Kurwa, co jest?
- Policja Federalna! - Ręce do góry!
Policja! Ręce do góry!
Ręce do góry!
Ręce!
Wstawaj!
Wstawać!
FERRY: SERIAL
Willy, sprzedasz te piguły bez problemu.
Ale jeśli myślisz, że sprzedasz tylko tysiąc,
to sprzedasz tylko tysiąc.
Bądź ambitny.
Ten złom też kupujesz hurtem, prawda?
To ile weźmiesz? Pięć tysięcy? Dziesięć?
Wezmę dwieście pięćdziesiąt, Fer.
Potem się zobaczy.
- Pięćset. - Sprzedaję po tysiącu.
To za dużo.
Rutger, musisz być ambitny.
Jeśli myślisz, że sprzedasz tylko 500, to sprzedasz tylko 500.
Pięćset wystarczy.
Zapomnij. Sprzedam komuś innemu.
Jak chcesz.
Hej!
Masz je w co włożyć?
Co, chcesz policzyć?
Spokojnie.
Jeśli znasz kogoś, kto chce kupić, daj znać.
Zostaw tu auto.
Wybiła trzynasta. Wiadomości z Janem van Delmem.
W trakcie operacji antynarkotykowej w Brabancji Północnej
policja odkryła ogromne laboratorium produkujące ecstasy.
W tym samym czasie aresztowano domniemanego szefa siatki, Ariego T.
A kuku!
Na miejscu zatrzymano kilkunastu członków gangu
odpowiedzialnych za produkcję syntetycznych narkotyków.
Od lat ten region był znany z eksportu ecstasy.
Ferry, tak?
Jestem Jurgen, Postrach Antwerpii.
Moja ksywa w kick-boxingu.
Pięćset piguł. Po trzy euro za pigułę. Razem tysiąc pięćset.
Poczekaj.
Jestem ambitny.
Myślę globalnie, czaisz?
To nie jest jednorazowa akcja. Chcę się rozwijać.
Więc może następnym razem mógłbyś dostarczyć…
- dziesięć tysięcy? - Dobra.
- A sto tysięcy? - Tak.
- A milion? - Wszystko jest możliwe.
Alright, cool.
A da radę zamówić piguły z logiem?
Na przykład z kangurem?
Najpierw pokaż kasę.
La plata?
Proszę bardzo.
Co to ma być? Okradłeś parkometr?
Kasa to kasa, bracie.
Dobra.
Mamy towarzystwo.
Niedobrze.
- Kurwa! - Wpadli tylko po frytki.
- Jesteś gliną? - Nie wygłupiaj się.
- To jakaś ustawka? - Spokojnie.
- Jesteś gliną czy nie? - Uspokój się!
Fuck my life! Fuck!
Zostań w aucie, debilu!
- Kurwa! - Cholera, co za kretyn.
Peter! Stać!
- Kurwa! - Szlag.
- Kurwa! - Stać!
Cholera!
Cholera jasna!
Fuck you.
- Daan? - Tak.
- Daan? - Już, już… O nie.
Cholera!
Szlag!
Shakira, patrz, co się narobiło. Szkoda.
- Komu lodu? - O, Marco!
Ratujesz mi życie. Włóż do chłodziarki.
- Hej, skarbie! - Sabien!
Gratulacje! Gratuluję nowego domu.
Dzięki.
Mieli dostarczyć dziś zamrażarkę.
Potrącę ci z pensji.
- Gdzie maestro? - Nie wiem. Powinien tu być.
Chyba nie obleciał go strach?
Świetnie wyszło, prawda?
- Tak myślisz? - Tak.
Nie pomalowali jeszcze w rogu. Mieli za krótki kij.
To nie dom, to pierdolony pałac.
To łóżko jest większe niż moja sypialnia. Poszli na całego.
Absolutnie.
Patrzcie.
Twoja siostra wie, jak zadbać o Ferry’ego.
Przestań!
Nie wąchaj!
Myślisz, że ten grubas daje radę na misjonarza?
Teraz nie mogę przestać o tym myśleć.
Dziękuję bardzo.
- Schował do kieszeni. - Dawaj.
Debile.
Hej, Ferry!
W samą porę.
- Co tak długo? - Kłopoty z autem.
