ในเดือนมกราคม ปี 1865
ก่อนการเลิกทาส
วิลเลียม เทคอมเซห์ เชอร์แมน แม่ทัพสหพันธรัฐได้พบกับ
กลุ่มรัฐมนตรีผิวดำในเซาท์แคโรไลนา
เพื่อถามว่าพวกเขาต้องการอะไร
สาธุคุณเฟรเซียร์
โฆษกตอบว่า
"วิธีที่เราจะดูแลตัวเองได้ดีที่สุดคือ
การมีที่ดินและเปิดหน้าดิน เพื่อเพาะปลูกด้วยแรงงานของเราเอง"
อดัมส์ครีก เขตคาร์เทอเรต นอร์ทแคโรไลนา
ฤดูรัก ฤดูร้อน
พ่อของฉัน ก่อนวันที่เขาจะเสีย
เขาบอกฉันว่า "เกอร์ทรูด พ่ออยู่กับลูกๆ ได้ไม่นานหรอก"
เขากล่าวว่า "และไม่ว่าลูกจะทำอะไร อย่าให้คนขาวได้ที่ดินของพ่อไปนะ"
เกอร์ทรูด รีลส์
สุขสันต์วันเกิดนะ
สุขสันต์วันเกิด
- สุขสันต์วันเกิดคุณยายที่รักของเรา - เกอร์ทรูดที่รัก
สุขสันต์วันเกิด
พฤศจิกายน 2021
ยายคะ หนูอยากจะบอกว่าพวกเรารักยาย
เราโชคดีมาก ที่ยายอยู่กับเรามา 95 ปีแล้ว
และพวกเราหวังว่า ยายจะอยู่กับเราต่อไปอีกหลายๆ ปี
ผมขอพูดแทนหลานๆ หลานๆ ทั้งหลายของยาย
ใช่แล้ว
สิ่งเดียวที่ผมบอกได้คือ เรามีชีวิตที่ดีที่สุดในเมอร์ริมอน
- ทั้งหมดเป็นเพราะคุณยาย - ใช่
อาเมน
ไม่รู้จะขอบพระทัย ต่อพระเจ้าและผู้ช่วยไถ่บาปอย่างไรดี
ที่ให้ผมเป็นคนเมอร์ริมอน จากถนนซิลเวอร์ ดอลลาร์
พวกเราไม่มีเงินมากมาย
แต่เรามีรักมากมาย เรามีคนมากมาย...
ดูคนที่มากันนี่สิ
แม่คือราชินีของเรา
เป็นทั้งแม่และพ่อ
แม่คะ แม่เป็นตัวอย่างที่แท้จริง
ที่แสดงให้เห็นว่าแม่เลี้ยงเดี่ยว ทำและเป็นอะไรได้บ้าง หากมีเป้าหมาย
ในชีวิต 95 ปี แม่ทำงานหนักมาก
เตรียมดอกไม้และผักทุกๆ วันศุกร์
ห้าโมงเย็นเป็นต้นไป คุณอยู่ในทุ่งนา
เมื่อนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันเสาร์
แม่ตื่นตอนตีสี่ เพื่อไปที่ส่วนขยายบ้านในเมืองมอร์เฮด
ฤดูรัก ฤดูร้อน
ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กน้อย
และโตขึ้นที่นี่ บนถนนซิลเวอร์ ดอลลาร์
ฉันชอบคิดถึงคืนวันเหล่านั้น...
มามี เอลลิสัน ลูกสาวของเกอร์ทรูด
เพราะมันช่างบริสุทธิ์ มันช่างวิเศษเหลือเกิน
รู้สึกเป็นอิสระ
รู้สึกมีความสุขและรู้สึกว่าได้รับความรัก
มันเป็นเหมือนหมู่บ้าน
เรามีอิสระที่จะเดินเที่ยวเล่น และเรามีแหล่งน้ำ
และการไปยังแหล่งน้ำ สำหรับฉันมันมหัศจรรย์มาก
พวกลุงๆ ของฉันชอบดื่ม และมักจะ...
มารวมตัวกัน แล้วก็มักจะพูดถึงว่า
มีนางเงือกอยู่ในน้ำ และวันดีคืนดี
ก็จะได้ยินเสียงนางเงือกร้องเพลง
แล้วก็เดินขึ้นมาและสะบัดผม
และกลับลงไปในน้ำ และพวกเราก็ชอบนั่งฟัง
เราไม่รู้ว่าลุงเลนเนิร์ดโกหก
ไม่มีนางเงือกหรืออะไรอยู่ในน้ำหรอก
แต่ตอนเป็นเด็ก เรื่องนั้นมันช่างมีมนตร์ขลัง
ฉันอาศัยอยู่ที่นิวออร์ลีนส์
และเราจะมาที่นี่ทุกหน้าร้อน
และอยู่เกือบสองสัปดาห์
รู้ตัวอีกทีก็ถึงเวลาต้องกลับนิวออร์ลีนส์
ความซึมเศร้าจะเข้ามา
คิม ดูฮอน เหลนของเกอร์ทรูด - หลานสาวของมามี
เราร้องไห้เพราะไม่อยากให้วันศุกร์มาถึง
วันที่พ่อกับแม่มารับเรากลับ
เราไม่อยากกลับไป มันเป็นความโหยหาการมีอิสระ
เราเดินเท้าเปล่าไปรอบๆ
จากบ้านป้าคนนึง ไปยังบ้านป้าอีกคน
ไปบ้านญาติๆ และถาม "วันนี้พาเราไปว่ายน้ำได้ไหม
"เพราะคุณยายไม่ให้ไป ถ้าไม่มีผู้ใหญ่ไปด้วย"
เรามีชายหาดเป็นของตัวเอง
พวกลุงๆ จะนำเรือเข้าเทียบท่า และพวกเราก็พากันวิ่งเข้าไป
ช่วยพวกเขาขนถ่ายกุ้งและปูปลา
และมันก็เป็นช่วงเวลาที่ดี
มีดนตรี เต้นรำ บาร์บีคิว คอนเสิร์ต
ไม่ก็คริสตจักรท้องถิ่น จัดคอนเสิร์ตสรรเสริญพระกิตติคุณ
และพิธีล้างบาปในน้ำ
อยู่กลางแดดกลางทราย ถูกปลากระเบนทิ่ม
และวิ่งไปเอาทรายถมตัว
พยายามจะเอาเงี่ยงพิษออก มันวิเศษมาก
มันช่างวิเศษ
ฉันไปตลาดกับยายเพื่อช่วยยาย
ยายเป็นที่นับถืออย่างมาก และมีลูกค้าอุดหนุนมากมาย
เมื่อเป็นเรื่องผลผลิต และอาหารทะเลที่ยายขาย
ว่ากันตามหลักแล้วก็นับได้ว่ายาย
เป็นผู้หญิงผิวดำที่มั่งคั่งที่สุดคนหนึ่งในชุมชน
เพราะทรัพย์สินที่มีมูลค่ามาก
มูลค่าสำหรับเราไม่ใช่ในแง่ของเงินตรา
แต่เป็นเพราะประวัติศาสตร์
และความงดงามของมัน
ฤดูรัก ฤดูร้อน ถนนเมอร์ริมอน
เราอยู่ที่สุสาน
ชาร์ลส์ ลี รีลส์ หลานชายของเกอร์ทรูด
ถัดจากโบสถ์รีลส์ โบสถ์ของครอบครัวเรา
ที่นี่แหละที่ผมเรียกว่าเป็นสุสานที่สาม
สุสานที่สาม - โบสถ์รีลส์ ฤดูรัก ฤดูร้อน
สุสานแรกอยู่ทางซ้ายมือผม ไปประมาณ 180 เมตร
สุสานที่หนึ่ง
และนั่นคือสุสาน ที่ถูกบันทึกไว้ในเอกสารเก่าแก่
ว่าเป็น "สุสานคนผิวดำที่แรก"
สุสานที่สอง มันตั้งอยู่บนที่สูง
สุสานที่สอง
หลุมศพตรงนี้ คืออีไลจาห์ รีลส์
เจ้าของที่ดินคนแรก
เขาและซัดดี แอนน์ได้ที่ดินนี้มา ในเดือนพฤศจิกายน ปี 1911
เขาเกิดในปี 1866
และนั่นอยู่ในช่วงยุคทาส
"อยากดีขึ้นก็ต้องพึ่งตัวเอง"
พวกเขาตะโกนใส่อดีตทาส
เป็นข้อเรียกร้องที่เลวทราม แต่พวกเขาก็ทำแบบนั้น
เกษตรกรผิวดำที่ถูกทอดทิ้ง
พลิกพื้นที่ชุ่มน้ำต่ำค่า ให้เป็นที่ดินซึ่งเป็นที่ต้องการ
แต่การเป็นเจ้าของที่ดินนำมาซึ่งอำนาจ
ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 กลุ่มผู้ถือลัทธิคนผิวขาวสุดโต่ง
ทำการรณรงค์เคลื่อนไหว ต่อต้านเจ้าของที่ดินผิวดำทั่วภาคใต้
นิวเบิร์น นอร์ทแคโรไลนา นิโกรต่อสู้การสูญเสียบ้านและทรัพย์สิน
คนผิวขาวไม่ยอมให้มีการซ่อมแซม ถิ่นคนผิวสีที่ถูกเผาทำลาย
ฝูงชนที่บ้าคลั่งรุมร่างโชกเลือด ของนิโกรที่ถูกม็อบประชาทัณฑ์
ม็อบทิ้งร่างเหยื่อไว้ให้ผู้คนได้เห็น
การรุมประชาทัณฑ์ชายผิวดำ ห่างจากศาลาว่าการรัฐจอร์เจีย
เพียง 120 กม. ซึ่งแสดงถึง ความไม่แยแสต่อกฎหมายโดยสิ้นเชิง
นิโกรสี่คนถูกแขวนคอ
ผู้คน 15,000 คน เห็นนิโกรถูกเผาทั้งเป็น
ถูกบังคับขับไล่ด้วยความรุนแรง และลงประชาทัณฑ์
ครอบครัวคนผิวดำออกจากที่ดิน ของพวกเขา และถูกเนรเทศขึ้นเหนือ
ในช่วงศตวรรษที่ 20
ชาวอเมริกันผิวดำ สูญเสียที่ดินเพาะปลูกไป 90 เปอร์เซ็นต์
อีไลจาห์ รีลส์ เป็นปู่ทวดของฉัน
เขาเพาะปลูกบนที่ดิน มีครอบครัวอาศัยในที่ดิน
และโชคร้ายในปี 1939
เขาเสียสิทธิในที่ดินเนื่องจากภาษีย้อนหลัง
จากนั้นลูกชายของเขา มิทเชลล์ รีลส์ ได้ซื้อที่ดินคืนมา
ในปี 1944 ชำระภาษีย้อนหลังที่ศาล
โชคร้ายในปี 1970 มิทเชลล์ รีลส์เสียชีวิตโดยไม่มีพินัยกรรม
แล้วทรัพย์สินก็ตกเป็นของ ทายาทของมิทเชลล์ รีลส์
และนั่นคือจุดเริ่มต้น ของปัญหาทางกฎหมายทั้งหมดของเรา
ทรัพย์สินของทายาทเป็นทรัพย์สินที่
ทิ้งไว้ให้เกิดการต่อสู้กันเอง ของสมาชิกตระกูลเดียวกัน
มีเอกสารฉบับหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่า
ที่จริงแล้วคุณยายของฉันและพี่น้องของเธอ
ครอบครองที่ดิน 165 ไร่ หลังจากการพิจารณาคดีในชั้นศาล
ศาลตัดสินให้ที่ดิน 165 ไร่
ตกเป็นของทายาทของมิทเชลล์ รีลส์
ปี 1976 ทรัพย์สินของ ทายาทมิทเชลล์ รีลส์ที่ได้รับการพิสูจน์
คืนที่มิทเชลล์เสียชีวิต
ขอเรียกว่า "พ่อ" ก็แล้วกันนะคะ
มันเป็นคืนที่มีการสังสรรค์
มีคนมาที่บ้าน และบอกแม่ฉันว่า พ่อให้มาตาม
แล้วแม่ของฉันก็ไปที่บ้านตา
ตาบอกว่า ต้องไปโรงพยาบาลเพราะเขาป่วย
มามี เอลลิสัน ลูกสาวของเกอร์ทรูด
และตาป่วยขนาดที่ว่า เขาไม่รู้ว่าเขาจะได้กลับบ้านไหม
และก็มีบางเรื่อง ที่ตาต้องการจะพูดคุยกับแม่
และอยากให้แม่ทำ
ฉันจำได้ว่าแม่ของฉันถามตาอย่างเจาะจง
"พ่อคะ ทำไมพ่อถึงต้องการให้
"ฉันเป็นคนทำเรื่องนี้ ทั้งๆ ที่พ่อก็มีลูกชายหลายคน"
ตาบอกว่า "เพราะพ่อรู้ว่าลูก จะทำมันได้อย่างแน่นอน
"พ่อรู้ว่าพ่อพึ่งลูกได้"
เขาบอกว่า "ให้หลานอยู่กับแม่
"บนผืนดินนี้"
เพราะตารู้ว่าแม่เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด
เมลวิน เดวิส ลูกชายของเกอร์ทรูด
และแม่ก็ทำได้ ตารู้ว่าแม่จะทำในสิ่งควรทำ
เพื่อยืนหยัดบนที่ดินผืนนี้
ฉันมีความทรงจำทั้งหมด
ทุกความทรงจำ เพราะไม่มีที่ไหน
บนที่ดินผืนนี้ที่ฉันไม่เคยไป
ฉันรู้จักทุกตารางนิ้วของมัน...
