Poza tym jest w porządku, prawda?
Wygląda lepiej, niż to sobie wyobrażałam.
Niewiele się zmieniło.
Trudno stwierdzić, czy podczas snu cierpi.
Masz to pod kontrolą, prawda?
Chodzi o to, żeby jak najmniej cierpiał.
Po prostu mam nadzieję, że możemy mu to ułatwić.
Nie stwarzać problemów.
Każdy sprzeciw wygłaszać spokojnie.
Nie można go denerwować.
Jesteśmy dorosłe i tak się zachowujmy.
To nie podlega dyskusji.
Prawda jest taka, że on umiera.
Nie możemy temu zapobiec.
Nie chcę zabrzmieć ozięble, ale musimy po prostu przy nim być.
Przeszłość nie ma teraz znaczenia.
Nasze sprawy mogą zaczekać. Mam nadzieję, że się zgadzacie.
Wszystkie jesteśmy wkurzone. Jest cholernie ciężko.
Nie pogarszajmy sytuacji.
Prosiłam cię...
żeby podpisał oświadczenie o nieresuscytowaniu.
Powtarzałam. Rozumiem, to nie takie proste.
Było proste, ale już nie jest. Nie robię z tego problemu.
Rzecz w tym, że tata nie widuje już lekarzy.
Muszę ściągnąć Sandersa. Kogoś, kto poświadczy podpis.
Podczas wizyt było to znacznie łatwiejsze.
Nie wiem, ile mam czasu. To znaczy on.
To naprawdę ważne.
Na chwilę otworzył oczy.
To miłe. Wie, że tu jesteśmy.
Na pewno się ucieszył.
Wiem.
Obiecuję, że tak nie będzie.
Nie zamierzam stale płakać. Ale teraz muszę.
Dziwnie się czuję z dala od Mirabelli i Davida.
Ale tak musi być.
- Pierwsze rozstanie. - Mogłaś ich zabrać.
Dobrze, że ich tu nie ma.
Poradzą sobie.
Niech pamiętają poprzednią wizytę.
Wyglądał lepiej. Dlatego jest tak trudno.
Wiadomo, był chory, ale jednak bardziej obecny.
I świadomy.
Nie sądziłam, że tak nagle się pogorszy.
Obejrzałam z Mirabellą zbyt wiele filmów dla dzieci.
Wszystko w nich jest takie ładne.
Nawet jeśli bywa ciężko,
nadal jest pięknie i klarownie.
To wydaje się takie realne.
Zmieniłam temat. To ten jet lag.
Bywam emocjonalna po lotach.
Tak czy inaczej...
Dobrze, że jesteśmy tu same.
Tak powinno być. On by tak chciał.
Przerwałam wam. Przepraszam.
Rachel, nie rozmawiałyśmy od Święta Dziękczynienia.
Co u ciebie?
W porządku.
Nie wiem, co chcesz wiedzieć. Wszystko dobrze.
Na pewno jest zjarana. Cały dom śmierdzi ziołem.
Jestem spalona jak skurwysyn.
Jak tylko wstanę, kręcę lolka.
W ciągu dnia jaram ze trzy kolejne.
- Wiesz czemu? Bo taka jestem. - Możesz sobie jarać.
Ale nie w domu, przy chorej osobie.
Tacie to nie przeszkadza.
Zawsze przy nim paliłam i nie miał z tym problemu.
Lubi ten zapach. Mówił mi to kilka razy.
To dym, nie zapach. Człowiek umiera. Wyjdź na zewnątrz.
Potrzebowałaś, kurde, pięciu minut,
żeby się do mnie dopierdolić.
Dopiero mówiłaś o zgodzie.
Właśnie. Nie trzeba się kłócić.
Nie trzeba palić gównianego zioła w domu.
Gównianego? Mam doskonały towar.
Za to ty paliłaś psie gówno.
- Mam rację? - To było w liceum.
Już dorosłam. Nie to co inni.
- Dorosła, a wciąż suka. - Rachel, Katie! Wystarczy.
Spójrzcie.
Cześć. Szukałeś nas?
Zapraszamy. Usiądź.
- Przepraszam za to... - Nie trzeba.
Rozumiem, jaki to stres.
To naturalne. Trudny czas.
Moja koleżanka Mirabella jest z waszym ojcem,
więc możemy omówić obecną sytuację.
Mirabella?
Tak jak moja córka.
- Wow. - Naprawdę? Piękne imię.
- Ma trzy lata. - Miło.
Miło też, że jesteście tu teraz razem.
Nie zawsze tak bywa.
Rodziny są różne.
Czasem nie mogą przybyć z powodów zdrowotnych.
A czasem powstrzymuje ich coś innego.
Jego żona zmarła kilka lat temu?
Miał dwie żony.
Tak, zmarła.
Rak piersi jakieś 20 lat temu, tak?
Przykro mi. Nie wiem, jak to wtedy wyglądało,
ale warto zrozumieć, co się wydarzy teraz, gdy ojciec nie przyjmuje płynów i pokarmu.
Ja lub Mirabella, albo oboje, gdy to możliwe,
będziemy tu każdego ranka o podobnej porze,
ale będziecie też mieć mój numer.
Odpowiem na każde pytanie i przyjadę w razie potrzeby.
To do nas zadzwonicie po jego śmierci.
Stwierdzimy zgon, chyba że z powodów medycznych
wcześniej trafi do szpitala.
Przepraszam. To dziwne, że mają to samo imię.
Gdy o niej mówisz, myślę o swojej córce.
Kontynuuj. Przepraszam.
Dobrze, że wasz ojciec reaguje na środki przeciwbólowe.
Zaawansowane stadium raka oznacza ból,
więc ciało próbuje walczyć, mimo że to powoduje większe cierpienie.
Jego komfort wspomoże proces w naturalny sposób.
To istotna różnica między hospicjum a szpitalem,
który ma przedłużać życie.
Nasz główny cel to uśmierzanie bólu.
Ale nie tylko nasze ciała mają wpływ na moment odejścia.
Nie przedstawię badań,
ale przez 12 lat pracy w hospicjum
stało się dla mnie jasne, że umysł jest równie istotny jak ciało.
W tej kwestii możecie pomóc,
gdyby się obawiał przejścia na drugą stronę.
Wspierajcie go przez informowanie i zapewnianie,
że wszystko gra.
Umysł nie uleczy i nie odwróci choroby,
nie na tym etapie, ale ojciec będzie wiedział, że da radę,
że wy też dacie radę,
i to może dużo zmienić.
Przepraszam. Angel, tak?
Doskonałe imię do tej profesji.
Mam pytanie.
Ojciec miał podpisać oświadczenie o nieresuscytowaniu.
Nie doszło do tego, gdy jeszcze chodził do lekarzy.
To dla niego ważne,
dlatego chciałam wiedzieć, ile ma czasu.
Rozumiem, to nie matematyka.
Nie był precyzyjny.
W każdej chwili, może kilka dni albo dłużej.
Nie wygląda dobrze.
Widziałam go miesiąc temu,
ale wydaje się, że minęły lata.
Planuję tu na razie zostać.
Będziemy go doglądać na zmianę.
Przejdziemy przez to razem.
Gdybym wyjechała, pewnie nie zdążyłabym już wrócić.
Słyszałeś to?
Christina śpiewa mu w jego pokoju.
Nie wiem. Oby nie Grateful Dead.
To by go od razu zabiło. Nienawidził tej muzyki tak jak ja.
Trzyma się. Ona zawsze sprawia takie wrażenie.
Oby nie śpiewała zbyt długo. Mnie też może to zabić.
Ona...
w ogóle się nie zmieniła.
Nie załatwiła jednego podpisu na oświadczeniu.
Teraz będzie dużo trudniej.
