Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SAN NICOLA AL MONTE, WŁOCHY, 1486 M N.P.M. -2°C.
21 GRUDNIA
Nie żyjesz.
Jesteś trupem! Trupem!
Trup!
Mamo, nie możesz budzić mnie jak wszystkie normalne matki?
Zabiłam wszystkie normalne matki.
A masz!
Myślisz, że tata wróci na święta?
Nie słyszałeś? Rekin strącił jego helikopter.
Możesz choć raz nie żartować?
- Niezłe z nas wariaty, co? - Może nawet za bardzo.
Elia, nie mów o sobie w ten sposób.
Nie mówiłem o sobie.
Dziękuję.
Masz szczęście, że jestem spóźniona, inaczej załaskotałabym cię na śmierć.
Muszę lecieć do sklepu.
Po co? Mamy w końcu jakiegoś klienta?
To nie moja wina, że ludzie nie lubią
staromodnych zabawek.
Kukiełka mi się spodobała.
Miłego dnia, skarbie. I pamiętaj...
Nie przestawaj śnić, nawet gdy nie śpisz.
Zuch chłopak.
Powiedz „pa”!
- Pa. - Pa!
FABRYKA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA, BIEGUN PÓŁNOCNY 2147 M N.P.M., -49°C.
Rozchmurzcie się! Za kilka dni święta.
Przewidujemy poważne opady prezentów
dla wszystkich grzecznych dzieci. Dla niegrzecznych nic.
Przypominamy, że interakcja z dziećmi jest surowo wzbroniona.
Ale pamiętajmy o magii świąt.
Nie zawiodę. On uwielbia grube kredki.
Mam nadzieję, że nie jest za późno.
Uwaga.
Proszę wyczyścić po sobie pistolet do brokatu.
Spokojnie!
Będę wywoływał. Weźcie numerki.
Jeśli chodzi o zabawki, dziś jest ostatni dzień
na prezentację waszych wynalazków.
Myślicie, że szef znowu wyrzuci Tripa z gabinetu?
A może nawet nie uda mu się wejść?
- Dziewięć! - To ja!
Chodź.
Jeśli macie zatwierdzone prototypy,
udajcie się do punktu zbiorczego.
Elf i ja
Jesteście tam, Wasza Wysokość?
Niegrzeczne dzieci...
Coraz ich więcej.
Jesteście tam, Wasza Zabawkowość?
Kto tam?
Mój drogi Trip!
Co przyniosłeś mi w tym roku?
Skonstruowałeś mi jakieś nowe zabawki?
Tak. Ale trochę się denerwuję,
bo przeszedłem sam siebie.
Zrobiłem to. Wielodźwięczny gwizdek.
Pięknie!
Co ty tu robisz, Trip?
Dostałeś numerek 60, a oni wywołali dziewiątkę.
Jak to możliwe?
Trip.
Wasza Wesołość, jego zachowanie igra
z dobrocią elfów, która cechuje nas od stuleci.
Głupek!
Wasza Bawialność, ten gwizdek potrafi naśladować
każdy możliwy dźwięk.
Dzieci go pokochają.
Zrób kotka, uwielbiam kotki.
To działa na odwrót. Muszę zrobić wdech.
A teraz wrzask z horroru. Dawaj!
O rety.
A teraz stare sznurowadło,
które zaplątało się w gramofon.
Uwielbiam gramofony.
Trip!
Brawo.
- Dziękuję. - Drobiazg.
A oto mój najnowszy wynalazek.
Być może najwybitniejszy.
Zobaczmy.
To jest.
Bą...
Bącz...
Bą...
- Obrotowy bączek. - Tak.
Działa jak zwykły bą...
- Bączek. - Dziękuję.
Tyle że to nie bączek się kręci...
a pokój wokół niego!
Cały pokój wiruje.
Tak. Cały pokój się kręci.
Ale umiesz to zatrzymać?
Pracuję nad hamulcem.
Jak to się zatrzymuje?
Trip!
Zatrzymaj to!
Trip!
Zatrzymaj, już!
Tylko jak?
Zatrzymaj to!
Przepraszam!
Trip. Zabiję cię!
Następny!
Te urządzenia zostaną tutaj...
ODRZUCONE PROJEKTY
...razem z zeszłorocznymi.
Twoje wynalazki są niebezpieczne.
Powalone.
Dzieci lubią dreszczyk emocji.
Co ty wiesz o dzieciach? Widziałeś kiedyś choć jedno?
A ty co o nich wiesz? Czytałaś podręczniki?
Dzieci nie są sprzętem AGD.
W przeciwieństwie do ciebie
wciąż jestem elfem budowniczym!
Nieudacznik!
Przesadziłam.
Szukają kogoś do zszywania piłek. Przepraszam.
Co tak wolno?
- Oddawaj. - Ja otworzę.
Chcę otworzyć.
Łapy przy sobie!
- Gotowi? - Dajesz.
FANTASIKARTY
Święty cud-młot.
Mam już.
Syn Trolla!
Ale to karta mieszańca!
Elf budowniczy!
Z mocą wykuwania magicznych artefaktów?
Tego akurat nie mam.
Sprawdź jego umiejki!
Czytaj!
Cześć, przegrywy.
Siema, Giada.
To Kolo Kolo? Skąd go masz?
Kto ci pozwolił do mnie mówić?
Ja jej go dałem. Tylko mój tata może je sprzedawać.
Twoja mama za to sprzedaje samo badziewie.
Co tam chowasz? Pokaż.
Wiejemy!
Tchórze!
Bierzemy rowery.
Szybko, uciekają!
Już!
Szybciej!
Kiedy nauczysz się jeździć na rowerze?
Zostaw mnie. Wiej.
Nie! Damy radę!
Zabiję cię, jak cię dorwę!
Zbliżają się.
Damy radę, zaufaj mi!
- Oddawaj! - Bo co?
Co mi zrobisz?
Dawaj.
Chcesz swoją kartę?
To przyjdź jutro na wyścig saneczkowy. Na Diabelskim Uskoku.
Oddam, jak przeżyjesz.
