DIWA POZA ŚWIATEM
ODCINEK 8
Abonent czasowo niedostępny.
- Nie odbiera? - Nie.
Musiała wyłączyć telefon.
Po Hamchang nie było już nic?
Nie. Tam widzieli ją po raz ostatni.
Daleko?
Jakieś dwie godziny.
Nie przyspieszaj.
To nic nie zmieni. Zmarnujemy tylko paliwo.
Wiem.
Porozmawiajmy.
O czym?
Nie odzyskałem wszystkich wspomnień.
Opowiedz mi.
Czego nie pamiętasz?
Dnia mojego wypadku.
Zacznijmy od niego.
Tamtego dnia…
Chroniąc mnie przed ojcem, uszkodziłeś sobie głowę.
Bong-wan!
Po operacji długo byłeś nieprzytomny.
Tymczasem ojciec
zaczął pracę na wyspie Chunsam.
Postanowił, że pojedzie tam tylko ze mną.
Dlaczego?
Na wyspie nie było dużych szpitali.
Mama miała dołączyć, kiedy odzyskasz przytomność.
Ki-ho.
Nie prowokuj ojca.
Bądź posłuszny.
A potem,
wiosną,
przyjedź do mnie bez jego wiedzy.
Kiedy Chae-ho się obudzi,
ukryjemy się przed nim.
A jeśli nas znajdzie?
Jeśli zrobi komuś krzywdę?
Nie martw się.
Tym razem nas nie znajdzie.
Zmienię nam nazwiska i numer telefonu.
Nie mów mu.
Nie mów nikomu.
Przyjedź w tajemnicy.
Ale jak cię znajdę,
jeśli zmienisz nazwisko?
Tam.
Napiszę ci adres
na tej skrzynce pocztowej.
Musisz przyjechać
bez jego wiedzy.
Dobrze?
Miałem przyjechać na wiosnę,
ale ani razu mi się nie udało.
Nie udało mi się uciec z Mok-hą.
W końcu uciekłem pod koniec lata.
143-11, HYOMIN-DONG, JEONGIN
KRASKÓWKA – KURCZAKI
Jung Ki-ho?
Ki-ho!
Udało ci się!
Dobra robota.
Nasza mama
dobrze się ukryła.
Zmieniła swoje nazwisko, numer telefonu,
a nawet adres.
Spytałem, jak to zrobiła,
powiedziała, że pomógł jej anioł.
Resztę już pamiętasz.
Chae-ho niczego nie pamięta.
Dajmy mu nowe wspomnienia.
Dobre.
Tadam!
Dobrze wyglądasz.
Tato, to naprawdę Bo-geol?
Mój młodszy brat?
A co? Nie jesteśmy podobni?
- Spójrz na nasze oczy. - Nie wierzę.
Nie miałem pojęcia. Było wspaniale.
Bez wspomnień byłeś zupełnie inną osobą.
Dużo się śmiałeś i byłeś wygadany.
Nie jesteśmy podobni?
Bo-geol, nalej wody.
Wystarczy?
Jeszcze trochę.
Tato, wszystko gra?
Mok-ha powiedziała kiedyś,
że chciałaby przeżyć choć jeden dzień
- bez ojca. - To chyba ostatni kemping.
Proszę.
- Smacznego. - Smacznego.
Podobało mi się
takie życie.
Jakbyśmy każdego dnia byli na pikniku.
Nie!
O nie!
- Uwaga! - Woo-hak, pomóż mi!
- Łap, Woo-hak! - Co teraz?
Było tak dobrze, że…
było mi jej żal.
Było ci żal?
Kogo?
Mok-hy.
Chciałem, żeby też mogła tak żyć.
Dlatego chciałem ją znaleźć.
By jej to pokazać.
Czekałeś na nią przez 15 lat, nie wiedząc, czy żyje?
Jesteś niesamowity.
Mok-ha przeżyła na wyspie 15 lat.
To, co zrobiłem, to było nic.
Zastanawiam się,
co jej powiedział.
Pewnie pytał, gdzie jesteśmy,
a ona udawała, że nic nie wie.
I dlatego zniknęła?
Żebyśmy byli bezpieczni.
DWORZEC HAMCHANG
Rozdzielmy się. Zdzwonimy się potem.
Co jej powiesz?
- Że wracamy do domu. - Ja nie.
Powiem, żeby ukryła się jeszcze lepiej.
- Woo-hak… - Powiem,
żeby zrezygnowała z marzeń.
Dla dobra naszej rodziny. Poproszę, by się przed nim ukrywała.
Zostań tu. Poszukam jej.