Liczyłam na faceta z hospicjum, ale jednak muszę ściągnąć tu lekarza
i jakoś trafić w moment, gdy ojciec będzie świadomy.
Wyszła.
Wkurzyła się, że ma nie palić w domu.
Jakby już chciała przejąć mieszkanie.
Niech robi tu potem, co tylko chce.
Nie moja sprawa.
Rachel, wiesz, że tu nie wolno palić!
Victor!
Rozpierdalasz mi całą zabawę.
Nie powinnaś się tu bawić.
W tym problem.
Można palić na legalu.
Utknąłeś z blantem w latach 90.?
Litości.
Popalam co wieczór,
ale tylko w swoim mieszkaniu.
Wiesz, jak tu jest.
Ludzie wariują, gdy ktoś tu odpala papierosa.
Mam wzywać policję. To chore.
Czemu nie palisz w środku?
Zadzwoniłbym ze skargą,
a ty kazałabyś mi wypierdalać.
Dobra...
ostatni raz.
To przez moją sukowatą siostrę.
Próbuje mi wmówić, że dym zabija ojca.
Co u Vinniego?
Umiera, kurwa, ale nie przez moje zioło.
Ona jest cholernie...
Zawsze się dowali.
Teraz próbuję się tu wyluzować, a ty się wydzierasz.
Bez urazy. Wiesz, że cię kocham,
ale to na nią powinieneś nawrzeszczeć.
Ja...
próbuję się utrzymać na powierzchni.
Cześć. Chcesz do nas dołączyć?
Posiedzimy przy tacie, zanim zjawi się pielęgniarka.
Pośpiewamy mu.
Chyba że wolisz być z nim sama.
Teraz śpi, ale wydaje się spokojny.
Na pewno?
No dobrze. Przyjdź, jeśli zmienisz zdanie.
Nie chcę, żebyś czuła, że wtargnęłyśmy w twoją przestrzeń.
Christina?
Christina!
Tak?
Jedyne, co tu jest.
Nie jeden, a trzy worki jabłek.
Wszystkie wydają się stare.
Całkiem miękkie. I nic więcej. Sama zobacz.
Trzy worki jabłek i jakieś stare sosy.
Ile ona ma lat?
Mogę skoczyć na zakupy.
Ja pojadę, ale nie w tym rzecz.
Damien ma dziewięć lat i lepiej umie o siebie dbać.
Tata jest przykuty do łóżka, a ona ma tylko to.
Minęło kilka tygodni.
Co się z nią stanie później?
My na pewno nie kiwniemy palcem.
Masz swoją rodzinę na drugim końcu kraju.
A ja mam dość na głowie. Aż nadto.
Jest popieprzona. Ale to nie będzie mój problem.
Pojechała na zakupy.
Tak, zostanie tutaj.
Zmieniamy się. Teraz jest z nim pielęgniarka.
Przychodzi na cztery godziny dziennie.
W porządku.
Nie wiem ile.
Nikt nie wie. Nie chcę zgadywać.
Ale chyba niedługo wrócę w domu.
Trzymam się.
Naprawdę. Dzięki.
Chcę tylko wiedzieć, co u was. Dobrze się bawicie?
...czy piłka powróci do Kadeema Jacka.
KUPON BUKMACHERSKI
Jack ma piłkę.
Wychodzi w górę,
ale popełnia faul w ataku.
Faul osobisty.
To była niezła próba minięcia.
Spójrz na lewą rękę. Dobra decyzja.
Robi miejsce...
Tak bardzo za wami tęsknię.
Nie minął dzień, a myślę tylko o powrocie do was.
To już nie jest mój dom.
Szczęściara ze mnie. Nie masz pojęcia...
...wyjściowa piątka.
Dekker poza grą z objawami wstrząśnienia mózgu.
To ona?
Tak?
Pewnie, że tak.
Mój aniołek.
Tak, to ja. Mamusia.
Cześć, moja słodziutka Mirabelko.
Tęskniłaś za mną?
Podobno świetnie się bawicie z tatą.
Płaczę z radości, że mogę usłyszeć twój głos.
Mamusia nie jest smutna...
Jest szczęśliwa, bo cię kocha
i chce już cię wyściskać.
Coś ci powiem.
Poznałam pewną panią.
Ona pomaga ludziom.
Trochę jak lekarka.
To jest lekarka.
Zgadnij, jak ma na imię.
Jak tata?
Wciąż śpi. Pielęgniarka będzie jeszcze pół godziny.
Aleswon? Alejuan? Alijan. Miła kobieta.
- Poczęstujemy ją? - Zaproponuję.
Chyba powinnyśmy. Nie wiadomo, jak daleko ma do domu.
Tak, zaproponujmy.
Na pewno nie zaszkodzi.
A co z nią?
Nie chcę naruszać jej prywatności.
Powiem jej, że kolacja gotowa.
Dobrze. Powiedz, że zrobiłam też dla niej.
Jeśli ma ochotę.
Zaproś pielęgniarkę i Rachel.
Nie wiem dlaczego, ale nie zje nic zielonego.
Poważnie rozważaliśmy stosowanie barwnika spożywczego.
Myślałaby, że ogórek jest fioletowy.
Jako dorosła miałaby mętlik w głowie.
Tego możesz być akurat pewna.
Jeszcze wiele rzeczy ją zdziwi.
Jest już trochę lepiej?
Z Tracey?
„Lepiej” to pojęcie względne. Czy z nami rozmawia? Tak.
Czy to zarozumiała, przemądrzała nastolatka
traktująca nas, a zwłaszcza mnie, jak wroga,
którego jedynym celem jest ograniczanie jej?
Tak.
Po prostu...
Nie zaczynajmy, dobra?
Smakuje ci?
- Co takiego? - Czy smakuje ci moje danie?
Tak, smakuje mi twoje danie.
Dziękuję za twoje danie.
Twoje danie jest smaczne.
Ostatni mecz na moim kuponie.
Dlatego patrzę w telefon. Pracuję.
Oglądasz mecz, który obstawiłaś?
Tak. Dziesięć dolców wkładu i 270 $ do wyjęcia.
Oglądanie wpłynie na wynik?
Dziękuję za kolację.
Nawet nie pozmywa naczyń.
Zrobiłam obrót.
Fajna.
Koszulka.
Znalazłam ją w jednym z pudeł w naszym pokoju.
Muszę je przejrzeć, wziąć dobre rzeczy
i pozbyć się reszty, ale...
Ucieszyłam się, gdy ją znalazłam.
Uwielbiasz ich. Chyba już nie chodzisz na koncerty?
Zdarza mi się pojechać, gdy grają niedaleko.
John Mayer?
Jasne.
Ale rodzina najważniejsza.
Nie śpisz? Czuwałaś do 4.
Nie zasnę, gdy szykują się do szkoły. Pisałam do nich.
Jay jest gorszy od dzieci. Ale ważne, że je zawiózł.
Tracey nie zjadła śniadania.
Trochę spałam. Później się zdrzemnę.
Wiesz, że nie miała zmiany?
Kto?
No tak.
Nie byłam pewna.
Muszę do niego wrócić.
- Idę po wodę. - Czy to nie dziwne?
Odkąd się zjawiłyśmy, unika odpowiedzialności.
Kawa jest wciąż ciepła.
Dziękuję.
Pracuję nad nekrologiem. Mogłabyś potem spojrzeć.
Rozumiem.
Jeśli tego nie autoryzuje, muszę ściągnąć kogoś innego.
To dla niego niezwykle ważne.
Rozumiem, ale teraz jest zbyt chory, by dokądś jechać.
Zostało mu niewiele czasu, więc potrzebuję rozwiązania.
Tak, proszę. Poczekam.
- To Angel i Mirabella. - Otworzę.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Zajrzyjmy do niego.
Dlatego warto się do tego stosować.
Cześć.
Dzień dobry.
Rachel, tak?
