Przyznaję, nie sądziłem, że ci się uda.
Ale udało się.
Milion, zgodnie z umową.
Testowa partia zadowoliła naszych przyjaciół z Australii.
Nas również.
Więc chcemy umówić się na dostawy co miesiąc.
Co miesiąc?
Czy to problem?
Nie, nie…
Więc do zobaczenia za cztery tygodnie.
Oczekuję, że to będzie równie łatwe, co tym razem.
Nie wydaj wszystkiego na raz.
To już moja decyzja.
Uszanowanie.
Stawiam kolejkę!
Piwo! Piwo! Piwo!
Ja ciebie też.
Nie! Nie!
Jeśli torba spadnie, połamię ci nogi.
Spójrz.
Twój kolega zapomniał włożyć baterie.
Wiem, co zrobiliście.
Mądrze podmieniliście kotły i PMK.
Ale nie dość mądrze.
Kwas mrówkowy. Pamiętasz go z laboratorium?
Wybrałeś złą stronę.
Nie! Nie!
Spokojnie, to tylko woda.
Powiedz Ferry’emu,
że Arie nie pozwoli się tak zdradzić.
Macie 24 godziny, by oddać mu jego milion.
Albo pojawicie się tu obaj i wypijecie prawdziwy kwas.
Jasne?
FERRY: SERIAL
Hej, szalona noc?
Jezu, co ci się stało?
Cholera, wejdź do środka.
- Zniszczę go! - Spokojnie.
Co „spokojnie”? Nie widzisz, co zrobił?
Widzę, ale nie dajmy się ponieść. Tack ma całą armię.
Myślisz, że nie mogę zdobyć armii?
O kim mówisz? O tych debilach z Polski? O pijaczku Johnie? Mamy tylko dobę.
Musimy zapłacić.
Niczego nie zapłacę. Już nikt nie traktowałby nas poważnie.
Martwi będziemy poważniejsi?
On ma rację. Oni wiedzą, gdzie mieszka Lars i my.
I Daan.
Cholera jasna!
- Więc? - Więc co?
Jeśli zapłacimy, będą wiedzieć, że to my. Będą problemy z Pusaką.
Zadzwonię do Micka. Cholera.
Mamy problem, Arie.
Bouman to przyjaciel klubu.
A przyjaciół się nie tyka.
Ferry Bouman to oszust.
Wszystko ukradł. Dajecie się mu nabrać.
Ciesz się, że szanuję Micka.
Inaczej bym cię zniszczył.
W jaki sposób?
Mick, jeśli Arie mówi prawdę…
Jeśli mnie oskarża, potrzebuje dowodu.
Nawet ślepiec by zobaczył, że to byłeś ty.
Nie mieliście składników, a po napadzie zrobiliście milion piguł.
Pierdol się.
Policja znalazła 1000 litrów PMK u jakichś Polaków. Nic o tym nie wiem.
Zresztą wszystko skonfiskowali.
Sam wszystko sobie załatwiłem.
Nie możesz tego znieść, bo wiesz, że twój czas przeminął!
Domagam się odszkodowania.
- Mam ci zapłacić? - 50 tysięcy.
Pięćdziesiąt? Twoja chata jest mniej warta.
Arie…
Zapłacisz mu odszkodowanie.
Mick…
Dwadzieścia pięć.
To połowa.
Dwadzieścia pięć.
Okej.
Jeśli nie masz dowodów, zostawisz go w spokoju.
Wierz mu, jeśli chcesz.
Ale to się źle skończy.
Nie zapomnę tego, gdy będziesz błagał o piguły.
- Dupek. - Bouman.
Nie interesuje mnie, jak zrobiłeś piguły, ale za miesiąc chcę kolejny milion.
Inaczej będziesz miał problem.
A drugi raz ci tak nie pomogę.
Rozumiem.
- I? - Mick mówi, że nie możemy tknąć Boumana.
Więc nie tkniemy Boumana.
Ale musimy szybko zacząć gotować.
Paralizator. Na wypadek, gdyby wrócili.
Skąd go masz?