Mok-ha!
Seo Mok-ha!
Hej.
Długo to potrwa?
Mok-ha.
Pani wybaczy.
O co chodzi?
RESTAURACJA DAMCHEON
Mok-ha!
Seo Mok-ha!
Posłuchaj.
Nie panikuj.
Ale wczoraj po programie…
przyszedł do mnie pan Jung.
Wiem.
Co takiego?
To wszystko?
Miałem nie panikować.
Nie wydaje mi się,
by wasz ojciec poddał się,
zanim was nie znajdzie.
Dlatego chciałaś porzucić marzenia i się ukryć? By nas chronić?
Teraz to nie jest ważne!
Jeśli w ten sposób mamy być bezpieczni,
zawsze będziesz się ukrywać?
Oczywiście, że tak.
To bułka z masłem.
Przeżyłam 15 lat na wyspie.
Co to dla mnie.
Woo-hak.
Mok-ha, przepraszam, ale…
- Proszę. - Przepraszam.
Seo Mok-ha.
Nie mów tak.
Powiedz: „To wasz problem, nie mój.
Będę dążyć do spełnienia swoich marzeń”.
Tak powinnaś powiedzieć.
Jak mogłabym? Powiedziałbyś tak na moim miejscu?
Oczywiście.
Nie wiedziałaś? Jestem egoistą.
Poświęcę innych dla własnego dobra.
Nie tylko ja.
Wszyscy tacy są. Ale ty…
Dlaczego…
Teraz nie mogę powiedzieć tego, co chcę.
Co chcesz powiedzieć? Powiedz.
- Wystarczy. - Mok-ha.
Ty.
Przepraszam, ale…
Zrozumiałaś go?
Nie jesteś częścią naszej rodziny.
Nie możesz
oglądać się na nas.
Jeśli ci z tym źle,
sypnij nam groszem.
Pieniądze?
Czy pieniądze wszystko naprawią?
To zawsze coś.
Ile potrzebujesz?
Jakieś…
3,2 miliarda wonów.
Na kiedy?
Nie od razu.
Za dziesięć lat.
Co to takiego?
Wiesz, kim jest Michael Jordan?
Jasne, że tak.
Był koszykarzem.
Jego pierwszy autograf sprzedał się
za 3,2 miliarda wonów.
Kto wie?
Może twój też będzie wartościowy.
Podpisz.
Nie wierzę.
Naprawdę jesteś w nastroju do żartów?
Nie żartuję.
Pomóż nam i zdobądź sławę.
Nie ukrywaj się.
Nie byle piosenkarką,
zostań największą gwiazdą.
Powodzenia.
Obyś została piosenkarką.
Nie byle jaką.
Taką, którą puszczają wszędzie.
W telewizji, na ulicach i w knajpach.
Taką, której autografy są sprzedawane
i której piosenki zmieniają świat.
Taką piosenkarką.
Bądź tak sławna,
że on nic nam nie zrobi.
Więc…
podpisz.
Co mam napisać?
Napisz to…
co chciałabyś powiedzieć.
Skręć w lewo.
Co? Mieliśmy jechać do Seulu.
Woo-hak, jaki cel wybrałeś?
Dziś sobota.
Jutro niedziela.
- W poniedziałek rozpęta się wojna. - Co takiego?
Mamy piękną pogodę.
Co?
Okolica jest ładna.
To dobry dzień na piknik.
Cześć.
Skąd wiedzieliście, gdzie jesteśmy?
Niespodzianka.
Umiemy was namierzyć.
Woo-hak nam powiedział.
Mieliście ochotę na kemping.
Chciałeś jej pokazać.
Rety, ja to wezmę.
Proszę.
To miejsce nic się nie zmieniło.
Pięknie tu, co?
Tak.
Rozpakujmy się.
Mamy tonę rzeczy.
Jasne.
A co z ubraniami?
- Co? - Ubrania.
W porządku.
- Do środka. - Okej.
Dobrze.
Bo-geol, może być?
- Mok-ha. - Tak?
- Chodź. - Jasne.
- Będą świecić? - Tak.
- Mamy je rozwiesić? - Tak.
Nie, to.
Powieś je tu.
- Już? - Tak.
Będą pięknie wyglądać.
Mam jeszcze trochę.
Okej.
Jeszcze jest gorące.
- Też chcę. - Wcale nie.
Ogień jest dość słaby.
Przegrany zmywa, kamień, papier, nożyce!
Kamień, papier, nożyce!
Nie cieszycie się za bardzo?
Dobrze mówi. Uspokójcie się.
- Odpocznie pani. - O nie.
No dobra.