Z autem?
Zawieszenie.
Czemu nie zadzwoniłeś? Ktoś by cię odebrał.
Wszystko gra. A jak tutaj?
- Dobrze. - Wszyscy weseli?
Tak, podoba im się tu.
Proszę.
Dobra robota, skarbie.
Tylko z Johnem nie za dobrze.
Trzy kieliszki w kwadrans.
- Pogadam z nim potem. - Dobrze.
Pójdę się przebrać.
Hej, Fer!
Jak poszło?
Niedobrze.
- Co? - Niedobrze.
Nagle pojawiły się gliny.
Ten wariat Jurgen spanikował i wszystko schrzanił. Ledwo uciekłem.
- A kasa? - Tylko o tym myślisz?
- Mogli mnie zamknąć. - Miałeś nam dziś zapłacić.
Musicie poczekać. Nie mam kasy.
- Przepadła. - Cała?
Odholowali mi auto.
- Musimy za coś żyć. - Wiem.
Mówię po chińsku? Nie mam kasy.
Przestań marudzić.
Mogę nacieszyć się chwilę własnym przyjęciem?
Wszystko będzie dobrze.
Nie powiążą tego auta z nami, prawda?
Pewnie, że nie.
Pogadamy jutro. Napijcie się piwa, zjedzcie coś.
Udanego wieczoru.
Ja pierdzielę.
Zamknijcie się.
Hej! Wieśniaki.
Słuchajcie.
Kochanie, chodź tu.
Okej.
Mieliście dziś okazję zobaczyć nasz nowy dom.
- I dobrze. - Tak.
Daan świetnie się spisała.
Daanusia!
Wszystko wybrała sama.
Poza telewizorem, bo nie ma o nich pojęcia.
- Cieszę się, że mamy nowy dom. - Ja też.
Ale wygodna kanapa czy miękkie łóżko nie czynią domu.
Ty jesteś moim domem.
Dopełniasz mnie.
Gdy jesteś szczęśliwa, i ja się cieszę.
Gdy się smucisz, smucę się i ja.
Do końca życia będę robił wszystko, by cię uszczęśliwić.
I właśnie dlatego…
Skarbie…
chcę cię o coś spytać.
Dalej, Ferry!
Danielle…
Adriano Gertrude van Marken,
wyjdziesz za mnie?
Tak, z radością.
Pobieramy się!
Co jest? Uważaj, bo wypadniesz.
Co się dzieje? Chodź tu.
Chodźmy do ubikacji.
Przepraszam.
Moja maleńka.
To chyba przez te emocje.
- Tak. - Wszystko okej?
- Tak. - Tak? Gratulacje.
Tak się cieszę.
Braciszku.
Wezmę piwo.
Pokaż pierścionek, jeszcze nie widziałam.
Nasze cudowne kobiety.
Pamiętasz, jak chodziliśmy na dyskoteki cali w pryszczach?
- Dziewczyny od nas uciekały. - Ja miałem dziewczynę.
- Kogo? - Michelle.
Ona się nie liczy. Dawała każdemu.
- Nawet temu Wimowi… - Liermansowi?
- Zrobił jej palcówkę na stołówce. - Nie pierdol.
- To była dobra dziewczyna. - Jasne.
- Przebrałam się. - Kochanie, chodź tu.
- Czujesz się lepiej? - Tak.
Daan, Fer…
Mogę coś powiedzieć?
Daan, Ferry…
Szwagrze…
Chcę wam pogratulować.
Jesteście piękną parą.
Przepiękną.
Więc…
- za miłość. - Za miłość!
I…
mam nadzieję, że będziecie…
tak szczęśliwi…
jak Clau i ja…
Tak jak kiedyś…
Znaczy…
żyjcie długo i szczęśliwie.
John.
Masz. Ja się tym zajmę.
- Starczy ci. - Chodź.
Cholera. Wstawaj.
Jedziemy do domu, okej?
Chodź.
Zaraz wrócę.
Cholera. Wstawaj.
Dobra, chodź, pijaku.
Chodź.
Po schodkach.
Uwaga. Chodź.
Klucze?
Usiądź tutaj.
Dobrze.
Kurczę, co za bałagan.
Clau by się za ciebie wstydziła.
Claudia nie żyje.
