Hej.
Cześć, Zanno. Cieszę się, że odebrałaś.
Ben?
SOR, szpital Nuria Kastorf, pielęgniarki.
Halo, Ben?
- Zanno? - Chwilkę.
Hej. Jest z tobą Kian?
Tak, pilnuje mnie.
- Zanno! - Chwila!
Jak się masz?
Gównianie.
Zanno!
Zaczekaj chwilę, okej?
Alarm o zagrożeniu.
Pożar w Neukölln!
ALARM O ZAGROŻENIU POŻAR NA TERENIE ZAKŁADU
Zanno?
Jesteś tam?
Aktywować pogotowie ratunkowe!
Zanno?
Kian?
Wstawaj! Venti się pali!
Wszystkie jednostki do pożaru w Neukölln.
BERLIŃSKI OSTRY DYŻUR
Nic wam nie jest?
Nie. Dzięki. Wszystko okej.
Wszyscy wychodzić! Wy dwoje, wychodźcie!
Byliście w klubie? Jest tam dużo ludzi?
- Wychodźcie! - Pomocy!
Pożar! Dzwońcie na straż pożarną!
Potrzebujemy pomocy!
Wszystko będzie dobrze! Spójrz na mnie!
Potrzebujecie pomocy?
- Tak. - Jestem lekarzem. Mogę?
Okej, silny krwotok...
Możesz podnieść sweter?
Podniosę go, okej?
- Jak się nazywasz? - Cynthia.
- Cynthia? Cynthia, jestem Dom.
Nic ci nie będzie. Poradzimy sobie z tym, okej?
Co się stało?
Fragment sufitu się zawalił.
- Jak się nazywasz? - Naomi.
- Naomi? - Tak.
Jest tam dużo ludzi?
- Tak, sporo. - Tak?
- Daj rękę. - Połowa z nich wciąż tańczy.
Uciskaj tu najmocniej, jak potrafisz.
Potem powoli zabierz przyjaciółkę na zewnątrz
- i czekaj, aż ktoś przyjdzie, okej? - Tak.
Trzymajcie się razem, aż ktoś przyjdzie! Okej?
Okej. Dobrze.
Tam jest wyjście. Już! Idźcie!
Straż pożarna już jedzie. Wyjdźcie stąd!
Tam jest wyjście, idźcie!
- Czekaj! - Nie ma mowy!
Idę z tobą.
Nie będziesz pracował.
- Wrócę, gdy skończę. - Nie. Pracuję.
Zostajesz! Okej?
Rozumiemy się?
Okej. Rozumiem.
Szlag!
Musicie wyjść, tu nie jest bezpiecznie!
Musicie wyjść!
Jednostka 1501 na miejscu, wchodzimy...
Idźcie wesprzeć jednostkę 1204...
Proszę ewakuować budynek!
- Wychodzić! - Wreszcie!
Musicie wyjść!
Jestem lekarzem. Przyszedłem pomóc!
Nie możesz pomóc.
Wyjdź!
Wychodźcie!
Musimy wyjść.
- Tam są ludzie. - Nie pomożemy, jeśli sufit się zapadnie!
- Chodź ze mną. - Daj mi swój plecak.
Daj mi swój plecak!
To szaleństwo!
Dzień dobry.
Za chwilę zrobi się tu tłok.
Możecie państwo usiąść po prawej stronie?
Dziękuję bardzo.
REJESTRACJA
Jenny?
Wyślą nam dziesięć osób.
Dobrze. Potrzebujemy więcej respiratorów, sprzętu, łóżek.
Więcej wszystkiego. Potrzebuję cię za chwilę.
Tak.
Co się, do diabła, dzieje?
Zapadła się część Klubu Venti. Jest za rogiem.
Do nas trafia większość pacjentów.
Musimy ich przekierować.
Nie damy rady przyjąć wszystkich.
Ale dokąd?
Oni już tu są.
Proszę się na coś przydać.
Klub Venti, trzy jednostki na miejscu, proszę o wsparcie.
1501, proszę o wsparcie.
Centrum Kontroli do wszystkich jednostek: przewoźcie pacjentów...
Chodźcie, szybciej.
...do wszystkich szpitali w okolicy.
71204, słucham.