Ale i tak stchórzysz.
Pacan.
Spadajmy stąd.
Zapomnij o nim. Mieszaniec.
Syn trolla.
Piękne antyki, prawda?
Chociaż trochę staroświeckie.
Pewnie nawet Elia chciałby dostać Kola Kola.
Gdybym dostawała grosz za każde pytanie o niego,
byłabym bogata.
Właśnie, magiczne słowo.
Bogata.
Hej, Ivana. Co słychać?
Udało mi się zdobyć cały kontener.
Nawet San Nicola al Monte może stać się pępkiem świata.
Loczek, odłóż to.
Ivana, nie chcesz mnie?
Nie! Wolę zbankrutować.
Co roku ta sama śpiewka.
Szał na punkcie modnej zabawki,
a następnego dnia... Puf! Zapominają o niej.
Boże, broń.
Masz rację, ale popyt napędza podaż.
Nieważne.
Nie mamy dawać klientom, czego chcą?
Powiedz... Ile chcesz zamówić?
Sto sztuk? Dwieście? No weź.
Ivana.
Wiem, że ci ciężko.
A teraz, kiedy odszedł twój mąż...
Pewnie szczególnie.
A będzie jeszcze trudniej,
kiedy pozostałe sklepy będą sprzedawać mój towar.
Dobrze ci życzę, Ivana.
Nie przejmujesz się ani mną,
ani świętami, ani zabawkami, ani nawet dziećmi!
Rok temu sprzedawałeś podrabiane pralki
i Luigino zbankrutował. A Rosa z piekarni?
Zbankrutowała, kiedy zacząłeś sprzedawać tę...
bezglutenową pszenicę z laboratorium. Jesteś hieną.
Paskudną hieną.
Łamiesz mi serce, Ivana.
Jestem po prostu rozsądnym biznesmenem, który wie, jak działa świat.
Mamo, chodź. Chce mi się jeść!
Jasne, skarbie.
Loczek, chowaj rzeczy i idź już.
Ivana...
Jeśli teraz odmówisz, to koniec.
Zdajesz sobie sprawę, co tracisz?
Wynoś się!
Cześć, Elia. Chcesz się ze mną pobawić?
Spójrz, jak działa na dzieci.
Zabieraj to badziewie i się wynoś!
Twój sklep zbankrutuje!
A kysz!
Ten sklep zbankrutuje.
Wiem, co lubią dzieci.
ODRZUCONE PROJEKTY SEKTOR B
Dzieci lubią pluszaki i wrestling.
Miś zapaśnik.
Odrzucili nawet ciebie.
Czemu się nie dogadałaś?
Bo wiem, czego chcą dzieci.
Na pewno?
Jako dziecko wiem, czego chcę.
Tak? A czego?
Kola Kola.
A dlaczego go chcesz?
Bo jest nowy, fajny i wszyscy go chcą.
Odłóż Dino, proszę.
Myślisz, że coś jest fajne tylko dlatego, że wszyscy tego chcą?
Starocie mnie przygnębiają.
Ja je kocham. Dają mi radość.
Tata się odezwał?
Bierz zegarek, poćwiczymy.
Krótka wskazówka to godziny,
a długa minuty.
Która godzina?
Jest...
- Dziesiąta. - Okej.
I 45 minut. Jest 22.45.
Super!
Dobrze!
Dobra robota.
Ale teraz wiemy też, że jest późno.
Wskakuj pod kołdrę,
niedługo Gwiazdka.
Zamknij oczy i niech ci się przyśni coś,
czego pragniesz. Dobrze?
- Dobranoc. - Dobranoc.
Prezent-pulta!
Mikołaj zaoszczędziłby mnóstwo czasu.
„Ale Trip jest niekompetentny!
Trip projektuje bezużyteczne rzeczy.
Trip to wariat.
Wynalazki Tripa są niebezpieczne!”
Tym razem będzie inaczej. Trip przejmie stery.
Pomocy! Jest ciemno, nic nie widzę!
Nie mam za wiele czasu, więc...
Nie mam czasu, więc powiem krótko...
Posłuchaj, knypku, będę się streszczał.
Mam na imię Trip.
Jestem elfem budowniczym z wioski Świętego Mikołaja.
To kolejny żart Vittoria?
Rozwiąż mnie, już ja ci pokażę.
Czy ty...
Raz, dwa, trzy. Czy ty oszalałeś?
- Po... - Cicho!
Po co krzyczysz? Przestań!
Nie krzycz, a dam ci prezent.
Jasne? Nie będziesz krzyczał?
Nie krzycz!
- Po... - Zamknij się!
Nie będziesz krzyczał?
Zobaczmy...
Proszę. A co to takiego?
Super glut.
Robimy go na biegunie. Ze smarków renifera.
Podstawowa wersja.
W porządku. Wprowadzę kilka ulepszeń.
Przed tobą plazma sprzątająca.
Podoba ci się?
Na biegunie jej nie docenili. Zazdrośnicy.
Ale i tak mnie szanują.
Ta plazma pomoże ci sprzątać zabawki.
Możesz bałaganić, ile chcesz, a ona wszystkim się zajmie.
Jak mama, ale bez karcenia.
Pokażę ci.
Wygląda jak coś ze starego horroru.
To niebezpieczne.
Oczywiście, że bezpieczne. Tylko nie karm nią psa,
kota ani dzieci, bo eksploduje.
To ma być sprzątanie? Ona pożera mi zabawki!
- Ups. - Jakie „ups”.
Niech przestanie!
To nie takie proste.
Ma własny rozum.
To żywa istota, więc to trochę skomplikowane,
ale mam pomysł.
Będzie dobrze.
Poradzę sobie, spokojnie!
Poradzę sobie.
Pokażę ci!
I co? Już leży na ziemi.
Dobra! Już cię mam!
W porządku.
Już. Oby nie zatkała rur.
No i z głowy.
- Słuchaj, mały... - Elia.
- Mały Elia. - Wynoś się z mojego domu.
Chciałbym,
ale bez twojego listu zwrotnego utknę tu.
Kumasz?