Wracaj na swoje przyjęcie.
Masz dobre życie. Nie schrzań tego.
To pozory.
Zapłaciłem za ten dom pieniędzmi z Amsterdamu.
Skończyły się.
Nic mi nie zostało.
A piguły?
Nic na nich nie ugram.
Nie mam kontaktów.
Daan o niczym nie wie.
Dbam, by dobrze się jej żyło, ale jak długo to uciągnę?
Co powie na wieść, że to wszystko…?
Światowa gospodarka jest osłabiona po kryzysie.
Sytuacja na rynku międzynarodowym jest niepewna.
Przenosimy się do Hamont-Achel przy holenderskiej granicy,
gdzie we wtorkowy poranek
doszło do nalotu policji na ogromne laboratorium ecstasy.
Przy holenderskiej granicy produkowano syntetyczne narkotyki
eksportowane na cały świat.
Według przedstawiciela policji
akcję przeprowadzono po otrzymaniu anonimowego donosu.
W magazynie schwytano tuzin członków gangu
odpowiedzialnego za produkcję syntetycznych narkotyków.
Aresztowano trzynaście osób, w tym domniemanego szefa gangu, Ariego T.
Prokuratura nazywa go „królem ecstasy”.
Skonfiskowano ponad milion pigułek z wizerunkiem kangura.
Według śledczych miały trafić do Australii.
Tak.
Okej.
Pani Bouman idzie do pracy.
Prawie pani Bouman.
Tak, prawie.
Jedź ostrożnie. Drugi bieg się zacina.
Ostrożnie z moim maleństwem.
- Do wieczora. - Pa.
Cholera!
Idiota!
Zostaw mnie!
Kto ci powiedział o kangurach? O tych pigułach?
O czym ty mówisz?
Kto ci powiedział o pigułach?
- Gadaj! - Kumpel.
Był układ z Tackiem. Skończył im się towar.
- Jaki kumpel? - Nie mogę powiedzieć.
Gadaj albo pożegnaj się z zębami.
- Tylko nie zęby. - Gadaj!
Onno. Jest w gangu motocyklowym Pusaka.
Tack miał sprzedać im piguły na eksport do Australii.
Pusaka nie ma towaru?
I co, chciałeś przynieść im 500 piguł?
Onnowi, jako próbkę.
Słuchaj, gamoniu. Skontaktujesz mnie z nimi. Dziś.
- To nie takie proste. - Niby czemu?
Zabierzesz mnie do Pusaki.
Inaczej urządzę cię tak, że mózg wypłynie ci uszami.
- Jasne? - Tak, jasne!
Kurwa, spokojnie.
Cholera.
Pojeb.
Ładnie pachnie.
Marco sam go wczoraj zrobił.
Całkowicie organiczny i rzemieślniczy.
- Chętnie bym kupiła. - Nie mów tego na głos.
Marzy mu się własna linia szamponów. Już bym go tu nie zobaczyła.
Można pomarzyć, prawda?
Tak.
À propos marzeń, myślałaś już o lokalu?
O lokalu?
Musicie go jak najszybciej zarezerwować.
Ale jeszcze nawet nie ustaliliśmy daty.
Nie ma co czekać.
Przepraszam, zaraz wrócę.
Jezu!
To już chyba koniec.
Skarbie.
- Wszystko okej? - Tak.
Dziwne. Wczoraj wcale dużo nie wypiłam.
Może to przez krewetki.
Też je wczoraj jadłam.
A może to co innego?
Nie spóźnia ci się okres? Czasem zapominasz o tabletkach…
To nie pierwszy raz.
- Stresuję się przez remont. - Rozumiem.
Ale nie…
O kurde.
- Ile zostało piguł? - Zero. A co?
Nie widziałeś wiadomości o Ariem Tacku?
Co?
Miał sprzedać piguły Pusace.
Więc sam dziś do nich idę, ale nie mogę przyjść z pustymi rękami.
Tak, to problem.
Nic nie mamy?
Wczoraj dałem ci 30 000 na sprzedaż.
- Nie możesz zrobić więcej? - Nie na wieczór.
- Nic ci nie zostało? - Piguły były w aucie.
- Co? - Może ich nie znaleźli.
- Jak to? - Były pod kołem zapasowym.
