Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Pulis, ano'ng emergency mo? -O, Diyos ko!
May magnanakaw sa gusali! Naghagis siya ng bata mula sa taas!
Saang lugar… Ibig kong sabihin, taas?
Mula sa ikaanim na palapag. Diyos ko! Inihagis nila ang bata!
May magnanakaw sa gusali. O, Diyos ko!
Panginoon ko.
-Mahabaging Diyos. -Isinusulat ko ang insidente.
-Naririnig mo ba ako? -Oo. Parating na ang tulong.
Natagpuan ang batang babae sa damuhan.
Ang harang na lambat sa bintana ng kuwarto ni Isabella
ay pinutol gamit ang kutsilyo at gunting.
Iniisip namin noon, "Mahal namin sa buhay 'yan.
Inihagis nila sa bintana ang aming mahal sa buhay."
…umaasang marinig ang mga pahayag ng ama at ng madrasta.
Nasa apartment sila.
Sigurado ang mga pulis diyan.
Nakita ng mga tao sa biktima ang sarili nilang mga mahal sa buhay.
Hindi pa ako nakakita ng kasong umantig ng husto sa opinyon ng publiko.
-Pinagkaguluhan nila ito. -Ano ba!
Hustisya!
Alam nila ang lahat.
Pero di ito totoo sa kaso ni Isabella.
Hindi namin alam ang lahat.
Ito ay di-pangkaraniwan, kakaiba sa anumang nahawakan ng mga pulis noon.
Iniwan doon ng ina ang bata na buhay at sinundo na patay na.
Gumawa sila ng ibang bersyon para pakalmahin ang masa.
-Ano'ng nangyari sa materyalidad? -Sino'ng pumatay kay Isabella Nardoni?
Walang perpektong krimen kahit pa pinaghandaan ito.
Lalabas ang kasinungalingan.
Padaanin ninyo kami!
Ang ating hudikatura ay hindi pa handa sa ganito kahalagang kaso.
Pagkatapos, nagsimulang mag-imbestiga ang pulisya, lumabas ang mga balita,
at sunod-sunod lumabas ang mga sorpresa at mga nakakagulat na katotohanan.
A LIFE TOO SHORT: THE ISABELLA NARDONI CASE
-Maganda ito. -Ang dami mong litrato.
-Tingnan mo, Gi. Kayong dalawa. -Sa St. John's festival.
Pinsan ko si Isabella. Mas matanda sa kanyan ng apat na buwan.
Ayan na.
Sobrang malapit kami sa isa't-isa.
Bata pa magulang namin nang isilang kami,
kaya kami talaga ang laging magkasama.
Mas kalmado ako sa kanya.
Mas malakas ang personalidad niya.
Siya ay mas…
-Maligalig. -Oo, eksakto.
Mas tahimik ako, mas kalmado.
Ipinaglalaban niya ang gusto niya, kumbaga, habang ikaw…
Mas madali akong tumanggap ng "hindi" bilang sagot.
Ako ay 17 noong nabuntis ako. Nag-aaral pa ako noon.
Nagulat kami.
-Ang kapatid ko, na ama niya… -Ang ama ko.
…ay nabuntis ang partner niya ilang buwan bago 'yon.
Masaya akong magkaroon ng apong babae. O lalaki, hindi ko pa alam noon.
Tapos nabalitaan namin ang kay Carolina.
Iba iyon, kasi 17 pa lang noon si Carolina.
Nagdiborsiyo kami noong labing-isang buwan siya.
Sa sumunod na apat na taon, may mga lungkot at ligaya kami.
Sa simula, ang relasyon namin ay tipikal sa mga hiwalay na magulang.
Nagkakasundo kami, pero naging mas mahirap nang makilala niya si Jatobá.
Bihira kaming mag-usap ni Jatobá,
pero napansin kong mas naging mature siya nang magkaroon siya ng sariling mga anak.
Mahal na mahal ni Isabella ang mga kapatid niya.
Masaya siyang kasama ang mga ito.
Sa isang ina na hinahayaan ang anak makasama ng weekend ang ama,
masayang malaman na kasundo niya mga kapatid.
Gusto kong maging bahagi siya no'n.
Bahagi sila ng buhay niya, kaya kailangan niyang maranasan iyon.
Ang huling alaala ko sa kanya…
Noong Biyernes na pumunta siya sa ama.
MARSO 29, 2008, HILAGA NG SÃO PAULO
Ang araw ng aksidente
ay medyo karaniwang araw lamang.
Sabado noon. Kasama ko ang mga kaibigan ko.
Nasa barbecue party kami, at tumunog ang phone ko.
"Ma, naaksidente si Isa."
"Ano'ng ibig mong sabihin?" "Nahulog siya sa balkonahe."
"Saan?" "Kina Alexandre."
"Nahulog siya, nahulog siya."
Umaambon noong gabing iyon. Tahimik ang lahat.
Doon kami nagsimulang makarinig ng kaguluhan sa katabing apartment.
Pagkahiga namin, may narinig kaming nag-aaway.
Mabilis na pagtatalo lamang, mga 15 hanggang 20 minuto,
at pagkatapos ay nanumbalik ang katahimikan.
Pagkatapos no'n,
may narinig kaming tao sa ground floor.
Sumisigaw sila,
"Inihagis nila si Isabella! Tulong! Inihagis nila si Isabella!"
Sabi ko, "Bumaba tayo at tingnan kung makakatulong tayo."
Lumapit ako kay Isabella. Nakahiga siya roon sa damuhan.
May makapal na tinted na salaming pinto sa likod namin.
Nang lumuhod ako para tingnan kung may pulso siya,
lumabas si Alexandre Nardoni sa pintong iyon.
Sabi niya, "May tao sa apartment ko. Inihagis siya sa labas ng bintana."
Sinabi niya na may tao sa apartment niya na naghagis sa bata sa bintana.
At sinabi niyang naka-itim na damit ang taong ito.
Itim ang suot ng doorman.
Nagbihis na kami at umalis.
Parang ang tagal ng biyahe.
Limang minuto lang ang layo namin, pero parang limang oras.
Nagdadasal kami habang papunta doon,
dahil hindi namin lubos maisip ang nangyari.
Di namin alam kung ano'ng nangyari.
Pagdating doon, napakagulo. Maraming mga pulis at iba pa.
Sinubukan ng asawa ko ipasok ang sasakyan, pero di kami pinayagan ng pulisya.
Kaya bumaba ako ng sasakyan at tumakbo sa kalsada.
Naalala kong bumaba ako ng sasakyan habang umaandar pa ito,
binuksan ko ang pinto at tumakbo.
Pagdating ko doon, nasa damuhan siya.
Napakabagal ng paghinga niya.
Di ko naisip magtanong ng kung ano, bakit o paano nangyari ang lahat.
Ang gusto ko lang ay maipagamot siya sa lalong madaling panahon.
Kaya di ko siya iniwan, kahit isang segundo.
Medyo gumaan ang loob ko dahil humihinga pa siya.
Umuwi ng bahay si Alexandre Alves, 29, kasama si Isabella,
ang kasalukuyang asawa, ang tatlong taon at labing-isang buwan na mga anak.
Pumasok sila sa gate ng garahe. Malamig ang gabing iyon.
Pagkatapos niyang pumarada, ayon sa aming mga source,
dinala niya si Isabella sa apartment nila,
sa ikaanim na palapag ng gusaling ito.
Ligtas ang bagong gusali at may mga harang na lambat sa bawat bintana.
Pagkaraan ng ilang sandali, ayon sa mga sources na ito,
bumaba siya para sunduin ang iba pang mga anak,
at natagpuan si Isabella dito mismo sa damuhan.
Sinubukan ko noong sumakay sa ambulansiya
para manatili sa tabi niya, pero hindi nila ako pinapasok sa likod,
kaya pumunta ako sa harapan.
Naaalala ko na nasa loob ako ng ambulansiya
at paalis sa lugar na iyon.
Basta ang alam namin, pagdating sa ospital,
aksidente lang 'yon.
Habang yakap ko ang anak ko,
dumating ang doktor para kausapin kami.
Hindi nagtagal
bago sila lumabas para sabihing hindi siya nakaligtas,
at puwede na siya puntahan sa silid.
Sa kasamaang palad, saglit lamang ito.
Saglit lang.
Tapos, nanlupaypay kaming lahat.
Bumagsak si Carolina sa sahig, padausdos sa pader.
Kaya nilapitan ko siya at inalalayan.
Tumingin siya sa akin at sinabing, "Ma, bakit nangyari ito sa akin?"
Wala akong masabi. Ano bang sasabihin ko sa anak ko?
Nawalan siya ng anak.
Di-nagtagal, ang nasabi ko lang, "Anak, kailangan na natin siyang pakawalan,
para makapagpatuloy na siya."
Nang mapagtanto ko na hindi siya nakaligtas,
ang tanging naibulong ko sa tenga niya ay,
"Payapa ka nang makakaalis.
Ako na ang bahala sa lahat."
Ito ang mga huling sinabi ko sa kanya.
Pagkatapos, nagsimulang mag-imbestiga ang pulisya,
nagsimulang lumabas ang mga balita at kaganapan,
sunod-sunod na sorpresa, at mga nakakagulat na katotohanan.
PULISYA
Dito sa Station 9 ng São Paulo PD, buong maghapon at gabi
ay maraming pagkilos.
Maraming reporter ang naghihintay na marinig
ang mga pahayag nina Alexandre at Carolina.
On-call ako noon
nang mabalitaan namin na may nahulog na bata sa apartment ng magulang nila.
'Yon lang ang alam namin.
ROGÉRIO PAGNAN, JOURNALIST, WRITER
Noong una, hindi sigurado ang lahat kung isa itong krimen,
isang pagpatay, o kapareho nito,
o kung aksidenteng pagbagsak ito.
Noon kasi, napakaraming balita
ng mga bata na kapag iniwang mag-isa, ay mahuhulog sa bintana.
ISA PANG BATA NAHULOG SA BINTANA
BATA, NAHULOG SA BINTANA, NABAGOK ANG ULO
BATA NAHULOG SA BINTANA NG GUSALI SA PERDIZES
Pinapunta nila ako sa Station 9,
at nakakuha ako ng impormasyon
sa press conference kasama si G. Calixto Calil Filho,
na mayroong hinala, mula rin sa pamilya, ng pagpatay.
Isang limang taong gulang na bata…
…bandang 11:30 p.m. kagabi,
ang inihagis mula sa ikaanim na palapag ng isang gusali.
Hindi ito aksidente.
May pumutol sa harang na lambat ng bintana at inihagis siya mula roon.
Imposibleng putulin ang lambat ng limang taong gulang at tumalon palabas
sa oras na iyon ng gabi.
Lalo na kung, ayon sa ama, tulog ang bata nang dalhin sa apartment.
Nakatulog na siya sa kandungan niya.
Kaya, may posibilidad ng pagpatay,
dahil may pumutol sa lambat at inihagis siya sa bintana.