Hej, wszystko okej?
Tak.
Pierwsza akcja bez Olafa.
Dasz sobie radę.
Potrzebne pilne wsparcie przy tylnym wyjściu.
Proszę za mną!
Hej, zróbcie tam miejsce!
Mamy ludzi w rzece.
Prosimy o pomoc ratowników straży przybrzeżnej.
Urazówka!
Powoli...
Tlen dla dr. Becka i gdzie jest mój chirurg?
Chirurg już jest.
Cześć, słyszysz mnie?
Jak długo ten pacjent tu jest?
Nie mam pojęcia.
To strefa wojny.
Niech to się skończy!
Szlag.
Czy ktoś mi pomoże?
Proszę wszystkich o uwagę!
Osoby, które są w stanie samodzielnie chodzić,
proszę o przejście do poczekalni.
Nie biegajcie.
Zajmiemy się wami tak szybko, jak to możliwe. Dziękuję.
May-Lee...
weź sobie tę wspaniałą kamizelkę
i dwie pielęgniarki do przeprowadzenia triażu.
Nikt nie wchodzi bez badania wstępnego.
Oznaczcie pacjentów w widocznych miejscach: nadgarstek, kostka.
Zielony dla niewielkich obrażeń. Mogą zaczekać w izbie przyjęć.
Żółty dla obrażeń głowy, oparzeń, otwartych złamań...
Wymagają pilnej interwencji, ale mogą chwilę zaczekać.
Czerwony: problemy z oddychaniem, krwawiące rany.
Natychmiast podjąć leczenie na urazówce,
a jeśli jest pełna, co jest prawdopodobne, to w pobliżu.
- Gdzie jestem potrzebna? - Pomóż mi z czerwonymi, okej?
- Mamy szansę, jak się rozdzielimy. - Jasne.
Chodź ze mną!
Jeśli ktoś nie ma co robić, proszę do mnie.
Pytania? Nie? Do roboty.
- Dr Parker? - Tak?
Tutaj.
Odeszły mi wody.
Ale to super!
- Ktoś musi cię zabrać na górę. - Ja to zrobię.
Nie, potrzebuję cię tutaj.
Chwileczkę.
Doktorze Beck!
Steffen!
Zaczęły się skurcze. Zabierze ją pan na górę?
- Dzięki. - Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Masz urodzić zdrowe dziecko. Jasne?
My zajmiemy się resztą.
- Zanna! - Tak?
- Potrzebujemy cię tu. - Już idę.
Okej, mamy różne obrażenia!
Oparzenia, zmiażdżenia, złamania...
Poważne oparzenia!
Uwaga, zróbcie miejsce dla ratowników!
Mamy poważnie rannego mężczyznę. Lekarz z nim jest.
Wchodzimy tam, okej?
Okej, odczepmy to.
Raz, dwa, trzy...
Uwaga!
Pan Kohn?
- Co pan tu robi? - Złamane żebra.
Oddech spontaniczny, podałem płyny, z prawej i lewej.
Trzeba go zabrać.
- Jak się nazywasz? - Sophia.
Co się stało?
Wszyscy biegli, potknął się
i ci kretyni go stratowali.
Jest na tyle stabilny, by go przewieźć?
Nie wiem.
Ale musicie spróbować.
Musimy ewakuować cały budynek!
Wyprowadźcie tych ludzi!
- Dacie sobie radę? - Przejmujemy go.
Już! Idźcie!
Hej! Hej, ty!
Dokąd idziesz?
Zostań tu!
- Nie możesz tam iść! - Tam wciąż są ludzie!
Wyślę kogoś za tobą, jeśli nie wrócisz za dziesięć minut!
Okej.
Nie mogę znaleźć dziewczyny.
Hej!
Wyjdź stąd! Już!
A co z tymi ludźmi?
Posłuchaj, doktorku.
Wychodzimy.
Pomocy!
Halo?
Pomocy!
Masz, weź ten durny respirator.
Halo!
Ktoś nas słyszy?
Pomocy!
Halo? Ktoś mnie słyszy?
POLICJA
Odciągnę go!
Kurwa mać!
Chodźmy! Wychodzimy!
- Jak się nazywasz? - Axel. Axel Witte.
