DIWA POZA ŚWIATEM
Kto tam?
Kto…
Ojcze.
To ja.
Ki-ho.
Pamiętasz, co powiedziałaś?
Chciałaś choć jeden dzień żyć w spokoju z dala od ojca.
Pamiętam.
Jak wypadł
pierwszy taki dzień?
Morze wyrzuciło na brzeg
jego ciało.
Zginął.
Na pewno się bałaś.
Nie.
Byłam smutna.
Ki-ho.
Jak tu trafiłeś?
Ojcze.
Nic się nie zmieniłeś.
Zdradziłeś mnie tak 15 lat temu.
Znów mi to robisz?
Też się nie zmieniłeś.
Znów mnie pobijesz?
Zasłużyłeś!
Jak mam siedzieć spokojnie?
Syn mnie zdradził!
Każdy ojciec by tak postąpił.
Żyły sobie
dla was wypruwałem!
Jak mogłeś?
Giń, gnojku!
Sukinsynu!
Byłam smutna,
bo żałowałam
ojca.
Niby dlaczego?
Dręczył was.
Był w gimnazjum,
gdy stracił rodziców.
Został rybakiem, mając 20 lat.
Dziesięć lat oszczędzał,
by otworzyć restaurację.
Wdawał się w bójki z klientami, którzy nie płacili.
Zwykle je przegrywał.
Został mu tylko alkohol.
Gdy pił,
był agresywny.
Wyładowywał się
na tobie.
Dlatego…
płakałam,
gdy go zobaczyłam.
„Biedak.
Jego życie
było przykre.
Powinien być szczęśliwszy.
Dlaczego musiał tak żyć i mnie dręczyć?
Dlaczego musiał
wyładowywać gniew
na mnie?”
Zachowałem ten dom, by przyjąć rodzinę,
która mnie porzuciła!
Wszystko wydawałem
na ubezpieczenie dla was!
Mogłeś być szczęśliwy.
Zapomnieć o tym niewdzięczniku, który cię porzucił,
i szukać szczęścia!
Spójrz na siebie.
Dlaczego tak żyjesz?
Jest wam dobrze.
Tak dobrze, że mnie żałujecie.
Prawda?
Prawda.
Jest nam wspaniale. Śmiało!
Zapomnij o nas i żyj dalej.
Nie mogę tego zrobić.
Znalazłem cię.
Nie zbliżaj się do nas,
bo na ciebie doniosę.
Za co?
Szukam tylko swojej rodziny.
Zasłużyłeś!
Jak mam siedzieć spokojnie?
Syn mnie zdradził!
To nie wszystko.
Mam dowody na przemoc słowną i fizyczną…
z 15 lat.
Zamontowałem kamery w domu i wokół niego.
Nie przychodź.
Jeśli się zbliżysz,
zbiorę dowody
i pójdę na policję.
Jak śmiesz?
Ty draniu!
Nie pobiłeś mnie, bo jestem słaby.
Potrzebowałem dowodu.
To ty czekałeś na stacji w Seulu.
Uciekłeś z Mok-hą.
Wara od niej.
Bo nie ręczę…
za siebie.
Szczęśliwi?
Jak to możliwe?
Słyszałaś.
Nie potrzeba 20 milionów.
Zapomnij o udziałach.
Zaczekaj.
Naprawdę chcesz się poddać?
Tyle wysiłku na nic.
To nie fair. Nie jesteś zła?
Dokładnie.
Tak się czułam,
gdy ty chciałaś się poddać.
Dawno temu
był ktoś taki jak ty.
Był za stary na debiut,
jego słabości znacznie przewyższały mocne strony.
Ale miał talent,
więc na niego postawiłam.
Czemu chcesz się poddać?
Wydałeś już na mnie
tyle pieniędzy.
Był dobry, jak ty.
Dlatego nie możesz się poddać!
Zmarnujesz te pieniądze,
jeśli odpuścisz.
Był słaby, jak ty.
Dlatego tym razem to ja się poddam.
Nie jestem słaba.
Posłuchaj.
Jeśli się poddasz,
wszystko, co zawdzięczam tobie, pójdzie na marne.
Marzę o takim życiu.
Jesteś moją idolką.
To jest najgorsze.
Nie marzysz,
by być kimś lepszym.
Skończmy ten absurd.
Czas się rozstać.
Żegnaj. Powodzenia.