Ang totoo, noon ay,
inakala ko aksidente lang 'yon, kung ano man 'yong nangyari.
Pero sinabi nila sa amin na pumunta kami sa police station.
Ano'ng gagawin ko sa police station?
Ano'ng ibig mong sabihing police station? Ano ba!
Kailangan naming pagdaanan lahat ng ito? Aksidente 'yon!
Aksidente 'yon.
POLICE STATION 9
Naka-on call ako noong Sabado ng gabi.
Nagsimula ang shift ko ng 8:00 p.m. at pagsapit ng hatinggabi,
may dumating na Military Police at iniulat ang insidente.
Noong una, sinabi niya, "May pagnanakaw sa isang gusali,
at, nang mangyari ito, isang bata ang inihagis mula sa ikaanim na palapag."
Hihilingin ng pulisya ang deposisyon mula sa ama at sa madrasta.
Tinanong sila ng mga pulis
kung nakatanggap ba sila ng anumang banta, kung may kaaway sila,
kung may gustong manakit sa kanila o sa bata.
Panay ang banggit nila sa doorman
kaya tiningnan ko buong pagkatao niya,
ang pinagmulan niya, at kung sino siya.
Lalo na't pinagdududahan siya ng mag-asawa.
Agad kong tinawagan ang manager ng gusali, isa sa mga unang residente ng gusali.
DOORMAN
Sinabi ko may nahulog na bata.
Noong una, akala ko nahulog siya sa balkonahe.
Hindi ko pa alam noon.
At pinatawag ko siya ng ambulansiya at pulis.
Ginawa niya ang gagawin ng sinuman sa sitwasyong iyon.
Tinawagan niya ang manager ng gusali.
Pumunta doon ang manager at kinumpirma na totoo ito.
Pagdating ko sa lugar, napakasikip, napakaraming sibilyan at pulis.
Umakyat ako para suriin ang apartment.
Una pa lang, walang palatandaan ng panloloob.
Lumakad ako puntang sala, at may napansin akong mga patak ng dugo,
kaya nahanap ko na ang una kong sagot.
Mayroong nangyari sa apartment.
Bago pa man ihagis ang biktima sa bintana,
may nangyari na sa loob ng apartment.
Sa puntong iyon, di ko matiyak na kay Isabella ang dugo.
Di ko pa nakikita katawan niya, kaya di ko alam sino ang dinugo o bakit.
Ang tungkulin namin ay magsagawa ng masusing pagsisiyasat sa pinangyarihan,
maghanap ng iba pang patak ng dugo,
o anumang iba pang labi na tugma sa aming forensic assessment.
Magulo ang apartment,
pero hindi sa paraang wala sa normal.
Walang anumang nasira,
walang kakaiba gaya ng karaniwang nakikita namin sa mga pagpatay.
Hindi ito tulad ng karaniwang pagpatay o kalat mula sa panloloob.
Isa lang itong karaniwang makalat na bahay.
Ipinahiwatig ng ebidensiya
na hindi ito panloloob, kundi isang pagpatay.
May dugo sa pinangyarihan, at walang katibayan ng pagnanakaw.
Hindi hinalughog ang lugar, at walang katibayan ng pakikipaglaban,
ng pagtakas ng sinuman, o kahit ng away mag-asawa.
Ipinagbigay-alam sa amin na ang lalaking ito ang ama ng bata.
Nagbibigay siya ng pahayag,
at inihahatid namin sa inyo ang eksklusibong kuha na ito.
Habang nagbibigay ng pahayag, tinatanong ko sila,
"May katuturan ba 'yon? Bakit ihahagis ng magnanakaw ang bata?"
Tinanong ko sila nang ganito,
upang makabuo kami ng mas kapani-paniwalang ipotesis
sa posibleng nangyari.
Pinanonood ninyo ang eksklusibong kuha na ito.
Si Anna Carolina, ang madrasta, mukhang bata pa.
Tila natatakot siya. Medyo tensiyonado ang mukha niya.
Noong una, ordinaryong kaso lang ito.
Sa unang araw, di ito masyadong pinapansin ng mga pahayagan.
Nakilala ito kalaunan.
Paalis ako para sa libing noong Linggo na 'yon,
nang tawagan ako ng ilang channel sa TV.
Sa karaniwang pamilyang tulad ng sa akin, sa TV lang nangyayari ganitong trahedya.
Bigla na lang nasa TV ako at ang pamilya ko.
MARSO 30, 2008
.…di na magkakaroon ng pagkakataon anak ko na magbasa, magsulat, mag-aral…
…maging 15 taong gulang,
…magkaroon ng mga pangarap, magkolehiyo.
Hindi na.
Dapat nandiyan kami para sa isa't isa.
Minsan di natin maiwasang masaktan, pero nananatili kami para sa isa't isa.
ISABELLA, ANG AMING MUNTING BIDA
Pinag-uusapan natin dito ay krimen laban sa isang bata
at ang ganitong uri ng krimen ay nakakaantig sa mga tao.
Nangyari ito sa isang middle-class na pamilya.
Nakuha ng konteksto ng krimen ang atensiyon ng mga tao.
-Salamat. -Sabay tayong nag-aral, grade four.
Kaya umaasa kaming lahat na ito'y…
Hiindi ako makaalis ng bahay ko.
Dahil ang mga reporter sa TV at radyo, o kolumnista sa pahayagan
ay nagkakampo sa labas ng bahay ko,
araw at gabi.
Paumanhin, alam kong trabaho n'yo ito, pero mas gusto kong mapag-isa.
Sabi nila nahulog ang bata,
pero bilang isang makaranasang pulis, di ka naniniwala, G. Calil?
Isang kumplikadong kaso ang kinakaharap namin.
Kami ay sobrang nag-iingat.
Sinusuri namin ang bawat impormasyon,
sinumang nabanggit,
sinumang nakitang may ginagawa sa gusali.
Naunang nakarating doon ang on-call forensic officer.
Nang mapansin niyang may mali, tinawagan niya ako.
Nalaman ko na pagnanakaw na may pagpatay ito.
Krimen sa ari-arian. Pumunta ako sa pinangyarihan.
"Teka, ano'ng kuwento?"
"Iniwan siya ng mga magulang sa apartment na natutulog
at pinuntahan ang iba pang mga bata, na nasa kotse.
Pagbalik nila, nandoon siya.
Siya ay inihulog
at natagpuang nakahandusay sa tabi ng security booth."
"Sinaktan ba siya?" "Hindi, sabi nila hindi."
Okay, pero kung hindi siya sinaktan, bakit may dugo
sa unahang pinto ng apartment?
Nasa may pintuan ang bahid ng dugo
na nagpapahiwatig na galing ito sa labas.
Iyon ang unang nakatawag pansin sa akin.
Nasaktan ang bata sa labas ng apartment.
Maraming labadang dapat labahan sa lababo
at sa washing machine,
pero di ko maiwasang mapansin ang isang timba
na may tela sa loob na parang lampin.
Nakababad ito sa tinimplang tubig.
Sabi ko, "Napakadaming kalat dito, at isang timba lang ito?"
Kaya kinuha namin ito.
At, ang kinalabasan, may dugo sa telang iyon.
FORENSIC POLICE
Kinaumagahan nangyari ang unang pakikipag-ugnayan namin sa kaso.
Tumawag ang morge at sinabing
may pulis na gustong magtanong sa amin tungkol sa isang kaso.
Tungkol sa isang bagong kaso.
At…
Nais niyang malaman kung may mga sugat ang bangkay
na posibleng dumugo nang sapat
para magdulot ng mga patak ng dugo sa pinangyarihan.
Katunayan, may sugat nga siya sa noo
na sanhi ng isang matulis na bagay.
Nag-iwan ito ng maliit na sugat sa noo niya.
Nagkaroon ng cyanosis sa mukha at kuko,
kasama ng mga halatang pinsala sa leeg na naaayon sa pagsakal.
Mariing itinuturo ng ebidensiya ang asphyxia.
MEDICO-LEGAL INSTITUTE
ISABELLA DE OLIVEIRA NARDONI
Tinukoy na sanhi ng kamatayan ay polytrauma
at mechanical asphyxia dahil sa pagsakal.
Nang bumagsak siya, di siya agad namatay. Buhay pa siya sa loob ng ilang oras.
Sugatan na siya at dumaranas ng matinding asphyxia
na hahantong sa kamatayan niya.
Nagpakita siya ng maraming palatandaan sa katawan
na nagpapahiwatig na siya ay sinakal bago siya inihulog.
PULISYA
Nang kausapin ako ni Alexandre, sinimulan niya sa pagtatanong,
"Nahuli mo ba ang magnanakaw?"
Mahigit 30 pulis ang tinawag sa tungkulin noong gabing iyon
dahil may nakapasok na magnanakaw sa apartment.
at inihagis ang bata sa bintana.
Siyempre pa, naglagay ng harang ang mga pulis sa lugar
at ginalugad ang paligid para hanapin ang umano'y salarin.
Walang anumang nawawala, walang katibayan ng panloloob,
at walang ulat na may nakitang ibang tao na pababa ng elevator.
Pagdating namin sa ospital,
kinausap ako ni Alexandre.
Sabi niya, "Ginang Rosa, tuwang-tuwa pa siya…
Inihagis siya ng magnanakaw mula sa itaas."
"Ano'ng sinasabi mo?"
"Pagdating ko doon, sira na ang pinto."
"Ano'ng ibig mong sabihin? Bakit niya siya ihahagis mula sa taas?"
Para siyang nakakulong na leon, hindi mapakali.
"Nakita ko ang magnanakaw. Naka-itim na damit siya.
Sinira niya ang pinto, nakita ko."
Ang sagot ko, "Sa laki mong 'yan, bakit di mo siya nilabanan?
Bakit di mo siya nilabanan? Tapos iniba niya usapan.
PULISYA
Pareho sila ng iniisip.
Na para bang inensayo nila ito.
Napansin niya na ang kuwento ng mag-asawa
ay talagang kakaiba,
dahil ang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari na sinasabi nila
ay hindi tumugma sa salaysay ng mga saksi.
Mas nag-aalala siya sa pagdagdag ng tao sa pinangyarihan ng krimen
at sisihin ang taong ito sa pagkamatay ng anak,
kaysa sa paglutas sa krimen.
Wala siyang mga katanungan,
ang mayroon siya ay impormasyon na sinubukan niyang kumbinsihin ako.
Kakaiba 'yon.
Napansin na niya tayo. Itinatago ng abogado niya ang mukha niya.
Palabas na siya ngayon ng silid.
Ngunit may mga larawan na kami.
Ano'ng nangyari? Magkasama ba silang lahat?
Nag-iimbestiga na ang mga pulis. Ginagawa nila ang trabaho nila.
Nandito kami para tumulong sa mga interogasyon.
Hindi namin alam sino ang gumawa nito.