Jesteś elfem budowniczym. Wymyśl coś.
Trafiłem tu jako prezent,
a nietrafiony prezent można odesłać,
pisząc list zwrotny do Mikołaja
od dziecka, które dostało prezent.
Prosiłem o wypasione sanki.
Wiem, jak działa biurokracja na biegunie.
Muszę wrócić przed świętami albo...
- Zawieszą cię? - Zawieszą?
Zawieszą. Umrę, kopnę w kalendarz.
- Nie przesadzasz? - Ani trochę.
Kto powiedział, że umrzesz, jeśli nie wrócisz?
Duch Świąt.
- Opowieść wigilijna? - Nie,
to były zwykłe duchy. Duch Świąt przenika wszystko.
Ale na Ziemi pojawia się tylko teraz,
a potem znika w świąteczny poranek
pomiędzy wymianą prezentów i obiadem,
kiedy barwna magia wyczekiwania zostaje zastąpiona
gorzką świadomością faktu,
że to kolejna taka sama Gwiazdka.
- Więc umrzesz? - A co mówiłem?
Proszę, napisz dla mnie ten list.
DROGI MIKOŁAJU
Czemu nie piszesz?
Nie masz weny?
Posłuchaj głupiego elfa. Muszę wrócić na biegun,
szykuję swoistą rewolucję.
Możesz się zamknąć? Muszę się skupić.
Daj znać, jeśli mogę to przyspieszyć.
Jestem elfem i nie mam odcisków palców, więc mnie nie przymkną.
- Co ty na to? - Dość!
- Mam dość! - Dokąd idziesz?
Gorąco ci?
- Sam sobie napisz list. - Dlaczego?
Jutro ścigam się z Vittoriem,
a z tymi sankami łatwo mogę zginąć!
Naprawię je. Jestem w tym świetny!
- Wynocha! Idź sobie! - Auć!
Spokojnie. To boli!
Elia?
- Skarbie? - To moja mama.
Zamknij okno, zasuń zasłony i...
Elia?
I nie wracaj mi tu!
Skarbie, wszystko gra?
Tak.
Usłyszałem hałas.
Może to renifery Mikołaja.
Nie. To tylko zły sen.
- Co ci się śniło? - Nic.
Na pewno wszystko gra?
Tak. Dobranoc. Do zobaczenia jutro.
- W porządku, dobranoc. - Dobranoc.
Ale jak...
Teraz moja kolej.
Renifer!
22 GRUDNIA
Mamo?
Myślisz, że elfy istnieją naprawdę?
Spójrz na mnie. I co?
Wiesz, co mam na myśli.
Jasne, że istnieją. Elfy, gnomy, wróżki,
wszystkie fantastyczne istoty. Sama widziałam kiedyś elfa.
Jak wyglądał? Miał spiczaste uszy?
Tak, i błyszczał.
- Błyszczał? - Tak.
Błyszczące dłonie?
Dłonie, stopy, uszy, wszystko.
Powtarzam ci: „nie przestawaj marzyć”.
Umyj zęby.
DIABELSKI USKOK 1742 M N.P.M., -5°C.
Jest.
Cześć.
Hej.
Myślałem o tym całą noc.
Nie chcę, żebyś się zabił za kartę.
Już się nie wycofam.
Pomyśl rozsądnie.
Nie umiesz nawet jeździć na rowerze, jakie masz szanse?
Jesteś za młody, by umierać.
Nawet się z nikim nie całowałeś.
Chcesz zjechać za mnie?
Wiesz, że mam lęk wysokości. Zginąłbym.
I ja też się z nikim nie całowałem.
Nie! Nie ma mowy.
Ale ja akurat się całowałam.
Co? Z kim?
Oto i oni.
Największe pajace.
Cześć, knypku. Gotowy na cierpienie?
Boisz się? Czekam na górze.
Cześć, Giada.
Do zobaczenia na dole.
Jesteś pewien?
Już nie żyjesz.
Dalej!
Z drogi!
Mówiłem coś!
Pokażę ci.
Pa!
Mały Elia? Mówi Trip, słyszysz mnie?
Co? Jak to możliwe?
Wczoraj, kiedy powiedziałeś mi o wyścigu, dokonałem kilku ulepszeń.
Co?
A teraz wybacz, przejmę kontrolę, zanim złamiesz sobie kark.
Co?
Zróbmy tak. Ja uratuję ci życie i pomogę wygrać,
a ty napiszesz list i się pożegnamy.
Zrobię, co zechcesz. Wchodzę w to.
Uwielbiam zapach wosku narciarskiego o poranku.
Nie! Pomóż mi, szybko!
Śnieg topnieje.
Zabierz mnie stąd!
Zaraz zginę!
Przepraszam!
Gdyby na sankach nie było dziecka, byłyby dużo szybsze.
Pojedźmy na skróty.
Trip!
Nigdy go nie dogonię!
Już prawie!
Naprawdę się zbliża?
A teraz wielki finał.
Pomocy!
Zaraz umrę!
Nawet się nie całowałem!
Pamiętasz, jak mówiłem o ulepszeniach?
Miałem na myśli coś naprawdę grubego.
Trip!
Co się...
Zatrzymaj te sanki!
Żryj śnieg, reniferzy smarku!
Niech cię!
Jest!
Tak jest! Brawo!
Tak! Wygrałem list zwrotny.
Wygrałeś!
Wstawaj. Byłeś świetny!
Jakim cudem tak jechałeś?
Skąd masz te sanki?
Ze sklepu mojej mamy!
Ma mnóstwo zabawek.
To jeszcze nie koniec! Jasne?
Spadamy!
Wiesz co? Zatrzymaj sobie tę kartę!
Chodźcie.
Zdradzę wam tajemnicę.
Tylko nie zrób mnie w balona.
Nie zrób mnie w balona.
Raz, dwa, trzy, próba.
Tylko nie zrób mnie w balona.
Trip, dogadajmy się.
Ty chcesz dostać list, a ja chcę uratować sklep mamy.
A wszyscy chcą twoich zabawek.
Obiecuję, że do świąt napiszę ten list.