- Ran-joo. - Nie rozumiesz?
Nie chcę…
Proszę.
Od twojej matki.
Co to?
Nie wiem.
Powiedziała,
bym ci to dała, gdy ją poznałam.
Żegnaj.
Niech to.
Bo-geol.
- Cześć, Woo-hak. - Co?
Co ci się stało?
Cóż…
Spadłem ze schodów.
Upiłem się.
Alkohol? Przecież ty nie pijesz.
Byłem na kolacji z kolegami.
Firmowej kolacji.
Podrzucisz mnie?
Ran-joo zerwała z tobą kontakt.
Niedługo to zrobi.
Najpierw będzie cię uwielbiać.
A potem zerwie kontakt i zniknie.
To jej specjalność.
Patrz.
Jesteś tą dziewczyną z wyspy?
Z Powrotu do sławy?
Tak.
- Zróbmy fotkę. - Byłaś świetna.
Uwaga. Uśmiech.
- Uśmiech. - Serce.
- Serce - Nie wiesz, o co chodzi?
Może przez tę wyspę nie wie.
Serduszko.
- O tak. - Dobrze.
Dzięki.
Jak wyszło? Pokaż.
Przeciętnie.
Jakaś niemiła. Szybko o niej zapomną.
Usłyszy cię.
Znam takich jak ona.
- Tacy niemili… - Czekajcie.
Kręci mi się w głowie.
Ile wypiłeś? Chcesz jechać do szpitala?
Nie jest tak źle.
Po alkoholu tracę kontrolę.
Nie umiesz pić.
Słuchajcie.
Nie jestem zła czy coś.
Ale nie rozumiem.
Byliście tacy uśmiechnięci.
Co?
To nie Mok-ha?
- Co? - Dlaczego
tak o mnie mówiliście?
Nic nie rozumiem.
A jej co? Żałuję tej fotki.
To dlatego,
że nie umiesz docenić fanów.
W czym problem?
No…
Widzisz…
Nie no, żaden problem.
Żaden.
- Chodźmy. - Dokąd idziesz?
- Jesteśmy spóźnieni. - No tak.
Wszystko gra?
Tak.
O rety.
Co ci się stało w twarz?
Co się dzieje?
Za dużo wypiłem
i spadłem ze schodów.
Że co?
O rany.
Poważnie?
Tak. W głowie mi się kręci.
Ale była wkurzająca.
Nie zasłużyła na sławę.
Wrzuć anonimowo.
Trzeba działać.
Pokażę, jaka to jędza. Nie odniesie sukcesu.
- Seo Mok-ha, nie? - Tak.
Zasłoń nas naklejkami.
- Jasne. - Po co zasłaniać?
Za kogo się…
Kim jesteś?
Dlaczego boicie się to pokazać?
Ujawnijcie się, to ja też to zrobię w komentarzu.
„Przechodziłem obok, widziałem to.
Zażądał selfie, ale uraził go
za mały uśmiech”.
Chodźmy.
Chciałem wrzucić,
nie wrzuciłem.
I nie wrzucę. Zadowolony?
Usuń zdjęcie.
Proszę.
Opróżnij kosz.
Szybko poszło.
- Masz. - Dobrze.
Miłej nocy.
Ile wypiłeś, żeby się tak poobijać?
Całą flaszkę?
Co takiego?
Słabo.
Przestań udawać.
Kto cię sprał?
Nie mów,
że pan Jung.
Co?
To prawda? Byłeś u niego?
Oszalałeś?
Po co tam lazłeś?
Dałem mu się pobić,
żeby mieć dowód.
Zgłosisz go?
Nie. Ostrzegłem go.
Powiedziałem,
że dam to policji, jeśli tu przyjdzie.
A gdyby odparł,
że cię nie posłucha?
Ceni sobie reputację jak nic. Nie mógłby być przestępcą.
Byłby do tego zdolny.
Nie.
Dobrze go znam.
Ta twoja pamięć.
Zaufasz jej i nic nie zrobisz?
Bez obaw.
Odpowiem za to,
jeśli się mylę.
Niby jak?
Dość tego.
On cierpi.
Daruj mu dziś.
Proszę.
Ki-ho.
Nie jestem pewien.
Odpowiem za to.
Ale nie wiem, czy dam radę.
Boję się…
co zrobię…
jeśli znów…
ujrzę ojca.
Nie martw się.
Już nigdy
go nie zobaczysz.
