?
Tak.
Pierwszy ramyeon od sześciu lat.
Nigdy
nie zapomnę
jego smaku.
Wtedy pomyślałam,
że naprawdę
mało brakowało.
Gdybym skoczyła pięć minut wcześniej,
nie posmakowałabym go.
Dlatego postanowiłam żyć
i zaczekać na drugą lodówkę.
I co?
Doczekałaś się?
Nie.
Ale wciąż czekałam.
„Jeszcze pięć minut”.
„Pięć minut”.
Po jakimś czasie
odnalazł mnie dron.
Ej!
Zjawili się ci dwaj.
I poznałam ciebie.
I dowiedziałaś się, że jestem do bani.
Co takiego?
Nie jesteś!
Miałam guzki śpiewacze.
Nie wie o tym prezes ani moja mama.
Tylko ty.
Ran-joo.
Potajemnie poddałam się operacji,
ale nie odzyskałam głosu.
Przestałam występować, źle brzmię na żywo.
Straciłam fanów,
media pisały o moim wypaleniu.
Chciałam z tym skończyć.
Ale zjawiłaś się ty.
W idealnym momencie. Jesteś moją lodówką.
Ran-joo.
Czy jeśli będę cierpliwa, zjawi się też dron?
No pewnie.
Bez wątpienia.
Daję słowo.
Napiłabym się.
Piłaś już alkohol?
Nie.
Wspaniale.
Nauczę cię.
To wino Deodeok.
„To zaszczyt”?
Miałem powiedzieć, że jestem zły?
Nie lubisz Mok-hy.
Nie chciałeś jej. Kazałeś mi ją ignorować.
A ty nalegałeś.
Powiedziałeś, że tak trzeba.
Miałeś rację.
Dlatego ją przyjąłem.
Wtedy się myliłem, a teraz nie?
Tak.
Dałem jej dom, jak chciałeś.
Zrób coś dla mnie.
Co?
Przestań mówić o Ki-ho.
Zapomnij o przeszłości, o tym, co było 15 lat temu.
Wszyscy tęsknią za przeszłością,
a ja mam o swojej zapomnieć?
Woo-hak.
To musiało być bolesne,
skoro tak reagujesz.
Panie Jung, wystarczy.
Po co ubezpieczenie na życie?
Zwykłe OC wystarczy.
Nie, też wezmę.
I tak nie mam na co wydawać.
Ale po co, skoro nie ma pan dzieci?
Co takiego?
Mam Ki-ho.
Rety.
Wie pan co?
Przejeżdżam 4000 km miesięcznie.
Cały kraj zjeździłem.
Gdyby Ki-ho żył, zauważyłbym go.
Przyjaźniliśmy się.
Nie rozpoznałbyś go.
Minęło 15 lat.
Sam bym go nie poznał,
a jestem jego ojcem.
Proszę pana.
Wiem, jak to brzmi,
ale niech pan uwierzy, że nie żyje. Niech pan zapomni.
Znaleźli Mok-hę.
Słyszałeś?
Oczywiście.
Spędziła 15 lat na wyspie.
Jeśli Ki-ho żyje, też o tym słyszał.
Niech pan da spokój.
Zacząłby jej szukać.
Obiecaj, że dasz mi znać,
jeśli skontaktujesz się
z Mok-hą.
Nie ma sprawy.
Dziękuję.
Do zobaczenia.
Jeszcze pana odwiedzę. Szerokiej drogi.
Do widzenia.
YOUNG-JU
Young-ju, to ja.
Rozmawiałem z ojcem Ki-ho.
Boję się, że będzie szukał Mok-hy, żeby znaleźć syna.
Powinniśmy powiedzieć Ki-ho?
Co mu tak zależy? Tyle czasu minęło.
Co robimy?
Skontaktujemy się z Mok-hą i powiemy jej?
Gdzie ja jestem?
Co to jest?
Nasz VIP się obudził.
Robię zupę z wątłusza.