Ki-ho, podasz mi
tę przykrywkę?
- Tę? - Tak.
Uwaga.
Przerwa.
Wyjaśnijmy coś sobie.
Słucham?
Co masz na myśli?
On jest Kang Bo-geolem, a ja Kang Woo-hakiem.
Jung Ki-ho i Jung Chae-ho w tym świecie nie istnieją.
Rany.
Masz rację.
Jesteśmy w tym samym wieku.
On jest od nas młodszy.
Teraz możemy rozmawiać na luzie, ale przy ludziach musisz uważać.
Jasne.
Jeszcze jedno.
Wszystko mi mówi, że mieliście się ku sobie.
Powiedzcie mi.
Nadal to czujecie?
O Boże. Nie.
Tak.
Inaczej byłoby dziwnie.
Jaki wariat przez 15 lat szukałby
kogoś, kto jest dla niego nikim?
Racja.
Jasne.
To też mieliśmy sobie wyjaśnić?
Oczywiście.
W porządku.
Wracamy do pracy.
Nasze sny Jestem dzieckiem, które niegdyś marzyło
Nasze sny Jestem jaśniejsza od gwiazd
Nasze sny Serce me niezmiennie trwa
O tobie wciąż śnię
Gdy słońce wschodzi w oddali
W mrocznym miejscu tak
Modlę się o jasną przyszłość Czekającą nas
Na końcu naszej drogi
Nie uronię łzy
Bez względu na to, co da mi los
Popłynę z prądem
Trzymając cię za rękę Gdy widok przesłoni mgła
Będziemy siebie mieć
Aż nadejdzie świt
Nasze sny Jestem dzieckiem, które niegdyś marzyło
Nasze sny Jestem jaśniejsza od gwiazd
Nasze sny Serce me niezmiennie trwa
O tobie wciąż śnię
Oczy szeroko otwarte mam
Nawet gdy świat się śmieje
Podążam ścieżką
Jaką prowadzi mnie Zdesperowane serce
Biegnę przed siebie
Nasze sny Jestem dzieckiem, które niegdyś marzyło
Nasze sny Jestem jaśniejsza od gwiazd
Nasze sny Serce me niezmiennie trwa
O tobie wciąż śnię
Oczy szeroko otwarte mam
Nasze sny
Jesteś świetna!
Na żywo brzmisz niesamowicie.
Nie do wiary, że mogłem usłyszeć to na żywo.
Dziękuję.
- Miło mi. - Rety.
Dziękujemy.
Zaniosę gitarę do auta.
Mok-ha, jedź ze mną.
Dobrze.
Woo-hak, usiądź z przodu.
Pojadę swoim autem.
- Tato, ja poprowadzę. - Dobrze.
A pani Yoon?
Wciąż nie odbiera?
Nie.
Nic mnie nie usprawiedliwia.
Na jej miejscu też bym nie chciała
rozmawiać ze sobą.
Wyjaśnię jej wszystko osobiście.
Dzięki. Nie trzeba.
Nie przejmuj się moimi sprawami.
Nie jestem częścią twojej rodziny.
Jak ją przeprosisz?
Nie wiem.
Boję się i nie wiem, co robić.
Ale unikanie jej nie załatwi sprawy.
Powinnam z nią pogadać.
Tak.
Co robi twoja mama?
Wieżę z kamieni.
Modlitwy składane tu zostają wysłuchane.
W trakcie pobytu na wyspie czegoś się nauczyłam.
Precz!
Idź sobie!
Nie zbliżaj się!
Precz!
Proszę!
Modlitwy…
nie gwarantują cudów.
Tajfun uderzy
niezależnie od składanych modłów.
Ale i tak się modliłam.
„Przetrwam tajfun”.
„Sprawię, że wydarzy się cud”.
„Mam w sobie siłę”.
Muszę w siebie wierzyć.
GRATULUJĘ NA POCZĄTKU DROGI. TWOJA PIERWSZA FANKA, YOON RAN-JOO
POWRÓT DO SŁAWY
DLA MOJEGO PIERWSZEGO FANA, DZIĘKUJĘ. SEO MOK-HA
PIERWSZY FAN KONTRA PIERWSZY FAN
SALON FRYZJERSKI U BRACI
Kiedy skończysz?
Zamawiamy jedzenie.
Za jakieś pół godziny.
- Dla mnie japchae. - Dobrze.
Jak obcinamy?
Po tak długim czasie
odnalazłem rodzinę.
Chcę wyglądać jak dobry ojciec.
- Czy to do zrobienia? - Oczywiście.
Pańska rodzina.
Tak.
