Nagpakatino ka naman, di ba? Maliban dito?
Mukhang okay siya. Higit sa naiisip ko.
Halos pareho ng huling punta ko.
Mahirap masabi kung nahihirapan siya pag tulog.
Pero binabantayan mo, di ba?
Tingin ko, ang mahalaga, wala siyang maramdamang sakit.
Kaya lang, ang sinasabi ko lang,
sana mapadali natin para sa kanya.
Wag na tayong gumawa ng isyu.
Pag-usapang maayos kung may problema
o anumang ikakagalit niya.
Ayusin natin nang ayon sa edad natin.
Wala namang dapat pag-awayan.
Katapustapusan, namamatay na siya.
Wala tayong magagawa para pigilan 'yon.
Di sa wala akong paki, ang mahalaga kasama natin siya,
nandito tayo.
Di mahalaga ngayon ang nakaraan na.
Kung may aayusin, saka na lang. Sana sang-ayon ka.
Masama ang loob ko. Ikaw din. Lahat tayo. Ang hirap.
Wag na nating pahirapan pa, ha?
Nakita kong...
Di pa pirmado ang DNR gaya ng ibinilin ko.
Inulit-ulit ko pa. Alam kong hindi madali.
Madali, actually. Mas mahirap na ngayon. Ayoko nang gawing isyu.
Mas mahirap ngayong di siya nagpapadoktor.
Papupuntahin ko pa si Dr. Sanders sa pagpirma niya.
Mas simple sana 'to noong dinadala mo siya.
Ewan ko kung may oras pa ako, este siya.
Mahalaga 'yon.
Napakaimportante noon.
Dumilat siya saglit.
Ang saya. Alam niyang nandito tayo.
Napasaya siya noon.
Alam ko.
Promise, di ako laging ganito.
Di ako iiyak lagi. Ngayon lang.
Di ako sanay nang malayo kina Mirabella at David.
Pero kasama 'to.
- Unang beses ko 'to. - Sinama mo sana sila.
Hindi, mabuti nang wala sila.
Ayos lang sila.
Huling pagbisita lang ang maalala nila.
Mas maayos lagay niya. 'Yon ang mas masakit dito.
May sakit pa rin siya, siyempre, pero nandiyan pa siya,
nakakakilos pa.
Di ko lang naisip na biglang aabot sa ganito.
Ang dami ko kasing napapanood siguro, lalo na 'yong mga pambata.
Nitong mga nakaraan, maayos at masaya ang lahat kay Mirabella.
Kahit medyo mahirap,
may ganda at linaw ang lahat.
Totoong-totoo 'to.
Dumadaldal ako. Sorry. Jet lag.
Mas emosyonal ako pag bumabiyahe.
Hay, ano't anuman...
Nakakatuwa na tayo lang dito.
Ganito dapat. Gaya ng gusto niya.
Sumabat ako. Pasensiya na.
Kumusta, Rachel? Huli tayong nag-usap, thanksgiving.
Kumusta ka?
Ayos lang ako.
Di ko alam ang gusto n'yong sabihin ko. Ayos lang ako.
Sabog na naman siya. Amoy marijuana ang buong bahay.
Oo, sabog ako. Malakas ang tama ako.
Nagrorolyo ako ng tsongke pagkagising
at sumisindi ng tatlo pa sa maghapon.
- Bakit? Gano'n ako. - Wala akong paki sa pagtsotsongke mo.
Bawal humithit sa bahay pag may pasyente.
Ayos lang kay Tatay.
Humihithit ako sa tabi niya at wala siyang reklamo.
Katunayan, gusto niya 'yong amoy. Sinabi sa akin nang ilang beses.
'Yong usok at di amoy. Naghihingalo siya. Doon ka sa labas.
Inabot ka ng limang minuto.
Limang minuto, di ba? Para kumprontahin ako.
Kanina, "Magkasundo tayo."
Oo. Magkasundo na tayo. Di dapat maging isyu 'to.
Sa labas siya sumindi ng tsongkeng bulok.
Bulok? Naku naman. Magandang kalidad kinukuha ko.
Di tulad 'yong hinihithit mo dati.
- Akala mo limot ko na? - High school 'yon.
Nag-mature na ako, di tulad ng iba.
- Matanda na, gaga pa rin. - Rachel, Katie, tumigil na tayo.
Tingnan n'yo.
Hi. Hinahanap mo ba kami?
Please. Maupo ka muna.
- Pasensiya na... - Hindi. Ayos lang.
Naiintindihan kong nakaka-stress ang sitwasyon.
Natural 'yon. Mahirap na panahon.
Habang kasama ni Mirabella ang tatay n'yo,
kakausapin ko kayo sa lagay natin.
Mirabella?
Pangalan 'yan ng anak ko.
- Wow. - Talaga? Magandang pangalan.
- Tatlong taon siya. - A, ayos.
Nakakatuwa ring nandito kayo sa ganitong panahon.
Di laging gano'n. May nangyayari sa mga pamilya.
May mga di nakakapunta dahil sa medical reasons.
Minsan dahil sa ibang bagay.
Matagal nang patay ang asawa niya.
Kinasal siya uli.
Oo, namatay na siya. Breast cancer, mga 20 taon na, tama?
Ikinalulungkot ko. Di ko alam paano 'yon,
pero makakatulong na maintindihan ang proseso dito
ngayong di kumakain ang tatay n'yo.
Ako o si Mirabella o pareho kami, basta puwede,
ay nandito tuwing umaga, mga ganitong oras,
pero ibibigay ko 'yong number ko.
Sasagot ako ng tanong o pupunta dito kung kinakailangan.
Kami ang tatawagan n'yo pag pumanaw siya.
Idedeklara naming patay liban sa dahilang medikal
para maospital muna siya.
Sorry. Ang weird lang na 'yon ang pangalan niya.
Naiisip ko ang anak ko pag sinasabi mo.
Ituloy mo. Pasensiya na.
Magandang balita, maganda ang response ng tatay n'yo sa paggamot ng sakit niya.
Malala ang cancer niya at pag nasasaktan tayo,
nilalabanan 'to ng katawan natin, kahit na mas ikasasakit natin 'yon.
Posibleng mapabilis ng ginhawa niya ang proseso sa natural na paraan.
'Yon ang malaking pagkakaiba ng alagang hospisyo sa ospital,
para magpalaon ng buhay.
Ang goal natin ay wag siyang mahirapan.
Pero isa pa,
di lang katawan ang nakakaapekto sa tagal ng pagpanaw.
Di ko masasabi 'yong science pero sa 12 na taon ko sa hospisyo,
naging malinaw sa akin na ang isip
ay may parehong epekto ng katawan.
Doon kayo makakatulong,
sakaling kumakapit siya, ayaw umalis dahil sa takot.
Makakatulong kayong ipaalam, tiyakin sa kanya
na ayos ang lahat.
Di kaya ng isip na pagalingin ang sakit
pero kung alam niyang magiging ayos lang siya,
magiging maayos kayo,
malaki ang magagawa no'n.
Pasensiya na. Angel, tama?
Bagay na pangalan sa ginagawa mo.
Gusto kong itanong,
pipirma dapat si Tatay ng DNR, do-not-resuscitate form.
Pero di nagawa noong nagpapadoktor pa siya.
Mahalaga 'yon sa kanya,
kaya gusto kong malaman ang itatagal niya.
Kuha ko. Di 'to simpleng math.
Di siya malinaw.
Puwedeng mangyari anumang oras, o ilang araw pa, o mas matagal pa.
Bisitahin mo. Di mabuti.
Bnisita ko siya noong nakaraan pero ang laki ng itinanda niya.
Ang plano ay, sa ngayon, dito muna ako.
Nagsasalitan kami sa pagbabantay. Sama-sama kami pag nangyari 'yon.
Sigurado, pag umalis ako't napakalayo na para bumalik,
saka mangyayari 'yon, ano?
Naririnig mo ba 'yon?
Kinakantahan siya ni Christina ngayon.
Ewan ko. Sana lang di Grateful Dead.
Ikamamatay niya agad 'yon. Ayaw niya rin noon gaya ko.
Ayos lang siya. At least parang laging gano'n.
Sana wag magtuloy-tuloy ang pagkanta. Mamamatay ako.
Siya...
Gano'n pa rin siya.
Simple lang ng pinagawa ko, papirmahan ang DNR,
ngayon mas mahirap na.