คลาสซี่ เคอร์ลีย์ น้องสาวของเกอร์ทรูด
เพราะนี่คือชุมชนของฉัน ที่ฉันเติบโตมา
ใจของผมอยู่ในผืนดินนี้อย่างแท้จริง
เมื่อใดก็ตามที่ผมได้วันหยุดจากกองทัพ
ผมมักจะกลับมาที่นี่เพื่อหาความเงียบสงบ
ผมสามารถลงไปที่อดัมส์ครีก
นั่งอยู่ที่นั่นและคิดทบทวน...
ชาร์ลส์ ลี รีลส์ ลูกชายของคลาสซี่
ไม่ใช่แค่อดีตที่เคยเติบโตที่นี่
แต่ทุกความรู้สึกนึกคิดที่ผมมีด้วย
ผมสามารถมองไปในน้ำ แล้วพูดว่า "เฮ้ย"
และบอกตัวเองว่า "มันอาจแย่กว่านี้ก็ได้"
จากนั้นเชดริก ซึ่งเป็นน้องชายของมิทเชลล์
ก็เข้าแทรกแซงโฉนดจากรัฐนิวเจอร์ซีย์
เขากลับมาที่นี่ มาขึ้นทะเบียนกับศาลท้องถิ่น
ว่าที่ดินเหล่านี้เป็นทรัพย์สินส่วนบุคคล
ว่าเขาเป็นเจ้าของคนปัจจุบัน คนในครอบครัวไม่ทราบ
และหลังจากนั้นไม่นาน
เราเริ่มพบว่ามีคนพูดถึง
ว่าทรัพย์สินถูกขายให้กับคนอื่นไปแล้ว
ซึ่งครอบครัวไม่รู้เรื่องเลย
ในช่วงเวลานั้น คุณยายของฉัน
ผู้ซึ่งเป็นผู้จัดการทรัพย์สิน
ถูกพามาร่วมสมทบ
แล้วยายก็จัดการหาคนมาเป็น ตัวแทนของครอบครัว...
คิม ดูฮอน เหลนของเกอร์ทรูด - หลานสาวของมามี
ในการแสดงให้เห็นว่าทรัพย์สินนี้ ที่จริงแล้ว
เป็นของทายาทของมิทเชลล์ รีลส์ และไม่ใช่ทรัพย์สินของเชดริก
วันที่ 19 มีนาคม ปี 1979
ศาลให้สิทธิเชดริก รีลส์ครอบครองที่ดิน
พื้นที่ริมน้ำ 33 ไร่
ครอบครัวบอกว่า ไม่เคยได้รับแจ้ง
ทรัพย์สินของทายาทของมิทเชลล์ รีลส์
ดังนั้นจึงเกิดข้อพิพาทเรื่องที่ดิน 33 ไร่
นั่นคือที่ดินส่วนที่ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต้องการ
ที่ดินชั้นเลิศได้ถูกพัฒนาส่วนริมน้ำแล้ว
นั่นเป็นที่อยู่อาศัยของพวกลุงๆ ด้วย
และนั่นก็เป็นสิ่งที่ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต้องการ
เพราะมันเป็นที่ดินทำเลงาม
มันเป็นที่ดินชั้นเลิศ
บ้านของไลเคอร์ติส บ้านของเมลวิน
ที่ดินอ้างสิทธิ์โดยอดัมส์ครีกแอสโซซิ
เมลวิน เดวิส ลูกชายของเกอร์ทรูด
ที่นี่มีอายุ 200 ปี
สุสานอยู่ทางนี้
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีเส้นทางนี้อยู่ที่นี่
กว่าร้อยปี อาจจะเป็นสองร้อยปี
อีไลจาห์ รีลส์ เป็นเจ้าของอีก 101 ไร่
เป็นเจ้าของอีก 101 ไร่ ตรงนั้น
จากสุสานและกลับไปยังหุบเขานั้น
นั่นเป็นเส้นทางที่เขาใช้เดินเพื่อมาตรงนี้
มีไร่ข้างหลังนั่น พวกเขาเคยทิ้งมันไว้
ที่ดิน 101 ไร่
เขาจะออกมา และเดินไปตามทางนี้ และกลับไปที่...
ไปที่แหล่งน้ำตรงนี้
นี่คือเส้นทาง
อดัมส์ครีก - ดัมพ์ลิงครีก ฤดูรัก ฤดูร้อน - โบสถ์รีลส์
ยังอยู่บนที่ดิน 165 ไร่
นี่ยังคงเป็นที่ดิน 165 ไร่ ถัดจากแหล่งน้ำ
และยังมีอีก 114 ไร่อยู่ถัดออกไป
ซึ่งเป็นทางไปยังดัมพ์ลิงครีก
ใช่ ทั้งหมดนี้เป็นทรัพย์สินของรีลส์
ขึ้นไปบนเนินเขานี้
มีหลุมฝังศพอยู่ตรงนี้
พวกนี้คือหลุมฝังศพ เห็นไหม ป้ายหลุมศพ
สุสานหมายเลขสอง
มีหลุมศพบางส่วนบนนี้
ตรงนั้นมีสองหลุม
และหลุมนึงตรงนี้
น่าจะตั้งแต่ช่วงต้นตระกูล
ซัดดี เอ รีลส์
เขาเกิดเมื่อ...
มีลำธารด้านหลังเรา ชื่อว่าดัมพ์ลิงครีก
ดัมพ์ลิงครีกอยู่ด้านหลังโน้น
เห็นไหม
เราถูกโอบล้อมไปด้วยน้ำ
และถ้าเราเดินต่อไปเรื่อยๆ ไปทางหลังสุสานนั่น
เราจะไปเจอลำธารน้ำ
ดังนั้นเราจึงโอบล้อมไปด้วยน้ำ
แต่แล้วจู่ๆ
ฉันจำได้ ตอนเช้าวันอาทิตย์
ก่อนเราเตรียมจะไปโบสถ์ ประมาณนั้น
มีการพบปะเล็กๆ ในบ้านคุณยายเสมอ
ตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะมีบางอย่างเกิดขึ้น
มีบางอย่างตั้งเค้าความยุ่งยากในตอนนั้น
พวกเขาเริ่มได้รับการแจ้งเตือน ว่าการถือครองทรัพย์สินเกิดปัญหา
มีคนอ้างว่าเป็นเจ้าของทรัพย์สิน
เด็กๆ อย่างเรารู้ได้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
แต่เราก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แต่พอโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันเริ่มรับรู้อย่างช้าๆ
ว่านี่คือปัญหาใหญ่
มันเป็นเรื่องร้ายแรง
แม้ว่าครอบครัวจะเคยไปขึ้นศาล
เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขา เป็นเจ้าของที่ดินผืนนี้ถูกต้องตามกฎหมาย
การดำเนินการต่อมา นำโดยสมาชิกครอบครัวแต่ละคน
แอนนิต้า เอิร์ล ผู้พิพากษาศาลฎีกา นอร์ทแคโรไลนา
ทนายความของเมลวิน และไลเคอร์ติสในปี 2006 ถึงปี 2007
ตามด้วยคนที่ซื้อที่ดิน จากสมาชิกในครอบครัวนั้น
ที่จะบอกว่าพวกเขาเป็นเจ้าของที่ดิน
ผ่านการซื้อขายที่ไม่ถูกต้อง
หรือการทำข้อตกลงที่ครอบครัวไม่เห็นด้วย
ตอนที่คดีมาถึงมือฉัน ครอบครัวได้ตกเป็นจำเลยแล้ว
พวกเขาคือคนที่ถูกฟ้อง
และโจทก์คือ บริษัทอดัมส์ครีกแอสโซซิเอตส์
อ้างว่าถูกครอบครัวบุกรุกที่ดินของตัวเอง
เมลวินเป็นเหมือนผู้นำ ของครอบครัวเรามาโดยตลอด
สิ่งที่เขาคิด และสิ่งที่เขาพูดมีความหมายมาก
เมลวินมักอยู่ในกระแสแฟชั่นรถยนต์
และแน่นอน ผู้หญิงก็เช่นกัน
เขาไม่สนหรอกว่าใครจะมีสีผิวอะไร
เขาชอบแต่งตัว และทำเงินจากการประมง
เขาทำงานกับผู้ชายคนนึงที่มีเรือ และเขาหาเงินได้มาก
ผมทำประมงที่นี่มา 53 ปีแล้ว
ผมได้รับใบอนุญาตตั้งแต่อายุ 16 ปี
และผมทำประมงที่นี่มาตลอดชีวิต
นี่คือที่ทำงานของผม
ผมขอตายในน่านน้ำนี้
ผมช่วยให้น้องสาว และน้องชายได้ไปโรงเรียน
โดยที่ผมทำงานอยู่ในน้ำ
ตอนนั้นผมอายุ 14 หรือ 15 ปี
อยู่ในน้ำนี่ บางครั้งผมทำเงินได้ สัปดาห์ละ 1,000 ดอลลาร์
ผมไปเรียนอย่างที่ต้องการไม่ได้
เพราะผมอยากมั่นใจว่า เมื่อน้องๆ ผมไปโรงเรียน
พวกเขาจะมีเสื้อผ้าดีๆ ใส่
มีชุดใหม่ในวันเปิดเรียน
นั่นคือชีวิตของผม
นั่นคือสิ่งที่ผมทำ
ผมคือคนจับกุ้ง
นั่นแหละ มันเป็นความสุขสำหรับผม
ผมรู้สึกสงบเมื่ออยู่ในน้ำ
ลุงเมลวิน เขาเป็นคนที่มี
คำแนะนำทางการเงิน
เขาเป็นลุงที่มีความสามารถล้นเหลือ
และเขาก็พยายามอยู่เสมอ เพื่อสร้างแนวทางในชุมชน
เพื่อให้เราสามารถดำเนินสิ่งต่างๆ ต่อไป
เริ่มต้นในทศวรรษ 1920
อุตสาหกรรมสันทนาการเฟื่องฟู
ตามแนวชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก
เราเติบโตในโบฟอร์ต
เราไม่สามารถเข้าถึงพื้นที่เพื่อว่ายน้ำได้
ดังนั้นพ่อของฉัน เขามักจะพาเราไปเมอร์ริมอน
สมัยนั้นเราไม่ได้เรียกว่าเมอร์ริมอนหรอก
เราเรียกมันว่าซิลเวอร์ดอลลาร์
และคนส่วนใหญ่ที่นี่
ไปที่ซิลเวอร์ดอลลาร์
และพวกเขาก็เป็นชุมชนที่อบอุ่น
และส่วนใหญ่คุณไม่มี
คนผิวขาวเข้าไปในชุมชนนั้น
ซึ่งนั่นเป็นเรื่องสำคัญ
และนั่นทำให้คุณรู้สึกปลอดภัย
มันเป็นเพียงสถานที่เดียวที่คุณสามารถไป
และไม่ต้องกังวลว่า จะตกเป็นเหยื่อทางกฎหมาย
และคุณก็ไม่ต้องรู้สึกเหมือนว่า
คุณถูกคุกคาม
คุณสามารถผ่อนคลาย
ไลเคอร์ติส รีลส์ ลูกชายของเกอร์ทรูด
ลุงไลเคอร์ติส
เป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน
ลุงไลเคอร์ติสเป็นช่างก่ออิฐ
เขาทำงานด้วยมือของเขา
เขาน่ารักมาก
เขาชอบร้องเพลง เขาชอบฮัมเพลง
เขาเป็นลุงที่ทุกคนรัก
ฉันกับไลเคอร์ติสสนิทกัน
เราโตมาในบ้านเดียวกัน
ดังนั้นเราทำหลายสิ่งด้วยกัน เช่นงานปาร์ตี้
ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนบอกว่าเขาเต้นเก่ง
เขาเต้นไม่เป็นเลย
เขาแค่มีความสุขไปเรื่อย
เขาเป็นเพียงคนที่มีความสุข ผู้โชคดี
เขารักทุกคน เขามักจะหัวเราะ และชอบเล่นมุก
หากต้องการมีช่วงเวลาที่ดี เขานี่แหละคือคนที่คุณควรอยู่ด้วย
เกาะแฟนตาซี
ครั้งแรกที่ฉันได้ยินเกี่ยวกับเกาะแฟนตาซี
ฉันแบบว่า "เกาะแฟนตาซีอยู่ไหน"
ฉันได้ยินมันจากวิทยุ
ต่อมาก็ในประกาศ พวกเขาบอกว่า "อยู่ที่เมอร์ริมอน"
ฉันว่า "อยู่ที่เมอร์ริมอนเหรอ"
และพวกเขาบอกว่า "ที่ถนนซิลเวอร์ ดอลลาร์เก่าน่ะ"
และฉันก็พูดว่า "อ้อ ตายจริง พวกเขาพูดถึง..."
และนั่นคือตอนที่ฉันเริ่มถามเกี่ยวกับมัน
พวกเขาตอบว่า "ใช่ พวกเขาเปิดคลับเล็กๆ ที่นั่น"
เมลวินเป็นคนดูแล และมันก็ได้ชื่อนั้น...