Nagpunta muna sa police station ang mag-asawa
kasama ang pangkat ng mga abogado.
Naghanda na sila ng power of attorney
para ipagtanggol ang mag-asawa.
Nakuha no'n ang aming atensiyon.
Sa tuwing may isang kontrobersyal na kaso na nakakaakit ng maraming reporter,
karaniwang nasa likod nila at ng camera ay mga tao na sumisigaw ng,
"Mamamatay-tao! Hustisya!"
At may narinig akong boses ng babae.
Mamamatay-tao! Mamamatay-tao!
Lumingon ako at sabi ko, "Mga sibilyan sa ganitong oras?"
Pero hindi isang sibilyan, ang hepeng on call 'yon
na sumisigaw sa kanila.
Kailanman ay hindi ko nakitang sinabi 'yon ng hepe na ito,
at wala akong oras
para bantayan ang anumang nangyayari sa labas ng imbestigasyon.
Hayan na. Parating na sina Alexandre at Anna Carolina.
Maraming tao. Wag magtulakan, pakiusap.
-Tumabi kayo! -Nagkakagulo na.
Wag mo harangan ang pinto ng kotse! Tabi!
Isang seryosong kaguluhan.
Wag mo akong itulak. Kunan mo ang sasakyan.
Tingnan ito. Sa harap ng sasakyan.
Papalabas na sina Alexandre at Anna Carolina.
Bumalik sila! Dito!
Lumalabas sila. Si Alexandre.
Noong una, walang itinuturong sinuman si Ana Carolina de Oliveira.
IPINAGTANGGOL NG INA AT LOLO ANG AMA AT MADRASTA
Wala akong dahilan para pagdudahan sila.
Di man lang ito naisip ng pamilya ko.
Gayundin ako.
Sinasabi sa amin ng mga tao, "Ginawa niya!"
At sasabihin naming, "Hindi.
Oo at minsan malamig siyang makitungo,
pero di niya papatayin ang kanyang anak.
Sapagkat mahal niya si Isa, at mahal siya ni Isa."
Kung ako ang ina ng batang babae, ang lola ng batang babae,
ipagdadasal ko na maging ibang tao ito.
ILANA CASOY, CRIMINOLOGIST
Di ko akalain
na ang ama ng bata ay madadamay sa kuwento.
Dumating ang deputy chief kasama ang mga abogado ng mag-asawa.
Hindi niya sinabi ang napag-usapan,
pero tiniyak na hindi ito opisyal na pahayag.
Wala akong puwedeng sabihin.
-Kumpidensiyal ba ito? -Oo.
Maselan ang pag-iimbestiga sa krimen kung saan malapit ang suspek sa biktima.
Tatlong beses ang responsibilidad.
Walang puwang ang pagkakamali.
Di ka puwedeng magkamali na kasuhan ang ama o ina,
o sinumang malapit sa biktima.
Kung ang taong 'yon ay walang kasalanan, biktima rin siya, nasasaktan.
Di natin puwedeng akusahan ang ama
na pumatay sa sarili niyang anak nang di tayo sigurado.
Ang maisisiwalat ko lang, matapos makuha ang lahat ng ebidensiya,
maisasalarawan natin ang 70% ng nangyari noong araw na iyon.
Matapos ang dalawa, tatlong araw ng pagsisiyasat, may sapat na ebidensiya
na nagsisinungaling sila.
At ang sinumang kayang maghagis ng sariling anak sa bintana
ay kaya ring tumakas, o nang kahit ano.
PULISYA
Dapat n'yong maunawaan na isa itong seryosong krimen
na matrabahong hawakan.
Buo ang dedikasyon ni Chief Renata sa kasong ito.
Halos hindi siya nakatulog nitong nakaraang tatlong araw,
kaya di namin tatanggapin ang mga utos na isara ang kaso
nang mas maaga sa 30 araw na itinakda ng batas.
Nang mangyari ang lahat, tinawagan ko si Chief Renata.
At sabi niya, "Sir, sigurado ako.
Ginawa ito ng mag-asawa."
Hiniling ng pulisya ang pansamantalang pag-aresto sa ama at madrasta ni Isabella.
Sumisigaw ang mga tao, "Mamamatay-tao." Takot siya, pero paalis na siya ngayon.
Ayun si Alexandre.
Alexandre, inosente ka ba?
Inosente ako.
Bakit nangyayari ito?
Atras!
Sabi ni Alexandre inosente siya.
Pinoprotektahan siya ng mga pulis.
Sumisigaw pa rin ang mga tao, "Mamamatay-tao."
Pinoprotektahan ng mga pulis si Alexandre.
Sinusubukan niyang makapasok sa gusali.
Nagkakagulo dito.
Hinahabol siya ng mga tao, papasok siya sa likod ng presinto.
Heto. Papasok na siya.
Masasabi kong mapanganib ang landas ng kaso.
Kung di sila nakahanap ng sapat na teknikal na ebidensiya
na magpapatunay sa hinala ng pulisya mula pa noong una,
ito ay mauuwi sa iskandalo.
Minsan, sa simula pa lang ng imbestigasyon,
ang kalalabasan ay napagpasyahan na agad.
Dapat mong suriin lahat ng mga detalye
na nakalap ng hepe ng pulisya
sa buong panahon ng imbestigasyon
upang makabuo ng konklusyon.
Di mo maaaring iwan ang premise na ito para gumawa ng pagsisiyasat.
Ang press ay dapat mabilis, maliksi. Maikli lang ang itinakdang panahon.
Kaya pag may nangyaring krimen, gusto nitong magharap agad ng salarin.
Kapag ang Prosecutor, sa panahon ng imbestigasyon man,
o sa panahon ng paglilitis,
ay sinubukang makipagsabayan sa press para magbigay ng kasagutan,
ito'y nagiging magulo.
Kailangan kong sumunod sa batas ng Brazil.
Pinanatili nito kung paano sila maaaring mangalap ng katibayan,
at, sa ngayon, idinadawit ng ebidensiya ang mga nasasakdal.
Sa unang panayam na ibinigay ko,
ilang araw pagkatapos ng krimen,
tinanong ako ng reporter kung anong hatol ang nais ko sa mga nasasakdal.
Sabi ko, "Sir, isinasagawa pa ang imbestigasyon.
Di namin alam kung magsasampa kami ng kaso,
kung magkakaroon ng paglilitis, ng jury, o kung mahahatulan sila,
pero tinatanong mo na ako kung gaano katagal ang sentensiya nila?"
Isang lingguhang magazine ang nagproklama sa pabalat nito, "Ginawa nila."
Ang "Ginawa nila" ay pangungusap na panghatol.
…ang Nardoni casae. At napakagaling niya.
-Alexandre Nardoni… -Patotohanan nina Alexandre at Anna…
Pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ng ina sa imbestigasyon…
Pag-uusapan ng mga tao ang krimen sa lahat ng oras.
Sa grocery store, sa mga bar… Palagi itong pinag-uusapan ng mga tao.
Hustisya! Hustisya!
Inihagis si Isabella mula sa ikaanim na palapag.
Hustisya. Hindi sila makakatakas.
Pinapanood ito ng mga tao na parang isang telenobela.
Mga kababaihan sa bahay, sa tingin n'yo ba ang isang takot na limang-taong gulang
magtitiyagang maghanap ng gunting
para putulin ang harang na net at tumalon?
Ano ba!
Bumaliktad ang buhay ko.
Sa bawat bagong paghahayag, tinatanong ko ang sarili ko,
"Ano'ng nangyayari sa buhay ko?"
Eksklusibong kuha.
Nakunan ng CCTV ng supermarket na ito ang huling sandali ni Isabella.
Makikita n'yo lahat ng nangyari sa loob ng tindahan.
Ito ay di pa nakikitang video.
MGA BULOK NA ARTISTA
HALIMAW NA MAGULANG
Mga mamamatay-tao!
Nasasabik ang publiko…
RICARDO MOLINA, PRIVATE EXPERT
…sa trahedya
mula pa noong Greece.
Makatakas kaya ng bansa sina Anna Carolina Jatobá at Alexandre Nardoni?
Hustisya! Hustisya!
Hustisya!
Sino ang pumatay kay Isabella?
Masyadong lumaki ang kaso.
Nasa TV ito sa lahat ng oras.
Palagi akong nasa TV.
Noong weekend, tatlong saksi na nakatira sa gusali kung saan nangyari ang krimen
ang nagbigay ng deposisyon tungkol sa pagkamatay ni Isabella.
Nakausap ko ang isang nurse,
na nagbanggit ng mga ingay na nagmumula sa construction site
na maaaring magsilbing perpektong ruta ng pagtakas.
Kinausap ko…
ROGÉRIO PAGNAN, JOURNALIST AT WRITER
ang mga construction worker, at tinanong kung may nakitang kakaiba.
Sabi nila, "Wala, pero may natutulog dito tuwing linggo,
baka may malaman sila."
Kinumpirma ng foreman ang impormasyon sa telepono
kasama ang unang manggagawang dumating noong Linggo.
Hi, Gabriel.
FOREMAN
Makinig ka, may pumasok ba dito noong Linggo?
A, bukas ito?
Walang kinuha, pero binuksan nila ang lugar?
Bukas ito.
Sinabi niya sa akin na, pagdating niya doon sa umaga,
noong Linggo,
napansin niyang sinira ang gate.
Sinira ang kahoy na ito.
Dapat ay nakapako ito tulad ng iba.
Nakapako silang lahat,
pero ang isang ito ay sinira para may makadaan.
Walang anumang kinuha,
pero ipinakikita ng foreman kung gaano kadaling makapasok sa gusali.
Sabi niya, "Masasabi ko may gumalaw sa gamit namin.
Alam ko may taong pumasok."
-Naroon ka noong gabing iyon, Gabriel? -Hindi, wala.
Wala ako roon kapag weekend.
Ano'ng ginawa ng mga pulis?
Kalalabas pa lang ng artikulong iyon,
at magpapasya ang pulisya kung pakakawalan ang mag-asawa o hindi.
Kaya dinala nila ang construction worker sa police station.
Dumating siya sa istasyon, pinuntahan ang mga pulis,
at malamang na pinilit siyang baguhin ang kuwento niya.
Pagkatapos, dinala siya sa mga reporter, at sinabi niya, "Wala akong sinabi.
Di sinira ang gate. Di 'yon nangyari."
Wala akong alam. Wala akong alam sa panloloob.
-May magnanakaw na pumasok? -Wala.
-Nagpa-interview ka ba? -Hindi.
-Hindi? Ano'ng sinabi mo? -Hindi.
Walang ninakaw at walang pumasok.
-Bale, walang tao doon? -Wala.
Ang problema ay hindi inimbestigahan ng pulisya ang lead na ito.
Kung nag-imbestiga sila, makikita nila ang taong pumasok.
Si Sgt. Messias kasama ang dalawa pang pulis.
Mahigit 30 pulis ang pumunta sa lugar,
at nagsagawa ng pagpapatrolya sa paligid gaya ng nakaugalian.