Od byłej.
Co to za była?
A ten naszyjnik? Też od byłej?
Sam go sobie kupiłem.
- Zrobiłem sobie prezent. - Prezent?
- Tak. - Daj mi go.
- To nie zabawka. - Wiem, jak go używać.
Przestań, głupku.
Odbiło ci?
- Kurde, no i zepsułeś. - Gówniany ten paralizator.
Kurwa. Cholera.
Ale z was debile.
- Co z nim? - Co?
To dla Larsa. Do obrony.
Nie ma potrzeby.
Pusaka nas obroni.
Arie Tack nie może nas tknąć. Patrz na to.
Pięć tysięcy odszkodowania.
- Pięć tysięcy? - Tak.
- Zgodził się na to? - Nie miał wyjścia.
Jesteś bezpieczny. Wierz mi.
Ale musicie wracać do gotowania.
- Tak szybko? Daj mu odpocząć. - Mamy termin.
Nie możemy narazić się Pusace.
Spoko, i tak nie chcę tu tak siedzieć.
Twardziel.
Rzeczy w tym,
że PMK starczy tylko na 200 piguł. Co z resztą?
Pracujcie. Ja się tym zajmę.
On jeszcze żyje?
Cholera, zapomniałem o tym.
To nic. Posprzątamy.
Musimy pozbyć się odpadów.
Widziałem nowy plac budowy. Będzie dobrze.
Zajmę się tym.
- Na pewno? - Tak. Spoko.
A wy do sprzątania.
Hej, Marco.
Hej, Fer.
Masz pięć minut?
Oczywiście.
Ostatnio zaskoczyłem cię moją propozycją.
Nie chcę, by to coś między nami zmieniło.
Oczywiście.
Myślałem, że jesteś na mnie zły.
Nie.
A ja myślałem, że ty na mnie.
Jezu, ale z nas panikarze.
Deal się udał?
- Zgarnąłeś milion? - Tak.
Kurwa, mogłem się zaangażować.
Wciąż możesz.
Dlatego tu jestem. By zobaczyć, czy nie zmieniłeś zdania.
Po części chcę to zrobić.
Kiedy cię widzę, myślę: „Zaryzykuj, nie bądź frajer”.
Ale trochę sram po gaciach.
Przyznaję, że kombinowałem trochę, by zapłacić za dom, ale…
Nie proszę o nic nadzwyczajnego.
Po prostu stwórz tę linię szamponów, o której marzyłeś. Na legalu.
Czasem tylko zapodzieje ci się beczka. Z kasą zrobisz, co chcesz.
- Nie boisz się, że cię złapią? - Cóż…
ryzyko zawsze istnieje, ale zajmuję się tym całe życie.
Tylko idioci dają się złapać.
I łysole z Tilburga, o których tyle piszą.
Jego ktoś zdradził. Mnie to nie spotka.
Chcesz zobaczyć laboratorium?
Nie zaszkodzi spojrzeć.
Ale to nie znaczy, że się zgadzam.
Nie mów nic Sabien.
Żadnych komplikacji.
Pewnie.
O kurde!
Okej…
NIEZNANY NUMER DOBRANOC
Kurwa!
Co za złom!
Yazmine, chodź. Fleur już jest.
Halo! Odłóż to i bierz kask. Raz, dwa!
Dobra.
- Chodź. - Dobra.
Plecak. Daj ręce.
Pa!
Kurwa mać!
Otwieraj.
Co za typ.
No kurwa.
- Wychodź. - Idę.
Co z tobą? Gdzie wczoraj byłeś? Udało się?
Co? Tak.
- Chujowo wyglądasz. - No.
Nic nie spałem. Ktoś znowu tu był.
- Zawsze możesz do nas zadzwonić. - Właśnie.
Dobra, chodźcie, musimy gotować.
W takim stanie? To dobry pomysł?
Odpocznij nieco.
W laboratorium czuję się bezpieczniej.
W miejscowości Maaseik w prowincji Limburgia
ranna została dziewięciolatka
po tym, jak spadła z roweru i wpadła w kałużę chemikaliów.