และผู้คนก็หลั่งไหลไป
โซลเทรน ปี 1973
ในทุกฤดูกาลจะมีสิ่งที่แตกต่างกันไป
มีอยู่ปีหนึ่งที่เรามีการแสดงของโซลเทรน
เราวาดรถไฟกับรางรถไฟบนฟลอร์เต้นรำ
และคุณก็ลงไปในขบวนรถไฟโซลเทรน
ฉันจำได้ว่ามีนาวิกโยธินมากมาย จากเชอร์รี่พอยต์มาที่นี่
เรามีเพื่อนปาร์ตี้
จากทั่วสารทิศ จากลิเบอร์ตีซิตี ที่มาร่วมกับเรา
ไลเคอร์ติส รีลส์ ลูกของเกอร์ทรูด
ไม่ว่าคนขาวหรือคนดำ คนเนืองแน่นทุกวันหยุดสุดสัปดาห์
เราให้คนของเรา มากับรถบัสเกรย์ฮาวด์และดีเจ
แล้วเขาก็จะมากับดีเจคนนั้น
ผู้คนตามหลังรถบัส และชายหาดนี้ก็เต็มไปด้วยผู้คน
ผมให้หลายๆ วง สลับกันมาแสดงบนชายหาด
แล้วเราก็ได้สนุกกัน
ในช่วงเวลาที่เรื่องทั้งหมดนี้เริ่มเกิดขึ้น
บริเวณรอบๆ เราก็เปลี่ยนไป
และเราพอจะมองเห็นได้ว่า
พวกเขากำลังทำท่าเรือ ที่จอดเรือ ที่ดินจัดสรร
เรารู้ว่านี่คือแผนที่จะใช้กับชุมชนของเรา
และเรารู้ว่าเราต้องยืนหยัด เพื่อรักษาชุมชนของเราไว้
เพราะถ้าสิ่งเหล่านี้เกิดในชุมชนของเรา
เราซึ่งเป็นคนที่นี่จะจ่ายภาษีกันไม่ไหว
เพราะเราไม่มีรายได้
อย่างที่คนจากรัฐอื่นที่เข้ามาเขามีกัน
โรเดอริค เอลลิสัน หลานของเมลวิน
เนท เอลลิสัน เหลนของเมลวิน
โรเดอริค เอลลิสัน เนท เอลลิสัน
เมื่อก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้
น้ำไม่ได้ผ่านเข้ามาทางนี้
พ่อของแม่ผมช่วยกัน
ทำให้ส่วนที่เหลือหมดไป ผ่านทางน้ำที่ท่วมนั้น
ออกไป
พวกเขาเรียกมันว่า "ทางน้ำระหว่างชายฝั่ง"
เพราะคุณขับไปฟลอริดาได้ ขับไปได้ยาวตลอด
มันผ่านทางนี้
โห มีบ้านมาปลูกตรงนี้ด้วย
รู้ไหมต้องใช้เวลานานแค่ไหน ถึงจะไปถึงสนีดส์เฟอร์รี่
ประมาณห้าชั่วโมง
- ไม่ใช่ - หกชั่วโมง
ไม่ใช่ มันต้องใช้เวลาทั้งวัน
อาจออกจากเมอร์ริมอนตอนเก้าโมงเช้า
เริ่มต้นจากด้านหลังของซิลเวอร์ดอลลาร์
และไปถึงสนีดส์เฟอร์รี่เอาห้าโมงเย็น
เราจึงไม่สามารถไปหากุ้งที่นี่ ในเวลากลางวัน
หากุ้งตอนกลางคืนน่ะไม่ได้ ต้องตอนกลางวันเท่านั้น
ตอนผมไปหากุ้งทางตะวันออกเมื่อปีที่แล้ว
ผมหาได้แค่ในเวลากลางคืน
และตลอดทั้งวันก็หาได้แค่ปลา
ใช่ แค่ปลา ตอนกลางวันไม่มีกุ้งให้หา
แล้วก็ต้องทำงานกับแสงจันทร์
ใช่ ทำงานกับแสงจันทร์
- พอดวงจันทร์ขึ้น เราก็เริ่ม - หากุ้ง
- โอเคนะ - โอเค
ฉันจะเอาไปใส่ในอีกถังนึงทั้งหมด
ได้
- อีกด้านนึงเหรอ - ใช่
นั่นเรือหากุ้งใช่ไหม
เหมือนจะใช่
กำลังแล่นมาทางเรา
ผมให้พ่อขับดีกว่า หรือว่าปู่อยากขับ
- เออ ปู่กำลังดูโน่นดูนี่ - งั้นผมให้พ่อขับ
ไม่ได้มาแถวนี้นานแล้ว
ผมจะให้พ่อขับ ผมอยากสูดอากาศหน่อย
ให้โรเดอริคขับเลย
พ่อครับ
มาขับแป๊บนึงได้ไหม
ผมจะพักสักหน่อย ผมร้อน
ผมบอกปู่แล้ว
อธิบายนิดนึง... มา ผมขับเองดีกว่า
- ง่ายๆ - เออ แกมาขับเลยดีกว่า
- จะเล่าอะไรนะ - บอกแล้ว
มีอยู่วันนึงฉันออกไปวางตาข่าย
ก็คล้ายๆ กับทุกวัน คืนนึงกับเช้าวันรุ่งขึ้น
ในเรือแบบนี้ ขนาดเท่าๆ นี้ วิ่งวุ่นไปมาบนหัวเรือ
แล้วฉันก็เข้าไปในนั้น และวางมันลงกับพื้น
เธอเป็นคนดำ สูบบุหรี่ ให้ตายสิ ฉันไม่เข้าใจ
เขาบอกว่า "ออกไปจากที่นี่"
ฉันพูดว่า "ฉันพยายามจะวิ่งชนแกอยู่ เมื่อสิบนาทีที่แล้ว
"กลับไปข้ามมาอีกสิ ฉันจะชนให้เลย
"ฉันจะผลักแกให้จมลงไปเลย"
ฉันทำไม่ได้...
ในปี 2002 อดัมส์ครีกแอสโซซิเอตส์
ยื่นดำเนินคดีบุกรุกที่ดิน กับเมลวินและไลเคอร์ติส
10 กุมภาพันธ์ ปี 2004 คำให้การของเมลวิน เดวิส
"คุณเดวิส ที่อยู่ของคุณคือที่ไหน"
"484 ฤดูรัก ฤดูร้อน"
"คุณอาศัยอยู่ที่นั่นมานานแค่ไหน"
"ผมอาศัยอยู่ที่นั่นมาตลอดชีวิต"
ปี 2004 ศาลพิพากษา ว่าเมลวินและไลเคอร์ติส
ต้องย้ายบ้านออก หยุดการบุกรุกริมน้ำ
คดีนี้ขึ้นๆ ลงๆ ดังนั้นฉันไม่...
และเมื่อมันกลับมา
มันกลับมาพร้อมกับความเหลวไหลมากขึ้น
และเรื่องที่บ้าบอที่สุดก็คือ พวกเขามา
และติดประกาศขับไล่ที่บ้าน
ที่บ้านของไลเคอร์ติสและเมลวิน
ประกาศการขับไล่ เมลวิน เดวิส และผู้อาศัยทั้งหมด
ภาพยนตร์ครอบครัวบ้านรีลส์
เมื่อสถานการณ์เริ่มร้อนระอุ
และเรารู้ว่ามันเริ่มจะร้ายแรง
เมลวินถูกโจมตีเรื่องงานเยอะมาก
เขาสูญเสียงานจำนวนมาก
คนไม่ต้องการซื้ออาหารทะเลของเขา
และเขาถูกข่มขู่ ถ้าเขาไม่ยอมออกไปจากที่ดิน
จะโดนเผาบ้านที่เขากำลังสร้าง
แล้วจากนั้นก็มีคนระเบิดเรือของเขา
พอเรือถูกระเบิดแล้ว
เขาก็ให้นักดำน้ำเข้ามา ประเมินความเสียหาย
ก่อนที่เขาจะได้ข้อสรุปนั้น
"นี่ ใช่เลย เรือของฉันถูกวางระเบิด"
มันน่ากลัวอย่างที่สุดสำหรับเมลวิน
ใบอนุญาตก่อสร้างอาคาร
บันทึกวิดีโอของมามี ปี 2011
เมลวินได้ทำทุกอย่างตามที่เขตต้องการ
เขามีผู้ตรวจรังวัดที่จะเข้ามา และแสดงความเป็นเจ้าของทรัพย์สิน
เขามีใบอนุญาต สำหรับบ้านและที่ทำงานของเขา
นี่คือใบอนุญาตของเขา จากรัฐนอร์ทแคโรไลนา
การบังคับใช้กฎหมายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
ตอนที่เมลวินเปิดเกาะแฟนตาซี
เขาได้ใบอนุญาตควบคุม เครื่องดื่มเบียร์และเครื่องดื่มของเขา
เรารู้ว่าเรากำลังต่อสู้กับอำนาจ
เรารู้ว่าเรากำลังต่อสู้กับเงิน
และเรารู้ว่า เราไม่ได้กำลังเล่นกับคนที่...
จะปล่อยเราง่ายๆ
พวกเขาต้องการที่ดินนี้จริงๆ
แม่ฉันเป็นกังวล
เรารู้ว่าเมื่อไหร่ที่แม่เครียดมากๆ
เพราะว่าแม่จะเปิดอัลบั้มคริสตจักร อัลบั้มพระกิตติคุณ
เธอจะร้องไห้ทั้งวัน
พอฉันเข้าบ้านมาและถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
แม่ก็จะบอก "ที่ดินผืนนี้ มันทำให้ฉันเป็นโรคประสาท
"วันนี้นายอำเภอมาที่นี่และเขาก็ให้เอกสาร
"ฉันไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับอะไร"
เราพยายามทำให้เธอใจเย็น
แต่นี่มันเป็นอะไรที่...
ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงดี
มันยากเหลือเกิน
ยายอยู่ในสภาพที่เริ่มทำให้ป้าหงุดหงิด
ป้ามามีเป็นหัวหอกที่ช่วยจัดการทุกอย่าง เกี่ยวกับเรื่องนี้มาตลอด
ป้ามามีคือผู้ช่วยชีวิต
ป้าจึงเกี่ยวข้องกับบันทึกเอกสารทั้งหมด
เก็บเอกสารทั้งหมดไว้ ให้สมบูรณ์และจัดระเบียบ
เราคงไม่ได้มาถึงจุดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะป้ามามี
ในครอบครัวของฉัน
เราถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง
ดังนั้นฉันจึงต้องอยู่เบื้องหลังแม่ของฉัน
แต่ฉันรู้สึกว่า ฉันไม่แข็งแกร่งเท่าแม่ของฉัน
เพราะว่าบางครั้ง ภาระความรับผิดชอบที่ฉันแบกอยู่ตอนนี้
มันยากที่จะแบกรับไว้
บางครั้งมันทำให้ฉันหดหู่
เพราะบางครั้งฉันรู้สึกว่า ฉันไม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเองเลย
ตอนที่ผมติดคุก ตรงนี้โล่งเตียนไปหมด
บ้าชัดๆ
นี่เป็นของ... ผมซีเรียสนะ
ไม่มี ไม่มีเลย ไม่มีต้นไม้ที่นี่
เห็นไหม เส้นทางทั้งหมด และตอนนี้...
ยายจำได้ไหม
เอาละ ตรงนี้จะไปดัมพ์ลิงครีก
ฉันเห็นแล้ว โอ้ พระเจ้า
ใช่ ตรงนี้คือดัมพ์ลิงครีก
งั้นเราก็อยู่อีกฝั่ง ของธนาคารจอห์นนี่ควินน์ใช่ไหม
ใช่ นั่น นั่น คุณฟอร์ตัมซื้อทั้งหมดนี่
ตรงนี้ เดวิด วีทลีย์
- ตรงนั้น บ้านหลังใหญ่ตรงนั้น - ไหน
แทบจะมองไม่เห็น เว้นแต่จะเดินลงมาตรงริมน้ำนี่
- และมองไปที่มุมนี้ - ยายคะ ระวังด้วย
นี่
เห็นสระน้ำตรงนั้นไหม
ฉันขุดตรงนั้น
จะไหลลงด้านข้าง
นั่นบ่อน้ำตรงนั้น
โอ้พระเจ้า ลุงขุดบ่อนี้ออกมาอย่างนี้เลยเหรอ
ใช่ ฉันขุดบ่อน้ำนี้
- เราอยู่หลังบ้านใช่ไหมเนี่ย - มาเถอะ
ใช่ เราอยู่หลังบ้านแม่
- มาเถอะ - มันลึกแค่ไหนคะลุง
มันไม่ได้ลึกลงไปจนสุด
ลุงแค่ขุดลงไป
- ใช่ - แล้วนี่เป็นน้ำฝนเหรอ
ใช่ ตรงนี้ น้ำที่ไหลมาจากพื้นดิน
น้ำจืด
ตรงนี้เคยเป็นไร่ มีพื้นที่ 25 ไร่ได้มั้ง
ไม่ก็ 13 ไร่
ตรงนี้เคยเป็นไร่ข้าวโพด
พ่อปลูกยาสูบไว้เยอะในนี้
โอเค แดเนียล บูน กลับมา
ผ่านตรงนั้น แล้วเดินไปตรงโน้น
บิลลี่มีเรือของเขาจอดอยู่
ระวังด้วย ลุงเมลวิน
ระวังด้วย คุณยาย
จ้ะ
ยายคิดยังไงกับเรื่องทั้งหมดนี้
ฉันไม่คิดอะไรเกี่ยวกับมันทั้งนั้น
- คุณไม่คิดว่า... - เห็นนี่ไหม
ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่แม่ต่อสู้มา
และแม่กำลังพูดว่า แม่ไม่คิดอะไรเกี่ยวกับมันทั้งนั้น
แม่ต้องคิดนะ เพราะว่า...