Baka makatulong 'yong taga-hospisyo pero dapat
magpapunta dito ng doktor at tiyempuhan ulit
kung kailan siya gising at nasa wisyo.
Lumabas siya.
Binawalan kong humithit kaya nagalit.
Gusto nang mamatay si tatay para kanya na 'to.
Bahala na siya pagkatapos.
Di ko na siya kargo.
Ano'ng ginagawa mo? Bawal mong gawin 'yan dito.
Victor!
Ano'ng ginagawa mo? Iniistorbo mo ako.
Di mo dapat 'yan ginagawa dito. 'Yon ang problema.
Legal na 'to.
Matagal na huling hithit mo?
Puwede ba.
Gabi-gabi ako sumisindi pero pagkauwi ko, sa loob ng apartment ko.
Alam mo naman dito.
Nagwawala ang mga tao pag may naninigarilyo dito.
Pinapatawag nila ako ng pulis. Grabe.
Bakit wala ka sa loob, para itawag ko na lang ang reklamo
at ipagtabuyan mo na lang ako?
Sige...
last na lang.
'Yong gaga kong kapatid 'yon, ha?
Sinasabihan niya akong pinapatay ng usok ang tatay namin.
Kumusta si Vinnie?
Mamamatay na pero di dahil sa usok ng damo.
Para lang siyang...
Lagi na lang gano'n.
Pinalabas ako kaya ako nandito tapos sisigawan mo ako.
Di kita binabastos, mahal kita
pero siya dapat ang sinisigawan mo, hindi ako.
Sinusukan...
Nagmamantine lang ako, alam mo 'yon?
Uy. Gusto mo bang sumama sa amin?
Dadating na ang nurse, palibutan muna natin habang wala pa.
Kantahan natin.
O kayong dalawa lang. Ayos lang din.
Tulog siya pero payapang tingnan.
Sigurado ka?
Sige. Baka magbago ang isip mo.
Ayokong maramdaman mo na nanghihimasok kami sa 'yo.
Christina?
Christina.
Bakit?
Ito lang ang laman. Di lang isa. Tatlong bag ng apple.
Alam mo kung ano? Bulok na lahat.
Malambot na sila, 'yon. Seryoso, tingnan mo.
Tatlong bag ng apple, lumang panimpla, at 'yon na 'yon.
Ilang taon na ba siya?
Puwede akong bumili ngayon.
Hindi, ako na, pero di 'yon ang punto.
Bata si Damien pero kaya niya ang sarili niya.
No'ng di na makakilos si Tatay, ito lang ang mayro'n.
At kailan lang 'to.
Pagkatapos, paano na siya?
Isa lang masasabi ko, di tayo 'yon.
Sa malayo ka nakatira at may pamilya ka.
At marami na akong inaasikaso. Marami na.
Magiging kawawa siya. Pero di ko problema 'yon.
Namimili siya ngayon.
Oo, nandito din siya.
Salitan kami sa pagbantay. May kasama siyang nurse.
Apat na oras siya kada araw.
Ayos lang.
Di ko alam kung gaano katagal.
Walang may alam. Ayoko manghula pero
malapit na yata akong umuwi.
Ayos lang.
Ayos lang. Thanks.
Nangangamusta lang ako. Nag-e-enjoy ba kayo diyan?
...tingnan natin kung babalik sila kay Kadeem Jack.
Heto si Jack.
Nakalambitin sa ere
at nakagawa ng offensive foul.
Personal foul kay Jack.
Nadale nila, Eric, ang ganda ng galawan,
pero bantayan ang kaliwang braso. Good call.
Nag-clear space...
Miss na kita. Miss na miss ko na kayo.
Wala pang isang araw pero gusto ko nang bumalik sa inyo.
Di na 'to tahanan.
Ang suwerte ko. Di mo lang alam...
...sinimulan ng starting five.
Tanggal si Dekker dahil sa pagkabagok.
Siya ba 'yon?
Oo?
Sige, please.
Anghel ko.
Oo. Oo, ako ito. Si Mama 'to.
Hello, Mirabella kong maganda.
Nami-miss mo ba ako?
Sobrang saya mo daw kasama si Papa.
Hindi. Umiiyak ako kasi masaya akong marinig ka.
Di malungkot si Mommy...
Masaya siya kasi mahal ka niya
at gusto ka na niyang makita.
Mirabella, alam mo ba?
May nakilala ako. Tumutulong siya sa mga tao.
Para siyang doktor.
Bale, doktor siya.
Hulaan mo ang pangalan niya.
Ano'ng lagay niya?
Tulog pa rin. May kalahating oras pa 'yong nurse.
Si Aleswon? Alejuan? Alijan. Mabait siya.
- Pakakainin ba? Kasya 'to. - Ask ko.
Sige. Baka gusto niya na umuwi. Baka mahaba ang biyahe niya.
Pero, sige alukin natin.
Mas maigi nang gusto niya tayo.
E, 'yong isa?
Ayokong manghimasok sa kanya.
Sasabihin kong may pagkain.
Sige, ipinagluto ko siya. Sabihin mo. May pagkain kung gusto niya.
Sabihin mo sa kanila ng nurse.
Basta green di niya kakainin. Ewan ko ba.
Naisip na naming lagyan ng food color ang pagkain niya.
Seryoso. Di niya malalaman kung purple ang pipino.
Pero baka malito siya pagtanda niya.
Sigurado 'yon. Di lang 'yon.
Maraming nakakalito pag tumatanda.
Mas maayos na ba ang lahat?
Kay Tracey?
Depende. Paanong "mas maayos"?
Kinakausap ba kami? Oo.
Nagmamalditang teenager ba siya madalas
na tinatrato kami, lalo ako, na parang kaaway
na walang ginawa kundi pigilan sa gusto niya?
Oo.
Ayokong...
Ayokong... Wag na, okay?
Kumusta ang pagkain?
- Ha? - 'Yong pagkaing niluto ko, nagustuhan mo?
Oo, nagustuhan ko ang pagkaing niluto mo.
Salamat sa pagkaing niluto mo.
Masarap ang niluto mo.
May mga pusta ako sa huling team.
Kaya nagse-cellphone ako. Nagtatrabaho ako.
Nanonood ka ng larong pinustahan mo?
Oo. Tumaya ako sa 413, bale sampu para maging 270.
Maiiba ba'ng resulta pag nanood ka?
Salamat sa hapunan.
Di man lang hinugasan.
Umikot ako.
Nakakatawa.
'Yang damit mo.
Oo. Nakita ko sa isa sa mga kahon sa kuwarto natin.
Maghahalungkat ako, kukuha ng gusto ko
at itatapon ko ang iba, pero...
Masaya akong nakita ko 'to.
Gusto mo pa rin sila. Pero di ka na nanonood?
Magmamaneho ako nang matagal kung kailangan.
John Mayer?
Oo naman.
Ang pamilya ay pamilya. Ba't di ka pa natutulog, mula 4:00 ka pa?
Di ako makatulog pag may pasok.
Tinext ko sila. Mas malala si Jay.
Pero nahatid naman niya sila.
Di nag-almusal si Tracey.
Nakaidlip ako kanina. Mamaya ulit.
Di siya nagbabantay, di ba?
Sino?
A, oo.
Di ko sure.
Balikan ko na si Tatay.
- Iinom lang ako. - Di ba kakaiba 'yon?
Pagdating natin, wala na siyang ginawa?
Mainit pa 'yong kape.
Salamat.
Inaayos ko 'yong obituary niya. Maganda kung basahin mo.
Oo, naiintindihan ko.
Pag di niya kaya, may dapat mag-authorize ng pirma.
Napakaimportante sa kanya 'to.
Naiintindihan ko, pero nandito na tayo, napakalala na ng sakit niya.
Baka mamatay na siya, kailangan ko lang ng solusyon.
Oo, please. Maghihintay ako.
- Sina Angel at Mirabella 'yan. - Oo, ako na.
- Ayos lang ba ang lahat? - Oo.
Oo, sige. Tingnan natin.
Nalaman kong sa pakikinig niyan, mas aayos ang lahat.
Uy.
Morning.
Rachel, tama?
Magbihis ka at halika dito. Nag-a-update si Angel.
Sige.
Gusto mo ng kape?
Oo nga pala.
Sinasabi ko sa mga kapatid mo, 'yong itsura ni Vincent
ay mas grabe kaysa kahapon.
Ayokong sabihin na mamamatay na siya.