VIP?
Napij się wody z miodem.
Dziękuję.
Rety, wstałaś?
Wybrałam piosenkę na przesłuchanie.
Na co?
Dosłownie o mnie.
Chyba ty ją napisałaś, mentorko.
Mentorko?
Dlaczego?
Seo Mok-ha!
Tak, Seo Mok-ha!
Czekajcie.
Czas na rozdanie nagród.
- Nagrody! - Koniecznie!
- Oto nagroda! - Nagroda!
Grammy otrzymuje…
- O rety! - Mok-ha Seo!
Oto bukiet.
Bukiecik.
Nie do wiary.
Panie i panowie.
Dziękuję bardzo!
To zasługa
pewnej osoby, która pomogła mi zdobyć nagrodę Grammy.
- Yoon Ran-joo! - Ejże!
Nie mów tak.
- Jesteś laureatką nagrody Grammy. - Piosenkarką!
A ja twoją mentorką!
To zasługa mojej mentorki, Yoon Ran-joo!
To pieniądze za występ na Święcie Deodeoka.
- Wystarczy na czynsz? - Na czynsz?
O rety, oczywiście.
- Z nawiązką. - Wspaniale.
Dlaczego? Bo jestem Ran-joo, VIP.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Na zdrowie.
Yoon Ran-joo tu jest.
„Eun Mo-rae”.
Pokonam ją.
- Mok-ha. - Tak?
Słuchaj.
Jeśli sprzedam
łącznie 20 milionów albumów…
Tak?
Połowa udziałów RJ będzie moja.
O rany.
Gdy do tego dojdzie,
jako główny udziałowiec…
Główny!
- Zaczekaj. - Rany.
Zrobię z ciebie
gwiazdę światowego formatu!
Tak jest!
Jestem twoją
Lodówką
Jestem twoim
Dronem
Twoim dronem
Dobra jesteś. Urodzona gwiazda.
- Dron. - Zadzwońmy do niego.
Dzwońmy.
Do kogo?
Do kogo dzwonisz?
Czekaj.
Czołem, prezesie.
To Seo Mok-ha.
Ona miała wygrać.
Eun Mo-rae to ściema. Wiesz?
To ja wygrałam!
Lee Seo-jun!
Zaklep jej przesłuchanie i zaczekaj!
Jasne?
Zaczekaj.
- Już ja pokażę agencji! - O tak!
- Pokażemy wam! - Pokażemy wam!
OSTATNIO WYBIERANE KOCYK, SMOK
Wypuściłaś tę piosenkę,
gdy byłam na wyspie.
- Może zaśpiewam utwór „Ta noc”… - Czekaj.
- Co? - Bo…
Zaraz wrócę.
Dokąd idziesz?
Woda z miodem…
Nie trzeba.
- Napij się. - Nasz VIP.
Dajcie spokój.
Pyszny ryż jest gotowy.
Proszę wymieszać.
Ran-joo znów skopała po pijaku.
Przestaniesz chlać?
Durna pijaczka.
Znowu namieszałaś!
Oszaleć można.
Weź się w garść, Ran-joo.
Czemu jęczysz, skoro to tylko twoja wina?
Wiesz, dlaczego tak masz?
Cholera.
Oczywiście, że wiem.
Mam tak,
bo winię innych, gdy sama sobie kopię grób.
Wiem o tym.
Po co mi mózg?
Na co?
Nie myślę czy co?
Nie do wiary.
Oszaleję.
Jak to naprawić?
Nie zasługuję, by żyć.
KOCYK
Tak, prezesie?
O co chodziło w nocy?
Byłaś pijana czy mówiłaś poważnie?
Cóż…
Pół na pół.
Nie, mówiłam serio.
Posłuchaj.
Pamiętasz konkurs UCC, gdy byłam w agencji Sugar?
O rety.
Dziękuję.
Byłyśmy wczoraj uciążliwe.
Oby to nie trwało długo.