Bakit walang impormasyon ang pulisya
na pumasok sila sa site noong gabing iyon?
Kasi, hindi ito isinama ng sarhento sa report niya.
Ano ang madaling paraan?
I-pressure mo ang isang mangmang at takot na tao, at sabihing,
"Itanggi mo ito hanggang sa huli."
Kaya ginawa niya.
PAGPAPASYAHAN NGAYON ANG PAGPAPALAYA SA AMA AT MADRASTA
ANG APPELLATE JUDGE AY MAGPAPASA NG RULING SA HABEAS CORPUS MOTION NG DEFENSE
SABI NG HUKOM, HINDI MAAARING IBATAY LANG SA MGA HINALA ANG PAGKUKULONG
Ganap na 2:30 p.m.,
matapos ang isang linggo, nakalabas na si Alexandre sa kulungan.
Salamat sa Diyos.
Inihatid ng Special Ops ang mag-asawa sa Medical Legal Institute,
kung saan sila palalayain.
Doon ko sila unang nakilala.
Ang ikinagulat ko ay nagtatawanan sila.
Nag-uusap sila na parang walang nangyari.
Tinanong ko pa ang lalaki,
"Bakit ka tumatawa? Patay na ang anak mo."
Dadalhin ang mag-asawa sa isang ligtas na lugar.
Naiintindihan namin na hindi sila mapanganib o nanganganib.
ABRIL 18, 2008
Noong araw na dinala ang mag-asawa para magbigay ng pahayag sa istasyon,
ang lugar ay napapalibutan
ng mga reporter, camera operator,
photographer, at mga helicopter.
May ginawa rin silang ngayon ko lang nakita.
Itinakda nila ang interogasyon sa mag-asawa noong Abril 18,
sa mismong ikaanim na kaarawan ng biktima.
Maligayang bati Maligayang bati
Nagkataon lang na naitakda ko ang interogasyon
sa petsang iyon.
Kung sino man ang nag-iisip na iyon ay sinadya,
mali siya, dahil hindi talaga.
Sa palagay ko, isa 'yong istratehiya…
…para guluhin ang emosyon nila. Isa itong teknik sa interogasyon.
Karaniwang lamang.
Narinig mo na ba ang "Good cop, bad cop"?
Kahit na ang mga bata alam ang bagay na ito.
Hindi ito isang bagay na ginawa ng patago. Inilabas nila ang impormasyong ito.
Naglagay pa sila ng mga portable toilet sa harap ng istasyon
para kahit papaano ay makibahagi ang mga tao
sa pagdiin sa mag-asawa para umamin.
Mahigit 20 oras sila doon sa loob,
at hindi sila umamin.
Itinanggi nina Alexandre Nardoni at Anna Carolina Jatobá sa interogasyon
ang kanilang pagkakasangkot sa pagkamatay ni Isabella.
Ang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari
at ang mga detalye ng pagdating nila sa gusali
sa gabi ng ika-29 ng Marso, ay di umaayon sa mga detalye
na iniharap ng mga testigo at forensic evidence.
Si Alexandre Jatobá, ama ni Anna, na madrasta ni Isabella,
ay naniniwalang inosente ang mag-asawa.
Sabi niya, "Di ako makapaniwalang nangyayari ito."
Sabi ko, "Magpakatatag ka.
Lahat ay dumaranas ng hirap sa buhay, pero dapat nating patunayan inosente ka."
-Ano ang pinakakinatatakutan mo? -Wala. Malaki ang tiwala ko.
Sigurado akong di nila 'yon ginawa at papatunayan namin ito.
-Paano kung iba ang patunayan ng pulisya? -Di ko alam ang sasabihin nila.
Araw-araw may nagsasabi na may bagong desisyon,
pero kailangan nating maghintay.
Walang silbi ang mga espekulasyon.
Ang mayabang na asta ng ama ni Alexandre
at ang patuloy na pagsisikap ng pamilya na maging sentro ng atensiyon
ay ipinalalagay na marahil na, "A, makapangyarihan sila,
kaya makakalusot sila dito."
Malimit ko 'yang marinig sa ibang tao.
"Aarestuhin ba sila gayong mapera sila?
Ang ama at lolo ay siya ring defense attorney.
Palaging mahinahon at tahimik,
ang tax attorney na si Antonio Nardoni ay tila may kontrol ng lahat.
May kakaiba kay Alexandre…
kung paano siya mag-angat ng ulo, ang mayabang na ekspresyon sa mata niya.
Ang impresyon ko sa kanya ay, lagi niyang iniisip na,
"Gawin ninyo ang gusto ninyo. Aayusin ito ng ama ko.
Ligtas ako, ama ko ang bahala sa akin."
Sa kabila ng edad niya, di siya umaakto na matanda.
Ama niya nag-aasikaso ng lahat, lahat ng usapin, alitan, away mag-asawa.
Maging ang apartment nila.
Walang nabili sa sarili niyang pera,
dahil di niya kayang bayaran.
Maging ang interior design ay pinili ng ama.
Wala siyang kanya. Lahat ay sa pamilya niya.
Mapapasakanya ang lahat ng ito hangga't nagpapakabait siya.
Walang alam si Alexandre sa pang-araw-araw na gawain ni Isabella.
Di niya alam pangalan ng guro, o ng pediatrician niya.
Nagbabayad siya ng sustento dahil iniutos ito ng korte.
Kaya kung titingnan mo ang ama ng batang ito, si Alexandre Nardoni,
marami siyang paulit-ulit na pagkabigo
sa pagtatangkang maging perpektong anak para sa pamilyang iyon.
May rekord siya ng pananakit,
maging sa asawa niya, at maging sa ina ni Isabella.
Mas naging agresibo siya habang tumatagal.
Kausapin mo kami!
Kausapin mo ang press.
Alexandre?
Alexandre? Kumusta mga anak mo? Alexandre?
Ang natatandaan ko lang ay isang lumang police report
na ginawa ni Ana Carolina Oliveira
na sinasabing binantaan siya ni Alexandre noong 16 na buwang gulang si Isabella
dahil ipinasok ni Ana si Isabella sa nursery school nang walang pahintulot.
Nagsampa kami ng reklamo, dahil palagi niya akong pinagbabantaan.
Gusto niya akong patayin.
Oo. Sinabi niya papatayin niya ako.
DRIVER'S LICENSE PANGALAN: ALEXANDRE ALVES NARDONI
Maaaring pinalo niya ang mga anak nila,
pero walang kakaiba roon.
Lalo na kay Isabella. Wala siyang ginawa.
Kinumpirma ito ng kanyang ina.
Ano ang kulang sa media coverage?
Ang bersyon ng katotohanan ng mag-asawa.
Sino'ng makakalimot sa sikat na panayam sa mga Nardoni sa Fantástico?
Ito ang pinakapinapanood na palabas sa Brazilian TV dati.
Nilapitan namin si Antonio Nardoni.
"G. Antonio, gusto naming kapanayamin ang mag-asawa."
Kinagabihan, tinawagan niya kami at sinabing,
"Sige, payag kami. Gagawin nila."
Grabe, isang malaking scoop 'yon!
Inakusahan kayo ng mabigat na krimen. Paano n'yo ito hinaharap?
Isang malaking kasawian.
Napasok sila sa pagkakamali dahil dumaldal lang sila
at di marunong magsalita.
Sinamantala iyon ng reporter.
Ano'ng nararamdaman mo sa malagim na pagkamatay ni Isabella?
Masyado kaming nasasaktan.
Sa mga sinasabi ng mga tao tungkol sa amin,
sa panghuhusga nila sa amin, at dahil hinatulan na nila kami
kahit na inosente kami.
Ganoon ba.
Ano'ng masasabi ko? Kami ng asawa ko…
Paano ko ba sasabihin? Pamilya kami na tulad ng iba.
Malapit kaming lahat sa isa't isa.
Nagkakaisang pamilya kami, alam mo ba?
Pagkatapos ng panayam na 'yon, nawala ang mga pagdududa namin.
Siguradong sigurado na kami.
Parang bata at nakakatawa ang iyak niya.
Nagpapanggap siyang umiiyak. Hindi na ito parang bata.
Hindi siya naglabas ng luha.
"Isa kaming pamilya."
E, ano naman? May pamilya rin ako.
Maraming pamilya ang umuupo sa iisang mesa
at isang araw, sasaksakin ng isa ang isa pa.
May isa pang nakatawag ng pansin ng mga tao,
ng mga nanood ng interview.
Tuwing magsasalita si Alexandre,
sasabat ang madrasta bago pa niya matapos pangungusap niya.
Hindi nila kilala kung sino talaga kami. Ibig kong sabihin…
Kilala nila kami base sa mga napanood nila, na karamihan ay…
Karamihan sa mga sinasabi nila tungkol sa amin ay gawa-gawa lang. Walang…
Walang tunay na nakakakilala sa pamilya namin o kung sino talaga kami.
Matapos ang panayam sa Fantástico, maraming tao ang nagbigay konklusyon
na si Jatobá ang pinuno sa mag-asawa.
Pero walang malalim na basehan ang tesis na ito.
Siya ang inaabuso.
Mas nagsasalita siya, mas kinakabahan, mas balisa. Hindi siya ang may kontrol.
Ang isa pang mahalagang detalye sa istorya ni Anna Jatobá
ay malinaw na nakikipaglaban siya sa depresyon.
Postpartum depression.
Grabe ang depresyon niya. Ang anak niyang lalaki ay 11 buwan.
Kinakatawan ng kalat ang estado ng pag-iisip niya.
Ang bahay niya ay parang imahe ng isip niya.
Hindi siya okay.
Nasasaktan siya, nahihirapan siya. Sino'ng nagsabing masaya siya?
Dahil lang magkahawak kamay sila sa supermarket?
Nahiwalay siya sa mga kaibigan niya.
Hindi siya sumasama sa mga kaibigan, ni hindi nakakatanggap ng tawag.
Wala kaming mahanap ni isang kaibigan niya.
Isaalang-alang natin ang ipotesis na normal na mag-asawa sila,
na hindi sila marahas at malulupit na tao.
Sa isang punto, may isang nagalit at sinaktan ang bata.
Ipagpalagay natin na ang pag-atakeng ito ay walang intensiyong pumatay
subalit gayunman, iyon ang naging epekto nito.
Hindi na lang ito tungkol sa mga pagkakamaling nagawa,
ito ay tungkol sa isang masamang tao, gumawa ng krimen at sinubukang itago ito.
Di ko alam kung ano talaga ang nangyari doon.
Sa pinangyarihan ng krimen, ang tumawag agad ng atensyon ko
ay ang mga bahid ng dugo.
Sa dalawang kadahilanan. Una, dahil sa kanilang morpolohiya.
Napansin ko rin na sinubukan nilang tanggalin ito,
linisin ang mga mantsa.
Pero kitang-kita ang mga ito.