Minsan mali, minsan tama ang mga hula ko,
at may mga nakita na akong kapareho ng kalagayan ng tatay n'yo
na kumakapit nang mas matagal kaysa iniisip ko.
Ang akin lang, ihanda n'yo ang sarili n'yo,
lalo na at lalala ang lagay niya.
Nagkausap ba kayo nitong nakaraan?
Oo. Maiiksi lang.
May mga pagkakataong sumasagot siya ng kaunti.
Napagkakamalan niya ako o nanghihingi
ng di ko maintindihan.
Akala niya may trabaho siya o deadline.
Mahalaga 'yon.
Kahit pangit ang trabaho,
at di makapaghintay 'yong tao na magretiro.
Kahit gano'n, puwedeng 'yon ang cycle ng familiarity na kailangan ngayon.
Umaasa akong lahat kayo, kung gusto n'yo,
gamitin n'yo ang pagkakataong sabihin ang tingin n'yo'y dapat sabihin.
Kung gusto n'yo.
Ngayon na 'yon.
- Itong DNR form. - Oo.
Mahirap magpapunta dito
at sa sinasabi mo, parang mas imposible.
Naiintindihan kong importante ito para sa 'yo.
Para sa kanya.
Alam ko ang mangyayari pag wala 'yon.
Nabalian ng EMT ang ina ng kaibigan ko,
halos lahat,
para isalba nang malapit na siyang pumanaw.
Tatlong linggong brain-dead ang pobre.
Nabalian at nabugbog.
Ayaw ng tatay ko noon. Kung papanaw siya, dapat hayaan siya.
- Naiintindihan mo 'yon, di ba? - Oo.
Minsan...
Di agad tumatawag ang iba ng EMT
pag tingin nila ay pumanaw na ang kamag-anak.
Minsan, di sila sigurado,
at puwedeng maantala ang tawag na 'yon.
Tama.
Pero paano kung biglang kailangan niyang ipaospital?
Naniniwala ako sa do-not-resuscitate orders.
Di ko lang mapipirmahan.
- Bakit? - Ganito kasi.
Ayaw mong sumilip, sige.
Kami lang ni Christina ang nagsasalitan.
Sana tumulong ka. Iba-iba tayo ng pagharap sa kamatayan.
Di kita uutusan. Sa pagitan n'yo na 'yon at balak mo sa buhay mo.
Pero wag kang umastang teenager na patagong humihithit sa CR.
Umaalingasaw ang buong bahay.
Di para sa kanya, kahit di siya makapagsalita. Para 'yon sa akin.
Irespeto mo ako at ang hiling ko,
habang buhay siya't dito ako, sa labas ka.
Tapos, nakapangalan na sa 'yo.
Malaya ka. Wala akong sasabihin.
Gusto mo ng bulok na apple? Sige.
Gusto mong humithit maghapon? Bahala ka.
Pero pag hihithit ka sa labas, isipin mo, "Nirerespeto ko si Katie,"
at alam kong nirerespeto mo ako, okay?
Sige.
Ayokong makinig. Wala ako sa mood.
- Rachel... - Mahal kita, Victor, pero umalis ka na.
Tumawag ka. Bahala ka.
Wala akong pakialam. Legal 'to, 'yon lang.
Tama.
Umalis ka dito.
Kumusta? Ayos ka lang?
Alam mo na, gustong makaraos.
Oo, alam ko.
Alam ko, tol.
Pauupuin kita pero may mga bata.
Ayos lang.
Dadating din sila dito. Wag kang mag-alala.
Sisindi din sila ng kanila.
- Oo nga, e. - Oo.
Alam na alam ko.
Buwisit.
Lumabas ako para sana magpahangin.
Madaling kalimutang may labas pala, alam mo?
Masarap lumabas at magpahangin.
Matagal na akong di nakaupo dito, siguro ilang taon na,
pero ang sarap. Nakalimutan ko na.
Naaalala kong matagal akong nakaupo dito.
Naalala kong kailangan ko 'yon.
Weird, nakakalimutan natin ang mga makakabuti sa 'tin,
gaya ng pagtakas nang ilang sandali.
Kumusta ka?
Alam kong di madali
na ma-invade namin ni Katie sa lugar mo.
Di akin 'yon.
Hindi, iyo 'yon. Kay Tatay at sa 'yo,
pero, alam mo, mapapasa 'yo na din.
Aalisin ko ang mga gamit ko, baka itapon o iuwi ko.
Sorry, nag-iwan ako ng mga gamit.
Di ko iiwan sa 'yo 'yon.
Bahala ka.
Di ko kuwarto, di ko problema.
May pakialam ako. Walang dahilan para nando'n yon.
May paglalagyan ako.
Sobrang dami.
Sapat para sa isa pang anak pagdating ng panahon.
Kay Mirabella pa lang, mahirap na.
Mahirap isipin na dalawa na, pero mas magiging madali daw.
'Yon ang sabi nila.
Handa na si David.
E, ikaw?
Anong ako?
Mga bata.
Gusto mong magkaanak?
Sorry, pero baliw ka. Wag kang magalit, pero sira ka.
Talaga?
Anong "baliw"?
Paano? Sa paanong paraan?
Ewan. Baka sa mga tinira mong mushroom.
'Yong Grateful Dead. Grabe 'yon.
Oo.
Oo nga naman.
Alam mo...
Alam mo, di naman 'yon gano'n.
Siguradong sa iba, pero
di 'yon gano'n para sa akin.
Okay, biro lang 'yon. Sabog na ako. 'Yon lang. Kalimutan mo na.
Hindi, di ko iniisip ang magkaanak.
Ayos lang. Maniwala ka, sinabihan ako dati.
Akala ng iba hubo't hubad ako sa putikan,
'yong sa Woodstock pero ang totoo, 'yong shows,
grupo lang ng mga taong nagmamalasakitan.
'Yon lang.
Lahat
ay konektado ng pagmamahal sa musika,
para magka-connect sila at maka-relate at magmalasakit.
Para sa mga taong di nahanap 'yon kahit saan,
di nabigyan ng gano'n, at kailangan itong hanapin para sa sarili.
Oo. Para sa iba, di sa lahat.
Maglalakad-lakad muna ako.
Bibili ako.
Baka may gusto kang kainin?
Wala naman. Salamat.
Sige. Mamaya ulit.
Sige.
Mamaya ulit.
Binigay ng opisina ni Dr. Sanders ang number mo para mag-house call.
Malubha ang sakit ng tatay ko.
Mamamatay na.
Salamat. Oo.
Gusto niyang pumirma ng DNR form
pero di na kayang umalis.
Oo, may malay siya.
Di palagi. Nakahospisyo siya dito sa bahay.
- Tingin mo, 'yong doktor... - Ate Katie?
Kakaiba ang paghinga niya. May nangyayari.
Tay?
- Rachel, tara. - Kung dinig mo ako...
- May problema siya sa paghinga. - Tay?
Wala akong... Di siya sumasagot.
Okay, tumawag na tayo ng 911.
- Hindi. - Oo.
- Hindi. Tatawagan ko si Angel. - Sige.
- Ayos na siya. - Ayos na.
Ayos na siya.
Ay, Diyos ko po.
Oo, grabe 'yon.
Akala ko...
- Oo. - Ewan ko.
Alam kong malakas siya. Di siya mamamatay nang di handa.
- Magse-celebrate ka? - Maniwala ka.
Kaya pala bumili ako ng alak. Para magdiwang ng buhay.
Pero, uy. Bigyan kita.
Kaunti lang. Sabi ni Angel na papunta na siya.
Di tayo dapat abutang nagsasaya.
Pangit ang dating.
Angel.
Anghel ng Kamatayan siguro.
Inom ka.
Uminom tayo para kay Tatay.
Nakuha mo 'yong sinabi niya, di ba? Angel?
Wala kang tatawagan hanggang mamatay si Tatay.
Siguraduhin mong di siya humihinga.
Balik na ako sa kuwarto para tiyaking maayos na.
Kukunin siya ng Anghel ng Kamatayan.
Sige na.
Paloob na pinasa gamit ang kanang kamay.
At ang play na 'yon...
- Naglalaro... - Tigilan mo 'yan.
Kailangan. Pareho akong may pusta.
Kahit na. Isa lang panoorin mo. Nakakainis 'yong pabalik-balik.
Piliin mo 'yong mas mahalaga.
Di ko na masundan ang nangyayari.