- I co? - Jest weekend.
Nie będą siedzieć po godzinach dla 500 piguł, które upuścił Jurgen.
Warto spróbować, nie?
- Gdzie jest auto? Na policji? - Nie wiem.
Odholowali je.
Okej, właźcie.
Mamy wejść do środka?
Inaczej nie dostaniemy się na parking. To jakiś problem?
Problem? A jak myślisz, Ferry?
- Włamujemy się do posterunku. - To nie posterunek.
I wychodzimy z 30 000 piguł. To podwójne ryzyko.
To tylko parking.
- Wciąż nam nie zapłaciłeś. - A ty znowu o kasie?
Też musimy z czegoś żyć.
Tak, będziecie żyć właśnie z tego, co teraz robimy.
Nie marudźcie.
- Lars ma dla was napoje i czipsy. - Tak, proszę.
Trzymaj. Okej.
Dobra. Cześć.
Debile.
Dobra, wciągaj.
- Uda się. - Cicho!
- Jesteśmy… - Sza!
- Wciąga nas. - Hej!
- Masz czipsy. - Okej.
Muszę się odlać.
Za późno.
Ja odlałem się wcześniej.
REJESTRACJA
- Wyjrzeć? - Co?
Wyjrzeć?
Tak.
Ale po cichu.
Kurwa.
Szlag.
- What the fuck! - Pchaj!
Udało się?
Utknęliśmy.
Jak to?
Nie możemy otworzyć drzwi. Zastawili nas. Musicie nam pomóc.
Okej, spokojnie. Już idziemy.
- Szybko. Szczać mi się chce. - Dobra!
Co?
Dobry wieczór.
Witam.
Podobno jest tu moje auto.
- Szare. - Ach, szare.
- Można konkretniej? - Range.
Range.
Dennis!
No wreszcie.
Szybciej się nie dało.
- Pchaj. - Dobra!
Był pan na posterunku?
Żeby zapłacić mandat. Powinien mieć pan formularz.
Jezu, to szczochy?
- Mówiłem, że mi się chce. - Fu.
Weź piguły. Zobaczymy, czy znajdzie się coś jeszcze.
- Co? - Idziemy.
Chłopaki.
Żona mnie przysłała. To jej auto. Muszę je odebrać, bo będzie zła.
Ma pan tablicę?
- Co? - Tablicę.
Dennis, co robisz?
- Obczaj te felgi. - Nie mamy czasu.
- Wiesz, ile są warte? - Co ty.
No pomóż mi.
Skarbie.
Rejestracja auta…
Jeden, dwa, Y… Co?
Nie…
Jeden, trzy, X…
- Holenderska? - Nie, belgijska.
Lars, w nogi!
Kurwa.
Chłopaki, spadamy!
Skurwiele!
Ferry!
Tak!
Naprawiłeś skuter?
Nie wygłupiaj się. Chodź tu.
Wiesz, ile kręci się tu szumowin?
Showtime.
Sporo ich tu dziś.
Pusaka forever!
Forever Pusaka!
Może wrócimy kiedy indziej?
Jesteśmy tu teraz. Gdzie ten twój kumpel?
Onno?
- Chodź. - To świeżak?
Będzie dobrze. Chodź.
Bronno, jak tam?
Co tu robisz? Mówiłem, żebyś nie przychodził.
Wiem, ale spokojnie. Jeszcze mi podziękujesz.
- Co ty pleciesz? - To jest Ferry.
Pomoże z waszym problemem.
Z problemem?
W Kangurlandzie.
- Wygadałeś się? - Powiedziałem tylko jemu.
Onno.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Tylko dla członków.
- Chcę pogadać z szefem. - Z Ricardo?
Nie ma szans. Zjeżdżaj.
Pięć minut.
Potrzebuję tylko tyle.
Powiedz, że przyszedł Ferry Bouman.
- Kurwa… - Spokojnie.
Pusaka forever!
Forever Pusaka!
Grubo, co?
Zamknij się.
Chodź ze mną.
Onno, ty też.
TYLKO DLA CZŁONKÓW
Panowie.
Prezesie.
Onno.
Znasz go?
Nie.
Ale on zna ciebie.
Na to wygląda.
Co mam tu napisane?