Nagmarka ng daan ang mga bahid ng dugo mula sa pinto
hanggang sa sofa.
Ang mga bahid ng dugo sa harapan ng pinto
ay nagpapakita ng projection trajectory na nagmumungkahi na si Isabella
ay buhat-buhat pagdating.
Hindi siya pumasok na naglalakad.
Ang mga patak ay tumutugma sa hakbang ng isang matanda.
Ang mga bahid ng dugo ay nagpapakita ng cast-off pattern na pareho sa taas ng ama.
Ipagpalagay nating si Anna, na nagmamalasakit, ang may karga sa bata.
Ang mga bahid ng dugo ay magkakaroon ng ibang morpolohiya,
mula sa mababang taas.
Dito, sa tabi mismo ng sofa,
may iba pang bahid ng dugo,
maliban sa nakita kong galing sa pinto.
Pag sinundan ang landas na iginuhit ng mga bahid ng dugo,
dadalhin ka sa kuwarto kung saan natutulog dati ang ibang mga bata.
Medyo magulo ang kama at kumot.
May mga patak din ng dugo dito.
At ang huling bahid ng dugo na nakita namin sa apartment
ay nasa pasimano ng bintana.
Ang lababo ay puno ng maruruming pinggan,
pero napansin ko pa rin ang gunting.
At naisip ko, "Maaaring ito
ang ginamit para putulin ang harang na lambat."
Natagpuan namin, na nakaipit sa loob ng gunting,
ang bahagi ng lambat.
Maraming laruan sa kama niya.
At, maayos ang kama at hindi nagalaw.
At higit sa lahat,
may drawing ni Isabella sa kama.
Kaya imposible na inilagay siya roon ng ama.
'Yan ang labis na nakabahala sa akin.
Bakit nagsisinungaling ang ama?
FORENSIC POLICE
Pinadalhan ng subpoena ang mga akusado.
at inanyayahang makilahok sa crime scene reconstruction
na naganap noong Linggo ng umaga, ika-27 ng Abril, 2008.
Gagawin sana ng forensic team
ang bersyon na inaakala ng mga akusado na pabor sa kanila.
Pero tumanggi silang pumunta.
Hindi raw sila maglalabas ng ebidensiya laban sa sarili nila.
ABRIL 27, 2008
Pormal na hiniling ng hepe ng pulisya na ipagbawal ni Judge Mauricio
ang anumang aircraft na lumipad
sa loob ng 1.2 milyang perimeter.
Pero gumawa ng solusyon ang press.
Nirentahan nila ang mga balkonahe ng mga apartment sa paligid
at pinapuwesto ang kanilang mga reporter at commentators doon,
gamit ang malalakas na camera, para kunan ang reconstruction.
Sa halos tatlong oras, ang grupo ng sampung propesyonal
ay nasa gusali kung saan nangyari ang krimen noong ika-29 ng Marso.
Mula sa reconstruction, nabuo namin ang oras ng mga kaganapan.
Gumawa kami ng timeline,
na sobrang mahalaga.
Pinag-aralan namin lahat ng impormasyon na, hanggang sa puntong iyon,
mula sa umpisa ng imbestigasyon, ay di pa nabeberipika.
Halimbawa, may GPS device ang kotse.
Natukoy namin ang eksaktong oras kung kailan pinatay ang makina.
Ang ang lahat ay naganap pagkaraan ng 11:36 p.m. nang gabing 'yon.
Umakyat sila. Pumasok sila sa apartment.
Nangyari ang lahat sa loob ng 15 minuto.
Bandang 11:49 p.m.,
narinig ng doorman ang parang kalabog ng sasakyan.
Agad siyang lumabas at tinawagan ang manager ng gusali.
Ang manager ay desperadong tumawag ng pulis.
Natanggap ng dispatch ang tawag eksaktong 11:50 p.m.
Mayroon kaming recording ng pakikipag-usap ng manager sa dispatch.
May magnanakaw sa gusali! Naghagis siya ng bata mula sa taas!
Nagamit namin ang recording na iyon upang matukoy ang eksaktong sandali
kung kailan dumating ang nasasakdal para tingnan ang bangkay.
Nangyari 'yon ilang segundo makalipas ang 11:50 p.m.
Ibig sabihin, isang minuto matapos ihagis si Isabella mula sa taas,
ang nasasakdal ay nasa tabi ng bangkay.
Habang si Anna naman ay nasa apartment at tumatawag.
Ang unang tinawagan ni Anna ay ang kanyang ama.
Saglit lang ang tawag, ilang segundo lang.
Matapos ang anim na segundo, tinawagan niya ang biyenang lalaki.
Mabilis lang din ang usapan.
Habang nasa telepono siya, nasa baba na si Isabella.
Kausap niya ang ama niya at ang biyenan niya
sa eksaktong oras na kausap ni G. Lucio ang mga pulis.
At nasa taas siya. Sa telepono.
Ibig kong sabihin, kung may ikatlong tao, kasama nila ang taong iyon.
Bumalik na raw sila sa kotse.
Tulog si Isabella,
kaya bumalik sila sa kotse para kunin ang iba pang mga bata,
at pagpasok nila sa apartment, doon lang nila nalaman nawawala si Isabella.
Ang salaysay na ibinigay ng nasasakdal ay nagmumungkahi
na nakarating siya sa ground floor pagkalipas ng hatinggabi.
Kaya naging susi ang reconstruction para mabuo ang timeline.
Di ito puwede.
Nakaposas sina Alexandre Nardoni at Anna Carolina Jatobá.
Iniutos nitong Miyerkules ang kanilang preventive arrest.
Ngayon mismo, sa oras na 10:33 p.m.,
dadalhin sa Station 9 ang mag-asawa.
Ayun si Alexandre Nardoni sa likod ng kotseng ito.
Ayun si Alexandre. Isinakay sa kotseng ito.
Si Anna Carolina Jatobá ay isinakay sa sasakyan ng Special Ops.
Nakatanggap kami ng utos na pumunta sa gusali,
dinala namin sila, at pinalakpakan ito ng mga tao.
Ang trabaho namin ay protektahan sila para hindi kuyugin.
Naging mahirap ang pagdating nila sa police station.
Bukod sa maraming reporter,
maraming nanonood ang gustong makita ang mag-asawa.
Sa likod.
Ang desisyon ng hukom
ay agad na ipinaalam sa mga taga-media.
Ang mga opisyal na humuli sa mag-asawa
ay inalis ang tint ng bintana sa likurang bahagi ng sasakyan,
kung saan isinakay ang mag-asawa.
Siyempre, sinadya ang lahat.
Sinabi pa ng mga pulis sa mga reporter at camera crew,
"Heto, regalo namin sa inyo."
Higit pa sa lahat,
pagkarating nila sa police station, pinaghintay pa sila sa loob ng sasakyan
habang bukas ang pinto, para makuhanan ng litrato ng lahat,
na parang sila'y mga parangal, premyo sa pangangaso
na ibinigay ng pulisya.
Nagre-record ako.
-Sir… -Magsalita ka naman!
Tumigil ka. Tama na.
Makikiraan lang.
Ingat!
Hindi mapipigilan ng mga pulis ang press sa trabaho nila.
Ang totoo, walang saysay ang pagmamadali.
Naaresto sila, ligtas na sila.
Naroon kami para protektahan sila.
Di ko mamadaliin 'yon para lang hindi makunan ng press.
Kung kinunan nila, problema nila 'yon.
SUMUKO ANG MAG-ASAWA SA HARAP NG GALIT NA MASA
TINANGGAP NG HUKOM ANG KASO AT NAGLABAS NG ARREST WARRANT NG 6 P.M.
Ang habol ng press ay scoop.
At minsan, sa kasagsagan ng sitwasyon,
sa pagmamadali na mauna sa istorya at impormasyon,
hindi nila sinasadyang gawing kapansin-pnsin ang sitwasyon.
Pagsasamantala ba 'yon?
Di ko masasabi kung pagsasamantala nga.
Ang alam ko lang, naantig ng kaso ang buong mnundo.
Na parang pinagdaanan ng lipunan ang kasong ito.
Walang duda, ang kasong ito ay sumisimbolo sa masalimuot na ugnayan
ng media at Criminal Justice.
Na matagal nang nagsimula.
Sa panahon ng Ingkisisyon, nagtitipon ang mga tao sa mga liwasan
para manood ng pampublikong pagbitay.
Nagkakaroon ng kasiyahan ang mga tao,
sa paniniwala ng hustisya, sino man ang inaakusahan
o anumang ebidensiya ang nagdala sa mga pagbitay.
Nagpakita ng interes ang mga tao para sa Criminal Justice
sa buong kasaysayan.
Nangyari ang krimen sa isang middle-class,
na nakakaimpluwensiya sa opinyon ng publiko.
Kaya, sa isang banda, ang mga middle-class na manonood,
na siyang dakilang publiko,
ay naiisip ang mga sarili nila, sa anumang paraan,
sa parehong sitwasyon.
Nakikita ko ang sarili ko sa apartment na iyon.
Sa di malamang dahilan, gusto ko ang kasong 'yon.
Gusto ko pang malaman ang tungkol dito.
Kaya isa itong pang-matataas na rating na palabas.
Ilan sa mga taga-media ang sumobra.
Nawala sa isip ang responsibilidad nila.
Paano sila makakagawa ng di direktang pagsubok, sa pamamagitan ng tunog,
nang hindi sinusubok ang mga taong iyon?
Para makagawa ng balita gamit ang lie detector…
hindi ako sang-ayon diyan.
CALIBRATING…
IKALAWANG KUWENTO NG FANTÁSTICO
…sa mga sinasabi ng tao tungkol sa amin,
sa panghuhusga nila sa amin, at dahil hinatulan na nila kami
kahit na inosente kami.
KASINUNGALINGAN
Hindi ko ginawa ang kuwentong 'yon,
at hindi ko gagawin.
Di ako sang-ayon diyan.
SUPER POP WITH LUCIANA GIMENEZ
Francisco Cembranelli, salamat pinaunlakan mo kami.
Salamat, masaya akong naririto ngayon.
Itinuring na pambansang bayani si Cembranelli.
-Kumusta? -Hi.
Ano'ng itatawag ko sa 'yo? Francisco, Chico o Cembranelli?
-Madalas ay Cembranelli. -Cembranelli, tama?
Magsimula tayo sa umpisa, ha?
Si DA Francisco Cembranelli ay sumikat matapos humawak ng ilang kaso
na nakaantig sa publiko.
Naging superstar ka sa panahon ng Nardoni case.
Personal ka bang naapektuhan nito?
Ginulo ka ba? Ang pamilya mo, mga anak mo?
Anong panggugulo pinagdaanan mo?
Kinakausap ako ng mga tao sa lansangan.
Di ko alam paano harapin ito, kasi nahihiya ako.
Hindi ako artista.
Ginagawa ko pa rin ang dati kong trabaho sa dating lugar.