Ubierzesz się i dołączysz? Angel mówi, jak się mają sprawy.
Jasne.
Może kawy?
Więc tak.
Mówiłem twoim siostrom,
że Vincent, w mojej ocenie, znacznie się od wczoraj od nas oddalił.
Nie twierdzę, że wiem, kiedy odejdzie.
Tyle razy się myliłem, ile miałem rację.
Widziałem kilka osób w podobnym stanie,
które żyły znacznie dłużej, niż sądziłem.
Mówię tylko, żeby się przygotować,
zwłaszcza na coraz gorszy kontakt.
Czy ostatnio z wami rozmawiał?
Zdawkowo.
Są momenty, gdy odpowiada kilkoma słowami.
Bierze mnie za kogoś innego albo pyta o coś, co nie ma sensu.
Wciąż myśli, że ma pracę albo jakiś ustalony deadline.
Praca to ważny temat.
Nawet jeśli była do kitu
i wyczekiwaliśmy emerytury.
Człowiekowi brakuje teraz tej rutyny.
Mam nadzieję, że wykorzystacie wszelkie pojawiające się okazje,
żeby mu powiedzieć to, co musicie.
Jeśli chcecie.
To dobry moment.
- Oświadczenie o nieresuscytowaniu. - Tak?
Trudno kogoś ściągnąć,
a teraz sprawa jeszcze się pogarsza.
Rozumiem, że to dla was bardzo ważne.
Dla niego.
Wiem, co może się wydarzyć bez oświadczenia.
Matce mojej przyjaciółki połamano niemal wszystkie żebra.
Ratowali ją po tym, jak odeszła w spokoju.
Biedna kobieta wegetowała trzy tygodnie.
Połamana i posiniaczona.
Ojciec tego nie chce. Trzeba pozwolić mu odejść.
- Rozumiesz to? - Tak.
Czasem...
ludzie nie wzywają karetki od razu,
gdy stwierdzą, że bliska osoba odeszła.
Czasem nie są do końca pewni,
co może opóźnić wykonanie połączenia.
Jasne.
A jeśli będzie musiał pojechać nagle do szpitala?
W pełni szanuję takie oświadczenia.
Ale nie mogę ich podpisywać.
- Tak? - Wiem, że nie chcesz tam wchodzić.
Byłam z nim w nocy, teraz jest Christina. Przydałabyś się.
Każdy radzi sobie inaczej.
Nie chcę ci mówić, co masz robić. To sprawa między wami.
Tylko nie bądź jak nastolatka, która pali po kryjomu w łazience.
Całe mieszkanie cuchnie.
Nie proszę w jego, ale w swoim imieniu.
Szanuj mnie i moje prośby.
Póki żyje, a ja tu jestem, pal na zewnątrz.
Potem mieszkanie będzie twoje i możesz robić, co chcesz.
Zgniłe jabłka? Nie moja sprawa.
Bongo przez całą dobę? Nie moja sprawa.
Ale na razie, wychodząc na skręta,
myśl: „Szanuję Katie”,
a ja będę się czuła szanowana. Jasne?
Spoko.
Victor, nie mam na to nastroju.
- Rachel... - Kocham cię, ale spierdalaj.
Dzwoń sobie i rób, co chcesz.
Wali mnie to. Jaranie jest legalne.
I prawidłowo.
Zjeżdżaj z tym pierdoleniem.
Jak tam? Wszystko gra?
Jakoś próbuję przetrwać.
Znam temat.
Doskonale cię rozumiem.
Poczęstowałabym, ale dzieciaczki.
Spoko.
Niedługo stąd wyfruną. Nie martw się.
Same będą jarać lolki.
Nie musisz mi mówić.
Cholerne bachory.
Pomyślałam, że zaczerpnę powietrza.
Łatwo zapomnieć o świecie zewnętrznym.
Dobrze jest wyjść i odetchnąć.
Nie siedziałam tutaj od wielu lat.
Zapomniałam, jakie to fajne.
Pamiętam, że po prostu tu przesiadywałam.
Potrzebowałam tego.
Dziwne, że zapominamy o tym, co dla nas dobre.
Choćby o chwili, by spojrzeć na wszystko z boku.
Co u ciebie?
Musi ci być trudno, bo Katie i ja naruszyłyśmy twoją przestrzeń.
Nie jest moja.
Właściwie jest. Taty i twoja.
A wkrótce tylko twoja.
Zabiorę swoje rzeczy.
Wyrzucę albo przewiozę do siebie.
Przepraszam, że tak zalegają.
Nie zostawię cię z tym.
Mam to gdzieś.
Poza moim pokojem nie moja broszka.
Ale moja. Nie ma powodu, żeby ci to zostawiać.
Mam dużo miejsca.
Aż nadto.
Dość na kolejne dziecko, gdy nadejdzie czas.
Ale Mirabella jest taka absorbująca.
Trudno to sobie wyobrazić, ale podobno z dwójką jest łatwiej.
Przynajmniej tak mówią.
David już by chciał.
A ty kiedy?
Co kiedy?
Dzieci.
Chcesz być mamą?
Jesteś walnięta. Bez urazy, ale pogięło cię.
Mnie?
Ale że jak „walnięta”?
W jaki sposób?
Nie wiem, może to te grzybki, które wcinasz.
Grateful Dead? To jakiś chory szajs.
Tak.
Racja.
Wiesz...
To nie do końca tak.
Niektórzy tak o mnie myśleli.
Ale prawda była zupełnie inna.
Tylko się zgrywam. To przez zioło. Zapomnij o tym.
Nie planuję mieć dzieci.
W porządku. Przyzwyczaiłam się już.
Ludzie mają obraz mnie nagiej w błocie,
jak na jakimś Woodstocku, ale prawda jest taka,
że to ludzie, którym zależy na sobie nawzajem.
To tyle.
Wszystkich łączy miłość do muzyki.
Przy niej nawiązują więzi, odnajdują wspólny język i troskę.
Oni nie znaleźli tego nigdzie indziej,
nie otrzymali tego i musieli to odszukać sami.
Nie mówię o wszystkich.
Powinnam chyba pospacerować.
Zrobię zakupy.
Chcesz coś konkretnego?
Nie, dzięki.
Dobra. To do zobaczenia.
Tak.
Do zobaczenia.
Dostałam numer od doktora Sandersa.
Chciałam zapytać o wizytę domową.
Mój ojciec jest bardzo chory.
On umiera.
Dziękuję.
Chce podpisać oświadczenie,
ale nie da rady przyjechać.
Jest świadomy.
Nie cały czas. Mamy hospicjum domowe.
- Czy doktor mógłby... - Katie?
Dziwnie oddycha. Coś się dzieje.
Tato?
- Rachel, chodź. - Tato, słyszysz...
- Coś nie tak z jego oddechem. - Tato?
Nie ma... Nie reaguje.
Musimy wezwać karetkę.
- Nie. - Tak trzeba.
- Nie. Zadzwonię do Angela. - Dobra.
Nic mu nie jest.
Już dobrze.
Ja pierdolę.
Co za obłęd.
Myślałam...
- Tak. - Masakra.
Skurczybyk jest silny. Nie można go z góry skreślać.
- Świętujesz? - Żebyś wiedziała.
Nie sądziłam, że tym winem będę celebrować życie.
Naleję ci.
Tylko trochę. Angel niedługo tu będzie.
Nie powinnyśmy świętować przy nim.
To może źle wyglądać.
Angel.
Raczej Anioł Śmierci.
Wypij.
Zdrowie taty.
Zrozumiałaś ostatnio słowa Angela?
Nie dzwonić do nikogo, póki nie umrze na dobre.
Odczekać po zatrzymaniu oddechu.
Upewnię się, że wszystko z nim w porządku.
Anioł Śmierci przychodzi i go zabiera.
Idź.