W sensie?
Uciążliwość.
Słyszałam, jak śpiewa. Ma talent.
Śpiewa lekko, a ma mocny głos.
Doskonała skala, oddech.
Jest niesamowita.
Nie.
To pewnie prezes.
A ty tu skąd?
Myślałam, że to nastolatka.
Tak mi przykro.
Wiem, jak to brzmi.
Spotkałam fankę
i obiecałam jej coś po pijaku.
Możemy udawać, że to przesłuchanie?
Chociaż tyle, nie musi przejść.
Proszę.
Mogła tam umrzeć.
Nie żal ci jej?
To jej życzenie.
Dajmy jej to.
Dzień dobry.
Co mam jutro po południu?
Wcisnę przesłuchanie?
Ma pan spotkanie z Front Investment o 14.
Kolejne z Tusto o 16.
Może być 15.45?
Będę miał kwadrans.
To wystarczy.
Dziękuję.
Obiecuję, że już tak nie namieszam.
Dziękuję.
Co za ulga.
Nie musiała.
Pomyśl o sobie.
To twoja zasłużona szansa.
Wykorzystaj ją.
Piętnaście lat temu
lubiłam ją za jej braki.
Brak zmartwień, ponurych min,
trosk.
Teraz jest ich pełna.
Co musiała przejść,
skoro tak skończyła?
Co ją złamało?
PIERWSZE MIEJSCE PRZEZ 12 TYGODNI 1999 – YOON RAN-JOO
Gotowa, by zabłysnąć?
Co?
Mamy datę przesłuchania. Jutro o 15.45.
Poważnie?
Prezes dzwonił.
Chce cię usłyszeć.
Powiedziałam mu po pijaku, ale posłuchał.
Tak mnie szanuje.
No tak.
Wspaniały człowiek.
I jaki inteligentny.
Ma dobre ucho, oko też.
Gwarantuję, że podpiszecie kontrakt,
gdy cię usłyszy.
To nie w jego stylu,
ale nie przejmuj się, jeśli uzna wiek za przeszkodę.
Nie złość się.
Dobrze.
Dobrze traktuję fanów, co?
Dlaczego tyle robisz dla kogoś takiego jak ja?
Płaczesz?
Jestem ci wdzięczna.
Jesteś wspanialsza,
niż myślałam.
Proszę.
Cieszę się, że tak myślisz.
Daj jutro czadu dla swojej mentorki.
Pomyśl życzenie i zdmuchnij.
Jednym dmuchnięciem.
KRAB U JAE-SIKA
Mok-ha tu była?
Tak.
Pytała o twojego syna.
Masz jej numer?
Nie.
Ale gość zostawił wizytówkę.
Gdzie ja ją położyłem?
Jaki gość?
Jakiś dziennikarz.
Bezczelny gnojek.
Patrzył na mnie jak jakiś cham,
zaciekle bronił Mok-hy.
Myślałem,
że to jej mąż.
„Kang Woo-hak”?
YGN – KANG WOO-HAK
SALA KONFERENCYJNA 2 POWRÓT DO SŁAWY
Ludzie pokochali klip z występu Ran-joo na Święcie Deodeoka.
Piosenka jest na 67. miejscu na liście przebojów.
Dziękuję.
Gdy usłyszałam jej śpiew,
przeznaczyłam cały budżet
na orkiestrę i specjalną oprawę.
Ten głos jest tego wart.
Bardzo się cieszę.
Rzecz w tym,
że Ran-joo ma tremę.
No nie. To dobrze.
U nas sobie z nią poradzi, prawda?
Wszyscy muszą ją usłyszeć. Święto Deodeoka?
Marnuje się na takich imprezach.
To prawda, to smutne.
Wiele razy ją namawiałem.
Mówiłem, by kuć żelazo, póki gorące.
Że chcecie negocjować.
Ale jest nieugięta.
Kiedy?
Dziś rano.
Agencji zależy, by była aktywna?