Wydaje mi się,
że znam tę kobietę,
to chyba moja rodzina.
Słucham?
Tata.
Nie pańska.
SALON FRYZJERSKI U BRACI
Co robisz?
Widziałem go dziś we śnie.
Co?
Przyśnił mi się.
Poznał mamę na zdjęciu.
Ojej.
To pewnie przez to, że szukał Mok-hy.
Lepiej dmuchać na zimne.
Nie martw się.
Obronię was wszystkich.
Naszą rodzinę i Mok-hę.
Obronię nas.
Nie liczy się wzrost.
Liczy się serce.
Ochronię was.
Jesteśmy podobni.
Nie?
Jak dwie krople wody.
- No nie? - Tak.
- Gdzie Bo-geol? - Pojechał na wieś.
Po co?
Nie wiem.
- Skarbie. - Tak?
- To twoja bielizna? - Tak.
A co?
Zapytaj Woo-haka.
No tak.
Posłuchaj.
Dręczy mnie jedna rzecz.
Chodzi o…
To sprawa osobista.
Woo-hak.
Co czujesz…
do Mok-hy?
Słucham?
Okazywałeś jej
dużo uwagi.
Tak sądzę.
Może chodzi ci o coś więcej. Jak to ująć?
No bo…
Jeśli coś do niej czujesz,
to Bo-geol…
O to ci chodzi?
Jestem po prostu miły. Ni mniej, ni więcej.
Na pewno?
Mówiłem ci.
Miałeś rację.
Ale prawie coś poczułem.
- Co? - Co?
Nie potrwało to długo.
Wtedy myślałem, że mogę być Ki-ho.
Czułem coś do niej jako Ki-ho.
Jestem empatyczny.
- Według MBTI jestem „uczuciowcem”. - Jasne.
Teraz wiem, że nie jestem Ki-ho,
więc jest dla mnie tylko przyjaciółką brata.
- Jasne. - Dobrze.
- Koniec. - Tak.
Rety.
Nie do wiary.
Myśleliście, że pokłócilibyśmy się
o dziewczynę?
Przeszło nam to przez myśl.
Nie wierzę.
Co za głupota.
Przepraszamy.
Wezmę to.
Dzięki.
Ładna dziś pogoda.
Jejku.
Czemu tak się wkurzył?
Wiesz, że służyłem w policji?
Przejrzałem cię.
Łżesz.
Ki-ho jest niedaleko.
Rany!
Czemu się tak ubrałaś?
Co ty tu robisz?
No tak. Pranie.
Dokąd idziesz?
Chcę poszukać Ran-joo.
Sama?
Jesteś pewna?
Nic mi nie będzie.
A Bo-geola nie ma.
Jadłaś lunch?
Zjadłam późne śniadanie.
Chodźmy razem. Podrzucę cię.
Nie trzeba.
Nie chcę jeść sam. Zjemy po drodze.
„Po drodze”?
Pospiesz się.
Kupię jedzenie.
Zostań.
Dzień dobry. Mogę przyjąć zamówienie?
Dwa burgery z chrupiącym kurczakiem.
Dziękuję. Zapraszam dalej.
Co to takiego?
To dla ciebie nowość?
To drive-through.
„Sru”?
Through.
„Sru”.
„Th”, nie „s”.
„Th”.
Ja mam z kim jeść, a ty masz podwózkę.
Dwa w jednym.
Dobre.
Co nie?
Jeszcze chrupiące.
Trzy w jednym.
Racja.
Woo-hak.
Co?
Dzięki.
Bo-geol prosił, żebym z tobą pojechał.
Ma dziś jakieś sprawy.
- Dziękuję. - Proszę.
Jeden bilet na wyspę Chunsam.
Proszę.
Dziękuję.
Nie rozmawiałaś jeszcze z Ran-joo?
Nie.
Nie odezwała się do pana?
Nie. Spójrz.
Chciałem jej o tym powiedzieć, ale nie odbiera.
Raport ze sprzedaży albumów.
Musi sprzedać jeszcze niecałe 20 000,
żeby dobić do 20 milionów.
Faktycznie.
Zostało jej 19 345 albumów.
Proszę.
Ci ludzie są tobą zainteresowani.
O rety. Aż tylu?
I tak zrobiłem odsiew.
Jedna agencja jest gotowa wypuścić twój album od razu.
Jest też magazyn modowy,
który chce zrobić z tobą sesję w klimacie bezludnej wyspy.
Zastanów się.
Dobrze. Rety.
Nie wierzę.
Ja…
też chciałbym złożyć swoją ofertę.