Wchodzi pod kosz i oddaje rzut prawą ręką.
To zagranie...
Przestań tak robić.
Muszę, obstawiłam oba mecze.
Oglądaj tylko jeden. To przełączanie jest wkurwiające.
Wybierz ten ważniejszy.
Nie ogarniam, co się w nich dzieje.
Przełączasz w tę i we w tę.
Zgoda?
- ...dobra robota Nigela Hayesa. - Dziękuję.
Możesz odzyskać piłkę, jeśli naprawdę się poświęcisz.
Gasser to robi.
Musimy palić na zewnątrz.
...dla drużyny przeciwnej.
Taka była prośba.
Oglądamy mecz.
Nie warto.
Żaden problem. To moja praca.
Dobrze, że byłem dość blisko, by szybko dotrzeć.
Po 30 minutach byłbym już na Queens.
Cieszymy się, że wciąż jest z nami,
ale odgłos, jaki wydawał, gdy tak ciężko oddychał...
Martwimy się, że tata cierpi.
Mirabella już się tym zajmuje.
Tolerancja na kroplówkę rośnie, narasta też ból.
Sugeruję zwiększenie dawki morfiny.
Musimy znaleźć tę cienką granicę.
Tyle, by pomóc, ale nie zabić.
Mirabella to określi i da znać.
Rozumiesz, o co mi chodziło?
Wezwałybyśmy karetkę, gdyby dalej tak oddychał.
On cierpiał. Nie wiemy, jak reagować.
Rozumiem. Uwierzcie mi, że nikt nie chce stanu zawieszenia.
Wszyscy liczymy, że przejdzie przez to spokojnie.
Mirabella pomoże.
Powie nam, jaką dawkę można podać.
A jeśli znów będzie cierpiał i podamy zbyt dużą dawkę?
Nie można robić tego celowo. To morderstwo w tym mieście.
I w większości kraju.
Nawet jeśli pacjent o to prosi.
Może się tak stać jedynie przez pomyłkę,
niecelowe działanie.
Choćby niewłaściwe odmierzenie dawki.
Czasem zbyt duża dawka bywa śmiertelna.
Błędy się zdarzają, a wypadki są czymś naturalnym.
Przykro mi, że cierpiał.
Rozumiem, że okropnie było na to patrzeć.
Ale on jest z wami, a nie w szpitalu.
Trzeba mieć nadzieję, że dalej będzie już spokojnie.
Cholerny Anioł Śmierci.
A nie mówiłam?
Próbuje nam pomóc. To ty zapytałaś.
Bez wątpienia. Doceniam to.
Ale nie przedawkuję tacie leku zgodnie z sugestią Angela.
Nie chcę tylko, by cierpiał.
Zróbmy obiad, dopóki jest pielęgniarka.
Nie chcesz o tym mówić. Rozumiem.
Wina? Zostało na dwa kieliszki.
- Mamy jeszcze jedną... - Nie.
Rachel?
Tak? Jest jakiś problem?
To ty mi powiedz.
Nie zaczynaj. Palimy na zewnątrz, jak prosiłaś.
Teraz będziemy w moim pokoju.
Nie sądzisz, że to trochę dziwne?
Przyprowadzasz kogoś do domu w takim momencie?
Obca osoba w domu, gdy tata może zaraz umrzeć?
Benjy nie jest przypadkową osobą. Spotykamy się od dawna.
Nie znasz go, ale to nie czyni go obcym.
Tato go lubi. To się liczy.
Dobra.
Powinnaś jej trochę odpuścić.
Wszyscy to robią.
To było przerażające. Byłam pewna, że odchodzi.
Zaczął rzęzić, a jego twarz...
Obym pozbyła się tego z pamięci.
Tak, zwiększyli dawkę. Teraz śpi.
Nie wiem, czy będzie z nim kontakt.
Trzymam się. Przynajmniej wkrótce będę w domu.
W porządku.
Katie pije od kilku godzin, a między nią i Rachel jest...
Jakoś sobie radzimy.
Wszystko gra.
Co za historia. Trzeci rozgrywający broni mistrzostwa.
Co?
Nie chcę się użerać z twoim śpiącym zadkiem.
- Dość mam zmartwień. - Spoko. Nie zasnę.
- Nie każ mi iść do tych suk. - To moje siostry.
Tylko ja mogę nazywać je sukami.
Jasne.
Siostry każą ci palić na zewnątrz. To twój dom!
- Nie róbmy scen. - Dobra!
Mów ciszej.
Wiesz, że to pierdolenie, prawda?
Nie musisz tańczyć, jak zagrają.
To ty przez cały czas opiekowałaś się ojcem w tym domu.
Nagle to ich miejsce? Pomagały ci?
- Wypierdalać! - Przestań.
Bądź ciszej. Wrzeszczysz.
Mówię tylko, że...
Gdzie ona mieszka?
Na Brooklynie?
Jak często tu bywa?
Najwyżej raz w miesiącu.
Albo rzadziej.
To jest pojebane.
Wiesz, że trzeba jej to wytknąć.
A ta druga? Buja gdzieś w obłokach.
- Jasne. - W tym jednym jestem dobry.
Doskonale wiem, kiedy ktoś bredzi od rzeczy.
Ty na pewno nie.
Nic z tych rzeczy.
Mogą zgrywać ogarnięte i kumate,
ale to nieprawda.
Jasne?
Rozumiesz?
Rozumiem.
„Po odejściu ze Straży Przybrzeżnej Vincent wieczorowo studiował biznes.
Tam zakochał się w siedzącej za nim zielonookiej dziewczynie.
Vincent i Margaret wzięli ślub w 1978 roku
i mieli dwie ukochane córki.
Margaret przegrała długą walkę z rakiem piersi w 1994 roku.
Vincent zawsze był u jej boku.
Trzy lata później...
Vincent poślubił Sarah Brodsky,
której córkę wychował jak własną.
Sarah również zmarła przed Vincentem po własnej walce...
Starczy jedzenia dla was obojga,
gdybyście chcieli dołączyć.
Dzięki.
Miło było cię poznać.
Już się poznaliśmy.
Nie tak dawno.
Kilka miesięcy temu.
- Pamiętasz? - Nie jestem pewna.
Nie pamiętam.
To była twoja ostatnia wizyta.
Nie jestem pewny. Minęło sporo czasu, prawda?
Byliśmy w tym pomieszczeniu.
Oglądaliśmy z Vinniem mecz.
Bucks z Bullsami.
Oglądaliśmy razem wiele meczów.
- To miłe. - No pewnie.
Sprawiał, że czułem się tu jak w domu.
Cieszyłem się na spotkania z nim.
Czasem tylko siedzieliśmy i oglądaliśmy w ciszy.
Tak po prostu.
Innym razem rozmawialiśmy.
O bzdurach.
O życiu.
Nic nadzwyczajnego.
Starsi ludzie już tacy są.
Nie ze wszystkimi,
ale zwykle umiem się z nimi dogadać.
Mają w sobie taką mądrość.
Czasem tak jest.
Od początku w nim to polubiłem.
Od pierwszego spotkania
rozumieliśmy się bez zbędnych słów.
Bo jesteśmy podobni.
Chyba mieliście dobry kontakt.
Miło słyszeć.
Potrafię też rozgryźć ludzi.
Nie muszą nic mówić.
Poznaję się na nich.
W większości.
To proste, gdy ktoś na mnie patrzy, a tak naprawdę...
nie zauważa mnie.
Chyba nie nadążam.
Jeśli nie chcecie dołączyć, możecie się po prostu poczęstować.
Zabierz dwa talerze ze sobą.
Widzisz?
Rozumiem, co robisz.
Może to oczywiste,
ale wszystko wiem, zanim jeszcze się odezwiecie.
Chyba nie zrozumiałeś.
Gówno prawda.