Nic się nie stanie.
Ale…
Co, jeśli…
Nie gdybaj.
Nigdy.
Nie martw się.
Dziś…
tyle przeszedłeś.
Ale teraz
to koniec.
Już dobrze.
Naprawdę.
Już dobrze.
Za późno zrozumiałem,
że to rozwiązanie,
a nie pociecha.
POCIECHA KONTRA ROZWIĄZANIE
Ran-joo.
Mamo.
Poznajesz mnie?
Oczywiście.
Jesteś Yoon Ran-joo, moja córka.
Mamo.
Jak tam koncert?
Koncert?
No tak.
Dobrze.
Wyprzedał się.
Wiedziałam.
Mam nadzieję,
że dotrę na kolejny.
Oczywiście.
Załatwię ci bilet VIP.
Dbaj o siebie.
Dobrze.
Prezes Lee
nie może się dowiedzieć.
Co?
O czym?
Co?
Twoje słowa.
O czym nie może się dowiedzieć?
Ale kto?
DOM OPIEKI CZTERY PORY ROKU
Pomogę.
Chyba nie przeszkodziłam?
Przyjechałem, bo skończyłem.
Przepraszam.
Nie zapłacę ci za nadgodziny.
Daj gitarę.
Dokąd jedziesz?
Do prezesa Lee.
No dobrze.
Powiedziałam Mo-rae,
że może skończyć jak ja.
Wiesz, co odpowiedziała?
Bez przesady.
Uraziłam ją.
Nie do wiary.
To ja ją wybrałam.
Źle powiedziała.
Wmawiałam sobie,
że jest niewdzięczna.
Ale ma rację.
Dlatego jej się udało.
Dzięki niewdzięczności.
Mok-ha powinna taka być.
Tylko tak jej się uda.
Co też mówisz?
Przestań.
Jeśli nie postawi siebie na pierwszym miejscu,
skończy jak ty.
Wezmę.
Dziękuję.
Dobranoc.
Chodźmy.
Przepraszamy.
Przepraszam.
Przytrzymam, nie ma pośpiechu.
To moje demo. Może pani przesłucha?
Dziękuję.
Spójrz. Sam komponuje i pisze.
Ktoś taki…
Nie bez powodu dotąd mu się nie udało.
Nie miał dobrego producenta. Ja mu pomogę.
Jest wart dużo mniej niż Mo-rae.
Ale ma talent.
W tej branży liczy się zysk.
W porządku.
Sfinansuję jego album.
Gdy widzę uśmiech twój
Serce mi zamiera
Przy oknie
Gdy czuję wiatr
Myślę o tobie
Nie chcę zabrzmieć banalnie Wyznając, że lubię cię
Nie chcę naciskać
Wyznając, że kocham cię
Dlatego stawiam jeden krok…
Eun Mo-rae!
Przepraszam.
Straciłem pewność siebie.
Brawo.
Mam inną propozycję.
- Zostaniesz agentem? - Prezesie.
Tak.
Dziękuję.
Przez telefon mówiłaś szczerze?
Chcesz zerwać umowę?
Tak.
Mam kazać prawnikom przygotować dokumenty?
Tak.
Ciebie interesuje umowa,
a Maru interesuję ja.
Coś się stało?
Nie.
SUGAR – HWANG BYUNG-GAK RJ ENTERTAINMENT – LEE SEO-JUN
ARTYSTKA 2
To pani Seo.
Odbierz.
Dzień dobry.
No cóż.
Jeśli chodzi o pańską propozycję…
Wciąż aktualna?
Tak, aktualna.
Czego by użyć?
Może jakiś krem?
O rety.
Pięknie pachnie.
Po debiucie
będziesz tak mieć codziennie.
Aparaty mają dobrą jakość,
musisz dbać o skórę jak o głos.
Dobrze.
Aleś ty śliczna.
Masz takie delikatne dłonie.
Dobra jestem, co?
Tak.
Ślicznie.
Taka wilgotna.
Wybacz, że tak mało.
Przestań, wystarczy.
Kiedyś jadałam to samo, ale bez kimchi.
Dieta niskosodowa.
Ran-joo?
Co tu robisz?
Rodzicom się tak nie pokażę.
Zjedzmy razem śniadanie.
No pewnie.
Mają pyszne pierożki w bulionie.
- Prawie godzinę stałem w kolejce. - Serio?