Damy sobie radę!
Wszystko jest w porządku.
Okej.
Byliśmy tam razem. Nie widziałem jej i ma wyłączony telefon.
- Może pani... Słyszy mnie pani? - Tak, ale musi pan usiąść.
- Proszę mi powiedzieć, czy ona tu jest! - Proszę się uspokoić.
Uspokoję się, jeśli mi pani powie, czy ona tu jest!
Proszę najpierw usiąść, do cholery!
Gdzie jest Zanna?
- Wiesz, gdzie jest Zanna? - Tam.
Co tu robisz?
Pomagam.
- Nie możesz tu być. - Co?
Potrzebujemy propofolu!
Pójdę po niego.
Przytrzymasz to ręką?
Pozwól mi pracować!
Nie mam na to czasu.
Nie widzisz tego?
Chyba nie wierzysz, że w tym stanie możesz nam pomóc!
Tak, mogę!
Prawie umarłeś z przedawkowania.
Tak.
Z przedawkowania!
Tak.
Nie możesz pracować po nagłym odstawieniu.
To...
Okej, daj mi morfinę.
Pomoże mi się skupić.
- Co? - Daj mi morfinę.
Będę mógł pracować!
Pacjent z połamanymi żebrami za cztery minuty.
Przekażesz go Eminie?
Jest zajęta.
I ktoś z poważnymi oparzeniami, 40% powierzchni ciała.
Ja się nim zajmę.
Jenny, masz klucz do leków?
Tak.
Ben weźmie pacjenta z połamanymi żebrami,
Emina oparzenia, a ja resztę czerwonych. Okej?
Obyś wiedział, co robisz.
Okej, co mamy?
Połamane żebra, z lewej zablokowane, brak odmy opłucnowej.
Spontaniczny oddech, ale ciśnienie spada,
90 na 65, tachykardia.
Okej, urazówka.
Musisz zaczekać tutaj. Przykro mi.
Chcesz zaczekać?
Gabinet 1, musimy zabezpieczyć drogi oddechowe.
- Co tu robisz? - Nie teraz, Zanna zezwoliła.
Nezire, potrzebuję propofolu. Może iść na górę.
Pośpiesz się, proszę.
Szybko, on umiera.
Przenosimy go.
Trzy, dwa, jeden...
Idealnie. Udało się.
Pośpiesz się, proszę.
Czaszka ustabilizowana.
- Intubuję. - Niestabilny po lewej.
Biodro stabilne.
Ciśnienie ledwo wykrywalne.
Udrażniamy drogi oddechowe.
Dajcie mu 0 Rh-.
Potrzebujemy jeszcze pięć jednostek krwi i dwie świeżo mrożonego osocza!
Trzymaj, proszę!
Naciskaj. Dobrze.
CO2 rośnie. Jest wentylowany.
Wtłaczasz powietrze?
- Brak obstrukcji. - Dobrze.
Ciśnienie spada. Może to krwotok wewnętrzny.
- Brzuch? - Twardy jak skała.
Potrzebuję żelu. Olivia, żel!
Dzięki.
Wątroba w porządku.
Okej. Tu jest dużo płynu.
Śledziona hipoechogeniczna. Krwotok wewnętrzny!
- Asystolia. - Brak tętna.
Szlag.
Łóżko w dół!
Podana adrenalina.
To nie pomoże, jeśli nie zatrzymamy krwawienia.
Dwadzieścia osiem, 29, 30.
Przejmij, proszę!
Przejmij.
Nezire, muszę operować.
Skalpel, retraktor, wszystko, co uniesiesz.
Chcesz operować tutaj?
Tak. Otwieramy go.
Słyszeliście. Robimy laparotomię.
Pójdę po...
Pomocy!
Halo?
Hej!
Proszę, nie.
Poradzimy sobie.
Jesteśmy na miejscu.
Policjant, poważne oparzenia.
Czujesz to?
Emina!
- Tak? - Emina!
- Pacjent już jest. - Idę. Przejmiesz?
Utrzymuj tlen na stałym poziomie i sprawdzaj ABG.
Dobrze.
Ben, jestem.
Mojego pacjenta stratowano.
Rozerwana tętnica śledzionowa.