Wszystko dobrze rozumiem.
Doskonale.
Nawet oferując jedzenie, pokazujesz dominację.
Pomyślałaś?
Siedziałem przy tym stole częściej niż wy przez lata.
To nasz ojciec.
Tak, ale kto tu stale był?
Ona nie zawalczy o swoje.
Rachel doskonale sobie radzi,
uwielbiam to w niej, ale ona się nie postawi.
Nie wam. Kim...
Rozumiemy. Dzięki. Już wystarczy.
Nie rozumiecie.
Zachowujecie się, jakbyście tu były przez cały ten czas.
Kto zaprowadzał staruszka do łazienki?
Kto...
Kto dzielił tabletki
do pojemniczka z przegródkami,
tak jak kiedyś moja mama,
gdy jej ojciec był u schyłku życia?
Zawołam ją. Pora, żebyś zszedł nam z oczu.
Stąd można poczuć, co piłeś.
Biedaczka go karmiła.
Gdy chciał już tylko jabłka,
kto je kroił i go karmił?
Gówno rozumiecie.
Rachel, zabierz swojego nachlanego chłopaka, czy kim on jest.
On musi stąd wypieprzać.
Chodź, Benjy. Spadamy stąd.
Chcę się pożegnać z Vincentem. W porządku?
Oczywiście.
Wejdziesz ze mną?
Zostanę tutaj.
O rany.
Bardzo dziękujemy.
Tych kilka godzin dziennie jest dla nas dużym wsparciem.
Możemy opuścić jego pokój.
Odetchnąć przez chwilę.
To wszystko potrafi przytłoczyć.
Przepraszam za tamto.
Stresowa sytuacja. Pewnie widziałaś już wszystko.
Żaden problem.
Jutro o 17.00?
Chyba że coś się wydarzy.
Zadzwonię.
Mam przeczucie... Sama nie wiem.
Zobaczymy jutro, ale kto wie, jak długo jeszcze.
Kiepsko z nim.
Przepraszam. Wiem, że musisz iść.
Dziękuję za dziś.
Do jutra, z pewnością.
...na butach swych
Wiedziałem wnet Że lubi bluesa styl
I szkarłatne begonie
W swe loki wplata
Bo jest wyjątkowa Jak wspomnienie lata
Rachel?
- Mogę coś powiedzieć? - Nie chcę.
- Ja nie... - Nie interesuje mnie to.
- Próbuję powiedzieć... - Posłuchaj mnie.
Nie mamy sobie nic do powiedzenia.
Rób tutaj, co musisz. Potem koniec.
Po prostu nie wchodźmy sobie w drogę.
Ani to praktyczne, ani słuszne.
Tu nie chodzi o ciebie.
Ani o ciebie. Tylko o naszego ojca.
- To zabawne. - Czemu?
Nazywasz go „naszym ojcem”, tylko gdy czegoś ode mnie chcesz.
Zwykle mówisz „mój ojciec”.
- Nie bądź śmieszna. - Co się dzieje?
Próbuję ją przeprosić, ale jak widzisz...
W dupie mam twoje przeprosiny.
Nieźle.
Trzaskasz drzwiami, gdy on umiera?
Jesteś rozpieszczoną suką!
Co ty wyprawiasz?
- Czekaj! - Co ty robisz?
Nie!
Nie masz pojęcia! Rozjebię cię!
- Ty mnie? - Tak!
Jesteś zwykłym śmieciem! Pijawka i gołodupiec...
Christina, musisz stąd zabrać tę sukę!
- Śmiało! - Dość!
Przestańcie!
Nienawidzę was! Wy głupie cipy!
Pieprzone gówniary!
Dokąd ty idziesz?
Cześć.
Wyszłam się spakować. Z tatą dobrze.
- Spakować? - Wrócę na jakiś czas do domu.
- Jest późno. - Lepiej, żebym wyjechała.
Jeśli coś się zmieni, daj znać i wrócę.
Zmieni się. Wiesz o tym.
Christina, nie wiem, czego ode mnie chcesz.
Wszystkie trzy mamy ze sobą problem.
Nie sądziłam, że my też.
Ona mieszka tutaj, ty daleko.
To ja powinnam wyjechać.
On umrze, ciebie tu nie będzie i nigdy mi nie wybaczysz.
Nie chcę, żebyś wyjeżdżała.
Wymyślmy coś we trójkę.
Sposób, żeby się dogadać. Przynajmniej chwilowo.
Myślałam, że się dogadujemy.
A tu niespodzianka.
Katie, byłam wściekła.
Wkurzyłam się.
Pozwól mi wyrażać emocje.
Wystraszyłam się.
Usiądźmy.
Cała nasza trójka.
Zostawimy otwarte drzwi.
Będziemy wszystko słyszeć.
Nie wiem.
Na pewno wtedy umrze.
Nie sądzę.
Zwłaszcza gdy usłyszy, że ze sobą rozmawiamy.
Nie przyjdzie.
- Cześć. - Cześć.
Katie pracuje nad nekrologiem taty.
Okej.
Czytała mi go wcześniej,
ale gdy tego słuchałam,
pomyślałam, że mamy zupełnie inne spostrzeżenia,
kim jest i kim był dla każdej z nas.
Wychował nas wszystkie, ale w różnych czasach.
Miałyśmy inne życie, choć w tym samym domu.
Wyniosłyście się, nim byłam nastolatką, więc to zrozumiałe, że się różnimy.
Przepraszam za moje słowa.
Nie nienawidzę was.
Nie mam was za głupie cipy.
Byłam wściekła.
Bałam się.
Nie chciałam czegoś takiego.
Przepraszam.
Co za różnica.
Nie w tym problem.
Wszystko w porządku.
Nie musiałaś tego robić, ale przyjmuję przeprosiny.
Wszystko gra. Przeprosiny przyjęte.
Wybacz, że dostałaś się między nas.
Zatem...
Chciałam cię przeprosić, zanim się zagotowałyśmy.
Za co?
Krytykowałam cię za jabłka.
Nie wiedziałam, że są dla taty.
I to wszystko zmienia?
Dzięki jabłkom znasz całą prawdę?
To była jedna z rzeczy, co do których się myliłam.
Coś jeszcze?
Pewnie.
Od początku rozumiałam, że jestem u ciebie.
Gówno prawda. To też twój dom. Wszystkie to wiemy...
Ty tu mieszkasz. Masz umowę najmu.
Drugi raz o tym wspominasz. O co ci chodzi?
Ty też mówiłaś o tym na dworze.
W czym rzecz?
Stwierdzamy fakt, że mieszkanie będzie twoje.
Myślisz, że mi na tym zależy?
Przepraszam.
Trochę ciszej. Musimy słyszeć, co się dzieje.
Nie sugerujemy nic innego
niż to, co jest oczywiste.
Oczywiste?
Wiemy, że ci zależy na tacie.
Ale to mieszkanie to perełka.
Bądźmy szczere.
Tak niski czynsz nie jest osiągalny w tym mieście.
To dobrze.
- Cieszę się, że je masz. - Jebać to.
Nie chcę go.
Co teraz?
Nie żartuj. Chcesz się wynieść?
Wtedy już nic nie będzie nas łączyło.
To bez sensu.
Christina, umiesz to wyjaśnić?
- Chyba nie. - Udajesz głupią.
Pierdol się!
- Jasne. - Przestańcie.
Wszystko dobrze.
Moim zdaniem
Rachel chce wiedzieć,
co nas połączy po jego śmierci.
Nie nas.
Sytuacja między wami jest jasna.
Rozumiem cię, Christina.
Mieszkasz tysiące kilometrów stąd.
Masz dziecko.
Pewnie wyskoczą z ciebie kolejne.
Masz swoje życie. To miasto to nie twoja bajka.
Chcesz kontaktu tylko z Katie?