Naprawdę wszyscy chcą moich zabawek?
Więc nawet wróżki zębuszki istnieją.
Tak, mieszkają w dziurawych zębach.
Czy ona jest jakaś głupia?
Wróżki zębuszki? Bez jaj!
Koleś nie wygląda mi na elfa.
Posłuchaj, renipysiu,
spiorę cię tak, że mnie popamiętasz!
Bądź grzeczny albo zrobię ci krzywdę.
- Elia? Skarbie? - To moja mama. Kryj się!
Zjem kanapkę i lecę do sklepu.
Wiesz co? Wszyscy chcą moich zabawek!
Cześć, dzieciaki.
- Mamo? - Tak?
- Coś ci powiem. - Co?
Pamiętasz, co ci mówiłem o elfach?
Tak.
Więc... poznałem elfa.
Elfa? Wszystko gra, skarbie?
W końcu ktoś dobrze ubrany.
Ładne. Co to?
Lokomotywa. Trochę nudna, co?
Dałoby się ją usprawnić.
Możemy dorobić skrzydła, by latała.
Podoba mi się to.
Gotowe!
Prawdziwy pomocnik Mikołaja!
Tak, są prawdziwe.
Miło cię poznać. Ivana, mama Elii.
Mnie również. Trip.
Co teraz?
Zróbmy trochę zabawek.
TAJNY MAGAZYN LOCZKA
Nie smuć się, synu.
Każdemu może się zdarzyć.
Słuchaj taty. Mnie ciągle się to zdarza.
Ale ja nie chcę być taki jak ty.
Posłuchaj, tata cię kocha,
a niedługo sfinalizuje wielką transakcję.
Jasne. Mówisz tak co roku.
Kiedyś też będziesz dorosły
i zobaczysz, że wygrywanie nie jest wcale proste.
Już prawie.
Ale pamiętaj... Nie ważne, ile razy upadniesz,
liczy się, ile razy się podniesiesz.
Przynajmniej okaż ojcu trochę szacunku.
Szybciej z tymi skrzyniami! Ruchy z tymi Kolo Kolami!
Vittorio!
FABRYKA ELFÓW
23 GRUDNIA
Idealnie.
- Chcę dotknąć uszu! - Są prawdziwe.
Chcesz tę zabawkę?
Widzisz? To jak?
- Bardzo dziękuję. - Dziękuję.
- Wesołych świąt. - Wesołych.
A ty, kochana, co chciałabyś dostać?
Lalkę.
Lalkę...
Mamy dużo lalek, możemy je też personalizować.
Tato! Statek!
- Nie chciałeś Kola Kola? - Nie, jest do kitu.
Chcę statek, który strzela cukierkami.
W porządku. Weźmiemy statek i...
będziemy strzelać w dentystę.
Statek strzelający cukierkami, robi się.
- Tak jest. - Jasne.
Będzie gotowy jutro po południu.
- Super. - Dobrze?
- Wesołych świąt. - Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
- To moja mama. - Jestem.
Twój miś-zapaśnik będzie gotowy dziś wieczorem, dobrze?
Mogę złożyć zamówienie?
- Marta? Zobacz, mamy totalny chaos. - Proszę.
Chcę kredki, które ożywią jednorożca.
- Ja też. - Dwa pudełka.
Nie robimy takich rzeczy.
Co z ciebie za sprzedawca? Ja się tym zajmę.
Co byś chciała?
Kredki, które ożywią jednorożca.
A może stworzę ci kredkę,
która potrafi zmieniać kolory?
Co ty na to?
Lipa.
Ty się nią zajmij.
No weź, jesteśmy przyjaciółmi!
Na co ona patrzy?
- Przepraszam na chwilę. - Jasne.
Bądź grzeczny.
Cześć, Giada. W czym mogę ci pomóc?
Szukam zabawki dla Attyli.
Trafiłaś we właściwe miejsce.
Skarbie? Co ci się podoba?
Patrz. Lubi elfy.
A kto nie lubi?
Uroczy. Ile ma lat?
Wracam do warsztatu. Do zobaczenia.
Czadowe miejsce.
Nigdy tu nie byłam.
Nie widziałaś warsztatu. Niezły widok.
Mogę cię oprowadzić.
A może pójdziemy na rowery?
Teraz?
Muszę... pomóc mamie.
Jest tłok, trzeba prowadzić sklep.
Jasne, przegrywie. Narka.
A teraz policzymy pieniążki, Kolo Kolo,
bo jest tego naprawdę dużo.
Czterdzieści pięć sztuk do kiosku Maria to 1800 euro.
Trzydzieści dla Desaliny to...
Halo?
Mario!
Jak to anulujesz zamówienie?
Dlaczego?
I tak nie mogłem go znieść. Frajer.
Anulujemy zamówienie Maria...
Halo? Desolina?
Jak to już nie chcesz? Dlaczego?
Co ma do tego Ivana?
Kto tam?
Kto się śmieje?
Kto tam?
Święty Mikołaj przynosi prezenty grzecznym dzieciom.
A co przynosi niegrzecznym?
Nie wiem.
- Węgiel? - Nie węgiel.
Na niegrzeczne dzieci czeka...
Zemsta.
Wszyscy zapłacą za to, jak cię potraktowali.
Musisz tylko dowiedzieć się, co takiego jest w zabawkach Ivany.
W tym roku to ty zostaniesz Mikołajem San Nicola al Monte.
Tak.
W tym roku to ja będę Mikołajem.
Co z tobą? Ale z ciebie pacan.
Chciała się z tobą umówić, a ty co?
Ciszej!
To i tak nie byłaby randka.
Nie mam teraz czasu. Muszę skupić się na sklepie.
Szukasz wymówek.
Speniałeś, bo nie umiesz jeździć na rowerze.
Nie rozumiesz. Moi rodzice kłócili się o sklep,
przez który są same problemy.
Mama nie wie, jak się nim zająć.
Ale dzięki elfowi wszystko naprawię,
a mój tata wróci.
Jak chcesz.
Ale mój tata powtarza,
że wszystkich nie zadowolisz.
