DIWA POZA ŚWIATEM
SALON FRYZJERSKI U BRACI
Odżywka na koszt firmy.
Razem tylko 60 000 wonów.
Pani męża nie ma.
To prawda. Rety.
Ma na głowie recykling.
Pytanko.
- To aranżowane małżeństwo? - Nie, z miłości.
Z miłości?
Jak to możliwe?
Od razu się zakochałam.
Co panią w nim ujęło?
Poznałem twoją mamę
w poprzedniej pracy.
Gdzie?
W urzędzie w Woldo-eup.
Byłem
urzędnikiem.
Naprawdę?
Tak.
Stanowiłem wzór pilnego pracownika.
Gotowe.
Skoro tak, to mama
też była urzędniczką?
Nie.
Była petentką.
Przepraszam.
Mam pytanie.
Słucham.
Chciałabym zmienić nazwisko.
Najpierw proszę złożyć dokumenty
w odpowiednim sądzie.
Rozumiem.
Proszę pana.
A da się to zrobić
bez wiedzy męża?
No cóż.
Dowie się bez trudu.
Wystarczy, że uzyska odpis z rejestru.
Rozumiem.
Nie poszła na policję?
Proszę pani.
Czy policja wie?
Czy mogę
- pomóc… - Nie trzeba, dziękuję.
Zapewne poszła.
Ale to na nic.
Dlatego poszła aż na wieś.
Zaczekaj!
Jak miałam się nie zakochać?
Był przystojny.
To piękna wioska.
- Był dżentelmenem. - Jeśli chcesz…
No dobrze.
Zaprowadzę cię.
On pierwszy
szedł moim tempem.
Twoja mama mówiła,
że urodziła dwóch synów.
Chciała ich ochronić.
Znalazłem sposób.
W okolicy zniknęła rodzina.
Też z dwoma synami.
Nikt nie zgłosił zaginięcia,
bo zniknęła cała rodzina.
Chłopcy byli w waszym wieku.
Ich nazwiska…
Są teraz nasze.
Kang Sang-doo, Song Ha-jung, Kang Woo-hak,
Kang Bo-geol.
Gdzie oni są?
Kto wie?
Rozpłynęli się.
A jeśli wrócą?
Nie ma ich już ponad 20 lat.
Dawno by się znaleźli.
Ojcze.
Wiem. Postąpiliśmy źle.
Jednak
wtedy…
nie mieliśmy wyboru.
Jak się nazywaliśmy?
Ty jesteś Jung Chae-ho.
A Bo-geol to…
Jung Ki-ho.
Nazywam się Yang Jae-kyung.
Ja jestem Lee Uk.
Pani Yoon udawała?
Nie wiedziałem.
My też nie.
Przyzna się dziś w telewizji, stąd tak obszerny skrypt.
Jeśli wygra,
pokaże się prawdziwa wokalistka?
Wspaniale śpiewa. Kto to?
Niewiarygodna historia.
Kiedyś była jej fanką.
Płynęła do Seulu na przesłuchanie,
ale trafiła na bezludną wyspę.
Pamiętam, jak ją znaleziono.
Fakt, mówili w telewizji.
To ona.
Jak się nazywa?
Nie Seo Mok-ha?
Pan Kang.
Mok-ha ma wystąpić?
Tak, jeśli wygrają.
Co się dzieje?
Prezes Lee i pan Kang.
Zgodziliśmy się, jeśli wcześniej nagra wokal.
Inaczej się wycofamy.
Nie macie zastępstwa.
To prawda.
Będziemy musieli wyjaśnić,
że pani Eun zrezygnowała, bo nie śpiewa
na żywo.
Dziennikarze się ucieszą.
To twój pierwszy program.
Potrafisz psuć okazje.
Może pan to naprawić.
Przydałaby się pomoc.
Weźmiesz odpowiedzialność na siebie.
Chcę przeprosin na piśmie.
Za użycie nagranego wcześniej wokalu straciłbym pracę.
Przeprosiny
to jeszcze nic.
A co z playbackiem?
Pani Yoon za to przeprosi.
Co ten Kang?
Skąd wiedział o playbacku?
Dlaczego masz wyjść na scenę?
Też nie wiem.
Ran-joo.
Nie ma szans,
nie pokonamy przecież fanów Mo-rae.
A jeśli?