Lipat ka nang lipat.
Di ba?
- ...possession. Ang galing ni Nigel Hayes. - Salamat.
May extra possession. Paano 'yon? Ibigay ang katawan mo.
Ginawa 'yon ni Gasser.
Dapat lumabas tayo pag hihithit.
...pupunta sa kabila.
Ipinakiusap 'yon.
Nanonood tayo ng laro.
Sorry, sayang lang.
Ayos lang. Trabaho ko 'to.
Mabuting tumawag kayo habang malapit pa ako.
Kaunti pa, baka nasa Queens na ako.
Masaya kaming kasama pa namin siya,
pero tungkol sa tunog niya habang nahihirapang huminga...
Ang concern namin ay nahihirapan siya.
Tinitingnan na 'yan ni Mirabella ngayon.
Tumataas ang tolerance sa drip, pati ang sakit.
Isa-suggest kong dagdagan ang morphine.
Kaunting bagay na aalamin natin.
Sapat makatulong, di makapatay.
Sasabihin ni Mirabella.
Pero kita mo 'yong sinasabi ko kanina, di ba?
Tatawag na sana kami sa 911. Kung nagtuloy 'yong sa paghinga.
Hirap siya't di namin alam ang gagawin.
Oo. Maniwala ka, ang huling gusto ninoman
ay maipit sa gitna.
Gusto nating pumanaw siyang mapayapa. Makakatulong si Mirabella.
Sasabihin niya kung ilan pa ang puwedeng ibigay.
E, paano kung maulit?
Hirap siya at bibigyan siya ng sobra.
Di mo puwedeng gawin 'yon. Maituturing na pagpatay 'yan dito,
karamihan sa bansa sa panahong ito,
kahit hilingin pa ng pasyente.
Mangyayari lang 'yon kung nagkamali ka,
nang hindi sinasadya.
Hindi nasukat nang maayos 'yong dami.
Minsan, kung sobra, nakakamatay 'yon.
Di ko alam, pero may mga pagkakamali, at natural ang aksidente, tama?
Ikinalulungkot kong nahihirapan siya.
Naiintindihan kong hirap kayong makita 'yon
pero heto siya't kasama n'yo, at wala sa ospital
na may pag-asang magpapatuloy ang mga bagay na mapayapa hangga't maaari.
Anghel ng Kamatayan.
Tama ba ako o tama ako?
Tumutulong siya. Ikaw 'yong nagtanong.
Alam ko. Nagpapasalamat ako do'n.
Pero ayokong i-overdose si Tatay gaya ng sinasabi ni Angel.
Ayokong mahirapan siya.
Hain na tayo habang nandito ang nurse.
Sige. Ayaw mong pag-usapan. Ayos lang.
Alak? May dalawang baso pa.
- May isa pa kung... - Ayos lang.
Rachel?
Bakit. May problema ba?
May problema ba? Sabihin mo.
Wag kang magsimula, ha? Sa labas kami humithit.
Sa kuwarto lang kami.
Di mo ba naisip na kakaiba 'yon? Medyo kakaiba, ano?
May di kilalang tao dito ng ganitong oras?
Tingin mo, tama na may ibang tao pag namatay siya?
Di siya ibang tao. Matagal na kaming magkasama ni Benjy.
Di dahil di mo siya kilala ay ibang tao na siya.
Ang mahalaga gusto siya ni Tatay.
Sige.
Wag kang masyadong mahigpit sa kanya.
Madali sa kanya lahat.
Nakakatakot. Sigurado akong mamamatay na siya.
Grabe 'yong tunog ng paghinga niya, ang mukha niya...
Sana mawala 'yon sa isip ko.
Dinagdagan na ang dosage. Tulog siya.
Ewan ko kung may pagkakataon pa.
Ayos lang ako. At least, malapit na akong umuwi.
Ayos lang.
Uminom si Ate Katie kanina, at alam mo, sila ni Rachel...
Anyway, ayos lang.
Ayos lang ang lahat.
Napakagandang kuwento. Third-string quarterback
para sa National Championship.
Ano?
Wala. Ayokong mamroblema sa pagtulog mo.
- Marami na akong pinoproblema. - Di ako matutulog.
- Wag mo akong isiksik sa mga gaga. - Mga ate ko sila.
Puwede kong gawin, ikaw hindi.
Sige, sige.
Pinapalabas ka nila para humihithit. Bahay mo 'to.
- Ayoko ng drama. - Okay.
Okay. Hinaan mo lang.
Pero alam mong kalokohan 'yon, di ba?
At di mo sila kailangang sundin.
Ikaw lang ang nag-aalaga dito sa tatay mo.
At biglang lugar nila 'to? Gano'n?
- Punyetang 'yan. - Tama na.
Tumahimik ka na. Sumisigaw ka...
Ang sinasabi ko lang ay
saan nakatira'ng ate mo?
Sa Brooklyn?
Kailan siya pumupunta?
Minsan sa isang buwan.
Di nga gano'n.
Kagaguhan 'yon.
Kailangan din siyang pagsabihan do'n.
At 'yong isa? Masasabi mong wala siya sa sarili.
- Sige. - Magaling ako do'n.
Magaling ako.
Ang nakikita ako
ay kung gago ang tao o wala sa sarili.
At di ka ganoon.
Di ka ganoon.
Pinapakita nilang magagaling sila
pero hindi.
Okay?
Naiintindihan mo?
Kuha ko.
"Pag-alis sa Coast Guard,
nag-aral ng business si Vincent sa BMCC,
kung saan umibig sa tahimik na dalagang may berdeng mata.
Naging Margaret Dyson siya noong 1978,
at mapagmahal sa dalawang anak na babae.
Namatay siya sa breast cancer noong 1994
matapos ang mahabang laban, kapiling si Vincent."
Tatlong taong lumipas...
Tatlong taong lumipas, pinakasalan si Sarah Brodsky
at tinuring na sarili ang anak nito.
Nauna ring namatay si Sarah pagkatapos ng pakikipaglaban sa..."
Kasya sa inyo ang pagkain
sakaling kakain kayo ni Rachel.
Sige, salamat.
Buti nagkakilala tayo.
Nagkita na tayo dati.
Di pa gano'n katagal.
Mga ilang buwan na.
- Di mo naaalala? - Ewan ko.
Hindi.
'Yon ang huling pagbisita mo siguro,
kasi matagal na 'yon, di ba?
Dito 'yon mismo, sa kuwartong 'to.
Nanonood kami ni Vinnie.
Bucks - Bulls.
Madalas kaming manood ng laro.
- Mabuti 'yon. - Oo naman.
Tanggap na tanggap niya ako dito.
Gusto ko siyang laging nakikita.
Minsan, di kami nag-uusap. Uupo lang kami at manonood.
Manonood lang.
Minsan, nag-uusap.
Wala lang.
Tungkol sa buhay,
mga ganoon lang.
Mga matatanda.
May mga gano'n. Hindi lahat,
pero nakakasundo ko sila.
Minsan, may karunungan sila.
Nando'n lang, o wala.
'Yon ang gusto ko kay Vincent.
Pagkakita niya sa akin,
naintindihan niya 'yong mga di ko sasabihin,
na di ko na kailangang magsalita.
Parang maganda ang relasyon n'yo.
Nakakatuwang marinig.
Nakakabasa din ako ng mga tao.
Di nila kailangang magsalita.
Kita ko na agad.
O halos lahat.
Madali pag may nakatingin sa akin, pero ang totoo...
sinisiyasat ako.
Di ko maintindihan.
Kung ayaw mong sumalo, sinasabi ko lang na may sapat na pagkain.
Puwede kayong kumuha.
Kita mo?
Alam ko ang ginagawa mo.
Halata naman siguro,
pero nakikita ko bago ka pa magsalita,
daanan ko lang kayo.
Mukhang napagkakamalian mo.
Di ko napagkakamalian.
Hindi ko napagkakamalian.
Naiintindihan ko.
Pati pag-alok n'yo ng pagkain ay pagmamay-ari.
Naisip n'yo ba?
Mas maraming beses ako sa mesang ito kaysa sa inyo ng ilang taon.
- Ama namin siya. - Oo, pero sino ba ang nandito?
Di niya ipagtatanggol ang sarili niya.
Si Rachel, kaya niya ang sarili niya,
isa 'yon sa gusto ko sa kanya pero di niya ipagtatanggol sarili niya.
Lalo na sa inyong dalawa. Sino'ng...