Rany, i tak wyjdzie drugą stroną.
Po co tracić czas i pieniądze?
Nie psuj mi apetytu.
Pokaż.
Ogromna porcja.
Rety.
Łyżki.
Gdzie Bo-geol?
Wyszedł wcześniej.
Ma masę pracy, rzadko go widuję.
- Skarbie. - Tak?
Chyba się zapiszę
na kurs układania bukietów w domu kultury.
Bukiety?
- Tak. - Tak nagle?
Ostatnio lubię kwiaty.
Męska menopauza.
Zjem na dachu.
Mok-ha nie będzie sama.
Niech zejdzie do nas.
Wiesz co?
Podjęłam decyzję.
Czyli tu poszedł.
Dasz radę.
Dam radę.
- Tak myślisz? - No pewnie.
Przynajmniej nie je sama.
W tym bardziej wyglądasz na policjanta niż ja.
To nie komplement.
Co to?
Sprawdzisz mi odciski?
Co? Wiesz, że nie mogę.
Ponoć badasz odciski palców oszustów.
Sprawdź te przy okazji.
Nie mogę.
Nie mogę spełnić takiej prośby.
To cynk, nie prośba.
Cynk?
W sprawie?
Kradzieży tożsamości.
Policja dysponuje nagraniem auta, które się zapaliło?
Tak, ale nie udostępnią go, póki trwa śledztwo.
No to sprawdzimy kamerki z samochodów.
- Tak jest. - Dobra.
Kto jest w budynku?
Ochroniarz to Jung Bong-wan.
Co takiego?
Jung Bong-wan
to ojciec Ki-ho.
Ostatnia osoba, którą widział mój mąż,
to ojciec Ki-ho?
A co?
Nie lubili się?
Cóż…
To ojciec znajomego.
Nękał mojego męża, bo szukał tego znajomego.
Kiedy to się stało?
Czwartego kwietnia.
Czwarty…
OBSERWACJA JUNG BONG-WANA 3.04 – 4.04
4 KWIETNIA, PONIEDZIAŁEK, GODZ. 7.00
OCHRONA
BUDYNEK JEONGSAN
Kwiecień.
Czwarty kwietnia…
- Proszę pana. - Tak?
Da się przywrócić dane z kamerki?
To zależy.
A co, potrzebujesz?
Tak. Ile to zajmie?
To też zależy.
Co jest w kamerce?
Pamięta pan wypadek z szerszeniami?
Miałeś się nim zająć.
Kamerka mogła nagrać sprawcę.
Co? To byłaby bomba.
Zaczekaj.
Znam świetnych specjalistów.
Mam.
Przygotujcie umowę dla pani Seo.
- I dokumenty dla pani Yoon. - Już.
Masz listę wykonawców na pokaz?
Będzie w tym tygodniu.
Chcę tam widzieć wszystkich agentów.
Będzie wielu inwestorów, przygotujcie się.
Tak jest.
Mam dopisać panią Seo?
Tak, dopisz.
Z którym kompozytorem?
A po co?
Mamy trochę wolnych utworów w archiwum.
Niech wybierze.
Cóż.
No dobrze.
My mamy się dokładnie przygotować,
ale pani Seo ma grzebać w archiwum?
Co to za bezsensowne polecenie?
W archiwum są odpady.
No właśnie. Porzucone lata temu.
Czyli ma ją gdzieś.
To dlaczego ją zatrudnił w tym całym chaosie?
Dzień dobry. Prezes czeka.
Jasne, dziękuję.
Górne partie nie są czyste.
Co mogę zrobić?
By były czyste?
Jak u Mok-hy?
Nie prosiłam o przykład.
Musisz znać swoje granice.
Ona ma pojemniejsze płuca.
Może to przez tę wyspę?
Przepraszam.
Jeśli chcesz śpiewać jak ona, to ćwicz.
Chcesz wyciągać wysokie dźwięki.
Bez żartów.
Po co pani o niej mówi
i zniechęca mnie do poprawy?
No to spróbujmy, skoro chcesz.
Dobrze? Gotowa?
Jesteś wcześnie.
Dzień dobry.
Tu się spieszyłaś?
Tak. Ty też?
Miło mi, że nas wybrałaś.
Mnie również.
Pomóżmy sobie nawzajem.
Jasne.
Tędy.
Niedawno odmówiłaś mi w tym samym miejscu.