Oczywiście.
Sam prezes kazał ją namówić.
No bo czemu nie?
To byłby murowany sukces.
Byłem nawet u niej w domu.
W domu?
Tak.
Nie jestem jej agentem.
Poszedłem tam mimo obowiązków.
Wszystko na próżno.
Gorące.
Wszyscy chcą ją zatrudnić.
Ciężko mi z nimi rozmawiać.
Dobra robota.
Zostało pół roku.
Przetrzymaj ich jeszcze.
Sowicie cię wynagrodzę.
YOON RAN-JOO DAŁA CZADU NA GOŚCINNYM WYSTĘPIE
ŚPIEWA TAK SAMO DOBRZE
Co?
Wiedziałaś, że zmienili nazwę?
Nie, ale ta mi się podoba.
Wykorzystywali moje imię.
Beztroska i tandeta.
Chodź, spóźnimy się.
Nieźle. Pokaż się.
Ślicznie wyglądasz.
Posłuchaj. Przesłuchanie potrwa góra 15 minut.
Nie, dziesięć.
Liczy się pierwsze dziesięć sekund.
Nie zaśpiewasz całości.
Zacznij od refrenu.
Przywitaj się. Uśmiech.
- Dzień dobry. - Wybaczcie spóźnienie.
Ran-joo, nie widzieliśmy się od wieków.
Fakt, rozmawiamy tylko przez telefon.
Seo Mok-ha, jak mniemam.
- Tak. - Miło mi.
Mnie również.
Jesteś sam?
A gdzie ekipa i kamerzyści?
Do rzeczy, bo nie mam czasu.
Nie chodzi o przesłuchanie.
Co to znaczy?
- Wczoraj… - Przepraszam.
Prosiła, żebym udawał,
ale tak nie można.
Wiem, co postanowię,
więc to strata czasu.
Podjął pan
już decyzję?
Nie zaśpiewałam.
Mok-ha.
Zaczekaj na zewnątrz, pomówię z nim.
Dobrze.
Jak możesz?
Daj jej zaśpiewać, skoro przyszła.
Musi być świetna.
Zauważyłaś ją.
Co z tego?
Mówiłaś, że ma 31 lat.
Piosenkarki starzeją się szybciej.
Zwykle mnożymy ich wiek przez dwa.
To znaczy,
że jest jak 60-latka.
Mamy taką promować? To bez sensu.
Rozumiem, ale posłuchaj…
Zrobimy tak.
Zaproponuję coś w sam raz.
Zamiast śpiewać,
zostanie twoją agentką.
Na śpiewanie jest za stara, ale agentką może być.
Wylądowała na wyspie, płynąc do nas.
Ledwo przeżyła. Chce spełnić marzenie.
Ma być agentką?
Wiek jest kluczowy.
Ki-ho.
Wiecie, co to jest „cios prawdy”?
Mówiono tak, gdy zaginęłam.
To oznacza zaatakowanie kogoś prawdą.
Kiedyś tego nie rozumiałam,
ale teraz rozumiem.
Krzyki i przekleństwa
nikogo nie przestraszą.
Ale fakty owszem. Prawda.
Nie mogę się z tym kłócić.
Muszę to zaakceptować.
Dobrze o tym wiem.
Dlatego mi jej szkoda.
Powiem wprost.
Mam dość
sprzątania po tobie.
Wreszcie zrozumiałam,
kto ją stłamsił.
Od 15 lat stawia czoła bolesnej prawdzie.
Ale…
Dlaczego ten prostak
tak chce ją zniechęcić?
Z nienawiści?
A może…
Jeśli sprzedam
łącznie 20 milionów albumów…
Tak?
Połowa udziałów RJ będzie moja.
Boi się.
Bądźmy realistami.
Nie ma doświadczenia.
Dużo ryzykuję.
I taki ktoś
ma być moją agentką?
Nie chcesz? Mam cofnąć ofertę?
Nie! Zgadzam się!