AGENCJA SUGAR
- Pan też? - Tak.
Spiesz się, póki są tobą zainteresowani.
To czas na ryzyko.
Porozmawiam z Ran-joo i podejmę decyzję.
Dlaczego zniknęła?
Jest za stara na buntowanie się.
Popełniłam duży błąd.
Jaki?
Wiesz, kim staje się ktoś, kto jest zbyt miły?
Popychadłem?
Tak. Popychadłem.
Tak właśnie się czuję.
Jak popychadło.
Jak mogła tak łatwo odpuścić po tym,
co udało jej się przejść?
To nie była łatwa decyzja.
Mok-ha musiała mieć dobry powód,
by porzucić marzenie.
Właśnie.
A ten powód
to coś ważniejszego niż Yoon Ran-joo.
Masz rację.
Ważniejszy niż ja.
Ona się nie zmieni.
Nie mogę jej bezgranicznie ufać.
Zgodzisz się?
Tak.
Jesteś fascynująca.
Jakim cudem rozumiesz mnie tak,
jakbyś znała mnie na wylot?
Oczywiście, że cię rozumiem.
Ponieważ…
jesteś…
Jesteś…
Poznajesz mnie?
Jesteś…
Kim jesteś?
Mamo.
Jestem twoją córką.
Jestem Yoon Ran-joo, twoja córka.
Ja jestem Yoon Ran-joo.
Nie, ja.
Ty nazywasz się Ko San-hee.
„Ko San-hee”?
Coraz częściej uważa, że jest panią.
Non-stop czyta o pani.
Przegląda wyszukiwarki, strony z filmami, media społecznościowe.
To, co znajdzie, wpływa na jej stan.
Cieszy się, kiedy czyta coś miłego, i smuci, czytając krytykę.
Doprowadza mnie do szału.
Powinnam zabrać jej telefon.
Próbowaliśmy.
Głodowała, póki jej go nie oddaliśmy.
A jej stan się pogorszył.
Więc co mam robić?
Oprzytomniała, kiedy przeczytała artykuł
o pani powrocie do branży.
Powiedziała, że musi pani coś dać.
Co takiego?
Nie wiem. Trwało to za krótko.
Jej stan poprawi się,
jeśli będą o pani dobrze pisać.
Co dobrego mają pisać, kiedy jestem po czterdziestce?
Tylko mnie wyśmiewają.
Nie martw się Zatańczmy
Matko.
Przepraszam, zamknięte.
Dzień dobry.
Kim pan jest?
Jestem Ki-ho.
Pamięta mnie pan?
Ki-ho…
Jung Ki-ho, to ty?
Naprawdę?
Jae-sik, możesz nosić takie ciężary?
Mówiłeś, że facet musi dbać o plecy.
To on. To Ki-ho!
Rety.
Cały czas żyłeś?
Ja nie mogę.
Mały łobuzie.
Ojciec wszędzie cię szukał.
Rety.
Nie do wiary.
Proszę.
Mogę dostać więcej kuponów?
Muszę tu parkować z uwagi na budowę.
Przykro mi.
Jeśli zginą, muszę za nie zapłacić.
Były policjant, prawda?
Ta surowość.
Przykro mi.
MOON YONG-GU
Cześć, Yong-gu. Co słychać?
Naprawdę?
To na pewno on?
Jestem pewien.
Widziałem go na własne oczy.
Jae-sik też.
Ki-ho kazał nam nic nie mówić!
Jak możesz…
Mówił, że jest fotografem.
Podróżuje po kraju, robiąc zdjęcia.
Co teraz?
Musiałeś mu to wypaplać?
I wiesz co?
Przyrządziłem mu kraba w marynacie.
Mówił, że jest pyszny i że będzie wpadał częściej.
Może przyjedziesz?
Zaczaisz się.
Powinieneś.
W porządku.
Dziękuję.
Ostatnio często nosisz okulary.
Mam suche oczy.
Ponoć Mok-ha wybiera się do RJ Entertainment.
Tak. Ma spotkanie z prezesem Lee.
Zawieziesz ją?
Nie.
Czemu?
Jestem dziś zajęty.
No weź.
Ludzie ją rozpoznają.
Śledzą każdy jej krok i wrzucają to do sieci.
A jeśli on ją znajdzie?
Nic jej nie będzie.
Idę pierwszy.
Tyle mówiłeś o swoich uczuciach.
Tak…
Tak je okazujesz?
„Nic jej nie będzie”?
Na pewno wciąż coś do niej czujesz?
Czemu martwię się o nią bardziej?
Widziała pani ostatnio Ran-joo?
Kogo?