Skąd ta zmiana zdania?
Ktoś mi powiedział,
że mi nie ufa, bo jestem słaba.
Myślałam, że muszę podjąć
odważną decyzję,
jeśli chcę udowodnić swoją odwagę.
Podjęłam ją.
Odważna decyzja?
Rozumiem.
Brawo.
ARTYŚCI I REPERTUAR
W archiwum są wszystkie nasze utwory.
Udostępnię ci je
na telefon.
Pobrałaś apkę?
Tak.
Jaki chcesz pseudonim?
No…
- Mogę po koreańsku? - Tak.
No to „Bezludna Wyspa”.
Bezludna Wyspa.
Widzisz listę?
Tak.
Pod tytułami masz pseudonimy kompozytorów.
Wybierz coś i wyślij pomysł na aranżację.
Dobrze.
Rety, ile ich tutaj.
Kopalnia złota.
O tak. Złota.
Mogę przesłuchać wszystkie?
Wszystkie?
DRZEWO
WYMAZAĆ MYŚLI
Co to za utwór?
Wspaniały.
Kompozytor: „Cicha Woda”?
Cześć, jestem Seo Mok-ha.
Cudowna piosenka.
Mogę ją zaśpiewać na pokazie?
NIE
Dlaczego?
BO JESTEŚ OKROPNA
Okropna?
Okropna.
Znamy się?
I TO JAK
Co?
Kto to?
Kto to jest?
Ten ktoś cię nie lubi?
Tak.
W takim razie
wcale cię nie zna.
Inaczej by cię lubił.
To hejter.
Masz hejtera.
Hejter?
No wiesz.
Jacyś leszcze zazdroszczą sukcesu
i hejtują.
Nie daj im się.
Jasne? Jedz.
Wybierz inną piosenkę.
Nie, ta mi się spodobała.
Pójdę do agencji, poszukam tego kompozytora
i jakoś go przekonam.
Wyślij mi tę piosenkę, posłucham.
Serio?
Dobra. Woo-hak, też chcesz?
Nie, dzięki.
Spoko.
No cóż.
Pójdę już.
Kurs się zaczyna wcześniej.
Tak można? Nie wiedziałem.
Ja też nie. Posprzątacie?
- Do zobaczenia. - Pa.
- Pa.
Czyli sam ułożył bukiet,
a nie kupił?
Arcydzieło.
Owszem.
Może zamkniemy salon i otworzymy kwiaciarnię.
Jak to się wysyła?
Daj, pomogę.
Pokaż.
Dzień dobry.
Seo Mok-ha, prawda?
Wspaniały występ.
No tak.
Dziękuję.
Ponoć spędziłaś 15 lat na bezludnej wyspie.
Imponujesz mi.
Ja?
Tak.
Czekam na debiut już ponad dziesięć lat.
Kiedyś też mi się uda, jak tobie.
No…
Pewnie.
O rety.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Co tu robisz?
Szukam kogoś.
Dla tych dzieciaków nie ma nadziei.
W tej branży każdy chce się wybić.
Mylą upór ze złudną nadzieją. Myślą, że wystarczy cierpliwość.
W tej branży przeciętny talent to katastrofa.
Bzdura.
To prawda.
Marnują nie tylko swój czas,
ale też czas i pieniądze innych.
W końcu tego pożałują.
Uważają, że poddanie się to akt odwagi.
Chcesz mi coś powiedzieć?
To brak pewności siebie.
A tobie
wszystko idzie zgodnie z planem.
Moment.
To komplement czy wyraz zazdrości?
- Co? - Kpisz z mojego sukcesu.
Zazdrościsz mi?
Na mnie czas.
Dlatego cię nie lubię.
Jesteś okropna.
Nie mów…
Tak.
Cicha Woda to ja.
Nie dam ci tej piosenki.
O rety.
Przepraszam!
Za późno.
Dawno temu
był ktoś taki jak ty.
Był dobry, jak ty.
Był słaby, jak ty.
Był za stary na debiut.
Wygląda na to,
że to ty zawsze dostawałeś,
czego chcesz.
AŻ DO KOŃCA
Z NIEWIELKIM PLECAKIEM
ZNÓW WSPINAM SIĘ NA SZCZYT
GDY ZAPADA ZMROK
OŚWIETLASZ MI DROGĘ, IDĄC OBOK
Zjedzmy śniadanie.
Dzień dobry.