W życiu! Ty chociaż zachowujesz się, jakby coś nas łączyło.
To właśnie chciałam powiedzieć.
Każda ma swoją historię, ale nie znamy pozostałych.
Tylko nam się wydaje.
Ale może po prostu...
Zanim wyskoczy ze mnie więcej dzieci, co jest obrzydliwe...
- Taka prawda. - Nic wtedy nie wyskakuje.
Ja tak to widzę.
Zanim zdecyduję o powiększeniu rodziny,
jeśli to się wydarzy,
muszę jeszcze coś zrobić.
Co takiego?
Co ty jeszcze musisz zrobić?
Masz idealne życie.
Wszyscy to wiedzą. Informujesz o tym cały świat.
Myślisz, że to chcę przekazać, gdy pokazuję wam zdjęcia Mirabelli
i opowiadam o swoim życiu?
Katie?
Tak to odbierasz?
Cholera.
Jasna cholera.
W ogóle nie o to mi chodziło...
Przepraszam...
Nie chciałam cię w żaden sposób skrzywdzić.
Myślałam, że to oczywiste.
Nigdy się nie skarżysz.
Żadnego: „Mirabella nie chce jeść warzyw”.
To tylko moje przemyślenia.
Zapomnij o tym.
Co musisz zrobić przed urodzeniem kolejnych dzieci?
Chciałam zbudować z tobą relację.
To urocze.
Naprawdę.
Myślałam, że już mamy relację.
- Taką prawdziwą. - Jest jak jest.
Słuchaj...
Zapomnijmy o tym.
Różnimy się od siebie.
Was przynajmniej łączą więzy krwi.
Macie jedną matkę.
- I ojca. - No raczej.
Wiem to.
Ale jest to też mój tata.
Jest mój, podobnie jak wasz.
- Miałaś też innego ojca. - Nawet go nie znałam.
Zmarł, gdy miałam cztery lata.
Ale to nadal ojciec. Wtedy Vincent był nasz.
No właśnie.
W tym rzecz.
Nie miałam ojca
przed nim.
Jasne?
Którego słowa nie rozumiesz?
Jest dla mnie tatą.
Więc mój tato jest w tamtym pokoju,
w naszym domu,
gdzie leży i umiera.
Wiesz?
To mój tato.
Mój tato, jasne?
Nie mówię, że nie. Tylko...
Nie skarżę się, ale to nie znaczy, że nie mam problemów.
Byłam tu dla niego,
nie dla durnego miejsca.
Rany boskie.
Chyba znalazłam lekarza, który przyjedzie do oświadczenia.
To dobrze.
- Przepraszam, rozciągasz się. - Już kończę.
- Chcesz kawy? - Jasne.
Musimy sprawić, żeby tata był przytomny przy lekarzu.
To może być trudne.
Nie odezwał się do mnie w nocy.
Kilka razy mamrotał, ale nie zrozumiałam.
Do mnie też. A gdybym dała mu kawy?
Może nie.
Musi tylko raz odzyskać przytomność.
Ma w sobie siłę.
Dobra kawa. Dziękuję.
Przepraszam za tamto. Zagotowałam się.
Ja też.
Coś sobie uświadomiłam po naszej rozmowie.
To głupie.
Powinnam być tego świadoma od lat.
Jej mama umarła, nasza też.
To nas właśnie łączy poza tatą.
Nigdy z nią tego nie przegadałyśmy.
Byłaś młoda.
Wszystkie byłyśmy.
Pewnie zbyt młode, żeby pomówić o tym poważnie.
Lekarz przyjechał.
Możesz..., gdy ja...?
Mogę poczęstować kawą.
Mamy też wodę i sok.
Tata jest tutaj.
Pielęgniarka będzie o 15, ale może go podniesiemy.
Jak się masz, tato?
Jestem Christina. To nasz ojciec.
Pociągnij dźwignię...
Naciśnij tam, to go posadzimy.
Właśnie odpoczywał. Powiedział kilka słów.
- I już. - Tak lepiej, tato?
- Świetnie. - Tak.
Chyba po prostu...
Szkoda, że go pan nie widział.
Kilka miesięcy temu był w pełni sił.
Nie było się czym przejmować.
Sprawdził tylko tętno.
Wziął 550 $, wszedł i wyszedł, dziesięć minut.
Taki to pożyje. Ale przynajmniej załatwione.
Powiedz jej, że musi. To nie podlega dyskusji.
Nie mogę być wiecznie tą złą.
Wredną matką.
Mam tu dość problemów.
Nie rozumiem tego.
To niesprawiedliwe, że wszyscy mnie tak odbierają.
Nie jestem taka. Nie dostaję szansy, by to udowodnić.
Mało ważne.
Dobra.
Niech Tracey robi, co chce. Nie mam na to wpływu.
Pogadamy później.
Co za grzeczny piesek.
Duży z ciebie kawaler.
Zaślinisz całą okolicę, kawalerze.
O rany.
To dobry piesek, prawda?
Na pewno je za dwóch.
Siema.
Tak jest. Zgadza się.
Musicie otwierać wcześniej. Dziesiąta to chora godzina.
Dlatego ta dzielnica schodzi na psy.
Musiałabym otworzyć całodobowy sklep z towarem.
„Bierz towar i spierdalaj”.
Pieprzona dystrybucja.
Dzięki, stary.
Nie zrobię wam konkurencji, bez obaw.
Dzień dobry.
Witam.
Co słychać?
Nie narzekam.
To dobrze.
Zajrzałem do waszego ojca.
Udało się wam podpisać oświadczenie.
Tak. Rano przyjechał lekarz.
Nie było problemu? Wiedział, jak sprawa wygląda?
Tak.
To niespodzianka. Ale dobrze.
Właśnie zacząłem coś mówić twoim siostrom.
Wiem, że to niełatwe,
ale bardzo się zdziwię, jeśli jeszcze odzyska przytomność.
Na szczęście wydaje się spokojny.
Gdy nadejdzie jego czas,
Mirabella i ja przyjedziemy jak najszybciej
i zrobimy, co tylko damy radę.
Ale są pewne rzeczy, którymi nie możemy się zająć.
Gdy stwierdzicie, że odszedł, spróbujcie zanotować godzinę.
Oczywiście nie co do sekundy. W pełni to rozumiemy.
Wytypujcie jakąś minutę, gdy będziecie w stanie.
Możecie ustalić, kto za co odpowiada,
kto będzie dzwonił, kto dokumentował.
Jesteście sobie potrzebne.
Dobrze, że jesteście we trzy.
Sugerujesz, że to już.
To ten czas.
Koniec.
To nie miało być wczoraj?
Bez urazy, ale wiemy, że umiera. Rozumiemy to.
Nie wiesz kiedy,
a potem przychodzisz i codziennie mówisz, że to już.
Nie chcę mówić w ich imieniu,
ale mnie to męczy.
Miałyśmy mnóstwo czasu, żeby się pożegnać.
Mówił o tym wczoraj.
- I dzisiaj. - Tak.
Wybaczcie, że wprowadziłem niepokój. To nie było moją intencją.
Po prostu jego czas dobiega końca.
- Dlatego tu jestem. - Wiemy.
Świetnie się spisujesz. Naprawdę doceniamy.
To była długa noc.
Nic nie poradzę.
Jest tu codziennie i powtarza, że tata umrze.
Już i tak jest źle, a on dramatyzuje.
Masz rację.
„Dzień dobry. Wasz ojciec umrze.
Mogę napić się kawy?”
Co z wami?
Wybacz. Powinnam była trzymać gębę na kłódkę.
Wcale nie. Powinien to trochę podrasować.
Powiedzieć, że tata zacznie żonglować. Sprawdzić, czy słuchamy.
Żonglować?
Coś pierwszego lepszego.
Ale czemu? Tata nie umie żonglować.