Panią Yoon Ran-joo?
Tak, panią Yoon Ran-joo.
Nie.
Artyści rzadko odwiedzają agencję.
Tak. Zdaję sobie sprawę.
Ale…
Czemu ją o to pytasz?
Jesteś jej agentką.
Ran-joo mówiła,
że dziś przyjdzie.
I tak miałam tu przyjść, pomyślałam, że spytam.
Co tu robisz?
Prezes chciał mnie widzieć.
Naprawdę?
Po co?
RJ ENTERTAINMENT PREZES LEE SEO-JUN
Mam podpisać kontrakt?
Tak.
Jako artystka, nie agentka.
Ponoć się nie nadaję.
Jestem za stara na debiut.
Za bardzo trzymasz się przeszłości.
Raczej próbuję być konsekwentna.
Wiele rzeczy ma wpływ na relacje międzyludzkie.
Nie dogadywaliśmy się.
Ale było, minęło.
To znaczy?
Ludzie są tobą zainteresowani.
Nie da się przeliczyć twojej sławy
na pieniądze i czas.
Ale chcę jej.
Za miesiąc nasi artyści
wystąpią przed inwestorami.
Chcę, żebyś tam była.
Co ty na to?
Dziękuję,
to cudowna oferta.
Ale nie uważam, by coś się zmieniło.
Teraz najważniejsze dla mnie jest,
by sprzedać 20 milionów
albumów Ran-joo.
Dalej to samo?
Niedługo to osiągniemy.
Jeśli zechcę wydać album,
zrobię to, kiedy Ran-joo
przejmie udziały.
Nie zmienię zdania, proszę o tym pamiętać.
Wolisz być agentką niż piosenkarką?
Zgadza się.
Przemyśl to.
Zainteresowanie się kończy.
Należy kuć żelazo, póki gorące.
Co tu robisz?
Byłam zbyt ciekawa, by odpuścić.
Nic w tym ciekawego.
Ran-joo jest szczęściarą,
że ma taką wierną fankę.
Zawsze miała też takie dwulicowe fanki jak ty.
Gdybyś wtedy przyjechała…
Przyznaję. Mogłabyś być na moim miejscu.
Ale musisz przyznać,
że też możesz zmienić zdanie.
Obawiam się, że nie.
Ran-joo zerwała z tobą kontakt.
„Zerwała kontakt”?
Bzdura.
Niedługo to zrobi.
Najpierw będzie cię uwielbiać.
A potem zerwie kontakt i zniknie.
To jej specjalność.
Chcę, żeby Mok-ha dołączyła do mojej agencji. Porozmawiasz z nią?
Z tej strony Lee z Enter Click.
- Może wywiad? - Ran-joo.
Zapraszamy was obie do radia.
Chciałem przyjąć panią Seo do agencji.
Ale bardziej zależało jej
- na tych 20 milionach… - Kwon z Wonder.
Mam propozycję dla pani Seo.
Chcielibyśmy ponownie zaprosić Mok-hę do Powrotu do sławy.
Ran-joo, odezwij się.
Tęsknię za tobą.
WYŁĄCZ
DOM OPIEKI CZTERY PORY ROKU
Sama tego doświadczyłam.
To prawda, że wiele rzeczy ma wpływ na relacje międzyludzkie.
Ten cytat
mnie drażni.
Wydaje mi się, że zrzucasz winę
na okoliczności, kiedy to ty się zmieniłaś.
Tak ja to odbieram.
Pyszne.
Owoce morza na ostro to wasze danie popisowe.
Naprawdę? Wpadaj częściej.
My stawiamy.
Hej, Ki-ho.
Kilka dni temu był tu twój ojciec.
Tato nie umie dochować tajemnicy.
Próbowałem go powstrzymać,
ale wszystko mu wypaplał.
I co mówił?
Twój ojciec
bardzo cię kocha.
Ulżyło mu, że żyjesz.
Był wdzięczny.
Zamartwiał się o ciebie.
Coś jeszcze?
Tak.
No cóż.
Niezbyt chcę o tym mówić.
Ale kazał ci coś przekazać.
Co takiego?
Że wie, czemu się tu zjawiłeś.
Powiedział,
- że kłamiesz… - Ki-ho
łże.
Prawdopodobnie zmienił nazwisko,
by się przede mną ukryć.
W końcu go znalazłem.
Myślę, że przyjechał tu,
by odwrócić moją uwagę.
Powiedz mu, że nie musiał tu przyjeżdżać.
To kawał drogi.
Znajdę go…
już niedługo…
o ile będzie czekał.