Kuha na namin. Sapat na 'yon.
Hindi, di n'yo nakuha
dahil di sana kayo kikilos na parang nandito kayo mula umpisa.
Sino'ng nagdadala sa matanda sa banyo?
Sino'ng...
Naghahati ng gamot
sa plastic na lalagyang may mga araw
kapareho nang pinanood ko ang mama ko
na ginagawa sa lolo ko bago mamatay?
Tatawagin ko siya. Umalis ka na sa harap namin.
Naaamoy ko dito ang ininom n'yo.
Siya ang nagpapakain.
No'ng apple lang ang gusto niya, sino'ng naghihiwa't nagpapakain?
Di n'yo naiintindihan.
Rachel, paalisin mo'ng boyfriend mo
sa harapan namin, o sinoman siya.
Paalisin mo siya.
Tara, Benjy. Umalis tayo dito.
Gusto kong magpaalam kay Vincent. Ayos lang? Puwede ba?
Oo naman, siyempre.
Sasama ka ba?
Dito lang ako.
Naku po.
Salamat. Maraming salamat.
Malaking tulong na lagi kang pumupunta.
Nakakalabas kami saglit.
Para lang huminga, alam mo?
Minsan, sobra na pag nagkakasiksikan kami.
Pasensiya na kanina.
Nakaka-stress. Mukhang nakita mo lahat.
Walang problema.
Bukas 5:00 p.m.?
Oo, maliban kung may mangyari bago 'yon.
Tatawag ako.
Parang... Hindi ko alam.
Tingnan natin bukas, pero di ko alam kung hanggang kailan.
Di na maganda lagay niya.
Pasensiya na. Alam kong kailangan mong umalis.
Maraming salamat.
Bukas ulit.
...sa sapatos niya
At alam ko kahit di itanong Mahilig siya sa blues
May suot na pulang begonia
Nakaipit sa kulot niyang buhok
Alam ko agad Hindi siya tulad ng ibang babae
Rachel?
- Puwede kang makausap? Teka. - Ayoko.
- Wala pa akong sinasabi... - Paki ko!
- Gusto kong sabihin... - Ganito, okay?
Wala tayong dapat sabihin sa isa't isa.
Gawin n'yo ang dapat n'yong gawin. Tapos.
Wala tayong ugnayan. Iwasan natin ang isa't isa.
Di praktikal 'yon, at di 'yon tama.
Di ito tungkol sa 'yo.
Tungkol 'to sa tatay natin.
-"Natin." Nakakatawa. - Bakit?
"Tatay natin" ang sinasabi mo pag may kailangan ka sa akin.
Madalas, "tatay ko."
- Wag kang patawa. - Ano'ng mayro'n?
Gusto kong humingi ng tawad, pero sa nakikita mo...
Lintik 'yang paghingi mo ng tawad.
Magaling.
Babagsakan mo ako habang naghihingalo siya?
Punyeta kang gaga ka!
Ano bang ginagawa mo?
- Wag! - Ano'ng ginagawa mo?
Wag!
Wala kang alam! Humanda ka sa akin!
- Talaga? - Oo!
Pasaway ka! Sipsip, walang kuwenta...
Christina, palayasin mo 'tong gagang 'to!
- Sige! - Tama na!
Tama na!
Galit ako sa inyo! Walanghiya kayo!
Mga isip-bata!
Christina, saan ka pupunta?
Uy.
Nag-empake ako. Ayos lang siya.
- Ba't ka nag-empake? - Uuwi muna ako.
- Gabi na. - Mas mabuti kung aalis ako.
Sabihan mo ako pag may bago, babalik ako.
May magbabago. Alam mo 'yon.
Christina, di ko alam ang gusto mo sa akin.
May problema sa ating tatlo.
Di ko alam may problema tayo.
Pero dito siya nakatira't malayo ka.
Mas maiging ako ang aalis.
Pasensiya na, mamamatay siya, at wala ka dito,
at di mo ako mapapatawad. Sorry. Ayokong umalis ka.
Gusto kong makahanap tayo ng solusyon,
'yong magagawa natin para magkasundo, kahit sa ngayon.
Akala ko ayos lang tayo, ikaw at ako.
Nakakagulat 'yon.
Ate Katie, galit ako.
Nagalit ako.
Hayaan mo akong magsalita, ha?
Natakot ako.
Umupo tayo.
Tayong tatlo.
Iwan nating bukas 'yong pinto.
Maririnig natin kung may nangyayari.
Ewan ko.
Mamamatay siya habang nag-uusap tayo.
Di naman siguro.
Lalo na kung rinig niyang nag-uusap tayo.
Tingin ko di siya sasali.
- Uy. - Uy.
Ginagawa ni Ate ang obituary ni Tatay.
Okay.
Binasa niya sa akin kanina,
nang marinig ko ang isinulat niya,
naisip kong iba-iba tayo ng kuwento.
Kung sino siya, sino siya dati sa bawat isa sa atin.
Pinalaki niya tayo, pero sa magkakaibang panahon.
Magkakaiba ang buhay natin, kahit nasa iisang bahay.
Umalis kayo bago ako naging teenager,
kaya malinaw na magkakaiba tayo.
Pasensiya na sa nasabi ko kanina.
Di ako galit sa inyo.
Di ko iniisip na mga walanghiya kayo.
Galit ako,
natakot ako.
Di ko gustong mangyari 'yon.
Pasensiya na.
Bahala na.
Di 'yon ang problema.
Ibig kong sabihin, ayos lang lahat.
Di mo kailangang humingi ng tawad, pero tinatanggap ko.
Oo, Christina. Ayos lang, siyempre.
Pasensiya na at naipit ka.
A...
Gusto ko ring humingi ng tawad, bago nangyari 'yon.
Para saan?
Una, pinuna kita dahil sa apple.
Di ko alam na kay Tatay 'yon. Sorry.
At nabago noon ang lahat?
'Yong mga apple ang nagsabi sa 'yo ng kailangan mong malaman?
Isa 'yon. Mali ang akala ko.
May iba pa?
Oo.
Umpisa pa lang, alam kong nasa bahay mo ako.
Kalokohan. Bahay mo rin 'to. Alam ko 'yon, alam mo...
Pero dito ka nakatira. Nasa papel ka.
Pangalawang banggit mo na 'yan. Ano'ng pinapatunog mo?
Nabanggit mo rin. Sa labas.
Ano'ng mayroon?
Wala. Pag namatay siya, mapapasa 'yo 'to.
Tingin mo 'yon ang gusto ko?
Pasensiya na. Hinaan...
Hinaan lang natin ang boses natin. Dapat marinig natin siya.
Wala kaming ibang ibig sabihin
kaysa sa mga bagay na malinaw na.
Malinaw?
Siyempre nag-aalala ka sa kanya.
Pero maganda ang lugar na 'to.
Magpakatotoo tayo.
Walang ganito sa siyudad.
Halos. Walang ganito.
Maganda 'to.
- Masaya ako para sa 'yo. Iyo na. - Buwisit.
Ayoko.
Ano na ngayon?
Wag kang tanga. Ba't ka aalis?
Para tapos na tayo sa isa't isa, at tapos na 'to.
Di ko maintindihan.
Christina, tungkol saan 'to?
- Ewan. - Wag kang maang-maangan.
Lintik ka.
- Okay. - Tumigil kayo.
Ayos ang lahat.
Sa tingin ko
ang tinatanong ni Rachel
ay ugnayan natin pag wala na siya?
Di tayo
Sa inyong dalawa, malinaw 'yon, di ba?
At naiintindihan kita, Christina.
Nakatira ka sa malayo.
May anak ka.
Malamang may ipuputok ka pa.
May buhay ka. Di mo gusto sa siyudad.
Relasyon lang kay Ate iniisip mo?
Hindi. Lintik.
Kahit paano, sa 'yo, parang may pareho tayo.
Kita mo? Ito ang sinasabi ko.
May kani-kanya tayong kuwento, pero di natin alam 'yong iba.
Iniisip natin na oo.
Pero baka ikaw lang... A...
Bago pa ako may iputok ulit na mga bata, na nakakadiri.
- Totoo. - Di pumuputok.
Wala. Di ganoon 'yon.
Para sa akin pumuputok.
Sige, bago lumaki ang pamilya ko,
kung pipiliin ko,
may mga bagay na gusto kong gawin.
Gaya ng ano?
Ano pang posible mong gawin?