Znał trik ze znikającą monetą.
Właśnie!
Na przykład.
Wiem.
„Wasz tata planuje sztuczkę ze znikającą monetą”.
Podoba mi się. To ma sens.
Jesteś spalona. Ale fakt.
Wejdziesz do niego?
Nie zmuszam, ale jeśli chcesz tam być z nami
albo bez nas, to powiedz.
W każdym razie ja idę.
Zawołam w razie czego.
Gdyby moneta zaczęła znikać.
Nie zamierzam zerwać relacji po jego odejściu.
- O jakich relacjach mówisz? - A jakich oczekujesz?
Odbierasz telefon.
Tracey!
...jest skuteczne. Bennett powstrzymuje Hunta.
Tak to się kończy.
Benett przejmuje piłkę.
Nieważne, że byłaś na lunchu.
...niezwykle silny zawodnik...
Tracey?
Takich defensorów lubię.
Bez problemu podchodzi wyżej i przerywa akcję.
Nie mogę.
- Coś ci powiem. - Tracey?
W pewnym momencie meczu musi...
Posłuchaj mnie.
Przestań i mnie wysłuchaj.
Nie rób tego.
Proszę cię, żebyś...
Tracey!
- Nie zjesz połowy? - Nie jestem głodna.
To dziwne, ale tak się nakleja.
Może być.
Na pewno nic nie chcesz?
- Ja bym tu stale jadła. - Serio?
Chcesz przerwy? Pobędę z nim.
Nie trzeba. A tobie na tym zależy?
Możemy pójść razem. Tylko mu czytam.
Nie. Mam tu co robić.
Dokąd poszła Rachel?
Christina?
Tutaj.
- Tu jesteś. - Tak.
Biorę oddech. Co jest?
Nie przeszkadzaj sobie. Wszystko gra.
- Umarł? - Nie!
Zadzwoniłybyśmy do ciebie.
Sama nie wiem.
Dziwnie, że tu siedzisz.
- Katie coś ugotowała. - Spoko.
Dziwna atmosfera.
Chciałam odetchnąć przed powrotem do taty.
Wporzo.
Jasne.
Muszę sprawdzić wyniki. Mam 16 spotkań na kuponie.
W życiu nie wejdzie,
ale kto wie.
Wszystko gra?
Nic mi nie jest.
Dobra.
Masz. Napij się.
Dziękuję.
Spoczko.
Cześć, tato.
Kurs na Clippersów – 2,25,
Bills – 1,5,
Titans – 1,69,
Vikings – 1,11,
Mets – 1,87,
a Eagles – 1,45.
Więc...
z 20 dolców robi się ponad 724.
Mega, co?
Dobra.
Miło widzieć. Zapraszam.
Jak tam ojciec?
Wciąż jest z nami. Trzyma się.
Masz ochotę na zupę?
Może chociaż kawa?
Dobrze.
W razie czego nagotowałam jak dla wojska.
Idziesz się wykąpać? Z kaczuszką? Z kim jeszcze?
Piana?
Jaki dobry tatuś.
Pochlap też trochę dla mamusi.
Jesteś zajęty.
Nic. Wszystko gra.
Tylko się za wami stęskniłam.
Jasne. Dzięki.
Usiądź wygodnie.
Bądź świadoma swojej pozycji.
Pamiętaj, że podstawa medytacji
to siedzieć i mieć tego świadomość.
Pozostałe aspekty...
Jak się masz, Rachel?
W porząsiu.
Co u taty?
Trzyma się.
Wciąż tam jest.
To dobrze.
Tak.
Wiesz, co powinienem ci powiedzieć.
O paleniu tutaj.
Umówmy się, że to powiedziałem.
Jasne.
Dzięki.
Ile razy dziennie to robisz?
Kiedy tylko mogę.
Zwykle nie mam czasu, ale to pomaga.
Przyłączysz się?
Dzięki.
Może jak dzieci podrosną, wyprowadzą się.
Męczę się z tym tekstem.
Powinnaś zapytać Rachel.
Myślisz?
Jesteś zajęta?
Pracuję nad nekrologiem. Może byś mi pomogła?
Nie znam się na takich rzeczach.
Ja też nie.
„Vincent był dumny z pracy w Departamencie Administracyjnym.
Po 32 latach odszedł na emeryturę ku żalowi współpracowników.
Będziemy go pamiętać za oddanie rodzinie i przyjaciołom,
jego gościnność, subtelny dowcip
i niezłomną miłość do Jetsów”.
To wszystko?
Na razie tak.
Wiem, że to takie bez wyrazu,
ale nie umiem podsumować jego życia w kilku słowach.
Na razie dobrze to wygląda.
Nie wiem, kto to czyta.
Albo kogoś znałaś, albo nie.
To się raczej pisze ku pamięci.
„Ta osoba istniała, gdybyście chcieli wiedzieć”.
Mogę postawić hajs,
że napiszesz cokolwiek i nikt nie zauważy.
Poślubił dwie wariatki
i wychował trzy kolejne.
Dzięki.
Poważnie, tak?
Vincent...
kocha Jetsów.
Mam.
Uwielbia się śmiać z głupot.
Lubi stare filmy,
słucha płyt.
Czasem...
dzwoni do radia
i wdaje się w kłótnie.
Wścieka się i wydziera,
a potem zapomina dlaczego.
Ma w dupie wiele rzeczy,
których nie powinien.
„Ma w dupie wiele rzeczy, których nie powinien”.
To prawda.
- Mówię czystą prawdę. - Wiem.
To ciekawsze od mojego tekstu.
Ale w sumie to też lista.
Próbowałam.
Pewnego dnia, gdy Sarah zmarła,
Katie, byłaś w koledżu albo na wakacjach,
ale nie było cię w mieście, a ty, Rachel, sypiałaś poza domem,
więc często zostawaliśmy z tatą sami.
Radziłam sobie z nauką,
a on wciąż był w żałobie,
ale czasem po kolacji oglądaliśmy razem telewizję.
Nadal często o tym myślę.
Było spokojnie.
Pewnego wieczoru wnerwił się na coś w telewizji.
Nie wiem, co to było, ale na pewno ktoś umarł,
a on chciał mi wyjaśnić,
że śmierć, którą widzimy w filmie,
nie ma związku z prawdziwym życiem,
że książki i filmy
ukazują śmierć niewłaściwie.
Że oddanie tego obrazem czy słowem
to błędna koncepcja.
Wielkie kłamstwo. Tak jak to, co oglądaliśmy...
Doskonale to pamiętam.
„Jedynym sposobem na podsumowanie czyjegoś życia,
na spojrzenie na nie z perspektywy,
czego ktoś dokonał, kim był, jak kochał i...”
- Coś się stało? - Nie. Śpi.
Pora na mnie.
Pojebana akcja.
Myślałam, że coś się stało.
Ja też.
Obłęd.
Omal nie padłyśmy z przerażenia. Tak się nie robi.
Odprowadzę ją.
Zaczekaj chwilę.
Nie zostawiaj nas tak. Miałaś...
Co tata powiedział o śmierci?
Racja.
Stwierdził, że tak naprawdę śmierć można jedynie odczuwać
przez nieobecność.
Cała reszta to fantazja.
Więc właściwie
nic nie pisz.
Chyba miał na myśli,
że dowiemy się, kim był, dopiero po jego śmierci.
Ale chyba znam ludzi dobrze jeszcze za życia.
Tak.
Powiedzmy. Wiemy, kim są teraz.
Słuchaj...
To nie moja sprawa, ale...
słyszałam twoje spiny z Tracey, a przecież rozumiesz,
jak to jest być nastolatką.
Wiesz to.
Tatko chyba postrzegał temat
tak całościowo.
Od początku do końca.
Różne okresy, w których jesteśmy różnymi ludźmi.
Cały ten czas.