Zrobię to.
Będę jej agentką.
Jest pan przekonujący.
Nie owija pan w bawełnę.
Przepraszam,
że mimo wieku chciałam śpiewać.
Mok-ha…
Ciebie też.
Narobiłam ci kłopotów.
Odwdzięczę się,
ciężko pracując jako agentka.
Dobrze.
Co za energia.
I świadomość.
Mam spotkanie z inwestorami,
więc następnym razem poznamy się oficjalnie.
Żegnaj, Ran-joo.
Do widzenia.
Umiesz mnie ośmieszyć.
Przyszłaś tu dla roli agentki?
Nigdy się nie poddam.
A tę szansę przepuściłaś.
Przestań.
Ten cały Lee Seo-jun
nie daje nikomu szans.
To małostkowy
tchórz!
Co?
Nie wiedziałaś?
Nie, bo zawsze źle cię traktował.
Przejrzałam go.
Ten gnojek
boi się ciebie.
Nie wierzysz mi?
Sama zobacz.
Mok-ha.
Co tu robisz?
A ty?
Byłem ciekaw przesłuchania.
Ja też.
- O co ci chodzi? - Co?
Dziwne.
Najpierw dach, teraz to.
Nie mów…
Nieważne.
Zainteresowany?
Tak.
Co?
Ran-joo wpadła mi w oko.
Rozumiem. Ran-joo.
No tak.
Lubisz starsze?
Do programu.
Yeon-kyung chce ją obsadzić. Jestem tu służbowo.
Rozumiem.
Mnie też chodzi o artykuł. Mok-ha.
Jak poszło?
Gdzie Ran-joo?
No tak.
Wy.
Pomóżcie mi, co?
Mok-ha!
Mamy 1 210 022.
I 990 239.
Oraz 1 490 967.
Masz?
Po co to dodajemy?
Dalej.
To aktualna sytuacja finansowa RJ Entertainment.
W 2021 roku sprzedaż…
SALA KONFERENCYJNA
Dzień dobry.
Jestem Yoon Ran-joo.
Przepraszam.
Ran-joo.
- To ważne spotkanie. - Wiem, dlatego tu jestem.
Chcecie zainwestować w spółkę.
Pomówmy na zewnątrz…
Wiedzą o naszej umowie?
O udziałach wartych
17 bilionów wonów.
Yoon Ran-joo.
Jeśli odejmiemy 19 915 269
od 20 milionów,
zostanie 84 731.
Wystarczy,
że sprzeda tyle albumów,
by mieć ich łącznie
dwadzieścia milionów.
Co wtedy?
Gdy sprzedam 20 milionów albumów,
otrzymam połowę udziałów w spółce.
Nasza umowa
wygasa za pół roku.
Zdążę.
Sprzedałaś 20 000 albumów przez dziesięć lat.
Jak chcesz to zrobić?
Nie wierzysz?
Dam radę.
Dobrze.
Przesłucham Mok-hę.
Albo przyjmę ją…
Przypomniałam sobie,
że nie masz wady wzroku.
Co?
Chciałeś wyglądać mądrze.
Ejże, Ran-joo!
Mok-ha miała rację.
Jesteś
tchórzem.
Ty?
Agentką?
Tak.
Zrobię, co mogę,
by pomóc jej sprzedać 20 milionów płyt.
A gdy otrzyma swoje udziały,
zgodzi się mnie przesłuchać.
Prawda?
Agentka
i przesłuchanie?
Tak.
Kiedy zaczynasz?
Teraz.
Wspaniale.
Nie wiedziałem, kiedy to zrobić,
bo nie miała agenta.
PRODUCENT PROGRAMU ROZRYWKOWEGO
Co się stało?
O rety.
Rety, Ran-joo!
Ran-joo!
Jestem twoją agentką.
Niczym się nie martw,
tylko dbaj o gardło.
Zaufaj mi i rób swoje.
Jak?