Perpekto ang buhay mo.
Alam ko, alam ng lahat. Sinasabi mo sa lahat.
'Yon akala mo?
'Yan ang iniisip mo pag pinapakita ko ang pictures ni Mirabella
o nagsasabi ng buhay ko?
Ate Katie?
'Yan ba ang dating sa 'yo?
Buwisit na 'yan.
Totoo, buwisit.
Di 'yon ang gusto kong iparating. Hindi 'yan ang...
Pasensiya na. Di...
Di ko gustong saktan ka, okay? Akala...
Akala ko ay halata 'yon.
Di kita narinig na nagreklamo sa kung anuman.
Siguro, "Ayaw ni Mirabella ng mga berdeng gulay."
Pero sa akin lang 'yon.
Kalimutan mo na ang sinabi ko.
Ano ang gusto mong gawin bago ka magkaanak ulit?
Ang isa, gusto kong bumuo ng relasyon sa 'yo.
Ang sweet mo naman.
Talaga.
Akala ko may relasyon na tayo.
- Hindi, 'yong totoo. - 'Yon na 'yon.
Ganito...
kalimutan na natin.
Alam mo, magkakaiba tayo.
Kayong dalawa, kahit papaano, magkadugo kayo,
iisa ang ina n'yo.
- At tatay. - Sus.
Alam ko 'yon.
Pero tatay ko rin siya, 'yon ang sinasabi ko.
Tatay ko rin siya, gaya n'yo rin.
- Pero may iba ka pang tatay. - Na di ko kilala.
Na namatay noong apat na taong gulang ako.
Tatay mo pa rin siya. At noon, sa amin si Vincent.
Heto na nga ba.
Ito ang dahilan nito.
Wala akong tatay
bago siya.
Gets mo?
Ano'ng di malinaw sa 'yo doon?
Tatay siya sa akin.
Kaya tatay ko 'yong nando'n,
nandito
na naghihingalo.
Alam mo 'yon?
Tatay ko 'yon.
Tatay ko 'yon, okay?
Alam ko. Di ko sinasabing hindi. Ako...
Dahil di ako nagrereklamo ay wala na akong problema.
Nandito ako para sa kanya,
di para sa bahay na 'to.
Diyos ko.
May nahanap na akong pupunta, doktor, para pirmahan ang form.
Mabuti naman.
- Pasensiya na, nag-iinat ka. - Patapos na ako.
- Gusto mo ng kape? - Sige.
Dapat nasa wisyo si Tatay pagdating ng doktor.
Oo, mahirap 'yan.
Di siya nagsalita kagabi.
Bumubulong siya pero di maintindihan.
Sa akin din. Palagay mo maling bigyan siya ng kape?
Baka hindi.
Isang pagkakataon lang kailangan natin.
Alam kong kaya niya.
Masarap ang kape. Salamat.
Pasensiya na kagabi. Lumala pa.
Ako rin.
May na-realize ako kahapon pagkatapos nating mag-usap.
Nakakatawa 'yon.
Noon ko pa dapat na-realize, pero hindi sa anumang dahilan.
Namatay ang mga nanay natin.
Pagkakapareho natin 'yon bukod kay Tatay.
Di tayo nag-usap tungkol sa kanya.
Bata ka pa noon.
Oo. Lahat tayo.
Masyado pang bata para pag-usapan 'yon nang seryoso.
Nandito na doktor.
Puwede bang... habang ako...?
Kape? Kakagawa ko lang.
May tubig at juice din.
Nandito lang siya.
Mamaya pa 'yong nurse, sana maitayo natin siya.
Tay? Tay, kumusta ka?
Christina. Ito ang tatay namin.
Hilahin natin 'yong lever...
Paupuin natin siya nang kaunti. Oo.
Nagpapahinga lang siya. May kaunti siyang sinabi.
- Hayan. - Mas okay ba 'to, Tay?
- Okay, ayos. - Oo.
Siguro...
Sana nakita mo siya, ano?
Ilang buwan na, noong nakakakilos pa siya.
Di 'yon dapat ikinabahala.
Kailangan lang ng pulso.
$550, pumasok lang, sampung minuto.
Magandang buhay. Pero at least tapos na.
Sabihin mong gawin niya. Wag nang pagtalunan.
Di puwedeng ako 'yong masama dito.
Masama akong ina.
Mahirap na nga dito.
Gano'n ako dito. Ewan ko.
Di ko maintindihan kung paano ako naging gano'n sa lahat.
Di ako gano'n. Di nila ako binibigyan ng pagkakataon.
Wala, hayaan mo na.
Sige.
Hayaan mo na si Tracey. Wala na akong magagawa.
Mamaya na lang.
Ang bait-bait naman ng baby boy.
Big boy, ha?
Naglalaway kang parang munting big boy.
Grabe.
Mabait na aso 'to, ha?
Malakas kumain 'tong aso na 'to, malamang.
Hello.
Oo, tama. Alam mo na.
Magbukas kayo nang mas maaga. Ano 'tong 10:00 a.m.?
Kaya nagkakanda loko 'tong lugar.
Magbubukas ako ng sarili kong bong store. 24 oras.
'Yong kuha lang sabay alis na. Ganoon.
Oo. Bultuhan, ha?
Sige, tol.
Di talaga ako magbubukas, kaya wag kang mag-alala.
Morning.
Uy, hello.
Kumusta?
Walang reklamo.
Maigi naman.
Kakatingin ko lang sa tatay n'yo.
Napirmahan na 'yong DNR form.
Oo. Oo, may dumating na doktor kanina.
At napirmahan niya? Alam niya ang nangyayari?
Oo.
Nakakagulat. Ibig kong sabihin, mabuti.
Sasabihin ko sa mga kapatid mo...
Mahirap na marinig,
pero magugulat ako kung magkakamalay pa ulit ang tatay n'yo.
Mabuti na lang, mukhang kumportable siya.
Sa mangyayari pagkatapos,
pupunta kami agad ni Mirabella hanggang kaya namin
at aayusin 'yon hangga't maaari.
Pero may mga bagay na di namin masasagot.
Pag nalaman n'yong wala na siya, kung puwede n'yong isulat.
Siyempre, alam mo,
di kailangang agad-agad. Naiintindihan namin.
Pumili kayo ng minuto sa timeframe pag kaya n'yo.
Puwede kayong magdesisyon kung sino ang gagawa ng ano,
ang tatawag, ang magdodokumento.
Magtutulungan kayo.
Mabuti at tatlo kayo.
Parang sinasabi mong ito na 'yon.
Nandito na tayo ngayon.
Sa dulo.
Oo, pero, di ba, gano'n din kahapon?
Alam naming mamamatay na siya. Naiintindihan namin.
Di mo masabi kailan,
pero pumupunta ka dito at sasabihing, "Ito na," araw-araw.
Ayokong magsalita para sa kanila,
pero nahihirapan ako, alam mo?
Mabigat 'to. Maraming beses nang nagpaalam.
Oo, kahapon 'yon.
- At ngayon. - Oo.
Pasensiya na kung parang nananakot ako. Di 'yon ang intensiyon ko.
Kaso patapos na ang lahat.
- Kaya ako nandito. - Alam namin.
Ang laki ng naitulong mo. Nagpapasalamat kami sa 'yo.
Medyo puyat kami.
Di ko mapigilan.
Araw-araw niyang sinasabi na mamamatay na.
Masama na nga 'yon, pero madrama pa siya.
Alam ko.
"Magandang umaga. Mamamatay na ang tatay n'yo.
Puwede ba akong magkape?"
Ano'ng problema n'yong dalawa?
Pasensiya na. Di dapat ako nagsalita.
Hindi, tama ka. Medyo baguhin niya sana,
sabihing mag-juggling siya para malaman kung nakikinig tayo.
Juggling?
Oo, kakaiba. Kahit ano.
Ba't juggling? Di marunong si Tatay.
Kaya niya magpawala ng barya.
A, oo nga!
Oo. A...
Oo.
"Makakapagpawala ng barya ang tatay n'yo anumang oras."
Oo, gusto ko 'yan. May sense 'yon.
Sabog ka. Pero tama ka.
Papasok ka do'n?
Kung gusto mo. Di kita pinipilit, pero kung gusto mong makasama kami,
o wala kami, magsabi ka lang.
Sige, papasok na ako.
Tatawag ako kung may mangyari.
Pag mawawala na 'yong barya.