- ผมคิดถึงมันตลอดเวลา - นี่เป็นมรดกของหนูค่ะ คุณยาย
ในปี 2007
ฉันเริ่มสนใจเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างจริงจัง
หลักๆ คือลุงเมลวินบอกฉันว่า "ลุงต้องการให้เธอช่วย
"ลุงกำลังจะติดคุก"
ลุงบอกฉันว่า
"เอกสารเหล่านี้ระบุว่า เราไม่ได้เป็นเจ้าของทรัพย์สินแล้ว
"ลุงไม่รู้ว่าเป็นไปได้ยังไง ไม่รู้ว่าทำไม
"ไม่มีใครฟังเรา
"แต่ถ้าพวกเขาบอกอย่างนั้น
"เราทำได้แค่เซ็นสละสิทธิ หรือต้องเข้าคุก
"ลุงกำลังจะเข้าคุก"
หลังจากการต่อสู้ ทางกฎหมาย 33 ปีของรีลส์
อดัมส์ครีกแอสโซซิเอตส์พยายามให้
เมลวินกับไลเคอร์ติสถูกไล่ออกจากริมน้ำ
ในเช้าวันที่ 11 มีนาคม
ตอนที่ไลเคอร์ติสกับเมลวินขึ้นศาล
เรารู้ว่าเมื่อเราออกจากบ้าน พวกเขาจะไม่ได้กลับมาอีก
เรารู้ว่าศาลได้ซ้อนแผนคัดค้านเราไว้แล้ว
เรารู้แต่ต้นว่าศาลไม่อยู่ข้างเรา เพราะมันไม่ใช่มาตั้งแต่แรกแล้ว
ผมตื่นเช้าในวันนั้น
มามีพาผมไปที่นั่น
เธอกับผมแค่มองไปรอบๆ เป็นครั้งสุดท้าย
ผมเห็นและก็ทักทายมัน ผมกับเมลวินไปที่นั่นด้วยกัน
ดูเหมือนวันที่คุณเกิดมา ช่างยาวนาน
"มีหมอกลง เหมือนฝนกำลังตก"
โบฟอร์ต เขตคาร์เทอเรต นอร์ทแคโรไลนา
ในโมเต็ลที่ทนายผมอยู่
มันทำให้เขาคิดไม่ตกจนกินข้าวไม่ลง
เขาเพิ่งจะพร้อมทานอาหารเช้า
เขาบอกว่า "คนพวกนี้ ไม่อยากให้มีการพิจารณาคดี
"พวกเขาต้องการแค่จับพวกคุณขัง"
และนั่นคือสิ่งที่พวกเขาทำ
พิจารณาคดีในวันที่ 17 มีนาคม ปี 2011 ทนายของอดัมส์ครีก กับไลเคอร์ติส รีลส์
- "ผมเข้าใจว่าคุณเชื่อว่า คุณเป็นเจ้าของที่ดินผืนนั้น"
"ใช่ครับ"
"คุณมีความตั้งใจที่จะอยู่ที่นั่นใช่ไหม"
"ใช่แล้ว"
- "และคุณไม่คิดจะเอาบ้านออกไป จากที่ดินนั้น ถูกต้องหรือไม่"
"แล้วถ้าเป็นคุณล่ะ จะตอบว่าอะไร"
ดังนั้นวันที่พวกเขาถูกจับ เป็นวันที่ทนายของเราแจ้งให้เราทราบว่า
เขาจะไม่เป็นตัวแทนของเราอีกต่อไป
เพราะเขาได้รับคำแนะนำ ให้เลิกทำคดี และเขาก็ทำตามนั้น
เขาพูดว่า "หนุ่มๆ กำลังจะเข้าคุกในวันนี้"
มันเป็นเรื่องสะเทือนใจอย่างที่สุด และมีสมาชิกครอบครัวประมาณ 15
หรือ 20 คน เราทุกคนมารวมตัวกันในห้องเดียว
และเราก็พยายามทำความเข้าใจว่าทำไม
"ทำไมพวกเขาต้องติดคุก และเราจะแก้ปัญหานี้ยังไง"
และเขาก็บอกว่า
"พวกเขาจะไม่ลงนามยินยอม ว่าจะไม่กลับไปที่ที่ดินอีก
"ผู้พิพากษาค่อนข้างยืนกราน
"อย่างมากเรื่องที่
"พวกเขาแสดงท่าทีไม่แยแสศาล โดยบอกว่า
'พวกเราจะไม่ฟังคำสั่งของคุณ กฎหมายของคุณ
เราจะกลับไปที่ที่ดินของเรา'"
และหลังจากการสนทนาเพิ่มเติม ฉันจำคำพูดเป๊ะๆ ไม่ได้ว่าเขาพูดอะไร
เขาส่งพวกลุงกลับไปคุมขังที่คุก
และฉันจำได้ว่าลุงเมลวิน
ถอดนาฬิกาและเครื่องประดับ ของเขาออกทั้งหมด
แล้วก็พูดว่า "คิม จำที่ลุงบอกไว้นะ"
และฉันก็แบบว่า ตอนนั้นฉันอยากจะบอกว่า
"ทำตามที่พวกเขาขอเถอะนะลุง"
ศาลเขตคาร์เทอเรต
ทนายความของเรา ในเวลานั้นถูกข่มขู่ด้วยบทลงโทษ
และความทรงจำของฉัน เกี่ยวกับวันที่ขึ้นศาลนั้น
ที่เห็นเขาเดินจากไป พร้อมกระเป๋าเอกสารของเขา
เดินกลับไปที่รถบีเอ็มดับเบิลยูของเขา
ไม่หันกลับมามองอีกเลย และลุงของฉันก็ถูกจองจำ
เขาจบบทสรุปนั้น และเขาก็จากไป
ขึ้นรถแล้วเขาก็จากไป
ผมไม่เคยคิดจะเซ็นเลย
ไม่เด็ดขาด
ที่เราทำคือนั่งและคิดทบทวน
จะเป็นอย่างไรถ้าเราไม่มีที่ดิน
ไม่มีบ้าน และต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด
โดยเฉพาะแม่ผม ผมจะสร้างเนื้อสร้างตัวใหม่ไวๆ ได้ยังไง
สุดท้ายผมก็ได้คำตอบว่า
ผมอายุปูนนี้ สร้างเนื้อสร้างตัวใหม่ไม่ทันหรอก
เพราะนั่นเกือบจะทั้งชีวิต ผมขอพูดแบบนี้
นั่นคือส่วนใหญ่ของที่คนผิวดำเคยมี
บ้านที่ดี ครอบครัวที่ดี รถที่ดี
คุณไม่มีทางมีเงินขนาดนั้นได้อีก
เพราะในเขตนี้มันไม่เหมือนที่อื่น
ทรัพย์สินส่วนบุคคล ห้ามบุกรุก
วิธีที่มันถูกกำหนดขึ้นมา และวิธีที่มันจบไป
ยิ่งทำให้การลงชื่อในกระดาษยากขึ้นไปอีก
ระบุว่าคุณไม่สามารถไปที่ที่ดินได้อีก
ไลเคอร์ติสพูดทำนองว่า
"นี่เป็นสิ่งที่ฉันต้องทำ"
ความคิดของเมลวินคือ "นั่นคือวิถีชีวิตของฉัน
"ฉันไม่มีทางเลือก
"ฉันอายุเข้า 70 กว่าแล้ว ฉันจะไปหาที่ไหนอยู่ได้อีกล่ะ"
บางแง่มุมก็แทบไม่อยากเชื่อ
ว่าระบบกฎหมายอาจไม่ยุติธรรม
ฉันคิดว่าเขาสองคนคงไม่อยากเชื่อ และผิดหวังเป็นที่สุด
แต่ก็ตั้งใจว่าจะทำทุกวิถีทาง
และนั่นน่าทึ่งมาก เพราะฉันคิดว่าถ้าเป็นคนอื่น...
สุดท้ายก็คงจะ "ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
"ฉันจะยอมแพ้และเริ่มต้นใหม่"
พวกเขามีความมุ่งมั่นอย่างเหลือเชื่อ
มีปณิธานที่จะรักษาเกียรติ ของบรรพบุรุษของพวกเขา
เดือนที่สองในคุก
โกหกปลิ้นปล้อนเหมือนเดิมทุกวัน
บันทึกวิดีโอของมามี พฤษภาคม ปี 2011
ฉันคิดว่าเขากำลังถือจอบไป
ที่คูน้ำ
ฉันเดานะ
ทำตามที่พวกนั้นต้องการไปเถอะ
นี่ไง เจอแล้ว เห็นพวกนั้นแล้ว
บิลลี่ อย่าไปตรงนั้นนะ
พวกเขาอยากทำอะไรก็ปล่อยให้ทำไปเถอะ
ถ้าไม่มีใครเข้ามาที่นี่เร็วๆ นี้ ไม่รู้นะ
อย่าไปกวนใจพวกเขา ไม่ต้องไปพูดอะไรทั้งนั้น
เฮ้ย!
บิลลี่!
ปัดโธ่เอ๊ย จะไปตรงนั้นทำไม
บิลลี่ อย่าไปตรงนั้นนะ
รอก่อน ให้ฉันไปด้วย ฉันจะได้บันทึกไว้
นายเป็นลูกของผู้ชายคนนั้นใช่ไหม
- ไม่ - อ้อ โอเค
ฉันรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น...
ได้ เดี๋ยวก็รู้ โอเคนะ
เดี๋ยวนะ ฉันเอา...
ฉันไม่สนว่านายมาจากไหน
- มีอะไรเพื่อน - โอเค
ก็ได้ ฉันก็ไม่สนนายเหมือนกัน ขาใหญ่
- เดี๋ยวจะเจ็บตัว - โอเค อย่าหาเรื่องเจ็บตัว
พวกนายคิดว่าจะมาทำอะไรกับที่นี่ก็ได้
แล้วก็เดินกลับไปเฉยๆ
ฉันไม่ได้จะทำอะไรกับที่นี่ ฉันไม่สนหรอกว่าเกิดอะไรขึ้น
- และฉันไม่... - บิลลี่
ไม่ ไม่นะ บิลลี่ บิลลี่ บิลลี่
ไม่ ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ
ไปกันเถอะ ไปกัน
บิลลี่ เขาเป็นจอมโกหก เขาคือคนขาว
- เขาชอบโกหก - ก็ใช่น่ะสิ
- ดีนะที่เธอมาด้วย - คนขาวน่ะไม่...
พวกเขาชอบขโมยและโกหก
ไป ไปกันเถอะ
พวกเขาไม่ทำอะไรหรอก นอกจากโกหก
บิลลี่ พี่ก็รู้ว่ามันคือยุคทาส
พวกเขาโกหกมาทั้งชีวิต
อยากได้อะไรก็โกหกเพื่อให้ได้สิ่งนั้น
- ไปกันเถอะ - ถ้าฉัน...
ไม่ๆ ไม่ๆ
ก็แค่นี้แหละ นี่แหละที่คนขาวชอบทำ
ปล่อยมันไป พวกเขาชอบขโมยและเข่นฆ่า
และก็คูคลักซ์แคลน ตลอดชีวิตพวกเขา
อย่าไปใส่ใจ
อย่าไปใส่ใจ ไปกันเถอะ บิลลี่
ฉันถึงต้องบันทึกวิดีโอนี้ไว้ไง
เร็ว ไปกันเถอะ
ตอนที่ไลเคอร์ติสกับเมลวินอยู่ในคุก
ทุกคนโกรธ พอเห็นนายอำเภอ...