- Potrzebujesz mnie? - Zajmij się tym drugim.
Robi się.
Spokojnie, panie Witte.
Witte?
Axel Witte...
Czterdzieści cztery,
policjant...
Emina.
...pobił Afrima Ertana.
Emina?
Zdrowiej.
Emina, wszystko w porządku?
Emina, hej!
Hej, potrzebujemy cię!
Zrób, co możesz, okej?
Emina...
Co ty robisz?
Nie będę go leczyć.
Umrze, jeśli mu nie pomożesz.
Czego ode mnie chcesz?
Nie wtrącaj się, nie masz o niczym pojęcia!
Zostaw mnie w spokoju!
Mówisz poważnie?
Ten człowiek umiera.
Idź.
Okej.
Szkoda.
Gazik!
Uciskaj!
Ma objawy kwasicy.
Druga jednostka podpięta.
Retraktor.
Przygotuj kleszczyki Kochera.
- Przytrzymaj. - Musimy uciskać.
Tak.
Szlag, muszę ucisnąć tętnicę.
Cholera.
Podkłady.
Nic nie widzę. Ssak.
Dużo krwi.
Ssanie...
Kontynuuj masaż serca.
Okej.
Nic nie czuję.
Morfina podana.
Co mogę zrobić?
Nogi, proszę.
Kolejna chusta...
Kurwa, gdzie jest ta tętnica?
Zrobię to po mojemu.
Kurwa.
Podaj płyny i załóż cewnik, Nezire.
Anno, musimy intubować, nim drogi oddechowe się zatkają.
- Ben, tracę go. - Więcej płynów.
Jeszcze litr mleczanu Ringera.
Wyłącz to pikanie!
Adrenalina.
Przerwij masaż serca.
Przerwij. Muszę wyczuć...
Pięć mikrogramów epinefryny.
- Nic nie czuję. - Uciskaj!
Ben, krążenie ustało.
Wiem o tym!
Okej, pieprzyć to!
Okej, spokojnie, Ben, spokojnie...
Czekaj.
Okej...
Chyba ją mam. Czuję coś.
Zacisk, proszę!
No dalej. Dawaj...
Okej.
Zacisk założony. Przejmuję. Przynieście więcej krwi, okej?
Dawaj!
No dalej!
Czekaj, chyba czuję puls.
Ben!
Mamy puls. CO2 rośnie.
Dwadzieścia cztery... 30...
- Na salę operacyjną. - Robi się.
Olivia, ja się tym zajmę.
Dziękuję.
Musimy go owinąć zimnymi kompresami. Gdzie zespół od oparzeń?
Miałeś zostać w domu.
Tak.
- Kian, przejmiesz? - Tak.
Olivia!
Przepraszam.
Za co?
Nie chcę, byś zostawiła mnie samą.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Dzięki.
Za co?
Że jesteś sobą.
- Jedziemy? - Tak.
Służby pomagają
ostatnim uratowanym z Klubu Venti.
Chodź, jeszcze raz.
Jasne.
Nie, hej!
Nie wpuszczamy nikogo. Konstrukcja jest niestabilna.
Proszę się cofnąć.
Dziękuję.
Gdzie jest Dom?
Gdzie jest lekarz?
Lekarz?
Gdzieś tu jest.
Albo sam się wydostał.
Wszyscy opuścili budynek.
Musi gdzieś tu być.
Okej, kończymy.
Pakujemy się!
Przepraszam! Możecie już powiedzieć...
Kiedy poinformujecie rodziny?
Ile było ofiar?
Dom!
Halo!
Dom!
Halo!
Dom!
Dom?
Dom!
Halo?
Dom!
Olivia?
Halo?
- Dom! Dom? - Olivia!
Dom!
Pomocy!
Dom, pójdę po kogoś, okej?
Dom, uważaj na sufit!
Dom!
Pomocy!
Dom,
pójdę po kogoś, okej?
Dom, pójdę po pomoc. Zostań tutaj, okej?
Okej, urazówka i powiadomcie zespół od oparzeń.
Emina.
W porządku?
Tak, ogarniam papierologię.
Moja szefowa strasznie się o to przypieprza.