W drodze do szkoły dziecko miało styczność z odpadami
po produkcji syntetycznego narkotyku ecstasy.
Dziewczynka trafiła do szpitala z oparzeniami.
Grozi jej utrata wzroku w jednym oku.
Biedactwo.
Okropność. Żeby zostawiać coś takiego w lesie.
Policja palcem nie kiwnie.
Jak przekroczę nieco limit prędkości, od razu przylatują.
A z tymi gnojami nic nie zrobią.
Pod ścianę i rozstrzelać.
- No już nie przesadzajmy. - Słucham?
Nie, ale… Prawda?
Pomyślcie o tych fabrykach,
które wciąż zanieczyszczają powietrze i wodę.
Do nich nie strzelamy.
- To co innego. - Też tak myślę.
Masz dzieci?
- Jestem w ciąży. - To pogadajmy za dziewięć miesięcy.
Moje wnuki bawią się w tym lesie. Strach pomyśleć.
Masz rację, Mieke.
Zmieńmy temat. To takie okropne.
- Rany. - Pochyl się na chwilę.
Skarbie, właśnie odebrałem nowe auto.
Słyszałeś o tej dziewczynce z Maaseik?
Jakiej dziewczynce?
Została poparzona. W lesie w Maaseik, przez chemikalia po narkotykach.
To nasze?
Nie.
My zawsze wylewamy wszystko do przenośnych toalet.
Naprawdę?
Tak.
Co za ulga.
- Nie mogłabym ze sobą żyć. - Rozumiem.
Muszę kończyć. Do wieczora?
Tak, do zobaczenia.
- Pa. - Pa, pa.
Ferry.
- Gotowy na wycieczkę? - Co to za czołg?
Nie marnujesz czasu, co?
Kasy nie brakuje.
- Masz. - Co to?
- Dla twojego bezpieczeństwa. - Nie przesadzasz?
Nie wiesz, gdzie jest, nie możesz kłamać.
Chodź.
Czy to konieczne? Jem pizzę.
- Pizzę? Najpierw dokończ partię. - Wiesz, jakie to rakotwórcze?
Dlatego mam skafander.
Wszystko gra?
Jestem wykończony. To tylko trochę speedu.
Nie ma na co patrzeć.
Zdejmij.
Nieźle, co?
Chodź.
Bezludzie. Żadnych świadków.
O kurde…
Ale smród!
Nie przesadzaj. Dzięki temu nie wywąchają laboratorium.
Serio…
O kurde…
Teraz używamy PMK.
Jak przejdziemy na safrol, będziemy potrzebować dodatkowego sprzętu.
Hej, Fer.
Cześć…
- Marco. - Marco. Hej.
Cześć.
Chciałem zobaczyć.
Ferry już mi opowiedział.
Tak? Mam nadzieję, że mówił same dobre rzeczy.
Bo zdarza mu się opowiadać bajki.
Trzeba się na nim poznać.
- Ile robicie dziennie? - 120 000, przy dobrych wiatrach.
A wiatry są dobre, więc spoko.
Wszystko gra?
Tak.
- Ile robicie jedną partię? - W tej chwili 18 godzin.
Zależy. Czasem zacina się maszyna.
Ferry, muszę z tobą pogadać.
- Teraz? - Tak. Chodź.
Remco, Dennis, pokażcie mu, jak działa maszyna do piguł.
Dobra.
To ta.
Tu wsypujemy proszek MDMA, speed i środek wiążący.
A stąd wychodzą piguły.
Tak.
Okej.
Zobacz. Kangur.
Masz.
Nie…
- Spójrz. - Dobra.
Ja przychodzę z inwestorem, a ty wciągasz speed?
Co? Nie…
Naćpałeś się.
- Tack nie dotrzymuje umowy. - Co?
W nocy dostałem anonimową wiadomość.
- Jaką? - „Dobranoc”.
- „Dobranoc”? - Obserwują mnie.
- Co zrobili? - Śledzą mnie.