ก็พูดว่า "เมื่อก่อนคุณไม่เคยมาเลยด้วยซ้ำ"
มันสมเหตุสมผลเหรอ
พวกเขามาที่นี่ เพื่อดูว่ามีใครอยู่บนที่ดินนั่นไหม
จู่ๆ ก็แห่กันมา
มากันทุกวัน มาดูว่าพวกเราทำอะไรอยู่
บางทีนายอำเภอก็แวะมาที่บ้าน
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องน้ำ
พวกเขาจะขับรถมาดู
แล้วแบบ "ถ้าคุณพูด หรือทำอะไรบนพื้นที่หน้าบ้านคุณ"
ผมตัดบท "อะไร คุณมีปัญหาเหรอ"
แล้วก็นั่งดู "คนพวกนี้เป็นบ้าอะไรไปแล้ว"
ฤดูรัก ฤดูร้อน
ฉันคิดว่าแผนแรกเริ่มเดิมที สำหรับน่านน้ำตรงนี้คือ
พวกเขาจะทำท่าเรือเพื่อให้คนเช่า
คนที่มีเรือยอช์ตหรือเรืออื่นๆ
ส่วนตรงคลับของเมลวิน
ก็จะทำเป็นคลับเฮาส์สำหรับท่าจอดเรือ
และฉันเชื่อว่าที่ดินบ้านของไลเคอร์ติส
จะถูกทำเป็นบ้านสี่หรือห้าหลัง
หรืออาจจะทำบ้านหลายๆ หลังเลยก็ได้
และก็ทำที่กลับรถตรงจุดที่เป็นทางตัน
และฉันเชื่อว่าการรุกล้ำที่ดิน อย่างที่พวกเขากำลังทำอยู่ตอนนี้
ซึ่งเป็นที่ดินของบ้านแม่ฉัน ไปจนถึงโบสถ์
ถ้าพวกเขาได้ถนนซิลเวอร์ ดอลลาร์ มันก็จะกลายเป็นสนามกอล์ฟ
ใครจะสามารถจ่ายภาษี ของถนนซิลเวอร์ ดอลลาร์ได้ล่ะ
ในเมื่อคนส่วนใหญ่ที่นี่คือผู้สูงอายุ
หรือได้รับ
แค่เงินประกันสังคม
นั่นจึงเป็นการบังคับให้คนจำนวนมาก ต้องขายเหมือนที่เกิดขึ้นในโบฟอร์ต
เป็นการบังคับคนจำนวนมากในโบฟอร์ต
ที่อยากจะรักษาบ้านของพ่อแม่ไว้
แต่ไม่สามารถจ่ายภาษีได้ไหว
แล้วคุณจะทำยังไงกับ...
ฉันจะไม่พูดว่า "คนดำ" เพราะคนก็คือคนเหมือนๆ กัน
"คุณจะทำยังไงกับคนจน"
แค่นี้แหละ
"คุณจะทำยังไงกับพวกเรา"
และแน่นอนว่าพวกเขาต้องการ คนทำความสะอาดคอนโด
เตรียมอาหารจานด่วน และตัดหญ้า
แล้วถ้าคุณเอาถนนซิลเวอร์ ดอลลาร์ ออกไปแล้ว คนจะไปอยู่ไหนล่ะ
และเราก็ไม่ได้อยากไปอยู่ที่อื่น เพราะที่นี่คือของเรา
บรรพบุรุษของเราทิ้งที่นี่ไว้ให้เรา
โอเค วันนี้คือวันที่ 4 เดือนกรกฎาคม
เดือนที่ห้าในคุก
วันเกิดของไลเคอร์ติส สุขสันต์วันเกิดไลเคอร์ติส
สุขสันต์วันเกิด
ภาพยนตร์บ้านครอบครัวรีลส์ 4 กรกฎาคม ปี 2011
พวกเธอพูดสิว่า "สุขสันต์วันเกิดจากฉัน"
สุขสันต์วันเกิดจากฉัน
สุขสันต์วันเกิด
- ไลเคอร์ติส นั่นแหละ - ใช้ได้เลย
สุขสันต์วันเกิด พี่ชาย
สุขสันต์วันเกิด ลุง
สุขสันต์วันเกิด ลุงไล
ดีมากจ้ะ
เขาทำได้ เขาทำแล้ว
สวัสดี ลุงเมลวิน
หวัดดีลุงไลเคอร์ติส
หวัดดี ลุงไลเคอร์ติส
โอเค
หวัดดีเมลวิน และลุงไล
สุขสันต์วันเกิดลุงไล
ลุงเมลวินกับลุงไล อดทนหน่อยนะ
พวกเราได้เรื่องมาแล้ว ไม่ต้องห่วง
- เรารักพวกคุณ - รักพวกคุณทุกคน
สำนักงานนายอำเภอคาร์เทอเรต และคุก
ในช่วงเวลาดังกล่าว จากที่ควรจะเป็น 90 วัน
เราไม่มีคนจัดการเรื่องนั้นให้ได้เลย
เราไม่รู้ด้วยซ้ำ จนกระทั่งเราหาทนายได้
ในเดือนกันยายนของปี 2011
และนั่นคือตอนที่เขาบอกเราว่า "นี่ไม่ใช่การบุกรุกธรรมดาๆ
"นี่คงไม่ง่ายเลย ที่จะช่วยพวกเขาออกมาได้
"และเพื่อให้ฉันรับคดีนี้
"ฉันต้องการค่าจ้าง 45,000 ดอลลาร์"
สองพี่น้องยังคงอยู่ในคุก หลังจากที่ผู้พิพากษาปฏิเสธที่จะพิจารณาคดี
เดือนที่สิบในคุก
เกี่ยวกับที่ดินที่พวกเขาอ้างว่าเป็นเจ้าของ
มันเป็นเรื่องราว ที่เล่าครั้งแรกเมื่อสัปดาห์ก่อน
ที่ดินในข้อพิพาท คือที่ดินตามชายฝั่งในเขตคาร์เทอเรต
มีการพิจารณาคดีในศาล ช่วงบ่ายวันนี้ที่นิวเบิร์น
ไบรอัน มิมส์อยู่ที่นั่นเพื่อรายงานสด เกิดอะไรขึ้น ไบรอัน
เดวิด ประเด็นก็คือ ผู้พิพากษาเบน อัลฟอร์ดกล่าวว่า
"ไม่มีอะไรที่จะต้องพิจารณาอีกในคดีนี้"
สถานการณ์ของครอบครัว
ที่ผ่านการดำเนินคดี ตอนที่ฉันเป็นตัวแทนพวกเขา
พวกเขาถูกโกงที่ดิน
โดยหลายๆ
หน่วยงานที่เกี่ยวเนื่องกัน
นักแสดง เอกชน บริษัทแห่งหนึ่ง
ซึ่งยังคงอ้างว่าตนเป็นเจ้าของที่ดิน
แม้ว่าการอ้างสิทธินั้นจะเกิดขึ้น
โดยเริ่มต้นมาจากการฉ้อฉลโฉนด
และ
มีการบิดเบือนและเปลี่ยนแปลง จำนวนมากต่อกระบวนการทางกฎหมายนี้
ซึ่งเป็นเรื่องยาก สำหรับทนายความในศาลที่จะติดตาม
และไม่มีทางที่คนในครอบครัวนี้จะเข้าใจ
ว่าทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นได้
และทำไมพวกเขาถึงต้องสูญเสียที่ดิน
มันดูไม่สมเหตุสมผล ที่อะไรแบบนั้นจะสร้างความยุติธรรม
ทางตัน
มันยากมาก
ทำได้แค่รอโทรศัพท์
หวังว่าพวกเขาจะโทรมา
และมีคำตอบให้ ถ้าโทรมา
แบบว่า "หาได้หรือยัง
"หาทนายได้แล้วหรือยัง"
และคุณต้องแบกรับไว้ทั้งหมด
จากคนที่ต้องพึ่งพาคุณให้ทำอะไรบางอย่าง
ที่สำคัญ
มันหนักมาก ความวิตกกังวล
ความเครียด ความกลัวที่จะทำให้พวกเขาผิดหวัง
เพราะในช่วงเวลานั้น สามีของฉันเพิ่งถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง
และฉันก็แบบ...
การต่อสู้ระหว่างพวกลุงๆ ของฉัน
และวุ่นวายวิ่งไปมาที่ศูนย์บำบัดมะเร็ง
และดูแลคุณยายไม่ให้เครียดเกินไป
ยายไม่ยอมไปไหนทั้งนั้น
ยายนั่งฟังเพลงศาสนาเดิมๆ และร้องไห้
แล้วก็ "ฉันอยากให้ลูกๆ กลับบ้าน ฉันแค่อยากให้ลูกชายฉันกลับมาบ้าน"
ดังนั้นวันอาทิตย์ เมื่อเราเจอกันและทานอาหารเย็น
เราทุกคนจะอยู่ด้วยกันและรอโทรศัพท์
รอให้พวกเขาโทรมา
แล้วเราก็ส่งโทรศัพท์ไปรอบๆ ให้ทุกคนมีโอกาสได้พูดคุย
แล้วความกังวลก็มาถึง เมื่อฉันต้องพูดสาย
ถูกถาม "หาทนายได้ไหม"
แล้วฉันก็บอก
"ยังไม่ได้เลย"
ใช่ ฉันเคยนั่งรถมาเส้นทางนี้
และแน่นอน บางครั้งฉันก็ร้องไห้ไปด้วย
ไม่รู้ว่าความคิดของพวกเขาจะเป็นยังไง
และอารมณ์ดีหรือเปล่า
เพราะอารมณ์ของพวกเขาเป็นตัวตัดสิน การมาเยี่ยมครั้งต่อๆ ไปของเรา
เพราะถ้าฉันรู้สึกเหมือน พวกเขาไม่สบายใจ
การมาเยี่ยมก็ไม่ส่งผลดี
โบฟอร์ต คุกเขตคาร์เทอเรต นอร์ทแคโรไลนา
ฉันไปเยี่ยมพวกเขาอย่างน้อยทุกสัปดาห์
ฉันมักจะไปเยี่ยมพวกเขาทุกวันพุธ
เราไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีเสมอไป
"ชื่อของคุณไม่ได้อยู่ในเอกสาร" ทั้งๆ ที่ชื่อของฉันอยู่ในรายชื่อผู้มาเยี่ยม
พวกเขารู้นามสกุลเดิมของฉันอยู่แล้ว
แต่ฉันก็ยังต้องยืนยันกับพวกเขา หลังจากไปเยี่ยมแล้วหลายครั้ง
"ฉันคนเดิม คุณก็รู้จักฉัน
"คุณเคยเห็นฉัน"
"ชื่อของคุณไม่อยู่ในรายชื่อ"
"แต่ฉันเพิ่งมาสัปดาห์ที่แล้ว และคุณก็ให้ฉันเข้าไป"
"ชื่อของคุณไม่อยู่ในรายชื่อ"
คุณรู้ไหม เป็นอีกครั้ง ที่ฉันได้เจอกับ
ตราสัญลักษณ์ถูกถอดออกจากรถของฉัน
มีตะปูตอกลงไปในยางรถฉัน
ถึงขนาดที่เวลาฉันมาเยี่ยมลุง ที่เขตคาร์เทอเรต
ฉันต้องมีคนอยู่ในรถคอยเฝ้าไว้ตลอด
ปกติแล้วเมื่อเรามา
จะมีคนประมาณสิบห้าหรือยี่สิบคน รอที่จะเข้าไป
เพื่อจะได้เห็นคนที่คุณรัก
คุณเข้าแถว บอกชื่อของคุณ
รอขึ้นไปข้างบนเพื่อพบพวกเขา
เข้าไปในพื้นที่รอ
แล้วเขาก็ปล่อยให้เราเข้าไปในห้องแยก
แล้วเราก็ได้แค่คุยกันผ่านฉากกั้นกระจก
ไม่สามารถสัมผัสร่างกายได้
มันช่างปวดใจ
มันน่าเศร้าที่เห็นพวกเขาถูกล่ามโซ่
อยู่ในชุดนักโทษสีส้ม และท้อแท้
และท้อแท้ สีหน้าท้อแท้ของพวกเขา
ตอนที่พวกเขาพูดคุยกับเรา
บางครั้งพวกเขาก็พูดกับเราแบบก้มหน้า
ไม่ยอมมองเรา
พวกเขาบอกว่า ไม่อยากเห็นเราเดินจากไป
แล้วมันก็ถึงช่วงที่พวกเขา ไม่อยากให้เราไปเยี่ยม เพราะว่า...