Co tu robisz?
Pamięta mnie pani?
Pewnie. Producent Kang Bo-geol.
Nie, poznaliśmy się wcześniej.
Padał śnieg.
Śnieg?
Tak.
Jeśli kiedyś panią odwiedzi,
proszę to powiedzieć.
Seo Mok-ha.
Nie mów,
że jesteś Ki-ho.
Jestem.
Dziękuję za to. Powinienem był podziękować wcześniej.
O rety. Jak to…
Czy Mok-ha wie?
Tak, od niedawna.
Nie do wiary.
Mam jeszcze jedną prośbę.
Oboje przesuńmy się w lewo.
Słowa są okropne.
Co?
Dlatego…
zmieniłam je na lepsze.
Jeśli ci się spodobają,
pozwól mi to zaśpiewać.
Zaczekaj.
Zmądrzej wreszcie.
Archiwum to śmietnik.
Cmentarzysko odrzuconych utworów.
Skoro ci je dali,
też jesteś nikim.
My wszyscy…
Jesteśmy do niczego!
Nie mogłaś tego zrozumieć,
zanim ci to powiedziałem?
Naprawdę uważam,
że to akt odwagi.
Chciałem pomóc…
Poddanie się
jest odważne?
Gdyby tak było,
nie byłoby mnie tu.
Dawno bym umarła
na bezludnej wyspie.
A gdybyś po tylu latach wciąż była nikim?
Nie żałowałabyś?
Cóż.
Może trochę.
Ale bardziej tego, że nie spróbowałam.
Bo przez ten czas
robiłabym to, co kocham.
Właśnie.
Jeśli naprawdę ci zależy,
posłuchaj tego.
Nie boisz się porażki?
Przestań.
Bez porażek nie ma sukcesu.
Uznam to za kolejną lekcję od innej matki
i będę żyć dalej.
Sporo masz tych matek.
Zgadzasz się?
Mogę to zaśpiewać?
Jak chcesz.
Twój wybór.
Mnie nie zależy.
Dzięki, Yong-gwan!
Ty mała…
AŻ DO KOŃCA
Wracają wspomnienia.
Nie odbierz tego źle.
Nie chcę do ciebie wrócić.
Nadal jestem artystką,
więc korzystam z przywilejów.
Mogę wina?
Pewnie.
Kiedy pokaz?
W następny piątek.
Czyli za dziesięć dni.
Czytałaś rozwiązanie umowy?
Tak. Mogę podpisać po pokazie?
Po pokazie?
Chcę dopisać parę punktów.
Dobrze.
Powolna i nudna.
Co?
Nie mów tak, dopiero zaczęłam.
Będę mówić.
Posłuchałem,
ta wersja się nie przyjmie.
Od razu jest nudna.
Serio?
Wymyśliłem aranżację.
Co? Ty?
Jestem producentem.
No proszę.
Przyspieszyłem nieco.
Rozumiem.
Ta zwrotka będzie rozmarzona.
A refren…
Dodałam mocniejsze stopy i werble,
żeby ożywić refren.
Co myślisz?
Łatwo ci to wyjaśnić, bo się znasz.
Mok-ha wolałaby, żeby wyjaśniła jej to osoba,
która to stworzyła.
Nie.
Znowu przestanie myśleć o sobie.
Też tego nie chcesz.
Powiedz, że to ty.
Dobrze.
Vocal chop? Co to?
Wykorzystanie wokalu jako instrumentu.
Jak w pierwszych dwóch taktach.
Ty wchodzisz w trzecim.
No dobra, chyba rozumiem.
- Zagram ci. - Dobrze.
Dwa, trzy. Już.
Z niewielkim plecakiem
Idę w stronę chmur
Przykrywam się błękitnym niebem Taniec drzew wtóruje mi
Nawet jeśli z chmur
Może spaść deszcz
To nic
Znów wspinam się na sam szczyt
Będę iść wszędzie
Aż do końca
To nic
Że na końcu drogi mej
Nie czeka skarb
Bo skarby mam
Na ścieżce swej
Spisuję niewinne uczucia Kartkę składam w łódkę
Licząc, że do celu dotrze I doda mu niewinności
Nawet jeśli z chmur
Spłynie na mnie wiatr
A gdybyś wciąż była nikim?
Nie żałowałabyś?
Cóż. Może trochę.
Ale bardziej tego, że nie spróbowałam.