Pero nakikita ko na…
Kung magiging tapat ako, handa akong bumuo ng jury.
Noong 2008, tatlong buwan pagkatapos ang insidente.
Sinasabi ko 'yan sa sinumang journalist na nagtanong sa akin,
"Ano'ng kailangan ng prosekusyon para dalhin ito sa isang jury?
Sasagot ako, "Wala. Kailangan lang iutos ng hukom,
at tatawag kami ng jury dala mga nakolektang ebidensiya.
Sapat na ito para hatulan sila."
Gustong samantalahin ng prosekusyon ng lahat ng pag-iingay.
Kasi mas madaling makuha ang hinahangad nilang resulta
habang ang ingay ay nakakaapekto
sa bilis ng paglilitis at pagsisiyasat.
Nagpapadala ang mga tao ng mga larawan nila kalakip ng mga sulat,
mga taos-pusong mensahe.
Napagtanto ko ang lawak ng saklaw nito
nang matanggap ko ang mga nakakaantig na liham
na naglalarawan sa pagtanggap ng mga tao sa kuwentong ito.
Pinangalanan ng ilang tao ang kanilang mga anak na "Isabella" dahil dito.
Talagang naantig ako ng mga sulat na ito.
Tingnan mo.
"Hindi mo ako kilala. Ako si Rosana, 47 taong gulang at may tatlong anak.
Mula noong 3-29-2008, hindi sinasadyang naging magkaibigan tayo.
Nang marinig ko ang nangyari kay Isabella,
di ko naiwasang ilagay ang sarili ko sa katayuan mo.
Mula noong malungkot na araw na iyon, ilang gabi akong di nakatulog,
iniisip kayo ng anak mo.
Naisip ko lang ang pighati mo.
Pero alam kong hinding-hindi ko 'yon mauunawaan.
Iniisip ko kung ano ang magagawa ko para tulungan ka,
kaya, sa ika-18 ng Abril,
sa kaarawan namin ni Isabella,
gumawa ako ng banner ng protesta laban sa impunity.
Mula noon, nakadalo na ako sa ilang protesta, kasama 'yung araw ng paglilitis.
Tumayo ako sa harap ng korte hanggang maibigay ang hatol."
ISABELLA MAGPAKAILANMAN
Nag-aalala kami hanggang sa huli, alam mo ba?
Dahil araw-araw, linggo-linggo, buwan-buwan, dumarami ang balita.
Nais naming malamam ang pag-usad ng imbestigasyon.
Dalawang taon kaming nagdusa.
Ang bisperas ng paglilitis…
ang pinakamasamang gabi sa buhay ako.
Tila tumigil ang oras, at hindi dumating ang umaga.
Ngayon ang simula ng paglilitis
kina Alexandre Nardoni at Anna Carolina Jatobá,
na kinasuhan sa pagkamatay ni Isabella noong Marso 2008.
Iilang beses lang sa kasaysayan ng Brazil na ang isang kaso ay sobrang tinutukan
ng tulad sa mag-asawang Nardoni.
Maraming usap-usapan ang nakapalibot
sa kontrobersyal na paglilitis na ito.
Nakakabaliw ang paglilitis.
Ang bangketa sa harap ng korte ay puno ng mga tao.
Natakot ako sa mga tao doon.
Maraming tao, maraming tauhan ng press.
Nag-aalangan akong dumaan sa mga taong 'yon.
Naisip ko tuloy, "Ano'ng ginagawa ko dito?"
NAGPALIT ANG MGA NARDONIS NG ABOGADO SA BISPERAS NG JURY TRIAL
Ang tiwala ay pinakamahalaga sa relasyon ng abogado-kliyente.
Sa mga mabigat na krimen laban sa buhay, tulad ng pagpatay na ito,
kailangan ng kliyente ng isang espeyalista sa kasong ito.
At si Roberto Podval ay maraming karanasan sa ganito.
Isa siya sa pinakamatalinong abogado sa bansa,
kaya siguro pakiramdam nila ligtas sila sa kamay niya.
Sina Roberto Podval, 44, at Francisco Cembranelli, 49,
ay parehong nagtapos sa parehong unibersidad sa São Paulo
at nasa rurok ng kanilang karera.
Nahawakan ni Podval ang ilang kontrobersyal na kaso,
at nanalo ng 13 sa 15 kaso niyang hawak bago ang kay Isabella.
Malinaw na matatalo sila.
Pero dapat ba akong tumanggi
dahil lang sa nag-aalala ako na matatalo sila?
Sila'y hinuhusgahan nang hindi patas.
Pero may karapatan silang ipagtanggol ang sarili.
Bago pumasok sa korte,
ang abogadong si Roberto Podval ay na-boo ng mga tao
na naghihintay manood ng paglilitis.
Si Podval ay pisikal na sinaktan sa harap ng korte.
Mali 'yon. Hindi ipinagtatanggol ng abogado ang krimen.
Sa kasamaang-palad, ang mga tao ay humihiling ng hatol sa harap ng korte.
Pinaaalab ang mga sentimyento nila ng araw-araw na kuha ng media
na itinatampok ang kaso sa mga balita.
Nagdala ng tubig at pagkain ang law student na ito.
Maaga siyang gumising para mauna sa pila.
André, saan ka pa galing?
Ponte Nova, mga 500 milya mula rito.
Sa hilaga ng Minas Gerais.
Kailangan makulong sila. Mamamatay-tao sila.
Nagkasala sila.
May kasalanan sila hangga't di napapatunayan.
Walang patunay na may ikatlong tao sa pinangyarihan. Nagkasala sila.
Kailangan nilang makulong. Halimaw sila.
Alam kong may Diyos, alam kong ginawa nila ito.
Pinarurusahan sila ng lipunan.
Tapos, nariyan ang mga juror, na kumakatawan
sa lipunan sa paghusga sa ibang tao.
Nang pumasok ang mga taong iyon sa korte para hatulan ang mag-asawa,
napakahirap isipin na wala silang kinikilingan.
JUDICIARY POWER REGIONAL COURT
Para kang nanalo sa lotto.
Ang pagiging bahagi ng jury para sa kasong gaya ng Nardoni.
Una, kailangan rehistrado kang miyembro ng jury sa hukuman na iyon.
Kung papalarin kang mapabilang sa mga napili nang juror,
isa ka lang sa 25 na potensyal na juror.
At, sa 25 na jurors, pito lang ang pipiliin.
HUKOM
Si Cembranelli, ang prosecutor
ay tumingin sa jury, na may mabigat nang dinadala,
ang malaking pasanin ng opinyon ng publiko, at sinabing,
"Pananagutan ninyo
ang magiging resulta, at sagutin ninyo ito sa harap ng lipunan."
'Yan ba ang sasabihin ng taong naghahanap ng hustisya?
Hiniling ng depensa na ipawalang-bisa ng Korte Suprema ang jury
dahil sa pagkakaroon ng kinikilingan ng mga juror
na dulot ng kaguluhan ng publiko sa panahon ng paglilitis.
Para sa walang kinikilingang paglilitis, sa Mars ito gawin.
Dahil alam ng lahat sa Brazil ang kaso. Siyempre naimpluwensyahan na ang jurors.
Nakarating ako doon, naghintay,
at ako ang unang nagbigay ng deposisyon.
Pumili ako ng apat na saksi.
Ang una ay ang ina ni Isabella, si Ana Carolina.
Mailalarawan niya ang kasaysayan ng pamilyang iyon.
Puwede niyang ikuwento ang relasyon niya sa anak,
sa dating asawa,
sa madrasta.
Mailalarawan niya ang relasyon nila ni Alexandre noong kasal pa sila,
noong pagkatapos ng diborsyo,
o kahit noong nangyari ang krimen.
Mahalagang salaysay iyon, sobrang emosyonal.
Pagpasok ko sa korte para magbigay ng salaysay,
naalala ko nakaharap ako sa hukom
at ang mag-asawa ay nakaupo sa bandang kanan ko.
Hindi ako nakipag-eye contact sa kanila.
Ayoko silang tingnan.
Sinubukan kong magpokus sa mga dapat kong gawin nang mga oras na iyon.
Sinubukan kong wag pansinin na naroon sila.
Nitong Lunes, napanood ni reporter Sandro Barbosa
ang deposisyon na ibinigay ng ina ni Isabella
na si Ana Carolina de Oliveira.
Sandro, ano ang pinaka emosyonal na sandali sa deposisyon ni Ana Carolina?
Sa tuwing naaalala niya ang anak niya,
kapag tinatanong siya tungkol sa relasyon nilang mag-ina,
nagiging emosyonal siya.
Sa isang punto, ibinahagi niya ang pagnanais ng anak
na matutong bumasa at sumulat.
Tapos umiyak siya nang maalala ang anak niya.
PANGARAP NI ISABELLA NA MATUTONG BUMASA
MULA NOONG TURUAN SIYA SA PAARALAN…
(NANG SANDALING IYON, UMIIYAK MULI ANG SAKSI)
Ibinigay ko ang deposisyon ko.
Ilang oras akong nagsasalita
tungkol sa mga alaala ko, sa lahat ng pagmamahal at emosyon…
Matapos ang deposisyon, obligado ang hukom na magtanong
kung payag ang mga partido na tanggalin ang testigo.
Ang testigo ay maaaring ihiwalay sa silid
pero di puwede pauwiin maliban kung sumang-ayon ang lahat ng partido.
Nang tanungin ng hukom, "Puwede na ba siyang umalis?"
Pumayag ako. Pero di sumang-ayon ang depensa.
Ginawa ang paghaharap para salungatin ang mga punto nila,
ang akusado at ang ina.
Interesado akong gawin ito.
Ginawa ko 'yon para lang makasiguro.
Di ko gustong ipanood sa ina ang paglilitis.
At ako'y pinag-initan noon ng publiko dahil dito.
Inihanda ko ang sarili ko sa sitwasyong iyon, para sa paglilitis.
Handa akong harapin muli ang masakit -na katotohanan.
Pero hindi ako handang mapag-isa.
Kinumpirma ng hukom na si Maurício Fossen na dapat manatili ng ina ni Isabella
hanggang sa huling deposisyon.
Emosyonal, sa kahilingan ng depensa na ihiwalay ang ina,
kailangan niyang manatili doon ng ilang araw.
Kailangang ihiwalay ang mga saksi.
Nanginginig siya sa galit,
kaya napakaselan ng sitwasyon.
Pinatay nila ang apo ko.
Araw-araw nila siyang pinapatay, at ngayon gusto nila patayin ang anak ko.
Kailangan niya ng suporta ng pamilya.
Iyon lang ang kailangan niya ngayon. Ang suporta ng pamilya niya.
Nandito lang kami para sa kanya,
pero ipinagkait nila sa kanya ang karapatang magdusa, ang sumigaw.
Gusto nilang ilayo siya sa jury hangga't maaari.
Siya ay nagdusa ng mag-isa sa silid na 'yon,
nang wala ako, wala ang ama niya…
Wala siyang kasama doon para damayan siya,
para suportahan siya.