Ayokong tapusin ang relasyon natin pag wala na siya.
Ano'ng relasyon 'yan?
Ano'ng gusto mo?
Hindi, sagutin mo ang tawag ko.
Tracey!
...Gumagana talaga. Na-tackle ni Tim Bennett si Jimmie Hunt.
Ito ang nangyayari.
Bumabawi si Bennet sa fumble.
Bahala ka kung kumakain ka.
...napakapisikal na corner, walang...
Tracey?
Gano'n ang gusto kong makita,
walang problema sa pagpunta at pag-hit sa backfield...
Ayoko.
- Ito lang. - Tracey?
...tingin ko ang dapat mangyari sa larong 'to...
Tracey, makinig ka.
Tumigil ka at pakinggan mo ako.
Wag mong gawin 'yan.
Tracey, wag mong gawin...
Tracey!
- Ayaw mo kahit kalahati? - Hindi, hindi talaga ako gutom.
Weird 'yan pero 'yon ang sabi.
Oo, ayos lang.
Talaga? Di kita ipagluluto?
- Lagi akong gutom dito. - Talaga?
Mag-break ka? Magbabantay ako.
Ayos lang. Gusto mo bang puntahan siya doon?
Puwede tayong dalawa d'on. Ayos lang. Binabasahan ko lang siya.
Ayos lang. May gagawin ako.
Nasaan si Rachel?
Christina?
Uy.
- Nandiyan ka pala. - Oo.
Nagpapahinga lang. Bakit?
Wala. Diyan ka lang. Ayos lang ang lahat.
- Wala na siya? - Hindi.
Tatawag kami kung nangyari 'yon.
Ewan ko.
Weird lang na nandiyan ka.
- Nagluto si Ate Katie. - Oo.
Kakaiba ang pakiramdam dito.
Nagpapahinga lang ako bago bumalik kay Tatay.
Okay.
Oo.
Titingnan ko 'yong scores. May 16 akong taya.
Hindi tatama, pero
malay natin.
Ayos ka lang?
Ayos lang ako.
Sige.
Ito. Heto, kunin mo 'to.
Salamat.
Oo, walang problema.
Musta, Tay.
Naka +125 tayo sa Clippers.
Bills -200,
Titans -145,
Vikings -900,
Mets -115,
at Eagles -220.
Kaya...
may 20 dolyar para sa 724 at kaunting barya.
Grabe, di ba?
Oo.
Buti nakarating ka. Pasok.
Kumusta siya? Ang tatay mo?
Nandito pa rin siya, lumalaban.
Kain ka? May sabaw dito.
Hindi? Gusto mo ng kape?
Sige.
Magsabi ka pag nagbago ang isip mo. Marami akong naluto.
Maliligo ka na? Oo, kasama si Ducky? Sino pa?
Si Bubbles?
Ang bait namang papa.
Magwisik ka rin para sa akin, ha?
Uy.
May ginagawa ka.
Hindi, wala. Wala. Ayos lang ang lahat.
Gusto ko lang mangumusta, naho-homesick lang.
Gagawin ko. Salamat.
Sumandal.
Ayusin ang pag-upo.
Tandaan mo na ang pundasyon ng meditation
ay ang pag-upo at kamalayan na nakaupo ka.
Ang ibang aspeto ng...
Kumusta ka, Rachel?
Ayos naman.
Kumusta tatay mo?
Kumakapit pa rin.
Nandiyan pa rin.
Mabuti naman.
Oo.
Alam mo naman ang sasabihin ko, di ba?
Sa pagsindi mo dito.
Sabihin na nating ginawa ko na, ha?
Sige.
Salamat.
Ilang beses mong ginagawa 'yan?
Pag kaya ko.
Di madalas pero nakakatulong.
Sali ka?
Salamat.
Sisimulan ko pag malaki na ang mga bata't wala na sa bahay.
Nahihirapan ako dito.
Tanungin mo kaya si Rachel.
Talaga?
Busy ka ba?
Ginagawa ko 'yong obituary niya. Sana matulungan mo ako.
Wala akong alam sa mga ganiyan.
Ako din.
"Nagtrabaho si Vincent sa Citywide Administrative Services.
Matapos ang 32 taon, nagretiro siya, minahal ng mga katrabaho."
Aalalahanin siya sa dedikasyon sa pamilya't mga kaibigan,
pagiging palakaibigan, kabaitan,
at pagmamahal sa Jets."
'Yon na 'yon?
Sa ngayon.
At alam kong parang ang dry nito,
pero di ko alam isuma ang buhay niya sa ilang salita.
Mukhang maganda naman.
Ewan ko sino'ng babasa niyan.
Pag kilala mo, kilala mo.
Para lang record 'to, parang,
"Umiral ang taong 'to," kung may gustong makaalam.
Pupusta ako,
magsulat ng kahit ano at walang papansin.
Nagpakasal sa mga baliw na babae,
nagpalaki ng mga baliw.
Salamat.
Sige, seryoso, di ba?
Vincent...
Mahilig sa Jets.
Nasulat ko na.
Mahilig siyang tumawa sa kalokohan,
sa mga lumang pelikula
at makinig ng plaka.
Tumatawag...
Tumatawag siya sa radyo minsan
at nakikipagsagutan.
Grabe siya magalit, nagsisisigaw ng kung anu-ano,
at nakakalimutan 'yon.
Wala siyang pakialam sa maraming bagay
na di dapat pansinin.
"Walang pakialam sa mga bagay na di dapat..."
Totoo 'yan.
- Totoo lahat ng sinabi ko. - Alam ko.
Mas nakakatuwa sa sinulat ko.
Pero sa huli, listahan din.
Sinubukan ko.
Isang araw, pagkatapos mamatay ni Sarah,
Ate Katie, umalis ka, summer bago no'n,
pero wala ka sa siyudad, at, Rachel, mayroon kang...
Lagi kang nasa labas pag gabi, kaya hindi bihira
na kami lang ni Tatay dito sa gabi.
Di ko kailangan ng tulong sa assignment at, alam mo, nagluluksa pa rin siya,
pero minsan nanonood kami ng pelikula pagkatapos ng hapunan, o palabas sa TV.
At madalas ko pa ring inaalala 'yon.
Kalmado 'yon.
Isang gabi, sobrang nagalit siya sa pinapanood namin.
Di ko alam kung ano 'yon maliban sa may namatay,
at pinapaliwanag niya sa akin
na 'yong pagkamatay ng pinapanood namin sa pelikula
ay malayo sa totoong buhay,
na ang mga libro at pelikula,
lahat ng nagpapakita noon ay mali.
Na 'yon mismong pagpapakita o pagsusulat,
do'n may mali.
Malaking kasinungalingan 'yon. Gaya no'ng pinapanood namin...
Hay naaalala ko 'yon.
"Ang paraan lang para sumahin ang buhay ng isang tao,
ang tanging paraan para maipakita ito,
ano ang ginawa nila, sino sila, kung paano sila nagmahal, at naging..."
- Ano'ng problema? - Natutulog siya.
Aalis na ako.
Grabe 'yon.
Akala ko may nangyari na.
Ako din.
Nakakaloka.
Ibig kong sabihin, nataranta tayo. Grabe 'yon.
Ihahatid ko siya.
Ha? Hindi, sandali lang.
Wag mo kaming bitinin. Nagkukuwento ka...
Sabihin mo 'yong sinabi niya.
Oo nga pala.
Ang paraan lang para iparating ang tunay na pakiramdam ng kamatayan
ay sa pagkawala.
'Yong iba ay pantasiya na.
Okay.
Sa madaling salita,
wag kang magsulat.
Parang ang sinasabi ni Tatay
ay di natin malalaman sino siya hanggang sa mawala siya.
Pero kilala ko ang mga tao habang buhay pa sila, di ba?
Oo.
Medyo. Kung sino sila ngayon.
Ako...
Di sa nakikialam ako, pero...
Narinig kong nakikipag-usap ka kay Tracey, pero,
kung sino siya ngayon bilang teenager.
Alam mo 'yon.
Ang ibig sabihin ni Tatay
ay 'yong kabuoan.
Lahat 'yon, alam mo 'yon?
Iba't ibang panahon, iba't ibang pagkatao,
sa lahat ng 'yon.
Oo.
Madaling malimutan kay Tracey.
Parang mananatili siyang ganito.
Hindi.
Magiging spoiled pa rin siya pagtanda niya pero ibang klaseng spoiled.