Bo przez ten czas
robiłabym to, co kocham.
Aż do końca
To nic
Że na końcu drogi mej
Nie czeka skarb
Bo skarby mam
Na ścieżce swej
Słońce pada na każdy liść i kwiat
Na tej pięknej ulicy
Gdy zapada zmrok
Wiesz już?
Co?
Co chcesz zawrzeć w dokumentach.
Aż do końca
To nic
Że na końcu drogi mej
Nie czeka skarb
Bo skarby mam
Na ścieżce swej
Aż do końca
Przejdę na drugi koniec tęczy Przefrunę na chmurze
Pokażę ci magiczny dzień
Czy chcesz?
Chcę wyprodukować
album Mok-hy.
Oto link do mojego występu.
Sporo lajków może mi pomóc,
więc polub film.
Od razu polubiłem, gdy…
Tak.
Jest.
Każę mu sprawdzić.
Woo-hak.
Udało się odzyskać dane.
Masz wszystko na mailu.
Dobrze.
Mówili, że nie było lekko.
I co, widzisz sprawcę?
Moment.
Co on robi?
Próbuje otworzyć drzwi?
BUDYNEK JEONGSAN
No.
Puścimy to dziś wieczorem.
Przygotuj reportaż.
- Najpierw policja. - Co? Reportaż!
Kang Woo-hak! Wracaj!
Smacznego.
- Dziękuję. - Proszę.
I co, sprawdziłeś te odciski?
Tak.
Ale nie podam ci danych osobowych.
Hej.
Mówiłem, że to cynk.
Sprawdziłem.
Chłopak jest czysty.
Skąd wiesz, że ukradł tożsamość?
To odciski Ki-ho.
Co?
Pokazał ci się ktoś inny.
Niemożliwe.
Mam gdzieś, czyje dane się pokazały.
Jeśli nie Ki-ho,
to zmienił tożsamość.
Złap go.
Bo ja to zrobię.
O rety.
Co z tą pogodą?
Ciągle upał.
Fakt.
Przydałaby się ulewa.
Staw nam zaraz wyschnie.
Prawda.
Czekaj.
Co to?
Co?
To białe coś pod wodą.
Nie widzisz?
Widzę.
Co to może być?
Wygląda jak auto.
Auto?
Tak.
Otworzył drzwi i wpuścił szerszenie?
Tak. To spowodowało wypadek.
Rety.
Jak to prawda,
to było to uszkodzenie ciała, a nie wypadek.
Poważny zarzut.
Ofiara wciąż jest w śpiączce.
- Min. - Tak?
Sporządź raport.
Tak jest.
Kiedy go aresztujecie?
Najpierw musi się tym zająć wydział kryminalny.
To potrwa.
Dzień dobry, to ja.
Bukiet gotowy?
Oczywiście.
Jak dotąd najpiękniejszy. Ile?
Dla stałego klienta 60 000 wonów.
Może być kartą.
Wolę gotówką. Proszę.
No dobrze.
W porządku.
- Dziękuję. - Do usług.
Tato.
Woo-hak.
Mówiłeś, że chodzisz na kurs.
Kupujesz je?
Tak. Widzisz…
Czemu kłamiesz?
Dokąd chodzisz?
Woo-hak.
Porozmawiajmy.
Gdzie jesteś?
Zaraz będę.
Cztery minuty.
Bo-geol.
Pamiętasz pierożki w bulionie,
na które czekałeś godzinę?
Mają otwarte?
Dobra, kupię.
Miałem rację.
Cały czas z nimi mieszkałaś.
Dlaczego skłamałaś?
PIEROŻKI SONMAT
Nie martw się.
Już nigdy go nie zobaczysz.
Nic się nie stanie.
Wyglądasz…
na szczęśliwą,
Jae-kyung.
Co pan tu robi?
DIWA POZA ŚWIATEM
Ty musisz być Chae-ho.
Znaleziono szczątki zaginionej rodziny.
Wyprodukujesz mój album?
Zależy od twojej odpowiedzi.
Przestaniesz się widywać
z rodziną Kanga?
Seo Mok-ha im pomogła.
Wiedziała, że zmienili tożsamość.
Nic nie rozumiesz?
Mówiłam, że musimy to załatwić.
Nie żałuj go.
Też tego chcę.
Zapomnij o naszej rodzinie.
Napisy: Konrad Szabowicz