Piosenkarka bez głosu
i agentka bez koneksji.
Nie mam nadziei.
No nie.
Ran-joo.
Akurat układy to ja mam.
Już ci coś zaklepałam.
Koncert charytatywny?
A znasz program Powrót do sławy z YGN?
Wystąpię tam?
Jakim cudem?
Okazało się,
że mój bliski znajomy
jest producentem.
Błagał mnie,
żebyś wystąpiła.
Powiedziałam, że cię spytam.
Kang Bo-geol?
Ten bezrobotny z góry?
Ten sam.
Czyli to producent.
Dlatego wyglądał znajomo.
To jak?
Podoba się nowa fucha?
Trochę pogrzebałam.
Piosenkarze leczą guzki słomką.
Od teraz zamiast papierosów
stosujesz słomki.
Co powinnaś zaśpiewać?
Mamy tyle piosenek.
Może „Pewnego dnia”, skoro to popularne?
Już próbowałam słomki, nie pomogła.
Ran-joo.
To twoja szansa. Nie odpuszczaj…
Nigdy nie odpuszczę występów.
Jednak
ty będziesz śpiewać.
„Ta noc”.
Co?
Jak na Święcie Deodeoka.
Powtórzmy to.
Dla nas obu.
Cóż…
To trochę…
Nie chcesz
znaleźć Ki-ho?
Skąd o nim wiesz?
„Ta noc” to jego słowa.
Ki-ho?
Poznaliście się?
Tak.
Ponad dziesięć lat temu.
To Ran-joo!
Ran-joo!
Przyszedł pod mój dom.
Wzięłam go za fana.
Myliłam się.
Spytałam, po co przyszedł.
Odparł…
Proszę.
Jeśli kiedyś
odwiedzi panią ta dziewczyna,
proszę to powiedzieć.
Seo Mok-ha.
„Seo Mok-ha”.
Proszę zapamiętać to imię.
Wysłuchać jej.
Proszę jej pomóc.
Dać jej szansę.
I…
Proszę ją…
przytulić.
Rety.
Poprosił, żebym cię przytuliła.
Bardzo chciał,
desperacko,
żebym napisała piosenkę.
Pomyślałam, że wtedy mnie poszukasz.
Ale nie szukałaś.
Nadal czekam na ciebie
Jak piasek i promienie słońca
Uciekasz mi przez palce
Połączyły się wskazówki
Spotkanie trwało krótko
Niezliczone dni i noce
Tysiące dni minęły
A ja czekam wciąż
Nocą pierwszego lipca
Będę czekać Póki starczy sił
Na końcu twej długiej podróży
Oprzyj się na mnie
Niech ta piosenka ukoi cię
Nadal czekam na ciebie
Minęła moja długa noc
Nastał wreszcie ranek
Czy myślisz o mnie
Choć odrobinę?
Niezliczone dni i noce
Tysiące dni minęły
A ja czekam wciąż
Nocą pierwszego lipca
Będę czekać Póki starczy sił
Na końcu twej długiej podróży
Oprzyj się na mnie
Niech ta piosenka ukoi cię
Nadal czekam na ciebie
Jak gwiazdy na niebie
Dni, które odliczam
Dni, które mi się marzyły
Wreszcie nadeszły
Będę czekać Póki starczy sił
Na końcu twej długiej podróży
Oprzyj się na mnie
Niech ta piosenka ukoi cię
Nadal czekam na ciebie
DIWA POZA ŚWIATEM
Aż tak chcesz go znaleźć?
Gdzie on jest?
Miałem wypadek.
Nie pamiętam nic z okresu przed liceum.
Musisz mnie pokonać za wszelką cenę.
To będzie początek wszystkiego.
Jeśli wygrasz…
Udowodnię światu, że miałam rację.
- Dzięki nam! - Dzięki nam!
Mok-ha.
Możemy znaleźć Ki-ho.
Jesteś Ki-ho, prawda?
Napisy: Konrad Szabowicz