Kahit 'yong mga nagdala ng pagkain niya
ay di siya kinausap.
Inihiwalay sila sa mga juror.
Di siya makaalis sa lugar at pumunta sa isang hotel.
Nangyari ang lahat doon.
Lalabas kami ng courtroom papunta sa hallway at,
sa kabilang bahagi ng hallway, may silid doon
na ginawang parang dorm.
Kinailangan din niyang magpalipas ng ilang gabi sa korte.
At halos magkadikit ang silid niya sa silid namin.
Hindi ko siya nakita,
pero ilang beses namin siyang narinig na umiiyak.
Masyado siyang emosyonal dahil sa anak niya.
Talagang tumatak 'yon sa akin.
Bale, kinailangan kong gumugol ng apat na araw doon,
mag-isa sa silid.
Hindi ko na talaga 'yon kinaya.
Tutal, paglilitis 'yon para sa anak ko.
Paglalahad ito ng kuwento ng buhay ko. At di ko man lang mapanood.
Sa isang punto, sumuko siya, sa di malamang dahilan,
at pumayag nang paalisin si Ana Carolina.
Di man lang niya napanood ang paglilitis.
Sa hirap ng kalooban niya, nagpasya na siyang umuwi.
Dumating ako sa punto na di ko na kayang manatili doon.
Talagang napakahirap
na walang makausap.
May mga kaganapan dito sa labas at di ko man lang malaman.
Bawal makipagkita o makipag-usap kahit kanino.
Iniwan nila akong nakakulong doon sa oras ng matinding pangangailangan.
Di man lang mapanood ng ina
ang paglilitis sa mga pumatay sa anak niya.
Napakahirap.
Pinigilan siyang makibahagi
sa bagay na makakatulong sana para maghilom siya
at maunawaan ang nangyari.
Kung ako ang abogado ng mag-asawang Nardoni,
susubukan kong pabulaanan ang bawat ebidensiya.
Susubukan kong ipawalang-saysay ang bawat ebidensiya
sa pamamagitan ng pagsusuri sa bawat isa sa mga ito.
Isang mahusay na abogado si Podval,
at lubos ang respeto ko sa kanya,
pero hindi maganda ang argumento niya.
Kung tutuusin, mahirap na trabaho ito.
Siguradong nais nilang makakuha ng hatol, alam mo 'yon?
Hindi maganda ang ginawa ng depensa sa paghawak ng ilang detalye
hinggil sa forensic report.
Nahahadlangan ba ang depensa? Bakit?
Hindi ko kaya at hindi ko igigiit na hinahadlangan ang depensa.
Subalit, ang masasabi ko, pagpasok pa lang namin sa lugar na ito,
maraming pagsubok agad kaming hinarap.
Nalaman ko ang tungkol sa Nardoni case sa simula pa lang,
dahil nilapitan ako ng mga abogado ng mag-asawa
para sumama sa team nila.
Pero sabi ko sa ama ni Alexandre,
"Itago mo na pera mo, dahil may kasalanan ang anak mo.
Mahahatulan siya."
Bagama't hindi ako sumasang-ayon sa maraming bagay sa report.
REPORT: PAGPATAY
BIKTIMA: ISABELLA NARDONI NAG-ULAT: RENATA PONTES
Ang pulisya, forensics, public ministry,
walang sinuman ang may hawak na matibay na ebidensiya.
Ebidensiya na di kayang pabulaanan ng sinuman. Ano'ng ginawa nila?
PUBLIC SAFETY OFFICE
Isang 3D video kung saan ipinakita nila kung paano nangyari ang krimen.
Dito nila inilarawan ang nangyari noong gabing iyon.
Iyon ang kanilang matibay na ebidensiya.
Pero, ang totoo, walang kuwenta 'yon.
Ginawa lamang 'yon ng tao.
LUGAR NA KINABAGSAKAN NG BIKTIMA
Ang kuha sa video ng mga nangyari ay base sa iniisip ng tao.
Pero higit pa roon ang paglilitis.
Ginawa ang animation
gamit ang ebidensiyang nakalap sa pinangyarihan ng krimen
at sa reconstruction na tinanggihan nilang daluhan.
May sapat kaming mga detalye para makabuo ng timeline.
'Yon ba ang totoo? 'Yon ang patotoo ng forensics.
Nagsiyasat sila, gumawa ng report, at gumawa ng reconstruction ng krimen
batay sa nalaman nila sa posibleng nag-iwan ng mga marka.
Para itong sakit na malimit kong makita sa mga police report.
Tinatawag ko itong Sherlock-ism.
Iniisip ng mga propesyonal, dapat ipaliwanag lahat.
Kung tama ako, may nakita silang 13 mantsa ng dugo o mga patak ng dugo.
Kaya nakaisip sila ng backstory. "Nagpunta siya rito papunta roon,
bumangon siya, pumunta sa kuwarto ng mga kapatid…"
Kailangang gumawa ng detalyadong salaysay ang prosekusyon sa paglilitis.
Na parang maliit na pelikula. May kayarian, pagkakabuo…
Napaniwala nito ang mga juror na alam lahat ng prosekusyon.
Pero di 'yon totoo sa kaso ni Isabella.
Di namin alam ang lahat.
Sa pintuan ng kuwarto ng biktima,
may bahid ng dugo na hugis kamay ng bata.
Tanong ng mga abogado,
"Bakit di hinawakan ng bata ang pinto sa video mo?"
Sagot ng forensic team, "Hindi ito pasok sa timeline namin."
Kaya tanong ko,
"Alin pang ibang mga detalye ang natagpuan ng CSI
na ipinakita sa video pero hindi pasok sa 'timeline'?"
May ilan bang mga detalye na medyo mali?
Oo naman.
Halimbawa, ang diumano'y paghampas ng malakas sa ulo ni Isabella
na intensiyonal gawin.
Di 'yon ganoon nangyari.
Doon nkapuwesto si Isabella.
May sugat siya sa noo, gaya ng ipinapakita sa larawan.
Dumugo ang sugat na ito sa loob ng kotse.
Nilagyan nila ng reagent ang kotse at nagpositibo ito sa dugo.
Isa itong reagent na nagbibigay-daan sa amin
para makakita ng mantsa ng dugo kahit na linisin na.
Ginamit ko ang reagent para makita sila.
Naisip ko na may iba pang mga mantsa,
at kantunayan, mayroon nga.
Nakumpirma ko ring dugo iyon ng tao.
DUGO (KUMPIRMADONG SA BIKTIMA)
Sinabi nila na may nangyaring pananakit kaya sinuri nila ang kotse kung may dugo.
At, gaya ng lumabas,
ang dugo sa kotse ay di makumpirma na kay Isabella.
Nagsagawa sila ng DNA test
na walang katiyakan,
pero ipinakita nito ang pagkakaroon ng dugo ng lalaki.
Ano ang natukoy ng bahid ng dugo?
Na sinaktan ang bata? Hindi!
Hindi niya ito dugo.
Hindi namin matukoy na ang dugo ay kay Isabella
dahil may halong genetic profile ng isa pang miyembro ng pamilya,
isa sa mga lalaki.
Nakahalo sa dugo nila.
Dahil malapit ito sa upuan ng sanggol, malamang na dugo iyon ng sanggol.
Nais nilang pag-ugnayin ang lahat.
"Bale, binalot niya ng lampin ang ulo niya."
Nasaan ang patunay?
"May nakita kaming duguang lampin."
"Nag-DNA test ka ba?" "Hindi."
Kung gayon, di ito patunay.
PAGKATAPOS, SINAKAL NI ANNA JATOBÁ ANG LEEG NG BIKTIMA
Tapos, ang pananakal. Totoong may sugat sa leeg ang biktima.
May mga marka ng kuko na nakita sa morge.
MGA LESYON NA KATANGIAN NG ASPHYXIA DAHIL SA PAGSAKAL
Hindi nila mapapatunayan na si Ana ang sumakal sa bata.
May nakita kaming senyales ng asphyxiation.
Sa partikular na kasong ito, napakahirap matukoy
kung kaninong kamay ang responsable
sa mga markang iyon.
Kung balak mong hatulan ang dalawang tao para sa kamatayan ng isang bata,
dapat magawa mong matukoy ang ginawa ng bawat isa sa kanila.
Sino'ng naghagis? Sino'ng pumatay? Sino'ng nanakit? Sino?
Ano'ng patunay kung sino at ano ginawa?
Wala.
Nakakatuksong maniwala sa karaniwang istorya
ng masamang madrasta na nag-iiwan ng marka,
tapos ay kausapin si Alexandre,
na parang tulad sa horror movie ang nangyari sa batang 'yon.
Tinanong ko ang forensic officer,
"Bakit mo ipinakita sa video
na sinakal ng madrasta ang biktima
kung sinabi ng doktor di ito makukumpirma?"
Isa 'yong obserbasyon, gano'n lang.
Kinakagat ni Alexandre Nardoni ang kanyang mga kuko hanggangdulo.
Si Anna, sa kabilang banda, ay may normal na haba ng kuko
na puwedeng mag-iwan ng mga markang 'yon.
Siyempre, kukuwestiyonin 'yon ng mga tao, ituturo ang bawat pagkakamali,
subalit lahat naman ng imbestigasyon ay may mga kamalian.
Sinabi ko sa jury,
"Ginawa ang report ng Institute of Forensic Medicine ng São Paulo,
isa sa pinakarespetado sa bansa, at ng Hospital das Clínicas.
Pero si G. Podval, na hindi naman nakapag-aral sa medical school…
Walang sinuman sa team niya ang nakakaintindi ng forensic medicine,
pero sabi nila kasinungalingan ito.
Sino'ng mas pagkakatiwalaan n'yo?"
May mga magulang na iniisip na ayos lang paluin ang mga anak.
Sabihin nating isa sa mga magulang ang sumampal sa anak, bumagsak ang bata,
nabagok ang ulo at namatay.
Kung isasaalang-alang ang ipotesis na ito, sabihin nating naisip ng ama,
"Lintik! Ano nang gagawin ko ngayon?"
Tapos, sinubukan niyang magpeke ng aksidente.
E biglang hindi siya makapag-isip, di niya magagamit kritikal na pag-iisip,
di makapag-isip ng mga kahihinatnan,
kaya kumilos siya nang biglaan at agresibo.
May French term para dito.
Folie à deux.
Ang kabaliwan ng mag-asawa.
Katangian ito ng mag-asawang Nardoni, at nang iba pa.
Hindi sila psychopaths. Hindi tumutugma sa pagiging psychopaths.
Ang mga tao ay higit pa kaysa sa krimen na ginawa nila.
Ang totoo, kaya naming patunayan
na pareho silang nagkaroon ng pantay na partisipasyon.
Pareho silang may pananagutan.
At gaano man ito paikutin ng mga tao,
di nila maaalis ang mag-asawa
sa pinangyarihan ng krimen sa oras ng pagkahulog.