พวกเขาบอกว่า มันเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในโลก
ที่เห็นเราจากไปและไม่สามารถไปด้วยได้
ผมกลัวที่จะเข้าคุก เพราะผมไม่เคยติดคุก
และผมก็เอาแต่ฝันว่าติดคุก และรู้สึกยังไงถ้าต้องอยู่ในนั้น
แล้วพอต้องไปอยู่ในนั้นจริงๆ มันเหมือนความฝันของผมเป็นจริง
มันเหมือนกับที่ผมฝัน ผนังสีเขียว
มีแค่ทางเดียวในนั้น
แล้วก็ต้องทำตามที่พวกเขาบอก
ลุกขึ้น นอนลง กิน ไปห้องน้ำ กลับไปที่เตียงตัวเอง
ทั้งหมดมีแค่นั้น
พูดง่ายๆ คืออยู่ในห้องขังนั่น ตลอด 24 ชั่วโมง
ไม่สิ 23 ชั่วโมง เพราะมีหนึ่งชั่วโมงที่ได้ออกไปกินข้าว
แล้วผมก็ดูทีวีจากในห้องขัง
ตอนติดคุกมันเป็นแบบนั้น
และผมก็ได้แต่สวดมนต์ภาวนา ขอพระเจ้าช่วยให้ผมหลุดพ้นจากที่นี่
มีครั้งนึง ผมนึกว่าผมจะเป็นบ้าไปแล้ว
ชีวิตประจำวันในนั้น ลุกขึ้น ล้างหน้า
แปรงฟัน และเดินสองถึงสามชั่วโมง
และผมเดินอยู่อย่างนั้นได้จนกว่าจะเหนื่อย
แล้วก็ล้มตัวลงนอน
นั่นคือชีวิตประจำวันของผม
นม
ผมจะซื้อนมจากคนอื่นๆ
เพราะผมดื่มน้ำในนั้นไม่ได้
คนส่วนใหญ่ในเรือนจำดื่มน้ำไม่ได้
ผมเลยเอาอาหารไปแลกนมมา
ผมดื่มนมเยอะ และผมรอดมาได้
พวกเขาคิดว่าผมเสพติดน้ำตาล
พวกเขาส่งผมไปโรงพยาบาล
ผมอยู่ที่นั่นประมาณสามอาทิตย์
พวกเขาล่ามโซ่ผมไว้ ทำเหมือนผมเคยฆ่าใครตาย
จับผมล่ามไว้กับเตียง
ผมอยู่ไม่ได้ นอนหันข้างเดียวแบบมีโซ่ล่ามข้อเท้า
ผลออกมา ผมไม่ได้เสพติดน้ำตาล
หมอบอกผมว่า เขาบอกว่า
"สิ่งเดียวที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับคุณ คือคุณต้องได้ออกจากคุก"
มีหลายเรื่องผ่านเข้ามาในความคิดผม
พอรู้ว่าไลเคอร์ติสป่วย
ผมก็คอยเฝ้าดูแลเขา
ผมว่าคงเป็นความรักของพี่ชาย
พวกเขาเอาผมไปขังในอีกห้องหนึ่ง ครั้งแล้วครั้งเล่า
และไลเคอร์ติสอยู่ในอีกห้องหนึ่ง
บางทีผมก็ไม่ได้เจอไลเคอร์ติสเป็นเดือนๆ
จะบอกให้นะ ในคุกน่ะมันมีอคติเยอะ
คนฆ่ากันเอง
แต่ผมก็ไม่เคยคิดฆ่าตัวตายในนั้น
เพราะผมมีความฝัน ถึงตอนที่พวกเขาปล่อยผมออกไป
แล้วเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์คนหนึ่ง ก็เข้ามาบอกผม
หนึ่งในผู้คุม เขาบอก
"พวกนั้นไม่รู้ว่าจะปล่อยนายออกไปยังไง"
ผมบอก "พวกเขาแค่ต้องเปิดประตู"
รู้ไหม แล้วพอผมพร้อมจะไป
ดูเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ผมไม่ควรต้องเห็นใครมาคอยบอก
"ไปได้แล้ว ไปสิ"
ผมบอกว่า "ผมกำลังไป"
ผมบอกว่า "มารับผมด้วย รอตรงนั้นก่อน
"ผมใส่เสื้อผ้าไม่ได้
"ขากางเกงข้างหนึ่งยาวกว่าอีกข้าง ข้างหนึ่งมันสั้น"
แต่หลังจากนั้นสักพัก ผมก็เดินออกไป
ลองมาดูภาพสามมิตินี้กัน
คุณสามารถดูได้จาก ช่องเอบีซีสิบเอ็ดเท่านั้น
และมันแสดงให้เห็นว่า ถ้าเราไปที่แหล่งสภาพอากาศที่นี่
มันจะแสดงให้คุณเห็น ความสูงของพายุเหล่านี้
อย่างที่คุณเห็น เราซูมเข้าไป ในกลุ่มทางตอนเหนือของหลุยส์เบิร์ก
มีขอบด้านหลังของมัน ตรงนั้น
ก่อนที่พวกเขาจะติดคุก แม่ฉันเคยไปตลาดส่วนต่อขยายบ้าน
ที่พวกเขาเรียกมันว่าตลาดเกษตรกร
แม่ฉันเคยไป แต่เธอไม่ได้ไปแล้ว
และแม่ของฉันเคยมีสวน
แม่เคยทำงานในสวนของแม่ และตอนนี้แม่ก็ไม่อยากทำแบบนั้นแล้ว
แม่คิดว่าต้องอยู่ตรงนั้น ถ้าเมลวินและไลเคอร์ติสโทรมา
แม่ต้องอยู่ที่นั่นเพื่อรับสายพวกเขา
คุณรู้ไหม เราพยายามทำให้เธอเข้าใจ
ว่าแม่ไม่มีทางรู้เลยว่า เมื่อไหร่พวกเขาจะโทรมา
แต่ความคิดของเธอคือ
"ถึงจะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ฉันก็ต้องอยู่ที่นี่
"ฉันไปไหนไม่ได้"
การโทรนี้จะถูกบันทึก และตรวจสอบได้ตลอดเวลา
คุณเริ่มพูดได้แล้ว
แม่สบายดีไหม
- สบายดี - เด็กๆ สบายดีไหม
จ้ะ ทุกคนสบายดี
โอเค ดีครับที่ทุกคนสบายดี
มามีไปตรวจร่างกายวันนี้
โอเค เธอกำลังไปตรวจร่างกาย
ช่วงเวลาที่เราให้ทนายคนนึงทำหน้าที่
ผ่านไปได้ประมาณห้าปี
เราให้เงินเขาไปแล้ว ประมาณ 95,000 ดอลลาร์
ลุงของฉันยังถูกคุมขังอยู่
ไม่มีหลักฐาน ที่พวกเขาจะได้รับการปล่อยตัว
มีแค่การติดต่อสื่อสารเป็นครั้งคราว
"ฉันต้องการเงิน 1,500 ดอลลาร์ ไม่ก็ 2,000 ดอลลาร์
"ครอบครัวต้องจ่าย 12,000 ดอลลาร์ เพราะฉันต้องทำสิ่งนี้"
ฉันขอให้ผู้ช่วยทนาย
เขียนเอกสารที่เล่าเรื่องทั้งหมดของเรา อย่างครบถ้วนสมบูรณ์
ว่าเราคืบหน้าถึงไหนแล้ว
ดังนั้นเวลาที่ฉันไปขอให้คนอื่นช่วย
จะได้เล่าเรื่องราว จากมุมมองของเขาได้ง่าย
ซึ่งสมเหตุสมผล โดยที่ฉันไม่ต้องเล่าเรื่อง
เราเคยมีทนาย เธอบอกว่า เราต้องจ่าย 5,000 ดอลลาร์
ให้เธอเพื่อให้คำปรึกษา
และอะไรก็ตามที่เหลืออยู่ หลังจากที่เธออ่านเอกสารของเรา
เธอจะส่งมันกลับมาให้ หรือคืนเงินที่เหลือให้
และจะแจ้งให้เราทราบ ว่าเธอจะรับทำคดีได้ไหม
เธอใช้เวลาทั้งสุดสัปดาห์ เพื่อดูแฟ้มคดีหรืออะไรสักอย่าง
เธอส่งเงินกลับมาให้เรา ประมาณร้อยดอลลาร์กว่าๆ
และบอกเราว่า โชคร้ายที่เธอไม่สามารถรับทำคดีเราได้
แต่นั่นคือสิ่งที่เราต้องเจอ
จากคนที่เคยได้ยินเรื่องราวของเรา
เราไม่มีทางรู้ ไม่ว่าอะไรก็ต้องคว้าไว้ก่อน
เพราะเราอยากให้ลุงออกจากคุก
และพยายามทำทุกวิถีทาง
เพื่อให้ได้คนที่จะช่วยเราจริงๆ นั่นทำให้เราเสียค่าใช้จ่ายครั้งใหญ่
ผู้คนหาประโยชน์จากเรา
ไม่มีความยุติธรรมในโบฟอร์ต สำหรับคนผิวดำ
สำหรับคนขาวน่ะมี
สำหรับคนดำ ไม่มีหรอก
แล้วดูตอนนี้สิ
ไปดูในโบฟอร์ตได้เลย
ไม่มีคนดำเดินตามถนนอีกต่อไปแล้ว
ผู้คนที่สูญเสียบ้านของตัวเองไป
พวกเขาจะไม่มีวันได้อาศัย อยู่ในเมืองโบฟอร์ตอีกต่อไป
ความทรงจำเกี่ยวกับโบฟอร์ต
วีรบุรุษสมาพันธรัฐของเรา
ตอนที่ฉันอายุสิบหรือ 11 ขวบ เป็นความทรงจำที่ดีทีเดียว
มักจะเดินไปบนถนนฟรอนท์สตรีท
ดูเรือและกินไอศกรีม
และรู้สึกโหยหาสิ่งต่างๆ ในอดีต
ไปที่สำนักงานไปรษณีย์กับคุณยายของฉัน
หรือไปที่ธนาคาร และจะได้รับลูกอมเสมอ
มันเป็น "เมือง" เราเรียกมันแบบนั้นมาตลอด
"คุณยายพาเราไปที่เมือง"
มันสวยงาม มันเป็นความทรงจำที่สวยงาม
จนกระทั่งฉันโตเป็นผู้ใหญ่และตระหนักว่า
มีบางอย่างเกิดขึ้น
ฉันประสบกับมันในขณะที่ช่วยในคดีนี้
ซึ่งทำให้ฉันคิดว่า ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่สวยงามอีกต่อไปแล้ว
นักเคลื่อนไหวด้านสิทธิมนุษยชน ในภาคตะวันออกของนอร์ทแคโรไลนา
ปีที่สี่ในคุก
กำลังพยายาม ขอความช่วยเหลือให้กับครอบครัว
เพื่อให้คนที่พวกเขารัก ถูกปล่อยจากคุก
ผู้สื่อข่าวเลแลนด์ พินเดอร์ ฟ็อกซ์ อีสเทิร์นแคโรไลนา
มีรายละเอียดเพิ่มเติม และจะอธิบายสิ่งที่องค์กรได้วางแผนไว้
ปล่อยตัวเมลวินและไลเคอร์ติส
ผมไม่เคยเห็นใครติดคุก ด้วยข้อหาบุกรุกนานขนาดนี้
ตามเอกสารของศาล
โจทก์ในคดีนี้คืออดัมส์ครีกแอสโซซิเอตส์
ผมพยายามโทรหาพวกเขา เพื่อขอเรื่องราว
เลแลนด์ พินเดอร์ ผู้สื่อข่าวดับเบิลยูซีทีไอ
และนี่คือสิ่งที่ผมเจอ
สวัสดี ยินดีต้อนรับสู่เวอไรซันไวร์เลส
หมายเลขที่ติดต่อมีการเปลี่ยนแปลง ไม่สามารถติดต่อได้หรือยกเลิกการใช้งาน
บาร์เน็ตต์บอกว่า เขากำลังวางแผนเดินขบวน
ถ้าชายสองคนนั้น ไม่ได้รับการปล่อยตัวตามวันที่กำหนด
เราจะสวดภาวนาต้อนรับ
บันทึกวิดีโอของมามี สิทธิพลเมือง มีนาคม
เราจะสวดมนต์ให้เมลวินและไลเคอร์ติส
แล้วก็สวดมนต์ให้ผู้ต้องขัง
แม้ว่าพวกเขาอาจจะมีความผิด บางคนก็อาจเป็นผู้บริสุทธิ์
ผมได้นำผู้บริสุทธิ์เจ็ดคนออกจากคุก
- พวกเขายังคงเป็นมนุษย์ - ใช่ อาเมน ฮาเลลูยา
เนลสัน แมนเดล่าถูกตั้งข้อหา แต่เขาก็ออกมาได้ใช่ไหม
ใช่
แน่นอนว่าผมอยากให้ ครอบครัวรีลส์อยู่ด้านหน้า
- มีใครเอาป้ายบ้าง - แม่ฉันล่ะ
- แน่นอน - ฉันด้วย
ขอบคุณ ขอบคุณ
เรามีพี่น้องผิวขาวออกมาเดินขบวนด้วย
ดีเลย
เราครอบครัวเดียวกัน
- ไร้ความยุติธรรม - ไร้สันติ
- ยืนหยัด - อย่ายิง
- ยืนหยัด - อย่ายิง!
- ยืนหยัด! - อย่ายิง!
- ยืนหยัด! - อย่ายิง
- ไม่ยุติธรรม! - ไม่มีสันติภาพ!
มันไม่ง่ายอย่างที่คิด
พวกขาใหญ่นั้นหาตัวได้ยาก
และเกรกอรี่บอกว่าเขารู้จักกัปตัน
ที่ตกปลาเป็นเวลาหนึ่งปีและยังคงมี...
สวนสาธารณะอีไลจาห์ รีลส์ ชาตะ 1866 มรณะ 1962
จุดสิ้นสุด การบำรุงรักษาของรัฐ
"สวัสดีครับพ่อ ผมไม่ได้เจอพ่อมานานแล้ว
"แต่ผมหวังว่าพ่อจะรู้ ว่าผมคิดถึงพ่อตลอดเวลา
"ผมคิดถึงพ่อมากจริงๆ
"ผมอยู่ในราลีกับแฟนของผม"
"ลุงเมลวิน ผมคิดถึงลุงมากๆ
"ผมอยากจะขอบคุณ สำหรับทุกสิ่งที่ลุงทำให้ผม
"ลุงอยู่กับผมในเวลาที่ผมไม่เหลือใคร"
"ลุงเมลวิน หนูไม่ได้เจอลุงนานแล้ว
"เราไม่ได้เจอลุงนานแล้ว
"เราเสียใจจริงๆ ที่มันนานขนาดนี้"
"พ่อครับ ผมคิดถึงพ่อตลอดเวลา
"ผมถึงขนาดฝันเห็นพ่อ ตัวผมและหลานตัวน้อยของพ่อ
"ทำงานบนเรือด้วยกัน
"และโบกมือให้ลุงบิลลี่ ในขณะที่เขากำลังจะกลับไปที่ท่าเรือ"
ตามที่คาดไว้ พายุเฮอริเคนไอรีนทำแผ่นดินถล่ม
เช้านี้ตามชายฝั่งนอร์ทแคโรไลนา
จากที่คุยกับผู้ว่าฯ เพอร์ดูเมื่อเช้านี้...