Wyrazy współczucia kierujemy
w stronę poszkodowanych w tej wielkie tragedii...
i ich rodzin.
Przepraszam?
Przepraszam, blokujecie wjazd.
Musicie stąd odejść. Co to ma być?
Senatorka ds. zdrowia, Nina Raths.
Przyszła porozmawiać z prasą.
A może to robić gdzie indziej?
Porozmawia z prasą i sobie pójdą.
- Dr Parker? - Tak?
Senatorka prosi, by powiedziała pani kilka słów.
Nie, dzięki.
Tylko kilka mądrych słów i będziemy mieli to z głowy.
Dzień jak co dzień.
Dzień po dniu
ci bohaterowie dokonują prawdziwych cudów
dla wszystkich berlińczyków.
Teraz macie okazję posłuchać
samej ordynatorki SOR-u w imieniu jej zespołu i własnym,
dr Suzanna Parker.
Byle krótko.
Tak.
Dziękuję.
Dziękuję, pani Raths.
To był dla nas ciężki dzień.
Dla nas wszystkich.
Całego zespołu SOR-u, który...
zawsze bardzo ciężko pracuje,
a dziś po raz kolejny robił wszystko,
co tylko był w stanie...
Przepraszam, nazwała nas pani bohaterami, którzy dokonują cudów?
Ale to nie my.
My jesteśmy ludźmi, którzy chcą pomagać innym ludziom,
którzy są zmęczeni i też popełniają błędy.
Ciągle pracujemy po dwie zmiany,
bo jest nas za mało, a pracy zdecydowanie za dużo.
Bo czasem nawet nie mamy sprzętu, by dobrze wykonywać swoją pracę.
Będąc ordynatorką, starałam się, i wciąż się staram, poprawić sytuację.
Ale by to robić, by lepiej pomagać ludziom...
przedłożyłam kwestie finansowe nad dobro moich pacjentów.
Potrzebujemy więcej zasobów.
To problem nie tylko w KRANK, nie tylko w Berlinie,
ale wszędzie.
Dr Parker ma rację. Brakuje pieniędzy,
brakuje personelu i zasobów.
Nie udało nam się sprostać oczekiwaniom stawianym szpitalowi publicznemu.
Chciałam to ogłosić w bardziej formalny sposób,
ale ze wspomnianych powodów, podjęłam trudną decyzję
o sprzedaży szpitala wiodącej firmie w sektorze ochrony zdrowia,
Cure Pulse Equity,
pod kierownictwem doświadczonego dr. Steffena Becka.
Przekazanie tego niedomagającego szpitala
firmie z wieloletnim doświadczeniem w sektorze ochrony zdrowia,
to jedyna właściwa decyzja,
by to miejsce stało się takim, na jakie zasługują mieszkańcy
Kreuzberg, Neukölln i całego Berlina.
Z niecierpliwością wyczekuję świetlanej przyszłości
pod kierownictwem Cure Pulse Equity,
szpitala Kreuzberg-Neukölln jako prywatnej kliniki.
Hej. Dzień dobry.
Właśnie potwierdzili zgon Doma.
To popierdolone.
Tak.
Popierdolone.
Za Doma.
Za chwilę zbieram zespół. Nie wiem, co mam im powiedzieć.
Poza tym, że jutro nie zmieni się to, z czym się mierzymy.
Jestem w grafiku na jutro.
Wiesz, że nie mogę pozwolić ci pracować.
Rozumiem.
Cure Pulse to ci gnoje od domu starców, nie?
Tak.
Wspaniale.
A już myślałam, że nie może być gorzej...
Hej.
Przynajmniej my tu jesteśmy.
Zobaczymy, jak daleko zajdą.
„My”?
Zostajesz?
Ktoś musi poprawiać ci humor, nie?
Trixie urodziła zdrową dziewczynkę.
To super.
Zwolnisz mnie?
Nie.
Chcę tylko...
Nie wiem, co mamy dalej robić.
„My”, tak?
Co ty masz robić.
Iść na odwyk.
Przynajmniej masz za mnie zastępstwo.
Volker...
Robi to, co mu każesz.
Daj znać, gdy będziesz czysty.
Ale najpierw pójdziemy na piwo.
Zapomnij.
Napisy: Agnieszka Otawska