Przynajmniej możesz z nim pogadać.
Do jutra.
- Co ty na to? - Podoba mi się.
- Może niech ten koń lata? - Czemu nie?
Czy to prawda, że jeśli nam się uda, twój mąż wróci?
Elia ci to powiedział?
Chyba dlatego nie chce mnie puścić na biegun.
Ma obsesję na punkcie sklepu, wszystko musi być idealnie.
Od kiedy się rozstaliśmy, zachowuje się jak dorosły.
Próbuję zmieniać temat, żeby się trochę powygłupiał, ale...
Chce mieć wszystko pod kontrolą.
Tymczasem marnuje dzieciństwo.
Może ty mu pomożesz.
Mówisz do mnie?
Chyba nie wyraziłem się jasno.
Jeśli nie wrócę na biegun, zginę! Będę wąchał kwiatki od spodu.
Przetrwanie to dla mnie priorytet.
Masz rację. Wciąż ma ojca.
Nie martw się, dzieciństwo jest jak jazda na rowerze.
Tego nie zapominasz.
Elia nie umie jeździć na rowerze.
Ojciec nigdy go nie nauczył.
Co za baran.
Coś w tym jest.
Skończę pakowanie, posprzątam i zamknę sklep.
- Zajmiesz się Elią? - Jasne.
Dzięki.
Planeta spadła.
Tak, jest zepsuta. Potem naprawię.
- Nie uda ci się. - W życiu.
Żadnemu z was się nie uda.
Nie zdobędziecie nawet 100 punktów!
Elia!
To ja. Działam pod przykrywką.
Patrz, mamo! Elf!
Co tu robisz?
Nic, wracałem właśnie do domu.
Posłuchaj... Ufasz mi?
A co?
- Co? Zwariowałeś? - Za mną!
Bądź cicho. Szybko, za mną!
Dalej, Vittorio. Teraz się uda.
Nuda, chodźmy już.
I tak nie jesteś zbyt silny.
Ja zdobyłem 300 punktów, oni po 200.
- Zamknij się, matole! - Jak chcesz.
Ukradli mi rower!
Kogo obchodzi twój rower?
Co? Attyla był w koszyku.
Rób, co chcesz. Szukam swojego.
Idźcie sobie. I tak was nie potrzebuję.
Wiem, że nie umiesz jeździć na rowerze.
Kto ci powiedział? Moja mama?
- Jak tylko wrócę... - Daj spokój!
Po prostu nikt cię nie nauczył.
Ale masz szczęście.
Ja cię nauczę. Wskakuj.
- Wskakuj. - Ale...
Wsiądź na rower.
- Ale... - Przytrzymaj i wskakuj.
- Tak. Proste. - Boję się.
Nie bój się. Rób to, co ja.
- Nie umiem. - Gotów?
- Jeśli was złapię, zabiję! - Okej.
A teraz jedź!
Co takiego? Boże.
Wiedziałem, że masz talent.
Trip, to niesamowite!
Nie wierzę, jadę na rowerze.
- Mówiłem ci. - Jakbym leciał!
Mówisz, masz!
Co się dzieje?
Trip!
Trip! Ja lecę!
Ja lecę!
Tak!
Nie patrz w dół. Spokojnie.
Na biegunie to normalka.
Nazywamy to Güttandlar.
Odlot! Lecimy!
Dokąd? Trip, zaczekaj!
Świetnie ci idzie! Za mną!
Szybciej!
Jeszcze mi podziękujesz.
Cudownie, prawda?
Jest cudownie!
Nie wierzę, ja latam!
Lepiej uwierz!
Jest cudownie! Dzięki, Trip!
Tak!
Niesamowite!
Co tu robi pies?
Spokojnie!
Dobry piesek!
Trip!
Trip! Pomocy!
Wiedziałem. Umrę! Pomocy!
- Pomóż mi! - Pomocy!
Na pomoc!
Trip!
Attyla!
Dlaczego?
Attyla!
Tak się martwiłam.
Hej, skarbie. Co się stało?
Co za kraksa!
Matko, co za kraksa.
Cześć, Attyla. Znaleźliśmy twoją Giadę.
Na odwrót.
Złodzieje! Pospolici złodzieje!
Ukradliście mi rower i psa!
Nie szkaluj dzieciaka!
Młody Elia zobaczył, że pies wypadł ci z koszyka,
przebiegł przez jezdnię i pożyczył twój rower,
gotów na wszystko, by uratować życie zwierzaka.
Widziałem na własne oczy.
Raz, dwa, trzy, już dobrze.
To prawda?
Umrę przed świętami, jeśli kłamię.
Giada. Masz zegarek dla dyslektyków.
Wcale nie.
Ale dzięki.
Od kiedy jesteś odważny?
Niebezpieczeństwo to moje drugie imię.
Nieźle.
Na razie.
Chodź, skarbie.
Nieźle jak na przełamanie lodów, co?
Chyba zasłużyłem na list.
Chodźmy.
O mój Boże!
Ivana, ta wariatka!
Dziękuję...
Co teraz?
„Drogi Śnięty Mikołaju”?
Kim jest „Śnięty”?
Święty Mikołaj! Przeliteruj sobie.
W porządku.
To ważny list zwrotny.
Już dobrze.
- Okej. - Okej.
Niech będzie.
Ciężko mi napisać list.
To trudne.
Nie masz pojęcia. Jak go wyślemy?
Jak każdy list. Zaklejamy...
Przyklejamy znaczek.
Elficki znaczek.
A chwilę potem...
Pojawi się na Biegunie Północnym.
Mogę to zrobić?
- Jasne. - Elia?
Elia, jesteś tu?
Mama! Nauczyłem się jeździć na rowerze!
Umiem jeździć na rowerze!
- Szybko jechałeś? - Ja leciałem!
- Trip mnie nauczył. - Leciałeś?
Elia przesadza. Może półtora metra.
Moje słoneczko!
Brawo!
Nie nazywaj mnie tak. Mam dziesięć lat.
Jasne. Jesteś panem domu.
Trip, naprawdę musisz wracać?