„Prezes”.
Zgadza się.
Tak.
Nie „idiota”, prawda?
Odpowiedz na pytanie.
Co on tu robi?
Nie wiem.
Spokojnie, Onno nic nie wie.
- Przyszedłem z jego kumplem. - Morda.
Gadasz ludziom o Pusace? O klubie?
Nie wiesz, że to zabronione?
- Przepraszam, to się już nie powtórzy. - Owszem.
Wylatujesz, z kosą.
Nie pokazuj tu więcej swojego ryja.
Nie chcę popsuć wam imprezy.
Ale zamknęli Ariego Tacka, więc macie problem.
Mogę go rozwiązać.
Jesteś gliną?
A wyglądam?
Nie jestem gliną.
Trzeba być idiotą, by tak tu przychodzić.
Nawet jeśli Tack wyjdzie na wolność,
może potrzebować miesięcy, żeby odbudować laboratorium.
A wy w tym czasie zostaniecie bez piguł.
Myślisz, że wystarczy nam ta torba?
Przetestujcie je. Najlepsza jakość.
Zadzwońcie do moich przyjaciół z Amsterdamu
i spytajcie o Ferry’ego Boumana.
Zniknął milion piguł.
Myślisz, że będą na was czekać w Australii?
Wynoś się.
Oddajcie mi piguły.
Oddajcie je! Cholera!
Puszczaj, dupku!
Puszczajcie!
Jasna cholera!
Zjeżdżaj.
- Jak poszło? - Pierdol się!
Ferry, podwieziesz mnie do domu?
- Spierdalaj! - Spokojnie!
Ferry!
Fer!
- Hej, skarbie. - Hej, kochanie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jestem w ciąży.
Powiedz coś, bo oszaleję.
Jak to możliwe?
- Nie bierzesz tabletek? - Biorę.
Ale wiesz, jaka bywam zapominalska.
Ale… Sama nie wiem. Chyba się cieszę. A ty?
Fer.
Jezu.
Powiedz coś. O co chodzi?
Nie wiem, jak długo tak pociągniemy.
Co?
Jak to?
Ten dom.
To życie.
Nie mam kasy. Nie mogę nawet zapłacić twojemu bratu.
Nie mówiłem ci o niczym,
bo myślałem, że się poprawi, ale…
Zasługujesz na kogoś lepszego.
To dziecko również. To wszystko było kłamstwem.
Hej.
Kłamstwem? Skąd. Kochasz mnie, prawda?
Bardziej niż kogokolwiek.
Tylko to się liczy. Ty i ja.
Myślisz, że jestem z tobą dla pieniędzy?
Zakochałam się w tobie, w tym, kim naprawdę jesteś.
W twoim małym serduszku.
Chcę ciebie. Tylko ciebie.
I chcę mieć z tobą dziecko.
Będziemy mieli dziecko?
Możemy mieszkać choćby w namiocie.
Co by się nie działo, to dziecko będzie miało dobrze.
Zostań w środku.
Ja się tym zajmę.
Ferry Bouman?
Zależy.
Mick de Boer.
Światowy prezes Pusaki.
Podobno nasi holenderscy koledzy
nie przyjęli cię za dobrze.
Ricardo źle się zachował.
Zwłaszcza biorąc pod uwagę twoją reputację w Amsterdamie.
Więc?
Zbadałem twoje piguły.
Dobra jakość.
Bardzo dobra.
Za dwa tygodnie rusza transport.
Ile możesz dostarczyć?
A ile potrzebujecie?
Milion.
Jeśli dobrze zapłacicie.
Milion…
za milion.
A to za 30 000, które nam dałeś.
Masz jaja, Bouman.
Ale nie zawiedź nas. Dostarcz to, co obiecałeś.
Do zobaczenia za dwa tygodnie.
Areszt domowy?
Żyjemy w najlepszym kraju na świecie.
- Wszystko załatwione? - Tak, żadnych pluskiew.
Powiedz Pusace, że za dwa tygodnie wracamy do gry.
Już powiedziałem.
Ricardo jest wkurwiony.
Mick chce pracować z kimś innym. Z jakimś Ferrym Boumanem.
Kto to kurwa jest Ferry Bouman?
Napisy: Filip Bernard Karbowiak