PRZEMOC DOMOWA – PRZEDAWNIENIE
Pięć lat?
Minęło dużo więcej.
WYROK ZA OJCOBÓJSTWO
Słyszeliście już je?
Obie biją rekordy popularności.
Yoon Ran-joo i Seo Mok-ha, K-popowa mentorka i uczennica,
wystąpiły już u nas w Karaoke z gwiazdami.
Piętnaście lat temu.
W porządku.
Posłuchajmy ich rozmowy.
Halo?
Ran-joo?
To naprawdę ty?
To pani Seo jako gimnazjalistka.
Tak, to ja. Yoon Ran-joo.
To ja, Ran-joo.
A to pani Yoon 15 lat temu.
To naprawdę ty!
Uwielbiam cię!
Kocham!
- Co? - Rety. Pani Seo Mok-ha.
Proszę jeszcze nie płakać.
Oto Karaoke z gwiazdami.
Dziś gościmy największą diwę Korei,
która króluje na listach przebojów. Królową K-popu.
To prawdziwa bogini.
Jest z nami Yoon Ran-joo.
Na linii gościmy słuchaczkę, która zaśpiewa razem z nią.
Pani Seo Mok-ha?
Tak. Halo?
Jak się masz?
Jak się…
Ran-joo!
Masz taki piękny głos
przez telefon.
Jest urocza.
Masz wspaniały akcent, Mok-ha.
Ależ to urocze.
Ran-joo.
Mogłabyś…
Mogłabyś powtórzyć moje imię?
Seo Mok-ha.
Wiesz co?
Mogę umierać.
Teraz.
Ki-ho… Nie.
Bo-geol mnie rozłączył.
Co?
Co za pacan.
Niestety na tym rozmowa się kończy.
Płakałam przez cztery dni.
Cztery dni?
Zerwałbym z nim kontakt.
Gdyby zaśpiewała, byłby to historyczny moment.
Szkoda.
Racja.
Jaka szkoda.
Pani Yoon i pani Seo
- 15 lat temu. - Myślisz,
że Ran-joo tego słucha?
Nie jesteś zła?
To nie fair.
Bądźmy szczerzy.
Gdyby nie ty,
nie wyszłaby na scenę.
Uciekłaś, bo nie miałaś wyboru.
Woo-hak.
Pożyczysz mi telefon?
Po co?
Wiesz.
Może od ciebie odbierze.
Odblokuj.
Ran-joo!
To ja, Mok-ha.
Ran-joo, mówi Mok-ha.
Ran-joo!
Nie rozłączaj się.
Czy możesz…
Czy możesz mnie wysłuchać?
Pani Seo?
To ty,
Ran-joo?
Tak.
Co się stało?
To jej numer,
ale odebrał ktoś inny.
Mogę mówić z Ran-joo?
To ja.
Gdzie teraz jesteś?
Cóż.
Właśnie jadę do domu.
A dokładniej?
Mamo!
Gdzie ona jest?
Mój telefon.
Gdzie on jest?
SALON FRYZJERSKI U BRACI
Mamo!
Nie odbiera?
Reaguje tylko na „Ran-joo”.
Ran-joo!
Pani Yoon Ran-joo!
Miło cię poznać.
Jestem…
Yoon Ran-joo.
Rozumiem. Mnie również.
No to…
Co panią tu sprowadza?
Bardzo chciałaś ze mną zaśpiewać.
Przyjechałam spełnić twoje życzenie.
Dobrze kłamie.
Ona nie kłamie.
Chyba jest chora.
Proszę pani.
Telefon.
Telefon?
Tak.
Racja.
Halo?
Mamo!
- Gdzie jesteś? - Chwila.
Mogę?
Halo?
Ran-joo?
Ran-joo!
To ja, Mok-ha!
Co?
Mama pani Yoon?
Co jest?
Ekskluzywny materiał?
To nic ciekawego. Szukaj dalej.
Cześć.
Yoon Ran-joo jest teraz na topie.
Co masz?
Ktoś udaje jej matkę.
Pojawiło się wielu wariatów.
Coś o tym wiem.
W porządku.
I co?
To naprawdę jej matka?
Pan Kang Woo-hak?
Przy telefonie. Kto mówi?
Dzień dobry.
Zajmował się pan sprawą szerszeni.
Tak, pamiętam.
Żona ofiary, prawda?
Tak.
Nazywam się Moon Young-ju.
Szukam kogoś.
Szuka pani kogoś?
Chodzi mi o dziewczynę, która wystąpiła w Powrocie do sławy.
Nazywa się Seo Mok-ha.
Chciałabym dostać jej numer.