Pokażesz się?
Co powinnyśmy zrobić?
Wyjdę na scenę.
To występ na żywo.
Przecież mnie nie zdejmą.
Tyle mnie kosztował ten powrót.
Nie odbierzesz mi tego.
Nie pozwolę.
Ran-joo.
Nie zamierzam
odebrać ci chwały.
Zrobisz to. Jak Mo-rae.
Też była moją fanką. Słodziła i słodziła.
Zdradziła mnie, gdy miała okazję.
- Ty jesteś inna? - Owszem.
Jesteśmy zupełnie różne.
No nie wiem.
Ludzie się zmieniają.
Ran-joo.
Na wyspie
miałam przyjaciółkę.
Nazywała się Mewcia.
Przecież to bezludna wyspa.
Owszem. To mewa.
Stąd to imię.
Zaprzyjaźniłyśmy się, bo nie lubiłam jadać sama.
Hej.
Dzieliłyśmy się ziemniakami.
- Jedz. - Codziennie.
Jak leci?
Potem nadszedł tajfun.
Skończyło mi się jedzenie.
Nie jadłam
przez jakieś dziesięć dni.
Myślałam, że już po mnie.
Wtedy zobaczyłam
Mewcię siedzącą na jajkach.
Zjadłaś je.
Nie.
Nie zjadłam.
Nigdy
bym cię nie zdradziła.
Prędzej umrę z głodu.
Dlatego
nie ukradnę ci chwały.
Odchodzę!
Nie zrobię tego.
To będzie problem.
Gorzej będzie, jak wyjdę na scenę.
Ciszej, słychać cię.
W porządku?
Tak.
Zaśpiewaj, ja zajmę się resztą.
Zajmiesz się?
Niby jak?
Problem z dźwiękiem,
niesprawne odsłuchy. Znajdę wymówkę.
Powiem prasie…
No to będą pisać co innego.
„Eun Mo-rae tylko zastępuje Mok-hę”.
„Prawdziwa diwa z bezludnej wyspy
pokonała oszustkę”.
Pomagam jej zadebiutować.
Pani Seo Mok-ha?
- Tak? - Pan Kang prosi,
żeby się pani naszykowała.
Boże.
Nie potrzebuję.
Masz rację. To ona.
Ona wystąpi.
Dziś scena należy
do ciebie.
Umalujcie ją.
Dobrze.
Szybko.
Tędy.
Przeczytam scenariusz.
Ma ładnie wyglądać.
- Ran-joo. - Dobrze.
Ran-joo.
„Ktoś inny…
śpiewał
za mnie
w programie.
Od początku”.
Muszę się napić wody.
SEO MOK-HA KONTRA EUN MO-RAE
Odzyskamy nasze nazwisko,
a Mok-ha odzyska Ki-ho.
Co w tym złego?
Jeśli to zrobimy…
zniszczymy naszą rodzinę.
Mok-ha, gdzie jesteś?
Wszystko wiem.
Być może wyjdziesz na scenę.
Przepraszam.
Muszę coś powiedzieć.
Woo-hak.
To ja.
Mok-ha.
Tak.
Co chcesz mi powiedzieć?
No tak.
- Bo… - Pani Seo!
Gdzie jest pani Seo?
- Pani Seo! - Co?
- Pani Seo! - Tak?
- Co?
No tak.
Zaraz próba.
Jasne, będę.
Pogadamy później.
Najpierw omówmy wskazówki.
Dobrze.
Zmieniła się pani od czasów wyspy.
Nieprawda.
Wyglądam tak samo.
Gdzie tam. Wyglądała pani okropnie.
Brudna jak jaskiniowiec.
Prymitywnie. Teraz jest inaczej.
Dziękuję.
Nadal sprzątacie bezludne wyspy?
W klubie?
Oczywiście.
Chwila.
W sumie nie.
Co z nim? Nigdy nie robi przerw.
Kto taki?
Kang Bo-geol.
Założył klub na studiach.
Tam się poznaliśmy.
Poza służbą w wojsku ani dnia nie opuścił.
Co w niego wstąpiło?
POWRÓT DO SŁAWY
Wchodzi pani?
Tak.
O rety.
Czy ja śnię?
- Pięknie, co? - Tak.
Pani będzie tutaj,
a pani Eun tutaj.
W przerwie
stanie pani za kulisami.