At kahit paano pa natin ito tingnan,
hindi sila maaaring ilagay sa ibang lugar sa oras na iyon.
Umabot na sa ikalima at huling araw ang paglilitis.
Matapos ang labanan ng depensa at prosekusyon,
magtitipon ang jury sa sikretong silid kasama ang hukom, piskal, at mga abogado.
Ang mga taong naghintay sa labas ng korte
at umasang marinig ang paghatol ng hukom,
ay di papayag sa walang salang hatol.
Tapos, ang hukom ay…
may lakas pa ng loob
na maglagay ng ilang loudspeaker sa kalye
para lang basahin nang malakas ang hatol,
na medyo agresibo at malupit laban sa mga taong iyon.
Hukom siya!
Inaasahan namin na ang desisyon ng jury
ay iaanunsyo sa pamamagitan ng sound system,
upang ang mga taong nakatayo dito sa labas ng korte
ay marinig ang hatol sa mismong oras,
habang binabasa ito ni Judge Maurício Fossen sa loob ng korte.
Hatol ko ba ang babasahin ng media o ang sarili nilang bersyon?
Baka magkaroon ng ibang bersyon ng sinabi ko ang bawat TV station.
Isinaalang-alang ang lahat ng iyon.
Kapansin-pansin ang pagtanggi ng mga tao na umalis.
Emosyonal na kasangkot ang mga tao sa lahat ng ito.
Hinihintay namin ng buong Brazil ang desisyong iyon.
Tapos, noong mga huling sandali,
kasama ko ang asawa ko.
Hawak ko ang braso niya, magkahawak kamay kami
habang hinihintay ang hatol.
Nakakakaba ang katahimikan.
Noong inanunsiyo ni Judge Fossen na napatunayang nagkasala sila,
di ko alam kung paano ko di nabali ang kamay ng asawa ko.
Narito ang hatol ko sa kanila:
Si Alexandre Alves Nardoni
ay hinahatulan ng 31 taon, isang buwan, at sampung araw na pagkakakulong
para sa krimen ng pagpatay laban sa taong wala pang 14 taong gulang,
na may tatlong salik,
na lalo pang pinalala ng katotohanan na ang biktima ay kamag-anak,
at dagdag na walong buwang detensyon para sa pakikialam sa ebidensiya.
Hinahatulan ko si Anna Carolina Trotta Peixoto Jatobá
nang 26 na taon, walong buwang pagkakakulong
para sa krimen ng pagpatay laban sa taong wala pang 14 taong gulang,
na may tatlong salik.
Iyak ako nang iyak, dahil 'yon ay…
ang hustisyang matagal ko nang hinahangad.
Ang pagkondenang mamamatay-tao
na inanunsyo ni Judge Maurício Fossen sa Santana Courthouse,
ay naghatid ng ginhawa at katahimikan
sa nagagalit na populasyon
na uhaw sa hustisya.
Pinanood ko sa TV ang hatol.
Ipinalabas nila ito ng live.
Parang itong World Cup final.
Isabella!
Hindi! Hindi ito oras para magdiwang.
Gusto ko lang magbigay ng hustisya. At 'yon na nga.
Ang hatol na 31 taon kay Alexandre,
at 26 na taon kay Anna ay ikinatuwa ng mga nanood ng paglilitis.
Nagbibigay pag-asa ito sa aming lahat. Tiwala sa ating sistema ng hustisya.
Ito ang pinakasimple nilang magagawa para sa ina.
Gustong-gusto ko ito! Panatag na kaluluwa ko.
Hustisya!
Mga mamamatay-tao!
Habang sumisigaw ang mga tao sa labas,
nakabibingi ang malungkot na katahimikan sa loob ng korte.
Malungkot ang paligid.
Amg hirap huminga, dahil sino ba talaga ang nanalo dito?
Walang nagdiwang. Wala.
Walang ngumiti. Wala sa loob.
Noon pa ma'y hinatulan na sila.
Naniniwala ka bang mababagoo ang desisyon pag umapela?
Mahirap magtiwala sa bansang ito. Pero patuloy akong aasa.
Narito ang mag-asawang may tatlong anak,
dalawa sa kanila at isa sa ama lamang.
Payapa ang buhay nila.
May mga video silang namamasyal sa park.
Isang araw, dumating sila sa bahay, umakyat sila,
nag-away sila, sinaktan ang isa sa mga bata,
gumagamit ng gunting para butasin ang harang na lambat,
at inihagis ang anak sa bintana.
Itinuturing na kapani-paniwalang kuwento ito.
Hinatulan nila ang ama ng mahigit 30 taong pagkakakulong,
at 26 taon sa madrasta,
pero hindi nila matukoy kung sino ang may gawa ng ano.
Walang duda sa isip ko
na ang kuwentong narinig natin ay hindi talaga nangyari.
Sasabihin ko ngayon, at maaari n'yo akong balikan sa loob ng ilang taon.
Iyon ang una at tanging paglilitis para sa kaso ni Isabella Nardoni.
Wala nang ikalawang paglilitis.
MULA 2008, NANATILI SA KULUNGAN
SINA ALEXANDRE NARDONI AT ANNA CAROLINA JATOBÁ
ITINATANGGI NILA NA GINAWA NILA ANG KRIMEN
Kung hanggang ngayon nagsisinungaling sila,
iisipin mo kung ang mag-asawa
ay nagkaroon ng isang klase ng kasunduan
para magawa nilang
kayanin ang pag-aresto
at ang mga epekto nito sa kanilang buong pamilya
habang pilit iginigiit na inosente sila sa krimen.
Siguro'y inaasahan ng mga tao na kalaunan,
isa sa kanilang dalawa
ang aamin at maglalarawan sa totoong nangyari.
Gusto nilang makuha ang pinakamaikling sentensiya.
Bata pa silang mag-asawa.
May buhay pang naghihintay sa kanila paglaya nila.
Ano'ng natitira sa ama?
Paglaya niya, titingin siya sa salamin at sasabihing, "Mamamatay-tao ba ako?
Pinatay ko ba ang anak ko?"
Paano niya titingnan sa mata ang bunso at sasabihing,
"Pinatay ng ama mo ang ate mo"?
Siguro ang pinakasimpleng paliwanag para dito
ay ang ikonsidera ang sarili mo na biktima ng…
isang malaking trahedya, ng pagkakamali sa batas.
Na nagbabayad ka sa kasalanang hindi mo ginawa.
Bigyan mo ang sarili mo ng lakas para magpatuloy,
nang hindi lumilingon.
Kung talagang nagkasala sila, gaya ng ipinakikita ng hatol,
natural lang na hindi sila umamin,
dahil ang pag-amin ay magdudulot ng pagkawala ng natitirang simpatiya nila.
Ang pagdududa? Na baka biktima sila ng kawalang-hustisya.
Pareho silang nagkasala, kahit pa ito'y nasa katahimikan nila.
Malabong mangyari ang krimen nang walang sabwatan nila.
Ang buong kuwento ay nagmumungkahi ng kanilang sabwatan.
Wala pa akong narinig, sa kasaysayan ng kriminolohiya,
na mag-asawang nahatulan, ipinakulong ng mahigit sampung taon,
ay di lang patuloy na iginiit na inosente sila, pero nanatiling magkasama.
Malinaw na pareho silang
may pagkakataon na makalaya kung inilaglag nila ang isa't isa.
May tanong na naiwan.
Tatanggapin ba ng madrasta na magbayad sa isang bagay na hindi niya ginawa?
Nakasalubong ko si Jatobá, ang ama ni Anna,
sa korte.
Nakasalubong ko siya sa bulwagan at sinabi ko,
"G. Jatobá, sabihin mo kay Anna na umamin.
Umamin na siya."
Sagot niya, "Ginang Rosa, sinabi ko sa kanya,
pero ayaw siyang payagan.
Ayaw nila siyang payagan."
Sinabi niya 'yon sa akin, narinig ko.
Ang pinansiyal na pang-aabuso ay isang mahalagang aspeto sa kasong ito.
Hindi mo ito madalas marinig, pero totoo ito.
Ang mga desisyon ng babaeng ito ay napapailalim sa pinansiyal na kontrol,
kung saan ultimo pagbili ng napkin ay ihihingi pa ng pera.
Nakakahiya para sa sinumang babae ang walang kalayaan sa mga ganitong bagay.
Kung di siya makakatanggap ng suportang pinansyal,
di niya kakayaning magbayad ng pribadong abogado
o tustusan ang pangangailan ng mga anak niya.
Maraming salik ang desisyon na manatiling magkasama bilang mag-asawa.
Walang tanga ang maniniwalang pagkalipas ng 14 na taon,
nabubuhay pa rin sila sa isang romantikong fairy tale.
NOONG HUNYO 2023, BINIGYAN SI ANNA JATOBÁ NG PROBASYON AT NAKALABAS NG KULUNGAN
PARA BUNUIN ANG NALALABING SENTENSIYA SA ISANG OPEN REGIME.
MULA 2019, BINUBUNO NI ALEXANDRE ANG KANYANG SENTENSIYA SA ILALIM NG PAROLE
NA MAY BENEPISYO NG PAMINSAN-MINSANG PAGLABAS.
Bale, pagkatapos…
mamatay ni Isabella, at matapos ang paglilitis…
kinailangan ko ng bagong simula.
Nagpapasalamat ako sa Diyos sa pagkakataon na makilala ko ang bago kong asawa,
na isang mabuting lalaki.
Tinanggap niya ang kuwento ko.
Nakipagrelasyon siya sa akin kahit alam niyang di ito magiging madali.
At binuo ko muli ang buhay ko kasama niya.
Sa piling niya,
naramdaman ko muli ang saya ng pagiging ina.
Pangarap ko 'yon.
Noon ko pa gustong maging isang ina muli.
Isa 'yong layunin ko na nagawa kong makamit.
Ang pagbubuntis ko ay puno ng emosyonal na hamon.
Kasi, noong mabuntis ulit ako,
tila bumalik ang lahat.
Medyo mas madali ang pagbubuntis ko kay Maria Fernanda
matapos kong manganak kay Miguel.
Ngayon, hindi ako…
ang klase ng ina
na maglilihim sa kanyang mga anak.
Hindi ko iniaaatang sa balikat nila
ang pighati ng pagiging kapatid
ng isang batang nagdusa ng sobra.
Sa mahabang panahon, mahihiga ako sa kama,
at mag-iisip na, "Sana ay…
"muli kitang makita sa mundong ito o sa kung saan man."
"May ipinangako ako sa 'yo at tinupad ko ito.
Panahon na para magsimulang muli."
TUMANGGI ANG PAMILYA NARDONI AT JATOBÁ
NA MAGPA-INTERVIEW PARA SA DOKUMENTARYONG ITO.
BASE SA MGA AKLAT NINA ILANA CASOY AT ROGÉRIO PAGNAN
Tagapagsalin ng Subtitle: Mildred Matematico