Nagbibiro ako.
Oo, alam ko.
Pasensiya na, wala ako dito para tulungan ka.
Alam kong mahirap.
Ayos lang.
Gusto ko 'yon.
Pero salamat.
At sana wag kang umalis dito.
Bakit?
Gusto kong manatili 'to sa pamilya.
Gusto n'yong pumasok na magkakasama?
Tara, gawin natin.
- Tingnan mo ang nandito. - Mga anak mo.
Hi.
Tay, hi, ako 'to.
Itaas natin.
Ano 'yon, Tay?
Di ko maintindihan. Gusto mong ilipat kita?
Pakiulit mo.
Gustong umupo ni Tatay.
Talaga?
Tay?
- 'Yong painting! - Sige.
- Diyos ko. - Guys.
- Tama ba 'to? - Dahan-dahan.
Sige. Ingat, please.
- 'Yong paa. - Sundan mo ako.
- Ingat. - Ayan, Tay.
- Patuwirin mo siya. - Sige.
- Okay? - Nagawa natin.
Okay. Sige.
Uupo siya sa upuan niya.
Ayos ba 'yon? Paano kung kailangan natin siyang ilipat?
Saan?
- Okay. - Okay.
- Sige. - Okay.
- Dito. - Kunin mo 'yong isang upuan.
- Oh? - Oo, ako na.
Ilipat mo 'yong monitor dito.
- Sige. - Sandali.
Paa. Itataas ko ang paa mo, Tay, ha?
- I-lock mo. - Oo. I-lock mo sa magkabila.
Tama?
- Isa, dalawa, tatlo. - Angat.
Ayan.
Oo, isasaksak ko sa likod.
Boom. Okay, heto.
Oo. Salamat.
Alalay lang.
- Kaya mo? - Oo.
- Nakasaksak na. - Sige.
Dumadaloy ang oxygen.
Okay.
Ayun.
Hi!
- Ano'ng gagawin? - Bawal siyang kumain.
Dito lang tayo. Manood ng pelikula o laro o anuman.
Tay...
Sinira ng Titans 'yong taya natin, pero puwede pa 'yong Bills kung gusto mo.
Gusto mo 'yon?
- Ikot ka. - Oo.
- Okay. - Okay.
Uy.
Ang pangit no'n.
Hay, Tay.
Lahat kayo, pakiusap...
- 'Yong tunog na 'to... - Pero, Tay...
Teka.
Di puwede!
- Hindi. - Hindi. Ako...
Hindi, kaya ko 'to.
Ito... May lakas pang...
natitira sa akin.
Tama na 'yang gulat.
Matagal akong nasa kama.
At salamat na sinubukan n'yo pero...
hindi.
Kapatid n'yo si Rachel.
Anak ko siya.
Di ko siya pinalaking parang anak ko.
Anak ko siya.
Kung may impluwensiya sa dugo niya, iba sana ang naging ama niya.
Tulad ng tatay ko sana ang tatay mo.
Gago ang tatay ko.
Alam n'yo 'yon.
Magkamag-anak kami, pero
hindi siya ama.
Hindi mo alam kung gaano ka
kamahal ni Rachel,
kung gaano ka kahalaga sa kanya.
Noong nagkolehiyo ka, lumipat ka,
di ko siya nakitang gano'n kalungkot.
Noon lang no'ng namatay ang mama niya at iniwan tayo.
Hinihintay ko ang araw
na mare-realize n'yo kung bakit lagi kayong nag-aaway.
Gaano kayong magkapareho.
Subukan n'yong tatlo pag wala na ako.
Alam kong posible ang mas magandang relasyon.
Magiging malapit kayo pagkawala ko, mas magiging malapit dahil do'n.
Alam ko 'yon.
Christina.
Christina...
Alam kong nahihirapan ka.
Narinig kong kinuwento mo 'yong nanood tayo ng pelikula.
'Yon lang ang oras, di ko ibinigay sa 'yo 'yon.
Wala ding ibang gumawa.
Talagang nagsisisi ako.
Kaya lang...
Mula nang makalakad ka,
parang di mo na kailangan ng kahit sino.
Puwede kang iwang mag-isa.
Nang mamatay ang mama mo, mukhang ayos ka rin.
At dapat naisip kong imposible 'yon,
na nasasaktan ka rin,
pero sa sobrang nasaktan ako, di ko 'yon nakita.
Tapos nagmahal ako ulit. At pagkatapos...
Di mapapabayaan 'yong anak mo.
Pinapanood kita at ang pag-ibig mo para sa kanya, para kay David,
para sa madadagdag sa inyo kung 'yon ang pipiliin mo,
at salamat.
Salamat sa pagiging mas maayos kaysa sa akin,
sa paggawa ng higit pa.
Mahal ko ang siyudad na 'to.
Namamangha ako dito.
Tulad ng mga ipis at damo, kahit papaano, nakakaraos tayo.
Mami-miss ko ang mga multo
at mga alaala ko sa bawat kanto.
Magiging gano'n na rin ako.
May isa pang tunay na pag-ibig bukod sa mga nanay n'yo.
Nangyari 'yon noong bata pa ako, noong pumasok ako sa Coast Guard.
Bliss ang pangalan niya.
Alam ko, pero di 'yon karaniwan sa Ireland,
at Irish siya,
mula sa Queens.
At tulad n'yo,
gaya ng mga nanay mo,
kaya niya ang sarili niya.
Pero wala akong nakilalang tulad ni Bliss noon.
Interesado siya sa mas maraming bagay
kaysa sa kahit sinong nakilala ko noon,
siguro mula noon.
Nakita niya ang buhay,
ang mundo, mga tao, na nakakatuwa.
At nakakalangong makasama siya.
Gusto ko nang higit pa.
Gusto kong tumingin tulad niya.
Gusto kong tumingin ng gaya ng kanya.
Tapos umalis na ako.
At nang makalabas ako,
tumigil ang mga sulat ko at nagkalayo kami.
Sa katunayan, di na kami nagkita ulit.
Maliban sa isang beses.
Nagkasalubong ang grupo namin.
Sandali lang 'yon.
Nang hinawakan ko ang braso niya at sinabing, "Hello,"
sabi niya, "Naaalala mo pa ako?"
Sabi ko, "Oo naman.
Binago mo ang buhay ko."
Napangiti siya.
Pero kung nakokonsensiya man ako,
siguro dapat...
umamin ako nang mas maayos.
Walang malaking aral doon.
Alam ko...
Mamamatay tayong lahat na may pagsisisi.
Pero...
Gusto ko lang malaman ninyo ang pag-ibig.
Isang bagay na nagpabago sa akin.
Tay?
Humubog sa akin
para maging ako.
Tay.
- Tay? - Tatay.
- Tay? - Tay?
- Sino... - Tatay?
Ano...
- Tay. - Hindi.
- Tatay. - Tatay. Tay.
Tay!
PAKIKIRAMAY
Wala na si Tatay.
Limang munting bibe Ang namasyal isang araw
Sa ibabaw ng burol at malayo
Sabi ng inang bibe Kwak, kwak, kwak, kwak
Pero apat na munting bibe lang ang bumalik
Apat na munting bibe Ang namasyal isang araw
Sa ibabaw ng burol at malayo
Sabi ng inang bibe Kwak, kwak, kwak, kwak
Pero tatlong munting bibe lang ang bumalik
Tatlong munting bibe Ang namasyal isang araw
Sa ibabaw ng burol at malayo
Sabi ng inang bibe Kwak, kwak, kwak, kwak
Pero dalawang munting bibe lang Ang bumalik
Dalawang munting bibe Ang namasyal isang araw
Sa ibabaw ng burol at malayo
Sabi ng inang bibe Kwak, kwak, kwak, kwak
Pero isang munting bibe lang ang bumalik
Isang munting bibe ang namasyal isang araw
Sa ibabaw ng burol at malayo
Sabi ng inang bibe Kwak, kwak, kwak, kwak
Pero walang bumalik sa limang munting bibe
Kumusta, Rach?
Nabalitaan ko.
Nakikiramay ako.
Kaya mo pa ba?
Oo.
Ayos lang ako.
Salamat, Victor.
Namasyal ang malungkot na inang bibe Isang araw
Sa ibabaw ng burol at malayo
Sabi ni amang bibe Beep, beep, beep
Beep!
At lahat ng mga baliw na munting bibe ay bumalik.
Nagsalin ng Subtitle: Sol Santos