- Chyba ich tu nie doprowadziłeś? - Nie, uważałem.
Ale przyjechali za mną, jak wylewałem odpady. Idź do Micka.
Wylałeś je wczoraj? Cholera, Lars!
Chcą cię przestraszyć, żebyś popełnił jakiś błąd.
Nie pozwól im na to.
I skończ z tym gównem.
Wszystko ci powiedzieli?
Przenośne toalety?
Tak. I co?
Chcesz ich o coś spytać?
Macie tu przenośne toalety? Muszę się odlać.
Ze świniami.
- Byliście z nim wczoraj? - Nie, sprzątaliśmy.
- Wiecie, dokąd pojechał? - Do Maaseik.
Szlag!
Co?
Rano jakaś dziewczynka wjechała tam w kałużę chemikaliów.
Niczego mu teraz nie mówcie.
Źle z nim. Nie poradzi sobie z tym.
Miejcie go na oku. I pilnujcie, żeby już nie ćpał.
I co myślisz? Dobre chłopaki, nie?
- Fer… - Co?
- Lars był naspeedowany. - Zwykle taki nie jest.
Ma zły tydzień.
- Akurat kiedy tu jestem? - Tak.
No nie wiem, Fer.
Nie ufam ludziom, którzy ćpają na robocie. To się źle kończy.
- Widziałem to w klubach. - To co innego.
Gdybym miał pomóc, trzeba ograniczyć ryzyko.
To już dość niebezpieczne.
Ćpun tylko narobi kłopotów. Szwagier czy nie.
Co, mam go wykopać?
To dobry gość.
Ferry, zapomnij. Albo wylatuje, albo umywam od tego ręce.
Cholera jasna!
Fu yung hai, ku lo yuk, chop choy…
Bami?
Może być.
Chodź.
Proszę…
Jedz, bo ci wystygnie.
Sabien ustawiła skarbonkę w salonie.
- Na to poparzone dziecko. - Mogę czerwony sos?
Możemy zrobić to też u siebie?
Możemy ustawić coś przy kasie, żeby jakoś pomóc.
To straszne. Gdyby nasze dziecko…
Możemy zmienić temat?
Spokojnie. O co chodzi?
O co? Jem?
Pięć minut bez gadania o robocie.
To nie twoja robota. Nic nie poradzisz.
Prawda?
O co chodzi?
To jednak przez nas.
Nie…
- Nie wierzę. Mówiłeś, że to nie wy. - Tak myślałem.
Załatwiliśmy to, jak trzeba, prawda?
Ktoś popełnił błąd. Nie ja.
Stało się. Już nic na to nie poradzę.
Nic nie poradzisz?
To się nie powtórzy!
Słowo.
Jak możesz wciąż jeść?
Tak…
po prostu odejdź.
Nie chcesz pizzy?
Nie jestem głodny.
Dobra. Do jutra.
- Cześć. - Cześć.
Chodźcie tu! Wyjdźcie i bijcie się ze mną!
Zamknij się, debilu! Spać nie można!
- Fajna koszula. - Dzięki.
Lars, otwieraj!
Lars?
Tutaj Lars. Nie ma mnie. Zostaw wiadomość.
Oddzwoń.
Musisz pojechać ze mną do Marca.
Co ty, John.
Znasz kogoś, kto załatwi pistolet? Jakiś mały, do kieszeni.
- Po co ci? - Do obrony.
Lepiej nie sięgaj po broń.
Spójrz na siebie.
Całkiem naćpany.
Odezwał się pijaczyna.
Łażenie z bronią tylko ściągnie na ciebie kłopoty.
Ja już mam kłopoty.
Ale wszyscy mają to w dupie.
- Zapomnij. Sam się tym zajmę. - Lars!
Zobaczę, co da się zrobić.
Popytam.
- Okej. - Ale bądź spokojny.
Okej, dziękuję.
Okej.
O, to bami?
Tak, chcesz? Nie jestem głodna.
Co się stało?
- Nic. - Bzdura.
Przecież widzę.
Tak.
Miałaś rację.
Z czym?