นี่นาเดีย
เหลือเวลาอีกไม่ถึงหกเดือนในทำเนียบขาว
ประธานาธิบดีโอบามา มาถึงบนเวทีในชาร์ลอตต์
กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาสัญญา จะลงคะแนนเสียงให้ในเดือนพฤศจิกายน
ผมทำแคมเปญสุดท้ายของผมแล้ว
แคมเปญคลินตันกล่าวว่า ได้รับบิลสำหรับค่าใช้จ่ายของ...
ปีที่เจ็ดในคุก
นี่ให้ไลเคอร์ติสจากเกอร์ทรูด
นี่ให้ไลเคอร์ติส จากเกอร์ทรูด
และนี่ให้เมลวิน จากเกอร์ทรูด
คริสต์มาสมันยาก
ทุกๆ ปี แม่ฉันจะซื้อของให้พวกเขา
เหมือนที่ซื้อให้ทุกคน
และจะวางของขวัญของพวกเขา ไว้ใต้ต้นคริสต์มาส
เราจึงยังมีความหวัง เรียกว่าความหวังลมๆ แล้งๆ
และทุกๆ ปี
แม่ของฉันจะซื้อของขวัญ วันคริสต์มาสไว้ให้พวกเขา
และ
เธอมีของขวัญวันคริสต์มาสให้ เมื่อพวกเขาออกมาหลังจากแปดปี
พวกเขามีของขวัญคริสต์มาสทั้งแปดปี
อดัมส์ครีกและทนายของพวกเขา
พวกเขามีทางเลือกอื่น
ภายใต้คำสั่งปี 2011...
เจมส์ แฮร์สตัน ทนายความ ของเมลวินกับไลเคอร์ติสตั้งแต่ปี 2015
พวกนั้นสามารถทำลาย ทรัพย์สินของพวกเขาได้ง่ายๆ
รื้อถอนโครงสร้างทั้งหมด ทำให้ที่ดินโล่งเตียน
เรียกเก็บค่าใช้จ่ายเหล่านั้น
และมีคำพิพากษาคดีแพ่ง ต่อนายเดวิสและนายรีลส์
ไม่มีความจำเป็นที่ต้องให้พวกเขาถูกคุมขัง
ปัญหาใหญ่ที่ทุกคนก็รู้แต่ไม่มีใครพูด ในคดีนี้คือเรื่องเชื้อชาติ
ผมไม่อ้างเหตุผลเรื่องเชื้อชาติ ถ้าผมไม่มีข้อเท็จจริงพอสมควร
และผมไม่มีข้อเท็จจริงพอสมควร
ผมไม่ได้กล่าวหาใครเรื่องอะไรทั้งนั้น
แต่ถ้าให้พูดตามความคิด คำสั่งนี้เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ
มันเหมือนกับว่า เขาต้องการสอนบทเรียนให้คนพวกนี้
แม้ครอบครัวนี้จะป่าวประกาศ ความจริงไปแค่ไหน
และก็ไม่มีใครรับฟัง
วันขึ้นศาล วันที่ 27 กุมภาพันธ์ ปี 2019
เจ็ดปี 11 เดือน และ 10 วันในคุก
วันนี้แล้วสินะ
แล้วบางคนอาจคิดว่าเป็นพรุ่งนี้ วันพฤหัส
มันเหมือนกับว่าพวกเขาเกือบจะ
ไม่ต้องการให้ห้องพิจารณาคดี มีคนไปร่วมฟังมากๆ
ฉันไม่รู้สิ
ถึงขั้นนี้ก็รู้แล้วว่ามันไม่ถูกต้อง
ใช่
เพราะถ้าพวกเขาถูก ก็คงทำให้มันเหมาะสม
- และถูกต้องตามกฎหมาย - จริง
เอ็นอาร์ซีเอส หน่วยบริการ ด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ
ได้ทำงานในการพัฒนาโปรแกรมเฉพาะ
เพื่อแผ่นดินชนพื้นเมืองอเมริกัน ด้วยผลลัพธ์ที่จำกัดจนถึงตอนนี้
และโครงสร้างความเป็น เจ้าของที่ดินเกี่ยวกับการจอง
ทำให้โปรแกรมมีคุณสมบัติค่อนข้างยาก
ในบันทึกอื่น หมายเลขใหม่จะออกสำหรับปีนี้...
ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงใช้ทนาย
ในแบบที่เขาไม่เคยถูกใช้มาก่อน
ข้าแต่พระเจ้า โปรดทรงมอบความกล้าหาญแก่เรา
โปรดทรงประทานอภัยโทษ
โปรดทรงมอบความแข็งแกร่งให้แก่เรา ในทุกสิ่งที่เราทำ
พระเจ้าขอทรงนำเกียรติ และสรรเสริญมาสู่พระองค์
อธิษฐานในนามของพระเยซู
- อาเมน - อาเมน
ทนายคนสุดท้ายของเราคือเจมส์ แฮร์สตัน
และเขานำเสนอคดี
เขาพิสูจน์แล้วว่าไลเคอร์ติสและเมลวิน
ไม่สามารถรับการลงโทษ แบบที่พวกเขาโดน
เขาพิสูจน์ว่า การกักขังคนทั้งสองเป็นเวลาแปดปี...
ศาลแพ่ง - ศาลสูง - ห้องพิจารณาคดี 2
ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาทำได้
และ...
ศาลเข้าข้างเขา
แต่มันก็ถูกต้องแล้ว
- กำลังออกมาแล้ว - เฮ้
- พวกเขากำลังออกมา - ดีจริง
- ใช่ พวกเขากำลังออกมา - ใช่
นั่นดีแล้ว
พระเจ้าช่วย
เย้
เย้!
ฉันดีใจที่ได้เจอลุง
มาให้ฉันดูคุณหน่อย
ผอมลงไปหน่อยนะ แต่เธอจะจำคุณได้
โอเค
ให้เขาได้เห็นบ้านตัวเอง
บ้านดูดีแล้วตอนนี้
ใช่แล้ว
ใช่
บ้านของไลเคอร์ติส
มันยังอยู่
ตราบใดที่มันยังอยู่ นั่นแหละที่สำคัญ
ไง พวก
นายเป็นไงบ้าง เพื่อน
ฉันสบายดี
- ไง... - เป็นไงบ้าง
พวก! พระเจ้า
หนุ่มไลมาแล้ว
มานี่
ออกมาจากห้องเถอะ
มาสิ
มาร์ติน เดวิส พ่อของไลเคอร์ติสและเมลวิน
ออกมาสิ มากอดลูกๆ
ผมคิดถึงพ่อเสมอ
- อือ - เป็นไงบ้าง
เฮ้ ผมสบายดีครับพ่อ
น่าดึงดูดมาก
ฉันคงตายในพายุนั่นไปแล้ว ถ้าทำอะไรอยู่ บอกเลย
โรงปลาก็พังย่อยยับ
นั่นไง ที่เกิดเหตุ
ที่นี่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
อดัมส์ครีกแอสโซซิเอตส์
พวก ไม่ได้เกิดหรอก
ไม่ได้เกิด
พวกนั้นห้ามฉันไม่ให้มาที่ที่ดินผืนนี้ไม่ได้
ฉันสร้างทั้งหมดนี่ขึ้นมา
มาเถอะ กลับบ้านกัน
ผมรู้สึกดีที่ได้กลับบ้าน
ผมรู้สึกดีที่ได้กลับบ้าน และ
ผมรู้สึกดีจริงๆ ที่ได้กลับบ้าน
ฉันอยากจะขอบคุณทุกคนที่มาที่นี่
อุตส่าห์ทิ้งงานที่กำลังทำอยู่แล้วมากันทันที
เพราะนี่ไม่ใช่สิ่งที่วางแผนไว้
จบงานเลย
มันเป็นสิ่งที่พระเจ้ากำหนดไว้
และเมื่อศาลบอกให้ปล่อยตัวพวกเขา เราก็คิดขึ้นได้เลย
ไม่รู้สิ พอฉันบอก "ทำอาหารมากินกัน"
ทั้งครอบครัวและเพื่อนๆ เฟซบุ๊ก ก็พากันเข้าร่วม
ให้สิ่งนี้เป็นประจักษ์พยาน เพราะงานของเรายังไม่เสร็จ
- ใช่แล้ว - มันยังไม่จบ
คุณรู้ว่าไม่มีทางแน่ๆ นอกจากเมอร์ริมอนแล้ว
เราไม่มีที่ไหนให้ไปอีก
สิ่งที่ฉันจะบอกก็คือ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
ไม่สนว่าจะขายอะไร เราคือครอบครัว
ฉันจะบอกว่า มาอยู่ด้วยกันต่อไปเถอะ
เพราะเราต้องเอาน่านน้ำนี้คืนมา
ต้องทำให้ไลได้กลับไปอยู่ในบ้านของเขา
เขาจะได้ตุ๋นถั่วและขาหมูได้
นั่นแหละ ใช่
เมื่อวานฉันไปที่ร้านโรส
และก็มีคุณครูคนนึง
และเธอรู้ชื่อคนของเรา
เพราะพวกเขากำลังแย่...
มันก็ไม่เลวนะที่พวกเขายุ่งกับเรื่องนี้
ชื่อของคุณคือประวัติศาสตร์ พลังคนผิวดำ!
เดี๋ยว หยุดๆ
ใครช่วยทำจังหวะทีสิ
ใช่ ฉันอยากได้ฟรีสไตล์แบบเร็วๆ
เอาละ มาเลย เริ่มกันเลย
ทำจังหวะ
ก็ได้
โอเค เย้
นี่คือชายหาดของเรา
นี่คือที่ดินของเรา
นี่คือน้ำของเรา คลับของเรา ทุกอย่างของเรา
- นี่คือที่ดินของเรา - โอเค
- นี่คือน้ำของเรา - ใช่
นี่คือคลับของเรา พื้นที่ของเรา ทุกสิ่งของเรา
- นี่คือที่ดินของเรา - โอเค
นี่คือน้ำของเรา
- นี่คือคลับของเรา พื้นที่ของเรา ทุกสิ่ง - โอเค
เราได้ทุกอย่างแล้ว
เราเป็นอิสระจริงๆ
เราคือทุกสิ่ง
เราสามารถเดินไปตามถนนได้
นี่คือเมอร์ริมอน
- บิลลี่ บิลลี่ คุณมาด้านนี้ได้ไหม - งั้นเหรอ
เวย์น ลอว์เรนซ์
ถ่ายภาพสำหรับบทความของโปรพับลิก้า วันที่ 5 พฤษภาคม 2019
- ยืนข้าง... - โอเค
- ข้างๆ มามี - ใช่ๆ
ขอดูเลนส์ยาวอีกที
อันที่จริง นี่ดีเลยนะ
ไลเคอร์ติส มาอีกด้านนึง
เข้ามาใกล้ๆ อีกครับ
สวย
โปรพับลิก้า
ตระกูลของพวกเขา ซื้อที่ดินรุ่นแรกหลังจากยุคทาส
พี่น้องรีลส์
ติดคุกนานแปดปี ข้อหาปฏิเสธการออกจากที่ดินนี้
โดย ลิซซี่ เพรสเซอร์
ถ่ายภาพโดยเวย์น ลอว์เรนซ์ วันที่ 15 กรกฎาคม ปี 2019
ร่วมตีพิมพ์เรื่องราวโดย เดอะนิวยอร์กเกอร์
เมื่อฉันมองดูระบบยุติธรรมตอนนี้
แม้แต่กับคดีนี้
เมื่อเราถูก ก็ต้องว่าถูก
และเมื่อเราผิด ก็ต้องว่าผิด ไม่ว่าจะยังไง
แต่เรากลับไม่ถูก แม้ว่าเราจะถูก
เราผิดสำหรับระบบศาล
ถามว่าฉันเชื่อไหมว่าคนดำ เคยได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม
ไม่เชื่อหรอก
ไม่เชื่อ
ระบบยุติธรรมล่ะ ไม่เชื่อหรอก
ฉันเห็นอะไรเปลี่ยนไปไหม ก็ไม่
หกสิบกว่าปีมานี้มันไม่เปลี่ยน เพราะเรายังต้องมาสู้ในคดีนี้
มันไม่ได้เปลี่ยนไปจากวันที่ มาร์ติน ลูเธอร์ คิงเริ่มต้น
ถามว่าฉันเห็นอะไรเปลี่ยนไปไหม
ไม่
ไม่ ฉันไม่เห็น
เพราะใจคนมันเย็นชา
และทุกอย่างก็เกี่ยวกับเงิน
บ้านของเกอร์ทรูด วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 2022
นี่ไม่ใช่ขนมปังของเรา
ได้มาจากบ้านกอร์ดอน
- โอเค - คงต้องหั่นแยกเป็นชิ้นๆ
อาจจะไม่ต้อง
กดลงไป
อรุณสวัสดิ์ เกอร์ท
อรุณสวัสดิ์
เป็นยังไงบ้าง
ฉันสบายดี
เป็นไงบ้าง
รู้สึกยังไงคะที่ตื่นตอน 10 โมง 20
รู้สึกแย่
ฉันไม่ชอบทำอาหาร
ฉันรักการทำอาหาร
ฉันชอบที่คนเพลิดเพลินกับการกิน
งั้นฉันจะจ้างเธอแล้วกัน
ว่าไงล่ะ
แต่ฉันเคยชอบทำอาหาร
ไม่เอาน่า เธอไม่เคย
เชื่อฉันสิ
ลุงไล อาหารของลุงเย็นหมดแล้ว
- ฉันโทรหาพี่แล้ว - โทรทำไม
โทรเรียกมาทานข้าว
ฉันไม่หิว
ไม่ได้ ลุงต้องกินจานนั้น
ใช่ มากินเลย
มีคนเขาอุตส่าห์ทำให้กินนะพี่
นี่ไงฉันถึงไม่ชอบทำอาหาร
ตอนนี้เขานั่งอยู่นั่น แล้วบอกว่าอยากกินมื้อเช้าละ
ถ้าเขาไม่พูดว่าอยากกิน ฉันคงไม่ทำ
ทำตามที่ป้าบอกเถอะค่ะ
ล้างมือก่อนสิ
ตรงนั้น
รู้อะไรไหม
รู้ไหมฉันคิดอะไร
ไม่
อย่ากระตุ้นให้ฉันแสดงด้านไม่ดี
ฉันเห็นด้านไม่ดีพี่แล้ว
ฉันไม่สนหรอกว่าจะกระตุ้นด้านไม่ดีของพี่
ฉันรับด้านไม่ดีของลุงได้
ทุกคนมีด้านไม่ดีของตัวเอง
พี่ไม่อยากเห็นด้านไม่ดีของฉันหรอก พ่อคนด้านดี
นั่งลงบนด้านดีของพี่ซะ
มีหลายด้านให้นั่งค่ะ
ผมพยายามที่จะรักษามันไว้
มันทำให้ผมหงุดหงิดนะที่ผมไม่ได้มาที่นี่
เพราะผมรู้ว่าผมต้องรับผิดชอบอะไรบ้าง
ทุกสิ่งที่ผมสร้างขึ้นที่นี่ เรือผมถูกระเบิด
เอาไอ้นี่ออก
เราเพิ่งย้ายไปตรงนั้น
นั่นคือที่ที่คุณสามารถจอดเรือและสิ่งของ
และนำขึ้นทางลาดเรือของเรา
ตอนนี้เรามีทางลาดเรือตรงนั้น
เรามีทางลาดเรือตรงนั้น
แต่ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว ที่พวกผู้ชายจะเริ่มหากุ้ง
และทำเงินให้พวกเขา
เห็นไหม นี่คือช่วงเวลาของปี
ที่เราจะออกเรือและไปอยู่ในน้ำ
จนกว่าจะหมดฤดูกาล
ทำเงินได้มาก
ลุงชาร์ลส์ สิ่งที่เรากำลังพยายามทำตอนนี้ หลักๆ ก็คือ...