Nie możesz zostać trochę dłużej?
Niestety. Ale właśnie dlatego
dam ci prezent gwiazdkowy wcześniej.
- Naprawdę? - Tak.
To dla ciebie.
Lornetka.
Lornetka miłości. Mój najnowszy wynalazek.
Możesz zobaczyć każdego, kogo kochasz. Nawet z daleka.
- Zobaczę tatę! - Pewnie.
O Boże. Nie.
To on! Widzę go!
- Trzeba dbać o prywatność. - Tato!
Tato!
Co myślisz?
Dlaczego?
Co za bzdura! Lornetka miłości! Jestem magicznym elfem, ale to...
Kłamcy!
Jesteście kłamcami!
- Skarbie... - Ty!
Jesteś szurniętą kłamczuchą!
Tata nie wróci, kłamałaś!
- Powiedział mi... - Kłamiesz!
Pójdziemy na rower?
Dostałeś swój list,
więc się wynoś, nie chcę cię więcej widzieć!
Wynocha!
Dobry Boże!
Jak do tego doszło?
A wy?
Na co się gapicie?
To wszystko przez was!
Wyłącznie.
„Kup Kolo Kola, Loczku! To największy hit!
Każde dziecko takiego chce.
Trudno je dostać, to wręcz niemożliwe!
Zrobisz fortunę.
Spłacisz wszystkie długi”.
Zamiast tego mnie zrujnujecie,
bo nikt was nie chce!
Bezużyteczne, cuchnące potworki!
Nie, Loczku. Nie.
Kto to powiedział?
To ty?
Powiedz mi, Kolo Kolo.
Powiedz.
Jesteś tak blisko, Loczku.
Nie spartol tego!
Ale ja nie wiem, co robić.
Ludziom na nich nie zależy.
Ludzie ich nie chcą.
Co mam zrobić?
Ty kretynie!
Dowiedz się, co wyjątkowego jest w zabawkach Ivany.
Dzięki za radę, Kolo Kolo.
Gąski do domu.
Moje auto.
Nie moje auto.
Tylko nie to!
Nie auto!
Jak to możliwe?
Przepraszam za tamto.
Czasem robię coś, zanim pomyślę.
Z jednej strony, dzięki temu jestem dobrym elfem budowniczym,
a z drugiej, wpadam w kłopoty.
Może i nie jesteśmy przyjaciółmi,
ale spędziliśmy razem trochę czasu, co?
Elia, powiedz chociaż...
Vittorio, co tu robisz tak późno?
Tato, nie przesadzamy?
Przesadzamy.
Nie wiesz nawet, jak bardzo.
24 GRUDNIA
Dzień dobry,
elfie budowniczy!
Co...
Rozumiem.
Już rozumiem.
Chodzi o uszy? To wada genetyczna.
Gdybym ubrał się normalnie, wszyscy patrzyliby mi na uszy.
No dobra, jestem elfem. Proszę, wypuść mnie.
Jeśli nie wrócę na biegun do świąt, będzie po mnie.
- Kończy ci się czas? - Tak.
Więc wiesz, co czuję.
Ja też nie mam czasu.
Rozwiąż mnie, proszę.
Chciałbyś. Mam cię rozwiązać?
Czemu nie?
- Proszę. - Dzięki.
O czym ty gadasz?
„Rozwiąż mnie”.
Chcesz wrócić do domu?
- Tak. - Serio?
Odeślę cię do domu, ale najpierw zrobisz coś dla mnie.
Co?
Dasz moim zabawkom to,
- czego pragną dzieci. - Dobrze.
Dasz im...
życie. Wszystkim.
Wszystkie Kolo Kola. Żywe!
- Żywe! - Tak!
- Wszystkie. - Jasne.
Mają chodzić.
Mają mówić.
Mają się ruszać.
- Skakać. - Jasne.
Mają mówić: „Hej, mały. Jak się masz?”.
„Hej, mały. Jestem twoim Kolo Kolem”.
„Jestem twoim przyjacielem”.
„Pobawisz się ze mną?”
- Kumasz? - Tak.
Mają robić wszystko.
Inaczej odeślę cię... ale 26 grudnia!
Jak umiera elf?
Roztopisz się jak śnieg?
Wybuchniesz jak gwiazda? Jak?
Jak każdy inny.
Serio? Chciałbym to zobaczyć.
To nic specjalnego, śmierć jak śmierć,
- po prostu... - Co to znaczy?
Po prostu padamy.
- Jak to? - O tak.
Normalnie.
Mogę wejść?
Dlaczego nas zostawił?
Nie zostawił.
Rozstaliśmy się.
Od jakiegoś czasu mieliśmy problemy.
Ale zawsze będzie cię kochał.
Będzie cię odwiedzał, kiedy tylko będzie mógł.
Zawsze o tobie myśli.
Myślałam, że to on powinien ci o tym powiedzieć, ale się myliłam.
Mnie też nie było łatwo.
Spójrzcie.
Vittorio i bliźniaki rozklejają je po całym mieście.
Loczek chciał, żebym go sprzedawała.
Ale wygląda inaczej.
Jest brzydszy.
Ponoć robi rzeczy, których nie robią inne zabawki.
Wygląda jak żywy.
Jak gdyby był...
Zaczarowany.
Myślicie, że Trip za tym stoi?
A kto inny?
Dlaczego wciąż tu jest?
Może coś go zatrzymało.
Coś albo ktoś.
Musi tu być.
- Czego szukasz? - Jest.
Znalazłem.
Co to? Lornetka?
O nie!
Kolo Kolo!
Dajcie mi chwilę na złapanie oddechu.
Kolo Kolo!
Trip jest więźniem, torturują go!
Wiesz, gdzie jest?
Nie.
Potrzebujemy broni, by go uwolnić.
Nie potrzebujecie.
Wystarczy wyobraźnia.
Nie rozumiesz. Oni mają armię potworów.
Uratujemy go dzięki jego własnym dziełom.
Dowiedzcie się, gdzie jest.
Spotkamy się potem w sklepie.
Kolejna.