Gdy otworzą się drzwi…
Mówiłam.
Nie chcę Mok-hy w tym świecie.
Dlatego tu występuję.
A teraz wyjdę na jakąś statystkę!
Czemu zakładasz, że wygra?
Brak ci pewności siebie?
Ten program
to twoja szansa.
Przestań.
Zawsze czułaś się od niej gorsza, choć jej nie znałaś.
Teraz się znacie.
Wyzwij ją.
A potem ją pokonaj.
No nie wiem.
Proszę pić dużo wody.
Iść do toalety.
Panie Eun, omówmy wskazówki.
W razie czego mamy coś na uspokojenie.
Poproszę.
- Chwileczkę. - Dobrze.
Ślicznotka.
Zależy ci na sukcesie, co?
Co?
Na sukcesie?
A po co to wszystko robisz?
Mogłem się domyślić. Podlizywałaś się jej
już na festiwalu.
Gdyby wszystko szło po mojej myśli,
nie trafiłabym na wyspę.
Już dawno bym śpiewała.
Wygląda na to,
że to ty zawsze dostawałeś,
czego chcesz.
Ty jesteś bezczelna.
Proszę się wczuć w atmosferę.
Cześć.
Wyjdziesz z taką miną?
Co?
A co z nią nie tak?
Wydajesz się zmartwiona.
Rozumiem.
Nie możesz tak wyjść.
Nie martw się.
Skup się na występie.
Jesteś pewny, że wyjdę?
Mawiają, że gdybanie się nie sprawdza.
Na wszystko jest 50% szans.
Albo się stanie, albo nie.
Racja. Albo się stanie, albo nie.
Bo-geol.
Sprawdzisz ekrany?
Jasne.
Ładniutka, co?
Taka odstawiona jest w moim typie.
Przywalić ci?
Nie. A co?
Czemu?
Idź sobie.
Przełączcie źródło.
Ładne tło.
Pan Kang sam wybrał.
Mówił, że ma przypominać ocean.
Ocean?
Jak miło.
Nieźle, co?
Później będzie niebieskie.
Hej.
Jak mój śpiew?
Cóż, zaskakująco.
To był komplement?
Coś w tym sensie. W moich oczach
dużo ci brakowało.
Brakowało?
Niby czego?
Dojrzałości, manier i zastanowienia.
Co?
Do tego zmartwień,
ponurych min,
trosk
i powodów do płaczu.
Dlatego sam twój widok…
- Zazdrosny? - Co?
Wszystko rozumiem.
Sama sobie zazdroszczę.
Sama sobie?
Wiesz,
ujrzałam dziś siebie w przyszłości.
Zazdroszczę jej.
Wygląda oszałamiająco.
Od tej chwili
będę nieustannie dążyć do tej przyszłości.
Chcę, by widzowie poczuli ocean.
Jak to zrobimy?
ZA CHWILĘ ROZPOCZNIEMY PROGRAM
Jeszcze dziesięć sekund reklam.
Szykuj wysięgnik.
Pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden.
Szóstka, cięcie.
Prowadzący czeka.
Trójka. Cięcie.
Jestem Kim Gi-hyeon, prowadzący Powrót do sławy.
Cześć.
Dziś Yoon Ran-joo zawalczy
- o czwarty powrót. - Ciekawe, kto wygra.
Na 80% Eun Mo-rae.
- Ma rzeszę fanów. - Wielkie brawa.
Szóstka. Cięcie.
Przedstawiam Ran-joo, wokalistkę, która czeka na czwarty powrót.
Przed państwem Yoon Ran-joo.
Tym razem zmierzy się z kimś wyjątkowym.
Nazywano ją kolejną Ran-joo,
a teraz sama jest na szczycie.
Eun Mo-rae.
Cześć, jestem Eun Mo-rae.
Nie wierzę, że wystąpię z Ran-joo.
Jesteś moją mentorką i idolką.
Naprawdę? Nie wiedziałam. To zaszczyt.
To zaszczyt i dla mnie.
Piękna przyjaźń, ale tylko jedna z was może wygrać.
Powiedzcie kilka słów od siebie.
Najpierw pani Eun.
Mam dziś nieco chore gardło,
ale przyszłam, by wystąpić u jej boku.
Dam z siebie wszystko.
Głosujcie na mnie.