Z tymi odpadami w Maaseik.
Jezu, w jakim świecie będę wychowywać to dziecko?
Poczekaj. Nie mów tak.
Nie mogę myśleć o niczym innym.
Świat jest pełen zła…
a my nie możemy nic poradzić.
Nieprawda.
Jesteś dobrą osobą.
A dobrzy ludzie są przeciwwagą.
Twoje dziecko też wyrośnie na dobrą osobę.
To ważne.
Wieczorem będzie wiec w sąsiedztwie tej dziewczynki. Idź tam.
Mogę pojechać z tobą.
Będzie dobrze.
Jest Lars?
- Nie. - Wiecie, gdzie jest?
Odwieźliśmy go wczoraj, ale rano nie było już jego auta.
Dacie radę bez niego?
Nie pytaj nas o to. To nasz kumpel. Nie zostawimy go.
Nie o to mi chodzi. Ale jak go tu nie ma, to nic nie pomoże.
- John? - Był u mnie Lars.
- Naspeedowany. Chciał broni. - Cholera!
Powiedziałem, że zobaczę, co da się zrobić,
żeby nie szedł gdzie indziej.
Źle z nim.
Wiem. Dzięki za ostrzeżenie.
- Gdzie byłeś? - To ważne?
Potrzebowałem cię. Poszedłeś do Johna po broń.
Powiedział ci? Muszę się jakoś obronić.
Ja ciebie bronię.
- Chcą cię przestraszyć. - Udaje im się.
Znów się naćpałeś?
Mówiłem, żebyś przestał.
- Sam decyduję. - Nie.
- Co „nie”? - Nie.
Musisz odpocząć. Nie myślisz trzeźwo. Jedź do domu.
- Wyrzucasz mnie? - Tymczasowo. To dla twojego dobra.
- Beze mnie nic nie zdziałasz. - Z tobą też.
Nie dopuszczę ćpuna do narkotyków. Daan by mi nie wybaczyła.
- Nie jestem ćpunem. - Byłeś.
Potrzebuję speedu, żeby nie zasnąć.
Jedź do domu. Prześpij się. My się tu wszystkim zajmiemy.
Pierdol się, Ferry!
Pieprzony hipokryta. Idź sam robić te piguły.
Chłopaki, jedziemy.
Ferry ma rację.
- Co? - Źle z tobą.
To niebezpieczne. Musisz wyluzować.
Też mi kumple. Wielkie dzięki.
Widzę, jak wam zależy. Będę siedział u siebie, jak na celowniku.
Zatrzymaj się u nas, póki nie wydobrzejesz.
Pierdol się, Ferry!
Lars!
Pogodzę się z nim.
- Możecie pracować dalej? - Póki co.
Dokończymy tę partię, ale to już koniec PMK.
Wiem.
Hej.
Dzięki.
Hej, Marco.
Masz pięć minut?
- Nie ma Sabien? - Przebiera się na górze.
- Napijesz się? - Nie.
Wszystko gra?
Miałeś rację.
Lars to dobry gość,
ale źle z nim, więc go wyrzuciłem.
Póki nie udowodni, że nam nie zagraża.
To nie mogło być łatwe.
Potrzebuję cię.
Bez ciebie nie dam rady.
Obiecuję, że ci się to opłaci.
Proszę.
Okej.
Zróbmy to.
Co jeszcze musi się wydarzyć, nim ktoś coś zrobi?
Ecstasy to zaraza. Kryminaliści nie mają skrupułów.
Burmistrz musi nas usłyszeć.
Mamy dość tych oprychów.
Chodź, skarbie.
Chodź.
Gdzie usiądziesz?
Gdy trawa jest mokra Zakryta cieniem
Nie zostało ci nic Grzech nie pomoże
Niełatwo przegrywać
Zagubiłem się
Bez słów i namysłu
Zagubiłem się
Cena tak często była zbyt wysoka
Często płaczę
Za tobą
Mogliśmy coś zrobić A nie zrobiliśmy
Dla ciebie
Napisy: Filip Bernard Karbowiak