- โอเค - คิดให้ออกว่าเราจะทำยังไง
กับทรัพย์สินที่เหลือที่ยังอยู่ในสภาพดี
ใช่
ดังนั้นเราจึงต้องคิดแผนขึ้นมา
ดำเนินการบางสิ่งบางอย่าง
- เห็นด้วย - หาใครสักคน
ที่สามารถและสะดวกที่จะ
เป็นผู้จัดการคนใหม่ในสถานการณ์นี้
เพราะเรารู้ว่าคุณยายแก่ตัวลง
- แม่ฉันก็เหมือนกัน - และป้าคลาสซี่
ก็ทำไม่ไหวเหมือนกัน
ฉันคิดว่ามันคงจะดีถ้าจะมีผู้จัดการคนใหม่
ฉันเริ่มแก่แล้ว
ขี้ลืม
ดังนั้น
แค่นั้นแหละ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับฉันคือ จะเกิดอะไรขึ้น
เมื่อผู้หญิงอายุ 95 ปีที่ชื่อเกอร์ทรูด รีลส์
เสียชีวิตไปแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกับถนนซิลเวอร์ ดอลลาร์
คนรุ่นต่อไปจะใส่ใจที่จะรักษา ถนนซิลเวอร์ ดอลลาร์มากพอไหม
พวกเขาอาจจะ
เนท เอลลิสัน หลานชายของมามี
เนท ย่าอยากเจอหลานมาตลอด ตอนนี้ได้เจอซะทีนะ
ย่าอยากออกมาแถวนี้ นั่งเรือและดูอะไรๆ
โอ้โฮ ดูสิ
เยี่ยมเลย
ในน้ำ มันดูกลับหลัง
นั่นคือสิ่งที่ผมเป็น
ผมเนท มามีเป็นย่าของผม
เมลวินเป็นลุงของผม
ไลเคอร์ติสเป็นลุงของผม
ผมมีลูกสองคน และอาชีพของผมคือชาวประมง
- ดัลลัส - ดัลลัส
วันปกติผมอาจจับได้ ร้อยถึงสองร้อยกิโลโดยเฉลี่ย
บางวันก็จับอะไรไม่ได้เลย
บางวันก็จับได้ครึ่งตันในไม่กี่นาที
ทุกๆ วันมันต่างกัน
พอจับมาแล้ว เก้าในสิบส่วน
ถ้าได้มามากก็นำไปที่โรงปลา
โรงปลาจะตั้งราคา ที่พวกเขาสามารถทำกำไรได้เยอะ
ส่วนชาวประมงก็ได้เท่าที่โรงปลาจะให้
ปีที่แล้วพวกเขาพยายามปิดน่านน้ำภายใน ในนอร์ทแคโรไลนา
ซึ่งเป็นบริเวณที่ เรือเล็กๆ อย่างผมไปทำงานได้
ตอนนี้พวกเขากำลังพยายามจะ
จำกัดระยะไว้แค่ห้ากิโลเมตร ที่เราจะออกไปหากุ้งได้
แต่เรือที่ใหญ่กว่าสามารถออกสู่มหาสมุทร และอยู่ได้เป็นสัปดาห์ๆ
ไม่เหมือนเรา เรามีเชื้อเพลิง ไม่มากเท่าเขา ไม่มีน้ำแข็งมากพอ
เรารักษาของชำได้ไม่มากเท่าไหร่
แล้วก็มีผู้ชายที่มีเรือเหมือนผม
ขนาดเท่าผม ที่ออกเรือแล้วไปตาย
มหาสมุทรนั่นไม่ใช่เรื่องสนุก เทียบกับในนี้
มันแทบไม่ใกล้เคียง... คลื่นลมแรง อากาศก็ต่างกัน
และที่เลวร้ายที่สุด คุณอยู่ห่างจากชายฝั่ง 400 เมตร
ไม่ได้อยู่ไกลถึงห้ากิโล
ต่อสู้กับฉลามที่กินอวนของคุณและทุกอย่าง
มันแตกต่างกันมาก การจับกุ้งในน่านน้ำภายในและภายนอก
นี่คือเส้นทางที่เธอมาหากุ้งเมื่อเช้านี้เหรอ
ผมขับจากตรงนี้ไปตรงโน้นและกลับมา
ได้สักตะกร้าไหม
- ได้ครับ - ดีแล้ว
ผมจะพยายามเริ่มธุรกิจอื่น นอกจากการประมงเชิงพาณิชย์
เผื่อทุกอย่างล้มเหลว ผมต้องมีหนทางหาเลี้ยงครอบครัว
จอดตรงนี้พักนึง...
เราอยู่ในน่านน้ำนี้มาตลอดชีวิต
จ้ะ
นั่นคือสิ่งที่เรารู้
ผมมีหลานๆ ออกเรือไปหากุ้งอยู่ตอนนี้
แต่พวกเขาไม่มีทางได้เข้าถึงน่านน้ำ
พวกนั้นยึดจุดที่ดีที่สุดที่เราหาปลาได้ไว้
จุดที่เราเคยใช้ทำมาหากิน
บริเวณที่เคยมีเรือของเรา บริเวณที่มีน้ำลึกที่สุด
พวกนั้นยึดมันไป
ว้าว นี่เยี่ยมเลย
และย่าของผม เธอเป็นนักสู้
เธอพยายามทำให้ทุกคนกลับมารวมกัน
มันไม่ได้ผลเสมอไป แต่เธอไม่เคยล้มเหลว
เธอจะพยายาม
ในแง่นึง ผมยอมรับ ความรับผิดชอบต่อที่ดินนั้น
เพราะนั่นคือที่ที่ผม อยากอยู่เลี้ยงลูกๆ ของผม
นั่นคือที่ที่ผมอยากอยู่
ดังนั้นเมื่อถึงเวลา ผมรู้สึกว่าผมอาจจะเป็นหนึ่งในหมู่คนที่
ร่วมกันต่อสู้ และผมไม่สามารถต่อสู้คนเดียวได้
ถ้าพวกเขาเอาที่ดินกลับคืนมาได้ ผมเห็นว่ามันจะไปได้ดี
เพราะลุงเมลวินได้พูดถึง แผนการสร้างโรงปลา
ทำให้แน่ใจว่าเรามีเชื้อเพลิง น้ำแข็ง ทุกสิ่งที่เขาเคยมีมาก่อน
เขาบอกว่าเขาต้องการที่จะทำมันอีกครั้ง
ผมจะได้เห็นทุกคนในครอบครัว กลับมาทำประมงเชิงพาณิชย์อีกครั้ง
เราจะได้ไม่ต้องไปโรงปลาและถูกโกง
ผมรู้สึกว่ามันจะดีกว่านี้เยอะ ถ้าทำงานกันแบบครอบครัว
ฉันอยากจะขอบคุณทุกคนที่มาวันนี้
อย่างที่พวกคุณรู้ ฉันอยากให้... เราทุกคนอยากมาอยู่ด้วยกัน
ในวันเมโมเรียลเดย์เพื่อเฉลิมฉลอง
เรียกได้ว่าเฉลิมฉลองให้ครอบครัวน่ะค่ะ
ฉลองให้ทหาร และคนของเราที่เรียนจบด้วย
รู้ไหม เราไม่ได้โตมาแบบทุกข์ยากเข็ญใจ
เราเคยสบายๆ แต่เราก็ยัง
ขอบคุณพระเจ้าที่ให้เรามา
ปู่ของฉันมีหมู ม้า ยาสูบ และแตงโม
เขามีหมด
และเราไม่ต้องการอะไรอีก
ป้าเกรย์มีสวนใหญ่กว่าสนามเด็กเล่น
และเราจะไปขโมยแตงกวา มะเขือเทศ ตอนเธอออกไปทำงาน
เธอเอาแป้งโรยใส่ไว้ และบอกเราว่าเป็นยาพิษ
เราเลยกลัวและไม่กล้ากินมัน แต่เราก็จับได้ว่าป้าโกหก
เขาพูดว่า
"ไม่มีพิษ มันคือแป้ง"
อ้อ โอเค เราล้างมันออกและก็กิน
เธอบอกว่าจะดัดนิสัยพวกเรา
เห็นทุกวัน พวกแกขโมยมันไปหมด
เย่ๆ
พวกเขาเอาช่วงปีที่ดีที่สุด ของผมไปใช่ไหมล่ะ
ผมเข้าไปตอนอายุ 52
และออกมาตอนอายุ 61 หรือ 62
โธ่เอ๊ย
เมื่อผมกลับมาบ้าน ผมไปนั่งที่ระเบียงด้านหน้า
ผมพูดว่า "พระเจ้า ขอเพียงมอบ ความแข็งแกร่งให้ลูก
"ไม่ใช่เพื่อเกลียด แต่เพื่อจะก้าวต่อไปในชีวิตของลูก"
ผมนั่งร้องไห้ไป แล้วก็คิดไป นี่ผมก็ร้องไห้แล้ว
มันทำให้ผมรู้สึกแย่น่ะ
พวกเขาพยายามจะทำให้เราเผชิญกับ
อะไรแบบนี้ที่นี่ ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
อย่างที่บอก
เวลาออกมานั่ง
และพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ที่นี่
มันทำให้ผมร้องไห้
คุณเข้าใจนะ
ผมถึงได้อยู่แต่ในห้องของผม
และบางครั้งผมพบว่าตัวเองกำลังร้องไห้
และผมไม่แม้แต่... และผมก็รู้ว่าทำไม
คุณเข้าใจที่ผมพูดไหม
ผมรู้แค่ว่า
มันไม่ถูกต้อง
มากกว่าหนึ่งในสาม ของที่ดินที่คนผิวดำเป็นเจ้าของ
ในภาคใต้เป็นทรัพย์สินของทายาท
กฎหมายทรัพย์สินทายาท มีผลกระทบอย่างไม่ได้สัดส่วน
ต่อชนกลุ่มน้อยทางเชื้อชาติและชาติพันธุ์
ประชากรผู้มีรายได้ต่ำและอยู่ในชนบท
ครอบครัวรีลส์อยู่ในขั้นตอน ของการรักษาที่ดินของบรรพบุรุษ
และทำให้ถนนซิลเวอร์ ดอลลาร์
เป็นที่อยู่อาศัยอันปลอดภัย สำหรับคนรุ่นต่อๆ ไป
เดี๋ยวก็รู้
อดัมส์ครีกแอสโซซิเอตส์บอกว่า พวกเขามีสิทธิในที่ดินโดยชอบธรรม
และพวกเขาปฏิบัติต่อ ครอบครัวรีลส์อย่างเป็นธรรม
คำบรรยายโดย รุจาวดี
"ผู้ตรวจสอบงานแปล ต้องตา สุธรรมรังษี"