Tak.
Łatwo zapomnieć przy Tracey.
Wydaje się, że zawsze taka będzie.
Nie.
Potem nadal będzie zepsuta, ale już w inny sposób.
Zgrywam się.
Wiem.
Przepraszam, że rzadko ci pomagałam.
Miałaś ciężko.
W porządku.
Lubiłam to.
Ale dzięki.
Mam nadzieję, że tu zostaniesz.
Czemu?
Chcę zachować to mieszkanie w rodzinie.
Wejdziemy tam teraz razem?
Chodźmy.
- Zobacz, kto tu jest. - Twoje córeczki.
Cześć.
Tato, to ja.
W górę.
Co mówisz, tato?
Nie rozumiem. Mam cię przestawić?
Powtórzysz?
Chyba chce usiąść.
Naprawdę?
Tato?
- Uważaj na obraz! - Okej.
- Boże. - Dziewczyny.
- To dobry pomysł? - Powoli.
Tylko ostrożnie.
- Uwaga na stopy. - Za mną.
- Ostrożnie. - Super, tato.
- Prosto. - Tak jest.
Dobrze.
No dobra.
Chyba chce usiąść w fotelu.
To rozsądne? A jeśli będzie trzeba go szybko przewieźć?
Dokąd?
- Dobra. - W porządku.
- Tutaj. - Tak, zabierz krzesło.
Dobra, mam.
Przywieź tu monitor.
Zaczekaj.
Pomogę ci z nogami, tato.
- Zablokuj. - Z obu stron.
Masz?
- Raz, dwa, trzy. - Do góry.
Dobrze.
Podłączę to z tyłu.
I już.
Dziękuję.
Uwaga.
- Masz? - Tak.
Podłączone.
Tlen już leci.
Cześć!
- Co robimy? - Nie powinien jeść.
Posiedzimy razem. Możemy obejrzeć film albo mecz.
Tato...
Wtopiliśmy już kupon, ale możemy popatrzeć na Billsów.
Chcesz?
- Odwróć się. - Jasne.
To było okropne.
Nasz tatuś.
Proszę was...
- Ten dźwięk jest... - Ale tato...
Czekaj.
Nie możesz!
- Nie. - Zostaw...
Pozwól mi.
Wciąż jeszcze
mam w sobie siłę.
Nie patrzcie tak na mnie.
Dość już się należałem.
Dzięki za starania, ale...
nie.
Rachel to twoja siostra.
Moja córka.
Nie wychowałam jej jak własnej.
Jest moja.
Gdyby krew miała znaczenie,
miałaby zupełnie innego ojca.
Takiego jak ja miałem.
Mój ojciec był cholernym dupkiem.
Wiecie o tym.
Byliśmy spokrewnieni,
ale to nie był ojciec.
Nie masz pojęcia,
jak Rachel na tobie zależy,
ile dla niej znaczysz.
Gdy wyjechałaś do koledżu,
nigdy nie widziałem jej tak smutnej.
Może tylko, gdy jej mama zachorowała i odeszła.
Czekałem na dzień,
gdy zrozumiecie, dlaczego się tak sprzeczacie.
Jak podobne jesteście.
Wierzę, że po mojej śmierci
zdołacie poprawić relacje między waszą trójką.
Moje odejście jeszcze bardziej was połączy.
Wiem to.
Christina.
Christina...
Zasługiwałaś na więcej.
Słyszałem, co mówiłaś o wspólnym oglądaniu filmów.
To był jedyny czas, jaki ci poświęciłem.
Od innych też nie dostałaś wiele.
Nawet nie wiesz, jak mi przykro.
Ty po prostu...
Odkąd zaczęłaś chodzić,
nikogo nie potrzebowałaś.
Radziłaś sobie sama.
Nawet po śmierci mamy wyglądałaś dobrze.
Powinienem był się domyślić, że to niemożliwe,
że cierpiałaś tak samo,
jednak ból przesłonił mi oczy.
A potem znów się zakochałem i...
Twojej córce niczego nie zabraknie.
Widzę twoją miłość do niej, do Davida,
do kolejnego dziecka, jeśli się na nie zdecydujecie.
Dziękuję ci za to.
Dziękuję, że radzisz sobie lepiej ode mnie,
że robisz więcej.
Cholera, kocham to miasto.
Zachwyca mnie.
Jak karaluchy i chwasty, jakoś wciąż sobie radzimy.
Będzie mi brakować duchów przeszłości
i wspomnień na każdym kroku.
Sam wkrótce będę wspomnieniem.
Miałem jedną wielką miłość poza waszymi mamami.
Byłem wtedy bardzo młody, startowałem do Straży Przybrzeżnej.
Miała na imię Bliss.
W Irlandii nie jest to rzadkością,
a ona była Irlandką.
Z Queens.
I tak jak wy,
jak wasze mamy,
radziła sobie w życiu.
Nigdy przedtem nie znałem takiej kobiety jak Bliss.
Interesowało ją więcej rzeczy
niż kogokolwiek, kogo spotkałem wcześniej,
a może i później.
Ciekawiło ją życie,
świat i ludzie.
Upajałem się tym.
Nie miałem dość.
Chciałem patrzeć na świat jak ona.
Próbowałem to robić.
A potem wyjechałem.
Wtedy przestaliśmy do siebie pisać
i, jak to w życiu bywa, wszystko się rozpadło.
Nigdy więcej się nie spotkaliśmy ani nie wpadliśmy na siebie.
Poza jednym razem.
Szliśmy w swoich grupach. Minęliśmy się. To trwało chwilę.
Chwyciłem ją za rękę i powiedziałem: „Cześć”.
A ona: „Wciąż mnie pamiętasz?”.
Odpowiedziałem: „Oczywiście.
Odmieniłaś moje życie”.
Uśmiechnęła się.
Tylko jednego mogę żałować.
Chyba powinienem był...
Mogłem się lepiej wyrazić.
Nic mnie to nie nauczyło.
Ja...
Każdy z nas umrze z choć jednym żalem w sercu.
Ale ja...
Chcę, żebyście wiedziały o tej miłości.
Ona kompletnie mnie zmieniła.
Tato?
To ona mnie
ukształtowała.
Tatko.
- Tato? - Tatusiu.
- Ona... - Tato?
Mnie...
- Tato. - Nie.
- Tato. - Tatko.
Tato!
KONDOLENCJE
WAŻNE INFORMACJE O AKCIE ZGONU
Tata nie żyje.
Pięć kaczątek zgubiło się
Bo odpłynęło daleko hen
Mama kaczka woła Kwa, kwa, kwa, kwa
Już tylko cztery kaczątka ma
Cztery kaczątka zgubiły się
Bo odpłynęły daleko hen
Mama kaczka woła Kwa, kwa, kwa, kwa
Już tylko trzy kaczątka ma
Trzy kaczątka zgubiły się
Bo odpłynęły daleko hen
Mama kaczka woła Kwa, kwa, kwa, kwa
Już tylko dwa kaczątka ma
Dwa kaczątka zgubiły się
Bo odpłynęły daleko hen
Mama kaczka woła Kwa, kwa, kwa, kwa
Już tylko jedno kaczątko ma
Jedno kaczątko zgubiło się
Bo odpłynęło daleko hen
Mama kaczka woła Kwa, kwa, kwa, kwa
Ale kaczątek nie było już tam
Jak się masz, Rachel?
Doszły mnie słuchy.
Moje kondolencje.
Trzymasz się jakoś?
Tak.
Daję radę.
Dzięki, Victor.
Mama kaczka zgubiła się
Bo odpłynęła daleko hen
Tata kaczor woła Bip, bip, bip
Biiip!
I wszystkie wariatki znów są z nim
JEGO TRZY CÓRKI
Napisy: Maciej Dworzyński
JEGO TRZY CÓRKI