Pani Yoon, pani kolej.
NAJPIERW MUSZĘ WAS PRZEPROSIĆ
Co z nią?
Dlaczego nie czyta?
Piątka, cięcie.
Nigdy
bym cię nie zdradziła.
Prędzej umrę z głodu.
Najpierw
muszę
was przeprosić.
Przeprosić? Za co?
Ale się stresuję.
Trójka, zbliż na panią Yoon.
Dzięki.
Trójka, cięcie.
Od początku programu…
śpiewa za mnie
ktoś inny.
Korzystasz z playbacku?
Zgadza się.
Wybaczcie mi.
Zrobiłam coś…
co nie przystoi wokalistce.
Nie usprawiedliwiam się.
Ale jest pewien głos,
musicie go usłyszeć.
Jego właścicielka
trafiła na bezludną wyspę
równe 15 lat temu.
Brzmi znajomo.
Nie pisałeś o tym?
Pisałem.
Mówi o ocalonej pani Seo.
Na szczęście niedawno
udało się ją ocalić.
Nadal ma taki sam głos.
Mimo to
nie wiedziałam, jak go wszystkim pokazać.
Rety. Chodzi o Mok-hę.
Dlatego tu przyszłam.
Abyście go usłyszeli,
nawet z moją twarzą.
Za to was przepraszam.
Dziś może wygrać
tylko jedna osoba.
Ani ja, ani pani Eun.
Jeśli chcecie ją poznać,
wybierzcie najlepszy głos,
nie wokalistkę.
No dobrze.
Tego nie było w scenariuszu.
Przebiegła jest.
Wyprowadziła Mo-rae z równowagi i zyskała głosy.
Seo Mok-ha może wygrać.
Dzisiejszy odcinek
nie będzie pojedynkiem między Ran-joo i Mo-rae.
Usłyszymy tajemniczy głos z bezludnej wyspy
i głos Mo-rae.
Zasady są te same.
Głos po lewej ma numer jeden.
Głos po prawej – numer dwa.
Wybierzcie 2142
i zagłosujcie na najlepszy głos.
Kto otrzyma najwięcej głosów,
wyjdzie na scenę.
Zaczynajmy.
„Otwórz oczy”.
Spójrz na gwiazdy
Na ich blask
Co me serce oświetla
Czy czujesz
Moją miłość?
Kocham cię zawsze
Kocham cię wciąż
Teraz już wiem
Dlaczego się poznaliśmy
Eun ma duże szanse.
Ma o połowę mniej głosów,
a nawet nie śpiewała.
To za mało.
To dopiero jej fani.
Musi jeszcze przekonać resztę.
Jestem tu, otwórz oczy
Z tobą pragnę być
Nadchodzi mrok
Lecz nawet w mroku
Musi się stresować.
Styl to nie umiejętności.
Bądź moim światłem
Kocham cię wciąż
Teraz wiem
Ty i ja
Refren i orkiestra, uwaga.
Zamykamy za trzy sekundy.
To nic
Pokonam zły los
Rzucę ci się w ramiona
Kończymy głosowanie.
Pobiliśmy dziś dwa rekordy.
Pierwszy – rekord liczby głosów.
Drugi – uczestnicy nigdy nie szli tak równo łeb w łeb.
Daj mi numer Mok-hy.
Tak jest.
Na który głos głosowaliście?
Światła.
Już.
Dwójka, szerokie ujęcie.
Jaki wynik?
Przygotujcie tło.
Przedstawimy teraz wynik
i zaprosimy wokalistkę na scenę!
Ki-ho!
Spotkało cię to kiedyś?
Waliło ci kiedyś serce
na samą myśl o czymś?
Nie.
Aż do dziś.
Zaczynam.
Dobra.
Przygotuj się.
Teraz.
Jestem tu, otwórz oczy
Chcę z tobą być
Zagubiliśmy się w bezkresnym labiryncie
Nie puszczę cię już
Bo ja
Chcę być twoim światłem gwiazd
Światłem twym na zawsze
Spójrz na mnie
Nie puszczę twojej dłoni
Będę przy tobie trwać Jak światło gwiazd
Jestem tu, otwórz oczy
Chcę przy tobie być
Diwa z bezludnej wyspy!
Seo Mok-ha!
- Seo Mok-ha! - Seo Mok-ha!