O co chodzi?
Proszę.
Co to?
Chciała pani wiedzieć, kto spowodował wypadek.
Przejrzałem logowania GPS w aucie pani męża.
Przed wypadkiem był w tych miejscach.
Może coś pani skojarzy.
Myślałam, że to przez szerszenie.
Właśnie.
Proszę sobie wyobrazić,
w takim upale
musiałem iść na złomowisko,
do tego w dzień wolny.
Sprawa jest już zamknięta.
Mimo to zająłem się nią.
Wie pan co?
Nie jestem wdzięczna.
Tym właśnie
zajmują się policjanci.
Dlaczego miałby pan się tym chwalić?
„Damwon Building”.
„Jeongsan Building”?
W Jeongsan Building był po raz ostatni.
Mówi to pani coś?
Czy jest tam ktoś,
kto czuje niechęć do pani męża
lub pożyczał mu pieniądze?
Dae-woong nie miał wrogów.
To za mało informacji.
„Jeongsan Building”?
Dzień dobry.
Nagle pojawił się tu policjant.
To potrwa krótko.
Chwila.
To…
Znam kogoś, kto tam pracuje.
Kogo?
Skąd zna pani Seo Mok-hę?
Z gimnazjum.
Gimnazjum Chunsam.
JEONGSAN BUILDING DZIENNIK OCHRONY
Ki-ho.
Czy wiesz,
czego najbardziej bałam się na wyspie?
Tajfunów.
Zwłaszcza tych,
które najdłużej wiszą nad oceanem.
Gdzie moja mama?
W środku.
Pobierają wodę z oceanu
i robią się jeszcze groźniejsze.
Właśnie dlatego
to tych tajfunów bałam się najbardziej.
Wielu ludzi o ciebie pyta.
Nie wydajesz się zajęta.
Chciałam najpierw
cię przeprosić.
Ran-joo.
Przepraszam.
Nie mam nic na swoją obronę.
Biorę na siebie całą odpowiedzialność.
Dałaś z siebie wszystko, by mi pomóc.
Rozumiem,
że musisz być zawiedziona tym,
że tak uciekałam.
Już więcej
to się nie powtórzy.
Nie, wciąż taka będziesz.
Nie. Nigdy.
Nie ma takiego słowa jak „nigdy”.
Uciekniesz, kiedy nie będziesz miała wyboru.
A potem będziesz przepraszać.
Niepotrzebnie w ciebie uwierzyłam.
Jestem zawiedziona.
Halo?
Prezesie Lee, to ja.
Zmieńmy naszą umowę.
Wiesz którą. Mój kontrakt.
Spotkajmy się jutro
i rozwiążmy mój kontrakt.
Nie zależy mi na 20 milionach albumów.
Rozwiążmy umowę.
Ran-joo.
Co ty wyprawiasz?
Prawie osiągnęłaś swój cel.
Mam dość sprzątania
po beztalenciu.
Ran-joo…
Tajfuny nie tylko kołyszą drzewami.
Wyrywają je z korzeniami.
Tak jak tajfuny rosną
dzięki oceanowi,
nieporozumienia rosną
z czasem.
12, HYESEO-RO 15-GIL, GANGJUNG-GU
SALON FRYZJERSKI U BRACI
Kto tam?
Kto…
Ojcze.
To ja.
Ki-ho.
DIWA POZA ŚWIATEM
WYROK ZA OJCOBÓJSTWO
Co tu robisz o tej godzinie?
Cóż…
Nie chciałem obudzić Woo-haka.
Jasne.
Co tam oglądasz?
Zatkało cię.
Patrzyłeś na coś,
na co nie powinieneś?
Przyłapałaś mnie.
Rety.
Nie powinieneś!
To przestępstwo!
Dobrze. Już nie będę.
Słuchaj.
Nie lubię facetów, którzy to robią.
Nawet już o tym nie myśl.
Obiecaj mi.
Dobrze.
Już nie będę.
Nie rób sobie krzywdy przez taką głupotę.
Jasne. Dzięki.
Myślałam, że muszę podjąć odważną decyzję,
jeśli chcę udowodnić swoją odwagę.
Mam do ciebie prośbę.
Ponoć badasz odciski palców.
To cynk, nie prośba.
Czemu kłamiesz?
Jak wypadł pierwszy dzień z ojcem?
Prezes Lee
nie może się dowiedzieć.
Wszyscy.
Jesteśmy do niczego!
Poddanie się jest odważne?
Nie boisz się porażki?
Gdyby tak było,
nie byłoby mnie tu.
Gotowa?
Napisy: Jakub Jadowski