Jeśli pójdziemy za ulotkami,
dowiemy się, gdzie jest fabryka, prawda?
Jak w bajce o Tomciu Paluchu.
Kolejna ulotka.
Czy to nie czapka Tripa?
Jeśli nie wróci do północy...
Nie ma już ulotek.
Ślad urywa się tutaj.
Źle, że go wyrzuciłem.
Pomóc wam?
Giada, proszę, nie zaczynaj.
Myślałam, że szukacie przyjaciela.
- Wiesz, gdzie jest? - Nie.
Ale podsłuchałam Vittoria i bliźniaków.
To nie twoi kumple?
Nie, rozumiecie?
Może twój pies powącha czapkę Tripa.
Znajdzie go po zapachu.
Attyla? Oszalałeś?
Giada, proszę, to sprawa życia i śmierci.
Trip...
jest pomocnikiem Mikołaja.
Jasne. A ja jestem reniferem.
Przysięgam, Giada!
Mamy tylko osiem godzin, by go uratować.
Nie jest człowiekiem.
Jest inny.
Jeśli mu nie pomożemy...
umrze.
Zaufaj mi.
Potrafisz narysować wszystko,
dostaniesz moc powołania swych dzieł do życia!
- Cudownie, dziękuję! - Drobiazg!
Szerszeń, ze swoją wagą i strukturą skrzydeł,
nie powinien latać.
Ale on o tym nie wie i lata.
Tobie, mój drogi Fabio,
daję moc latania.
Mam lęk wysokości.
I co z tego? Darowanemu koniowi...
Giada,
ty natomiast
dostaniesz moc, by się postawić.
Dzięki. Ale nawet bez rękawic umiem się bić.
Właśnie!
- Ja je wezmę. - Nie!
Masz czapkę. Nie marudź!
Ale mówiłem, że mam lęk wysokości.
Tobie, mój synu,
podaruję... Podaruję...
plecak.
Plecak?
Myślałem, że dostanę coś lepszego, jesteśmy spokrewnieni.
Pora uratować Tripa.
To nie takie proste.
My zajmiemy się chłopakami.
Aby żeby uwolnić Tripa,
potrzebujemy więcej.
Czego?
Mam pomysł.
Nie ruszaj się!
Trip musi być gdzieś w pobliżu.
Tak, ale jak tam wejdziemy?
Zamknięte.
Zobaczę z drugiej strony.
Uważaj i bądź cicho, dobrze?
Spokojnie, będę cichy jak ninja.
Co teraz?
Ty paskudna poczwaro!
Spadaj!
Giada...
Spokojnie. Już dobrze.
Chodźmy.
To co? Idziemy?
A jeśli umrzemy?
Całowałem się.
Ej, ty.
Jesteś tam jeszcze?
Miejmy nadzieję.
Zobacz, co dla ciebie mam.
Zabaweczkę.
Podoba ci się, co?
Pospieszcie się z tymi skrzyniami.
Dostarczę prezenty wszystkim grzecznym dzieciom,
które dobrze zapłacą.
Moi wierni pomocnicy,
musimy skończyć do północy.
W tym roku ja jestem Mikołajem, mimo że jestem za chudy.
Szerszeń!
Auć, to boli!
Nic ci nie jest?
Co tu robicie?
Całowałem się!
Szlag, to bolało.
Oddaj nam Tripa albo walcz z nami!
Nieźle. Dwie dziewczyny i dwóch knypków.
Aż się trzęsę.
Ej! Elf jest mój.
Magazyn jest mój.
A wszystko inne też będzie moje!
Wynocha stąd albo sam was wyrzucę.
Wypuść go, on umrze.
Jak może umrzeć, skoro nie istnieje?
- Wyrzućcie ich. - Oczywiście.
Brawo, synu.
Przekonamy się, kto tu jest przegrywem.
Zajmę się nią.
Boże. Gdzie on jest?
Masz czas się nad sobą zastanowić.
Nie, nie zamykaj!
Dokąd to? Chodź tu!
Tak!
Chcesz uciec, knypku?
- Puść mnie. - No to leć!
Co to za śmieć?
- Znalazłeś go na wysypisku? - Oddawaj!
Co tu jest napisane?
„Nie... tycz... bęzi... le”?
Tycz? Bęzi?
Co to znaczy?
Ej!
Naprawdę bije cię plecak?
To kolejna sztuczka elfa!
Lepiej się nie zbliżaj.
Nie? Zobaczmy.
Lewy! Prawy!
Magia kontra magia.
Do mnie, moje dzieci!
„Nie czytać albo będzie źle”.
Trip!
Trip, nic ci nie jest?
Elia...
Znalazłem list. Uratuję cię.
Powiedz mi, jak go wysłać.
Trip!
Znaczek...
Nie!
Trip
- Trip! - Co się stało?
Nie żyje?
Kolo Kola ukradły mój list.
O rety!
Uwaga!
Odwrócę jego uwagę.
Do dzieła, Fabio.
Dalej!
Wstawaj.
Dokuczasz mniejszym od siebie.
Latające Pięści!
Cofnijcie się.
Chrońmy Tripa.
Ostrożnie!
Kryć się!
Przed czym?
Przed plazmą.
Plazmą?
Tylko nie karm nią psa, kota ani dzieci, bo...
Wybuchnie!
Ohyda.
List.
Skarbie!
Nic ci nie jest?
Jest Gwiazdka.
Tato!
Wszystko w porządku?
Tak. A z tobą?
- Powiedzmy. - Nic ci nie jest?
Przyjacielu...
przepraszam.
Powinienem był wymyślić statek kosmiczny na syrop
i katapultę na biegun północny.
Ale już za późno.
Co za bałagan.
Znaleźliśmy go.
Kto napisał „Śnięty Mikołaj”.?
Dobra robota, chłopcze.
Fuj!
To byłem ja?
Trip!
Od wieków tego nie widziałam.
Mały Elia.
To najlepsze święta w moim życiu!
Hej, Brina.
Cześć.
- Dziękuję. - Nie ma za co, Trip.
Będę już grzeczny.