Było super.
Aż nie byłam zazdrosna.
Ran-joo.
Teraz
mogę już umrzeć.
Nie możesz.
Przede mną mnóstwo pracy.
Udowodnię światu, że miałam rację.
To dopiero początek, bądź gotowa.
Nie zdradź mnie, rezygnując.
Nigdy, Ran-joo.
O rety.
Seo mok-ha, „diwa poza światem”,
to gorący temat w sieci.
Woo-hak.
Pora na drugi artykuł.
Woo-hak!
Zawsze mamy najlepszych.
Obsadzić Seo Mok-hę?
No nie wiem.
Dzwońcie do RJ.
Jest agentką Yoon Ran-joo.
No dobrze.
Wydzwaniają do mnie.
Biedna Ran-joo.
Spodziewałam się jej powrotu.
Bardziej mi szkoda Mo-rae.
Była królową koncertów,
a teraz będzie pośmiewiskiem.
Gdzie tam.
Jej oddane wielbicielki będą jej bronić.
Eun Mo-rae to nie królowa.
No tak.
Bez przesady.
Księżniczka?
To tylko Eun Mo-rae.
A to tylko fanki.
Nie jakieś wielbicielki. Lubią ją i już.
Racja.
Uważaj, co mówisz.
Idź.
Odezwiemy się.
Przestań.
Rany.
Przyszłaś ich podsłuchiwać?
Uczę się od najlepszych.
Wiedziałaś, że tu jestem, prawda?
Nie.
Wtedy mówiłabym co innego.
Co?
„No tak. To oszustka, do Mok-hy się nie umywa”.
Coś takiego?
Postaraj się.
Pomyśl o swoich fankach.
Słyszałaś.
Nazwały je wielbicielkami.
Twoje też tak nazywano.
Nie byłaś lepsza.
Nie byłam.
Dlatego mówię z doświadczenia.
Uważaj, bo skończysz jak ja.
Bez przesady.
To tylko rada.
Nie jestem twoją idolką?
Postaraj się, bo skończysz jak ja.
Dziękuję.
Przepraszam.
Drzwi.
Zmontują dzisiejszy odcinek przed publikacją.
Wydamy oświadczenie.
Sama mówiłaś o gardle.
- Eun Mo-rae! - Eun Mo-rae!
Chwileczkę.
Pewnie.
Rozchmurz się!
- Eun Mo-rae! - Eun Mo-rae!
Rozczarowałam was.
Poprawię się.
Nie rozczarowałaś.
Obiecaj, że wyzdrowiejesz.
Świetna robota.
Pięknie wyglądałaś.
Brawo.
Dziękuję.
Dobra robota.
- Rządzisz. - To prawda.
Proszę pani.
Gdzie znajdę
pana Kanga?
Pewnie w sterowni.
Rozumiem.
Dobra robota.
Stawiam kolację w przyszłym tygodniu.
Wymiatacie.
- Brawo. - Dobra robota.
- Zostały firmowe kartki? - Kartki?
Po co?
Poproszę panią Seo o autograf.
Uwielbiają ją.
Autograf z pierwszego występu?
Kiedyś kupię za to dom.
Tak myślisz?
Znasz Michaela Jordana?
Jego karta z autografem poszła za 3,2 miliarda wonów.
Załóż sobie
konto oszczędnościowe.
Mok-ha może mu buty czyścić.
Mnie też dasz?
Proszę.
POWRÓT DO SŁAWY
Dlaczego wyszła na scenę?
To proste.
To program na żywo, robimy show.
Pokazujemy zwycięzcę.
Nie masz planu.
Zrobiłem, co trzeba.
- Nie żartuję. - Woo-hak.
Mówię poważnie.
Zniszczysz naszą rodzinę.
Jak mówiłeś.
Co?
Zaraz znajdzie Mok-hę, a potem nas.
- Zaplanujmy… - Co chcesz zaplanować?
Kłamstwa, powstrzymywanie jej,
fałszywe nazwisko?
Taki masz plan?
Tak.
Zrobię to, co ty.
Zamiotę przeszłość
pod dywan.
Ty wiesz od niedawna.
Ja…
żyję tak od 15 lat.
I sobie radzisz.
Mówiłeś, że kłamstwo pomaga zapomnieć.
Było ciężko.
Mieliśmy wspólny pokój. Pytałeś, a ja kłamałem.
Dłużej…
nie mogę kłamać.
Mam dość.
Niepotrzebnie to powiedziała.
Jeszcze się jakiś świr napatoczy.
MENTORKA
Cześć, Ran-joo.
Jestem na parkingu, a ty?
No…
Ran-joo.
Wybacz.
Możesz najpierw jechać do domu?
Jestem…
Mok-ha.
Rozładował się.
Co się dzieje?
Mój telefon.
Co teraz?
Potrzebujesz telefonu?
Dzwonisz do Mok-hy?
Nie.
Nie chcę od ciebie pomocy.
Od kiedy masz jej numer?
Od dziś.
Jest twoim kolejnym celem?
Tak bym tego nie nazwał.
Złożę jej propozycję.
Jaką?
Agencyjną?
Zastanawiam się.
Mok-ha wyglądała pięknie.
Oszałamiająco.
To fakt.
Jak inna dziewczyna.
Może niepotrzebnie
posłuchaliśmy wtedy
Bo-geola.
Kiedy?
No tak.
Wtedy.
Kto jest na dachu?
Ran-joo i Mok-ha. Woo-hak ich przywiózł.
Co?
Ta Mok-ha?
Której szukasz?
Ciszej, obudzisz go.
Posłuchaj.
Może tu zostać,
ale co, jak cię rozpozna?
Nie rozpozna.
Zmieniłem się.
To ulga.
Bez obaw.
Zadbam o to.
Co zrobimy?
Niech tu mieszka, póki nie stanie na nogi.
Proszę.
O co chodzi?
Wcześniej byłeś przeciwny.
Czyli zgoda?
Dzięki niej znów się uśmiechasz.
Muszę się zgodzić.
Bez obaw.
Będzie się czuła jak w domu.
Dziękuję.
Dziękuję, mamo.
Bo-geol miał
taki piękny uśmiech.
To nasza kara za kłamstwo.
Im są mądrzejsi, tym bardziej się martwimy.
Już dobrze.
W porządku.
Będzie dobrze.
POWRÓT DO SŁAWY GARDEROBA YOON RAN-JOO
BRAT DRONA
Panie Jung.
Jak się pan miewa?
Co pana tu sprowadza?
Chcę o coś spytać.
Wiesz,
gdzie jest Ki-ho?
Panie Jung.
Czy gdybym wiedziała,
przyszłabym,
gdy się pan pod niego podszył?
To prawda.
To mnie zabolało.
Tak się ucieszyłem,
a ty uciekłaś.
Przepraszam.
Gonił mnie pan,
źle to odebrałam.
Taki mój los.
Nikt mnie nie rozumie.
Synowie, żona,
a teraz ty.
Może nie bez powodu.
Mieszkańcy Chunsam myślą,
że Ki-ho to jedynak.
Nie zaskoczyło cię,
gdy wspomniałem o synach.
Poznałaś także Chae-ho?
O czym pan mówi?
Nawet nie zwróciłam uwagi.
Dziękuję.
Teraz wiem, że Ki-ho żyje.
Muszę go tylko znaleźć.
Co…
Panie Jung.
Wiesz, że służyłem w policji?
Przejrzałem cię.
Łżesz.
Ki-ho jest niedaleko.
To jakiś nonsens.
Raju.
Jestem spóźniona.
Muszę lecieć.
Dzień dobry.
Dokąd?
Co robić?
Co mam robić?
Dokąd jechać?
Jakie to piękne.
NA POCZĄTKU SWOJEJ…
Proszę.
Co się stało?
Mok-ha jest w domu?
Jeszcze nie, a co?
Nie odbiera.
Chwileczkę.
MŁODA NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
O co chodzi?
Wybacz, Ran-joo.
Powinnam ci to powiedzieć w twarz.
Wybacz, że to piszę.
Cel podróży?
No…
Którym pociągiem jedzie najmniej osób,
do tego jak najdalej?
Zrozumiałam to po występie.
Nie marzyłam o scenie.
To był taki kasztan.
Ugryzłam go, bo wyglądał jak ten jadalny.
Dopiero później się zorientowałam.
Co pisze?
Rezygnuje z marzenia?
Był gorzki.
Połknięcie mogło się skończyć tragicznie.
Czekaj.
Co w nią wstąpiło?
Wykopię lepiej parę ziemniaków.
Będę wieść życie, które mi przystoi.
Dzięki tobie
przez pewien czas mogłam żyć
odległym marzeniem.
Zawsze będę wspominać te chwile i trzymać za ciebie kciuki.
To miejsce przypomina mi wyspę.
Nie znajdzie mnie tu?
Przy wyspie
to prawdziwy raj.
O tak.
Miasto to nie mój styl.
Mok-ha!
Seo Mok-ha!
Hej.
Długo to potrwa?
Mok-ha.
Pani wybaczy.
O co chodzi?
RESTAURACJA DAMCHEON
Dzień dobry.
Nie ma wyboru.
Mamy jedno danie.
Gukbap na rzodkwi.
Trzy tysiące.
No tak.
Wygląda smakowicie.
Takie smaczne i pikantne.
Czy my się znamy?
Wyglądasz znajomo.
Niemożliwe.
Pierwszy raz tu jestem.
Racja, słyszę inny dialekt.
Moment.
Jesteś piosenkarką?
Jesteś.
Widziałam cię w telewizji.
To ty, prawda?
Tak.
Ale za wcześnie,
by mnie tak nazywać.
Rety.
Co robić?
Ojej.
Proszę.
Podpisz mi się.
Proszę pani.
Nie zostanę piosenkarką.
I nie mam podpisu.
Przestań.
Wszystko jest możliwe.
Dasz radę. Jasne?
Proszę.
Śmiało.
Były rzeczy,
których nie powinnam była robić.
A jednak zrobiłam.
No nie.
Dlaczego płaczesz?
Bo…
skłamałam.
Zjadłam jajka tej mewy.
A powiedziałam, że nie.
Jak mogłam to zrobić?
Wiedziałam, że to zdrada.
Ale i tak je zjadłam.
Myślałam, że umrę z głodu.
Ale mewa nie rozumiała.
Nie miałam wytłumaczenia.
Była moją jedyną przyjaciółką,
a stała się wrogiem.
Jestem okropna.
Dlatego płaczę.
Proszę.
O czym ona mówi?
Przepraszam.
Nie płacz.
Nie potrzebuję autografu.
Przepraszam.
Niepotrzebnie.
Poproszę gukbap.
Od wczoraj nic nie jedliśmy.
Dlaczego nie?
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Wyszukałem cię.
Co?
Ktoś widział Mok-hę w kawiarni godzinę temu.
CELEBRYTKA, KTÓRA DZIŚ DEBIUTOWAŁA
Może nie bez powodu.
Masz rację, to ona.
- Tak? - Tak.
STACJA HAMCHANG
Jesteś osobą publiczną, łatwo cię znaleźć.
Chłopak?
Chwileczkę, że co?
Gdzie tam!
Znajomi.
Z gimnazjum.
Dlaczego to robisz?
Wracajmy do domu.
Jakiego domu?
Wasze mieszkanie to nie mój dom.
Chcesz porzucić marzenie?
Wystarczy mi jeden występ.
Więcej mi nie trzeba.
To ja, Ki-ho.
Nie.
Jesteś producentem. Kang Bo-geolem.
Jung Ki-ho z gimnazjum w Chunsam.
Jak możesz mi to robić?
Nie przyznałeś się, gdy cię szukałam.
Teraz nagle mówisz? Wnerwiasz mnie.
Mok-ha.
Dla mnie jesteś Bo-geolem.
I tak ma zostać!
Dla twojego dobra!
Tak było.
Ale pewnego dnia…
tego pożałowałem.
Gdy znalazłem cię na wyspie…
znów chciałem być Ki-ho.
Chciałem cię znaleźć przed innymi.
Żyjesz.
Wiedziałem, że żyjesz.
Chciałem ci podziękować.
Podziękować za to…
że przeżyłaś.
DIWA POZA ŚWIATEM
Kamień, papier, nożyce!
Wszystko mi mówi,
że mieliście się ku sobie.
Nadal to czujesz?
Przykro mi.
Mam dość sprzątania po beztalenciu.
Prezes chciał mnie widzieć.
Jako artystkę, nie agentkę.
Pomóż nam i zdobądź sławę.
Jestem Yoon Ran-joo.
Po tak długim czasie odnalazłem rodzinę.
Tata.
Napisy: Konrad Szabowicz