Cała magia musi zniknąć. Nie możemy zostawić ani śladu.
Przepraszam, pani elf.
Mogę o coś zapytać?
Wszystkie zabawki Tripa znikną?
Nie martw się.
Twoje zabawki już mają to, czego chcą dzieci.
Eleganciku.
Pora wracać do domu.
Wasza Darczynność, dziękuję raz jeszcze.
Trip, to twoje.
Elia, nie rób tego.
Jesteś już duży, nie płacz.
To nie pożegnanie.
Boże Narodzenie jest co roku, prawda?
Odwiedzisz nas jeszcze?
Niestety, nie wolno mi.
Do zobaczenia, Elia.
Chodźmy.
Będziesz zszywać piłki przez następne trzy stulecia.
Ivana!
Wesołych świąt!
- Tato! - Elia!
Jesteś! Gdzie byłeś?
Wszędzie cię szukałem.
Co to za szlam? Cały jesteś brudny.
Co cię stało?
To długa historia.
Tato, nie przestawajmy marzyć.
Proszę bardzo. Wesołych świąt!
25 GRUDNIA
Przepraszam!
Zupełnie zapomniałem.
Ja po odbiór zamówionej zabawki.
- Nie spóźniłem się? - Skądże.
Nie jest pan jedyny.
Proszę. To dla pana.
- Wesołych świąt. - Dziękuję.
Do widzenia.
Ach, ta magia świąt!
- Przepraszam. - Tak?
Gotowy?
Czekamy na zewnątrz.
- Szybciej! - Idę!
Jak zwykle ostatni.
- Ruchy! - Jadę!
Jesteś jeszcze gorszy niż Fabio.
O co ci chodzi?
Trip!
Piłki same się nie zszyją.
Jasne, Brina.
WESOŁYCH ŚWIĄT
WESOŁYCH TWIĄŚ
NIE PRZESTAWAJ MARZYĆ
Elf i ja
Ktoś zepsuł maszynę do szycia piłek, próbując ją udoskonalić.
Proszę powstrzymać się od takich praktyk i pilnować harmonogramu.
Tak trzymać.
Kolo Kola... Mam tam zajrzeć?
- Tu. - Czy tam?
- Drabina. - Drabina.
Do, re, mi, fa, sol, la, si, do
Czy to prawda, że jeśli nam się uda, twój mąż wróci?
Elia ci to powiedział?
Czy to prawda, że jeśli nam się uda, twój mąż wróci?
Nie, przepraszam.
Jesteście miłą rodziną. Uwielbiam was,
ale jeśli nie wrócę na biegun, zginę.
Jasne.
Dzieciństwo jest jak jazda na rowerze. Nie zapomina się tego.
Elia nie umie jeździć na rowerze.
Dobra jestem. Nie upuściłam go.
To cud. Dobra robota.
Nie martw się, dzieciństwo jest jak... Nieważne.
Dzieciństwo... Sorki.
Co teraz?
To nie bączek się kręci...
a dom wokół niego.
Czyj dom?
Dom? Co miałem powiedzieć?
- Pokój. - Racja.
Ale z ciebie brzydal.
Paskudny jesteś, wiesz?
Wszystkie elfy takie są?
Jestem z tych przystojnych.
Wyobraź sobie resztę.
Kolejna.
No dobra.
To był upadek.
Kolejna.
Kolo Kola. Żywe!
Jasne.
Kolo Kola!
Nie dam rady!
Przewidujemy poważne...
Co ja wygaduję?
Uwaga! Wzywam cały personel.
Dobra.
Zostaw mnie.
Myślicie, że szef... Nieważne.
Zrobię to jeszcze raz.
Przewidujemy... Przepraszam.
Poważne... Przepraszam.
Daj buziaka.
Od kiedy się rozstaliśmy, zachowuje się jak dorosły.
Próbuję zmieniać temat, żeby trochę się powygłupiał.
Chce mieć wszystko pod kontrolą.
Ołówek spadł.
Przetrwanie jest teraz dla mnie najważniejsze.
Tak. Przepraszam.
Dlaczego za niego wyszłaś?
No ja nie mogę!
Jeszcze raz.
Nie mam za wiele czasu, więc... Sorki, jeszcze raz.
Ta plazma pomoże ci...
Jestem dobrym budowniczym,
ale wpadam w kłopoty.
Może i nie jesteśmy przyjaciółmi...
Tak...
Zajmijcie się chłopcem.
Ja będę komentował.
„Widzimy plazmę”...
Pojedźmy na skróty.
Gdyby sanki nie były...
Źle. Gdyby na sankach nie było.
Dalej.
Ciszej, proszę.
Elia...
Dostaniesz moc...
- tego skubanego... - Jeszcze raz.
Nie mam za wiele czasu, więc... Zapomniałem.
„Dziecie” lubią dreszczyk emocji.
„Dziecie”? Co ja gadam? Jeszcze raz.
Ręce z przodu.
Co to za zielone coś?
- Plazma. - Plazma?
Będzie jeszcze trudniej, kiedy pozostałe sklepy
zaczną sprzedawać mój towar.
- Mówię... - Zacznijmy od tej kwestii.
Biegunka.
Biegunka?
Co?
...poduszki z przodu.
- Biegunka? - Już.
Chwila!
Fuj!
- Trip! - Trip!
Teraz ty.
Lillo.
- Lillo? - Ups.
- Trip! - Trip!
Cóż.
Chwila. Cześć.
Nie rozumiem.
Znowu to samo.
Jeszcze raz, ale bez plazmy.
Nie ma.
- Spinka. Co jeszcze? - Dawaj.
Nie!
Jak zrobić loki?
Dzięki nim mam najlepsze zabawki.
I...
Gotów na wszystko, by...
Nie pamiętam.
Dobrze!
Mamo!
Przed czym?
Mam zawał!
- Rety! - Wrócił do życia!
Wracamy na miejsca.
Mam talk... Mam talk w nosie.
Wyłączmy to. Przygotujmy się.
...mnie bolą.
Muszę zrobić przerwę. Sorki.
Napisy: Jakub Jadowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski