Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- สถานีตำรวจค่ะ แจ้งเหตุฉุกเฉินมาเลย - พระเจ้าช่วย
มีคนร้ายอยู่ในตึก เขาโยนเด็กจากบนนั้น
จากที่อยู่ไหน หมายถึงชั้นที่เท่าไหร่
จากชั้นหก ให้ตายสิ เขาโยนเด็กลงมา
คนร้ายอยู่ในตึก พระเจ้าช่วย
พระเจ้า
- เห็นแก่ความรักของพระองค์ - ฉันกำลังบันทึกเหตุ
- ได้ยินหรือเปล่าครับ - ได้ยินแล้ว เรากำลังไป
พบเด็กผู้หญิงคนนึงที่สนามหญ้า
ตาข่ายกันตกบริเวณ หน้าต่างห้องนอนของอิซาเบลล่า
มีรอยถูกตัดด้วยมีดและกรรไกร
เราเคยคิดว่า "นั่นคือดวงใจของเรา
เขากลับโยนดวงใจของเราทิ้งทางหน้าต่าง"
หวังว่าจะได้ฟังคำให้การของพ่อและแม่เลี้ยง
ทำลายหลักฐานในอะพาร์ตเมนต์
ตำรวจแน่ใจในเรื่องนั้น
ประชาชนเห็นภาพคนที่ตัวเองรักในตัวเหยื่อรายนี้
ผมไม่เคยเห็นคดีที่ส่งผล ต่อความรู้สึกของประชาชนมากขนาดนี้
- พวกเขาใส่อารมณ์จนเกินเลย - อะไรวะเนี่ย
ความยุติธรรม
พวกเขารู้ทุกอย่าง
เว้นแต่ว่าในคดีของอิซาเบลล่ามันไม่จริง
เราไม่ได้รู้ทุกเรื่อง
มันผิดปกติ ไม่เหมือนคดีอื่นๆ ที่ตำรวจเคยเจอมา
แม่เด็กไปส่งเด็กที่นั่นตอนยังเป็นๆ แล้วไปรับลูกศพลูกออกมา
พวกเขาปะติดปะต่อข้อเท็จจริง แบบหนึ่งเพื่อปลอบสังคมให้สงบ
แล้วพยานวัตถุล่ะ
ใครฆ่าอิซาเบลล่า นาร์โดนี
อาชญากรรมสมบูรณ์แบบไม่มีอยู่จริง แม้จะเตรียมการล่วงหน้า
ยังไงคำโกหกก็จะโผล่ขึ้นมาในที่สุด
ขอทางหน่อยทุกคน
ระบอบกฎหมายของเรา ไม่พร้อมสำหรับคดีที่สำคัญขนาดนั้น
ต่อมา ตำรวจเริ่มสืบสวน ข่าวก็เริ่มออกมา
แล้วก็มีเรื่องให้ประหลาดใจ น่าตกใจตามมาติดๆ กัน
(อิซาเบลล่า: ชีวิตช่างสั้นเกินไป)
- สวยจัง - รูปเยอะเลย
- ดูสิ จี รูปเธอสองคน - เทศกาลเซนต์จอห์น
ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของ อิซาเบลล่า แก่กว่าเธอสี่เดือน
(จีโอวานนา โอลิเวียร่า ลูกพี่ลูกน้อง)
เรียบร้อย
เราตัวติดกันตลอด
พ่อแม่เรามีเราตั้งแต่อายุยังน้อย
เด็กๆ อย่างเราเลยเล่นด้วยกัน
ฉันเงียบกว่าเธอมาก
เธอมีนิสัยห้าวกว่า
เธอออกจะ...
- โผงผางกว่า - ใช่เลย
ส่วนฉันจะต้วมเตี้ยมกว่า เงียบกว่า
เธอเป็นคนไม่ยอมคน จะพูดอย่างนั้นก็ได้ ส่วนหลาน...
ฉันว่าง่ายกว่าเวลาโดนห้ามโดนดุ
ฉันอายุ 17 ตอนตั้งท้อง ฉันยังเรียนอยู่
เราตกใจมาก
- พี่ชายฉันซึ่งเป็นพ่อของเธอ... - พ่อฉัน
ทำคู่นอนของเขาท้องก่อนหน้านั้นไม่กี่เดือน
ฉันดีใจมากที่จะมีหลานสาว หรือหลานชาย ตอนนั้นฉันยังไม่รู้
นั่นคือตอนที่เราได้ยินเรื่องคาโรลิน่า
ซึ่งมันไม่เหมือนกันเพราะคาโรลิน่าอายุแค่ 17 ปี
เราหย่ากันตอนเธออายุ 11 เดือน
ช่วงสี่ปีหลังจากนั้น มีทั้งดีและร้าย
ในตอนแรก ความสัมพันธ์ของเรา
เหมือนคนทั่วไปที่หย่ากันแต่มีลูกด้วยกัน
เรายังคุยกันได้ แต่มันยากขึ้น หลังจากที่เขาเจอจาโตบา
เราไม่ได้คุยกันมากนัก
แต่ฉันสังเกตว่าเธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้น หลังจากมีลูกของตัวเอง
อิซาเบลล่ารักน้องๆ ของเธอมาก
เธอชอบเล่นกับพวกเขา
สำหรับแม่ที่ให้ลูกไปอยู่บ้านพ่อช่วงวันหยุด
่ฉันก็สบายใจที่รู้ว่าลูกชอบน้องคนละแม่
ฉันอยากให้เธอรู้สึกเป็นคนในครอบครัวนั้น
พวกเขาเป็นส่วนหนึ่ง ของชีวิตเธอ เธอจึงต้องเรียนรู้สิ่งนี้
ภาพสุดท้ายของเธอที่ฉันจำได้...
มันเป็นวันศุกร์ เธอไปบ้านพ่อ
(วันที่ 29 มีนาคม ปี 2008 ทางเหนือของเซาเปาลู)
วันเกิดเหตุนั้น
เป็นวันธรรมดามากๆ อีกวันหนึ่ง
มันคือวันเสาร์ ฉันไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ
เราอยู่ในงานปาร์ตี้บาร์บีคิว แล้วโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น
"แม่ อิซาเกิดอุบัติเหตุ"
"หมายความว่าไง" "เธอตกตึก"
"ที่ไหน" "เธออยู่ที่บ้านอเล็กซานเดร"
"เธอตกตึกๆ"
คืนนั้นมีหมอก ทุกอย่างเงียบสงัด
แล้วตอนนั้นเราก็เริ่มได้ยิน เสียงเอะอะจากห้องข้างๆ
ตอนเราเข้านอน เราได้ยินเสียงคู่รักทะเลาะกัน
เถียงกันไม่นาน ประมาณ 15 ถึง 20 นาที
แล้วก็เงียบเหมือนเดิม
หลังจากนั้นไม่นาน
เราก็ได้ยินเสียงคนจากชั้นล่าง
พวกเขาตะโกนว่า
"พวกเขาโยนอิซาเบลล่า ช่วยด้วย พวกเขาโยนอิซาเบลล่า"
ฉันก็พูดว่า "ลงไปข้างล่าง กันเถอะ ดูว่าเราช่วยอะไรได้ไหม"
ผมตรงไปหาอิซาเบลล่า เธอนอนอยู่บนสนามหญ้า
ตรงหน้าประตูทางเข้าซึ่งเป็นกระจกติดฟิล์มสีเข้ม
ตอนที่ผมก้มดูว่าเธอมีชีพจรหรือเปล่า
อเล็กซานเดร นาร์โดนีก็ออกมาจากประตูตึก
เขาบอกว่า "มีคนร้ายในห้องผม เขาโยนเธอออกจากหน้าต่าง"
เขาบอกว่ามีคนร้ายเข้าไปในห้องเขา และโยนเด็กออกทางหน้าต่าง
และเขาบอกว่าคนร้ายใส่เสื้อสีดำ
คนเฝ้าประตูใส่เสื้อสีดำ
เราเปลี่ยนชุดนอนแล้วออกจากบ้าน
กว่าเราจะไปถึงที่นั่นดูเหมือนนานเป็นชาติ
เราใช้เวลาขับรถห้านาที แต่รู้สึกเหมือนห้าชั่วโมง
เราสวดภาวนาไปตลอดทาง
เพราะเรานึกภาพไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น
เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พอไปถึง สภาพที่นั่น วุ่นวายไปหมด ตำรวจเยอะมาก
สามีฉันพยายามขับรถเข้าไป แต่ตำรวจไม่ยอม
ฉันเลยลงจากรถ แล้ววิ่งไปตามถนน
จำได้ว่าฉันลงจากรถทั้งที่มันยังไม่จอด
ฉันเปิดประตูแล้ววิ่งเข้าไป
ตอนฉันไปถึง เธอนอนอยู่บนพื้น
เธอหายใจช้ามากๆ
ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องซักถามด้วยซ้ำ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไม หรือยังไง
ฉันแค่อยากพาเธอถึงมือหมอเร็วที่สุด
ฉันเลยไม่ยอมห่างเธอแม้แต่วินาทีเดียว
ฉันรู้สึกโล่งอกนิดหน่อยเพราะเธอยังหายใจอยู่
อเล็กซานเดร อัลเวส อายุ 29 ปี กลับบ้านมาพร้อมอิซาเบลล่า
ภรรยาคนปัจจุบันและลูกสองคน อายุสามขวบและ 11 เดือน
พวกเขาเข้าทางประตูโรงรถ คืนนั้นอากาศหนาว
แหล่งข่าวของเราบอกว่าทันทีที่เขาจอดรถ
เขาก็พาเด็กหกขวบคนนี้ไปที่อะพาร์ตเมนต์ของตน
ที่อยู่บนชั้นหกของตึกนี้
อาคารใหม่เอี่ยมหลังนี้ปลอดภัย และมีตาข่ายกันตกที่หน้าต่างทุกห้อง
แหล่งข่าวระบุว่า ไม่นานหลังจากนั้น
เขาก็ลงมาข้างล่างรับเด็กอีกสองคน
และมีคนพบเด็กผู้หญิงที่สนามหญ้าตรงนี้
จำได้ว่าฉันพยายามขึ้นรถพยาบาลด้วย
เพื่ออยู่ข้างเธอ แต่พวกเขาไม่ยอมให้ฉันนั่งหลัง
ฉันเลยไปนั่งหน้า
จำได้ว่าฉันขึ้นรถพยาบาล
และออกจากที่เกิดเหตุ
เท่าที่เรารู้ ตอนเราไปถึงโรงพยาบาล
มันเป็นแค่อุบัติเหตุ
ฉันกอดลูกสาว
ตอนที่หมอมาคุยกับเรา
ไม่นานนัก
พวกเขาก็มาบอกเราว่าเธอไม่รอด
ให้เราเข้าไปในห้องที่เธอนอนอยู่ได้
โชคร้ายที่เธออยู่ได้อีกแป๊บเดียว
แค่นั้น
แล้วเราก็สติแตก
คาโรลิน่าไถลตัวไปกองที่พื้น
ฉันเดินไปหาลูกสาวและกอดเธอไว้
เธอมองฉันแล้วพูดว่า "แม่ ทำไมเกิดเรื่องแบบนี้กับหนู"
ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย ฉันจะพูดอะไรกับลูกสาวฉันได้
เธอเพิ่งเสียลูกสาวไป
ผ่านไปสักพัก ฉันก็พูดได้แค่ว่า "ลูกรัก เราต้องปล่อยเธอไป
เธอจะได้ไปสวรรค์"
ตอนที่ฉันรู้ว่าเธอไม่รอด
ฉันกระซิบข้างหูเธอได้แค่ว่า
"หลับให้สบายนะลูกแม่
แม่จะจัดการทุกอย่างทางนี้ให้เอง"
นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ฉันพูดกับเธอ
จากนั้น ตำรวจก็เริ่มสืบสวน
เริ่มมีข่าวและความคืบหน้ามากมายออกมา
ซึ่งน่าแปลกใจและน่าตกใจเรื่องแล้วเรื่องเล่า
(ตำรวจ)
ที่สถานีตำรวจที่ 9 ในเซาเปาลู ตลอดบ่ายจนค่ำ
มีการเคลื่อนไหวมากมาย
กองทัพนักข่าวตั้งตารอหวังจะ
ฟังคำให้การของอเล็กซานเดรและคาโรลิน่า
ผมเข้าเวรอยู่
ตอนที่เราได้ข่าวว่ามีเด็กตกจาก อะพาร์ตเมนต์ของพ่อแม่
นั่นคือข้อมูลทั้งหมดที่เรามี
(รอเจริโอ นักข่าวและนักเขียน)
ตอนแรก ทุกคนไม่แน่ใจว่า มันเป็นคดีอะไร อาชญากรรม
หรือฆาตกรรม หรืออะไรทำนองนั้น
หรือว่าเป็นอุบัติเหตุตกจากที่สูง
สมัยนั้น มีข่าวบ่อย
ที่เด็กถูกทิ้งไว้ตามลำพังและตกตึกตาย
(เด็กตกตึกอีกราย)
(เด็กตกตึก อาการสาหัส)
(เด็กตกตึกในย่านเปร์จิซ)
พวกเขาส่งผมไปสถานีตำรวจที่เก้า
ผมเลยได้ข้อมูล
ระหว่างการแถลงข่าว จากคุณคาลิกซ์โต คาลิล ฟิลโย
ว่ามีผู้ต้องสงสัยซึ่งเป็นคนในครอบครัว
เป็นคดีฆาตกรรม
เด็กห้าขวบ…
(คาลิกซ์โต คาลิล ฟิลโย หัวหน้าตำรวจ)
เมื่อคืนประมาณห้าทุ่มครึ่ง
เด็กถูกโยนลงมาจากชั้นหกของตึกแห่งนึง
มันไม่ใช่อุบัติเหตุ
มีคนตัดตาข่ายกันตก
แล้วโยนเธอลงมา
เป็นไปไม่ได้ที่เด็กห้าขวบ จะตัดตาข่ายแล้วกระโดดลงมา
ตอนกลางคืน
โดยเฉพาะ ตามที่พ่อเด็กบอกนะ เธอหลับอยู่ตอนที่เขาพาเธอขึ้นไป
เธอนอนบนตักเขามาในรถแล้ว
เป็นไปได้ที่จะเป็นการฆาตกรรม
เพราะมีคนตัดตาข่ายกันตกและโยนเธอลงมา
ความจริงก็คือ ในตอนนั้น
ฉันนึกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แต่แล้ว พวกเขากลับบอกว่า เราต้องไปสถานีตำรวจ
ฉันจะไปทำอะไรที่สถานีตำรวจ
หมายความว่ายังไง สถานีตำรวจ นี่มันอะไรกัน
เรายังต้องทำใจกับเรื่อง ทั้งหมดนี้อยู่เลย ที่เกิดอุบัติเหตุ
มันเป็นอุบัติเหตุ
(สถานีตำรวจที่ 9)
ฉันอยู่เวรในวันเสาร์คืนนั้น
ฉันเข้าเวรตอนสองทุ่ม แล้วพอถึงเที่ยงคืนนิดๆ
ตำรวจทหารก็รายงานเหตุเข้ามา
ตอนแรกเขาบอกว่า "มีคนร้ายในตึก
และระหว่างที่คนร้ายบุกเข้าไป มีเด็กถูกโยนลงมาจากชั้นหก
ตำรวจจะขอสอบปากคำพ่อเด็กและแม่เลี้ยง
ตำรวจสอบถามพวกเขาว่า
เคยได้รับคำขู่หรือเปล่า มีศัตรูหรือเปล่า
มีใครอยากทำร้ายพวกเขาหรือเด็กหรือเปล่า
พวกเขาเอาแต่พูดถึงคนเฝ้าประตู
ฉันเลยเริ่มสืบค้นชีวิตของเขาอย่างละเอียด
ค้นประวัติ ค้นว่าเขาคือใคร
โดยเฉพาะเมื่อสามีภรรยาคู่นี้สงสัยเขา
ผมโทรหาผู้จัดการตึกทันที เขาพักอาศัยที่นั่นมาตั้งแต่แรกเริ่ม
(พนักงานเฝ้าประตู)
ผมบอกเขาว่ามีเด็กตกตึก
ตอนแรก ผมนึกว่าเธอตกจากระเบียง
ตอนนั้นผมยังไม่รู้
ผมเลยบอกให้เขา เรียกรถพยาบาลและแจ้งตำรวจ
เขาทำสิ่งที่ทุกคนคงจะทำเช่นกันในสถานการณ์นั้น
เขาโทรหาผู้จัดการตึก
ผู้จัดการตึกไปที่เกิดเหตุ และยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง
ตอนที่ฉันไปถึงที่เกิดเหตุ คนมุงเยอะแล้ว
มีคนมุง มีเจ้าหน้าที่ตำรวจเยอะมาก
ฉันขึ้นไปดูในห้อง
ฉันเห็นทันทีว่าไม่มีร่องรอยการบุกรุก
แล้วฉันก็เดินเข้าไปใน ห้องนั่งเล่น ฉันเห็นหยดเลือด
ฉันได้คำตอบแรกแล้ว
มีบางอย่างเกิดขึ้นในห้องนั้น
ก่อนที่เหยื่อจะถูกโยนออกทางหน้าต่าง
มีบางอย่างเกิดขึ้นในห้องนั้น
ตอนนั้น ฉันไม่แน่ใจว่า นั่นเป็นเลือดของอิซาเบลล่า
ฉันยังไม่เห็นศพเธอด้วยซ้ำ เลยยังไม่รู้ว่าเลือดใครหรือเพราะอะไร
หน้าที่ของเราคือ สำรวจสถานที่เกิดเหตุอย่างละเอียด
มองหาหยดเลือดอื่นๆ
หรือร่องรอยอื่นๆ ที่หลงเหลือ เทียบกับการประเมินทางนิติวิทยาศาสตร์ของเรา
อะพาร์ตเมนต์นั้นรกมาก
แต่ไม่มีอะไรผิดปกติ
ไม่มีอะไรแตกหัก
ไม่มีอะไรอยู่ผิดที่ผิดทาง เหมือนที่เราเห็นได้ทั่วไปในคดีฆาตกรรม
มันไม่ได้รกเหมือนที่เกิดเหตุ ในคดีฆาตกรรมหรือมีการบุกรุก
มันก็แค่บ้านรกธรรมดา
หลักฐานนี้บอกให้รู้ว่า
ที่นี่ไม่มีการบุกรุก แต่เป็นการฆาตกรรม
พบเลือดในที่เกิดเหตุ และไม่มีหลักฐานการบุกรุก
ไม่มีการรื้อค้น ไม่มีหลักฐานว่ามีการต่อสู้
หรือมีคนพยายามหลบหนี ไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่าคู่รักทะเลาะกัน
เราได้รับแจ้งว่าชายคนนี้คือพ่อของเด็ก
เขากำลังให้ปากคำ
นี่คือฟุตเทจที่เรานำมาให้คุณดูโดยเฉพาะ
ขณะที่พวกเขาให้ปากคำ ฉันถามพวกเขาว่า
"มันมีเหตุผลเหรอ
คนร้ายจะโยนเด็กลงมาทำไม"
ฉันถามคำถามเหล่านี้
เพื่อจะได้ตั้งสมมติฐานที่น่าเชื่อมากขึ้น
ว่าเกิดอะไรขึ้น
คุณกำลังดูฟุตเทจลับเฉพาะนี้
อันนา คาโรลิน่า แม่เลี้ยงยังสาว
ดูเหมือนเธอจะกลัว สีหน้าเธอค่อนข้างตึงเครียด
ตอนแรก มันเป็นแค่คดีธรรมดา
ในวันแรก หนังสือพิมพ์ไม่ได้เน้นข่าวนี้มากนัก
สักพักหนึ่งมันก็เป็นข่าวใหญ่
(อิซาเบลล่า)
ฉันกำลังจะไปงานศพพอดี วันนั้นวันอาทิตย์
สถานีโทรทัศน์ช่องนึงโทรหาฉัน
สำหรับครอบครัวทั่วไปแบบของฉัน เราเห็นโศกนาฏกรรมแบบนั้นแค่ในทีวี
จู่ๆ ฉันก็ได้ออกทีวี ทั้งครอบครัวฉันได้ออกทีวี
(วันที่ 30 มีนาคม ปี 2008)
การได้รู้ว่าลูกสาวฉันจะไม่มีโอกาส ได้อ่าน เขียน เรียนหนังสือ
ไม่ได้มีอายุ 15
ไม่ได้มีความฝัน ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย
เธอจะไม่มีโอกาสอีก
เราต้องอยู่เคียงข้างกัน
บางครั้งเราอดรู้สึกใจสลายไม่ได้ แต่เราพยายามอยู่เคียงข้างกัน
(อิซาเบลล่า ดาวน้อยของเราตลอดไป)
เรากำลังพูดถึงอาชญากรรมกับเด็ก
ซึ่งเป็นอาชญากรรมที่สะเทือนขวัญทุกคน
มันเกิดขึ้นกับครอบครัวชนชั้นกลาง
บริบทของอาชญากรรมเป็นที่จับตามองของผู้คน
- ขอบคุณ - เราเคยเรียนด้วยกันตอนเกรดสี่
ดังนั้นเราทุกคนหวังว่ามัน...
ฉันออกจากบ้านไม่ได้เลย
เพราะนักข่าวทีวี นักข่าววิทยุ นักข่าวหนังสือพิมพ์
ตั้งแคมป์หน้าบ้านฉัน
ทั้งวันทั้งคืน
ขอโทษนะคะ ฉันเข้าใจว่ามันเป็น งานของพวกคุณ แต่ฉันอยากอยู่คนเดียว
พวกเขาบอกว่าเด็กตกตึก
แต่คุณในฐานะตำรวจ มากประสบการณ์ไม่ยอมเชื่อ ใช่ไหม คุณคาลิล
นี่เป็นคดีที่ซับซ้อน
เรากำลังระมัดระวังอย่างที่สุด
ตรวจสอบทุกข้อมูล
ทุกคนที่ถูกอ้างถึง
ทุกคนที่มีคนเห็นว่าทำอะไรสักอย่างในตึกนั้น
เจ้าหน้าที่เวรพิสูจน์หลักฐานเข้าไปถึงคนแรก
ทันทีที่เขาเห็นความผิดปกติ เขาก็ติดต่อฉัน
ฉันได้รับแจ้งว่าเป็นการโจรกรรมและฆาตกรรม
พูดอีกอย่างก็คืออาชญากรรม หวังชิงทรัพย์ ฉันก็ไปที่เกิดเหตุ
"เดี๋ยวนะ เรื่องยังไงนะ"
"พ่อแม่ทิ้งให้เธอนอนในห้อง
แล้วลงไปรับลูกๆ ที่เหลือในรถ
พอพวกเขากลับมา เธอก็อยู่ที่พื้นแล้ว
เธอถูกโยนออกทางหน้าต่าง
และถูกพบนอนอยู่ข้างตู้ยาม"
"เธอถูกทำร้ายหรือเปล่า" "ไม่ พวกเขาบอกว่าเธอไม่ได้ถูกทำร้าย"
โอเค แต่ถ้าเธอไม่ได้ถูกทำร้าย ทำไมมีเลือด
ที่ประตูทางเข้าอะพาร์ตเมนต์
รอยเลือดอยู่ที่ทางเข้าห้อง
ซึ่งบ่งชี้ว่ามันหยดลงพื้นระหว่างที่เข้าบ้าน
ฉันสะดุดใจกับเรื่องแรกที่น่าสนใจนี้
เด็กได้รับบาดเจ็บมาจากข้างนอก
มีผ้ากองโตรอให้ซักในอ่าง
และบนเครื่องซักผ้า
แต่ผมสังเกตเห็นถังใบนึง
แช่ผ้าอยู่ ซึ่งดูเหมือนผ้าอ้อม
มันแช่อยู่ในน้ำยาซักผ้า
ผมพูดว่า "มีผ้ารอให้ซัก เยอะมาก แต่กลับซักแค่ผ้าอ้อมในถังนี้"
เราก็เลยเอาถังใบนั้นเข้ามาตรวจ
ปรากฏว่ามีเลือดติดอยู่บนผ้าที่แช่อยู่
(ตำรวจพิสูจน์หลักฐาน)
เราเริ่มเกี่ยวข้องกับคดีนี้ในเช้าตรู่วันนั้น
แผนกต้อนรับของห้องเก็บศพโทรมา
บอกว่าตำรวจคนนึงอยากถามเราเรื่องคดี
คดีใหม่เอี่ยม
และ…
เขาอยากรู้ว่ามีบาดแผลบนตัวบ้างหรือเปล่า
ที่ทำให้เลือดออกจนสามารถ
เกิดหยดเลือดตามที่พบในที่เกิดเหตุ
อันที่จริง เธอมีแผลที่หน้าผาก
เกิดจากวัตถุมีคมบางอย่าง
เหลือรอยแผลเล็กๆ ไว้บนหน้าผากเธอ
มีอาการเขียวคล้ำตามใบหน้าและเล็บ
และการบาดเจ็บที่คอซึ่ง เห็นได้ว่าสอดคล้องกับการถูกบีบรัด
หลักฐานชี้ชัดไปที่การขาดอากาศหายใจ
(สถาบันนิติเวช)
(อิซาเบลล่า เดอ โอลิเวียร่า นาร์โดนี)
สาเหตุการตายคือการบาดเจ็บหลายระบบ
และภาวะขาดออกซิเจนเนื่องจากถูกบีบรัดคอ
ตอนที่เธอตกลงมา เธอไม่ได้ตายทันที เธอยังมีชีวิตอยู่สักพัก
เธอได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว และอยู่ในภาวะขาดอากาศรุนแรง
ึซึ่งเป็นเหตุให้ถึงแก่ ความตายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
พบร่องรอยหลายอย่างปรากฏบนร่างกายเธอ
แสดงให้เห็นว่าเธอถูกรัดคอก่อนที่จะถูกโยนทิ้ง
(ตำรวจ)
ตอนที่อเล็กซานเดรคุยกับฉัน เขาเริ่มด้วยการถามว่า
"คุณจับคนร้ายได้ไหม"
คืนนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจถูกเรียกตัวกว่า 30 นาย
เพราะมีคนร้ายบุกเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์นี้
และโยนเด็กหญิงออกทางหน้าต่าง
ตำรวจก็กันพื้นที่ปิดล้อมตึกนั้นตามปกติ
และกระจายกำลังโดยรอบเพื่อหาตัวคนร้าย
ไม่มีอะไรสูญหาย ไม่มีหลักฐานการงัดแงะ
และไม่มีรายงานว่าเห็นคนอื่นลงลิฟต์มา
พอเราไปถึงโรงพยาบาล
อเล็กซานเดรมาคุยกับฉัน
เขาบอกว่า "คุณโรซ่า เธอมีความสุขอยู่ดีๆ
คนร้ายก็โยนเธอลงมา"
"เธอพูดเรื่องอะไร"
"ตอนผมไปถึง ประตูถูกงัดแงะ"
"หมายความว่าไง เขาโยนเธอลงมาทำไม"
เขามีท่าทีเหมือนเสือในกรง เดินไปเดินมา
"ผมเห็นคนร้าย เขาใส่เสื้อยืดสีดำ
เขาพังประตู ผมเห็น"
ผมก็บอก "ทำไมไม่สู้กับเขาเล่า
ทำไมไม่สู้กับเขา" แล้วเขาก็เปลี่ยนเรื่อง
(ตำรวจ)
พวกเขามีความคิดเป็นขั้นเป็นตอนเหมือนกัน
เหมือนพวกเขาซ้อมกันมา
เธอสังเกตว่าเรื่องที่ทั้งคู่เล่า
มันแปลกมาก
เพราะลำดับข้อเท็จริงที่พวกเขาเล่า
ไม่ตรงกับปากคำของพยานคนอื่นๆ
เขามัวแต่ห่วงเล่าว่ามีคนอื่นในที่เกิดเหตุ
และโทษคนนี้ว่าทำให้ลูกสาวตาย
มากกว่าอยากจะไขคดีจริงๆ
เขาไม่มีคำถาม
เขาเอาแต่บอกข้อมูล ที่เขาพยายามโน้มน้าวให้ฉันเชื่อ
ฉันคิดว่ามันแปลก
เธอเพิ่งสังเกตว่ามีนักข่าว ทนายของเธอพยายามบังใบหน้าเธอ
ตอนนี้ เธอกำลังจะออกจากห้อง
แต่เราได้ภาพมาแล้ว
เกิดอะไรขึ้น พวกเขาไปที่นั่นด้วยกันทั้งหมดเหรอ
เรื่องนั้นตำรวจเป็นคนตัดสิน ตำรวจกำลังทำงานอยู่ครับ
เรามาช่วยในการสอบสวน
เราไม่รู้ว่าใครทำ
ทั้งคู่ไปสถานีตำรวจครั้งแรก
ก็มีทีมทนายไปด้วยทันที
พวกเขาเตรียมเอกสารที่คู่นี้มอบอำนาจ
ให้ทนายแก้ต่างมาด้วย
ตอนนั้นมันเป็นคดีที่เราสนใจมาก
เมื่อคดีนั้นมีประชาชนจำนวนมาก มีนักข่าวจำนวนมากให้ความสนใจ
และเบื้องหลังกล้องออกไปก็มีฝูงชนตะโกน
"ฆาตกร ความยุติธรรม"
ผมจำได้ด้วยว่าได้ยินเสียงผู้หญิงตะโกน
"ฆาตกร ฆาตกร"
ผมมองไปรอบๆ บอก "ดึกป่านนี้ ชาวบ้านยังมาอีกเหรอ"
แต่ไม่ใช่ชาวบ้าน เป็นหัวหน้าเวรคืนนั้น
ที่ตะโกนใส่พวกเขา
ฉันไม่เคยเห็นหัวหน้าเวรพูดอย่างนั้น
และฉันไม่มีเวลา
มาตามว่ามีอะไรเกิดขึ้นนอกขอบเขตการสืบสวน
เห็นการเคลื่อนไหวแล้วครับ อเล็กซานเดรกับอันนา คาโรลิน่ากำลังมา
คนเยอะมาก ช่วยอย่าดัน
- หลบไป - วุ่นวายมาก
อย่าขวางประตูรถ หลบไป
โกลาหลจริงๆ
อย่าดันผม ถ่ายภาพรถด้วย
ดูตรงนี้สิ ด้านหน้ารถ
อเล็กซานเดรกับอันนา คาโรลิน่ากำลังออกมา
พวกเขากลับมาแล้ว ตรงนี้
พวกเขาออกมาแล้ว อเล็กซานเดร
ตอนแรก อนา คาโรลิน่า เดอ โอลิเวียร่าไม่ได้ชี้เอาผิดใคร
(แม่และตาปกป้องพ่อและแม่เลี้ยง)
ฉันไม่มีเหตุผลให้สงสัยพวกเขา
ครอบครัวฉันไม่คิดสงสัยด้วยซ้ำ
ฉันก็เหมือนกัน
หลายคนบอกเราว่า "เขาทำ"
เราก็จะบอกว่า "ไม่
บางครั้งเขาอาจจะเย็นชาหรืออะไรบ้าง
แต่เขาไม่มีวันฆ่าลูกสาวตัวเอง
เพราะเขารักอิซา และอิซาก็รักเขา
ถ้าฉันเป็นแม่เด็ก
ยายของเด็ก
ฉันก็คงภาวนาให้เป็นฝีมือคนอื่น
(อิลาน่า คาซอย นักอาชญวิทยา)
ฉันคงไม่นึกไม่ฝันด้วยซ้ำว่า
พ่อเด็กอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้
รองหัวหน้าตำรวจ มาพร้อมทนายของจำเลยทั้งสอง
เธอไม่ได้เปิดเผยเรื่องที่หารือกัน
แต่ยืนยันว่ายังไม่ใช่คำแถลงอย่างเป็นทางการ
ฉันเปิดเผยอะไรไม่ได้
- เป็นความลับเหรอ - ใช่ เป็นความลับ
การสืบสวนอาชญากรรมที่ผู้ต้องสงสัย คือคนใกล้ชิดของเหยื่อเป็นงานที่ละเอียดอ่อน
ต้องรับผิดชอบมากกว่าปกติสามเท่า
ผิดพลาดไม่ได้เลย
คุณจะตั้งข้อหาผิดๆ กับพ่อเด็ก
กับแม่ หรือใครก็ตามที่ใกล้ชิดเหยื่อไม่ได้
ถ้ามาพบว่าบุคคลนั้นบริสุทธิ์ พวกเขาก็เป็นเหยื่อด้วย พวกเขาจะเจ็บปวด
เราทำพลาดไม่ได้เรื่องที่จะกล่าวหา
พ่อฆ่าลูกสาวตัวเองถ้าเราไม่แน่ใจอย่างที่สุด
สิ่งที่ฉันเปิดเผยได้มีแค่ หลังจากรวบรวมหลักฐานทั้งหมดแล้ว
เราพอจะเห็นภาพประมาณ 70% ของสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น
หลังสืบสวนไปได้สองสามวัน ฉันก็มีหลักฐานมากพอ
ว่าพวกเขาโกหก
และคนที่โยนลูกสาวตัวเองออกทางหน้าต่าง
ก็สามารถจะหนีความผิดไปได้
(ตำรวจ)
โปรดเข้าใจด้วยว่านี่เป็น อาชญากรรมร้ายแรงมาก
ซึ่งทำงานได้ยากลำบากมาก
หัวหน้าเรนาต้าทุ่มเทให้คดีนี้เต็มที่
สามวันมานี้เธอแทบไม่ได้นอนเลย
เราจึงจะไม่ทำตามข้อเรียกร้องให้เราปิดคดี
เร็วกว่า 30 วันตามที่กฎหมายกำหนด
เมื่อเกิดเรื่อง ผมโทรหารองหัวหน้าเรนาต้า
เธอก็บอกว่า "ฉันมั่นใจค่ะ
ฝีมือสองคนนั้น"
ตำรวจขอคำสั่งศาลจับกุมพ่อและแม่ เลี้ยงของอิซาเบลล่าชั่วคราว
ประชาชนตะโกนว่า "ฆาตกร" เขากลัว แต่เขาจะไปแล้ว
อเล็กซานเดรอยู่นั่น
อเล็กซานเดร คุณบริสุทธิ์ไหม
ผมบริสุทธิ์
ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ อเล็กซานเดร
ถอยไป
อเล็กซานเดรบอกว่าเขาบริสุทธิ์
เจ้าหน้าที่กำลังปกป้องเขา
ผู้คนยังตะโกนต่อไป "ฆาตกร"
อเล็กซานเดรได้รับการ คุ้มกันจากเจ้าหน้าที่ตำรวจ
เขาพยายามจะเข้าไปในตึก
ตรงนี้โกลาหลมาก
หลายคนไล่ตามเขา เขาวิ่งอ้อมสถานี
เขาจะเข้าไปแล้ว
คงพูดได้ว่าคดีนี้เสี่ยงมาก
ถ้าพวกเขาไม่พบหลักฐานเพียงพอ
ที่จะยืนยันข้อสงสัยของตำรวจที่มีแต่ต้น
คดีนี้จะกลายเป็นคดีอื้อฉาวแน่ๆ
บางครั้ง ตั้งแต่เริ่มการสืบสวนเลย
ผลแบบที่ต้องการถูกกำหนดไว้แล้ว
คุณต้องประเมินข้อเท็จจริงทั้งหมด
ที่หัวหน้าตำรวจรวบรวมมา
ตลอดระยะเวลาการสืบสวนทุกขั้นตอน
เพื่อให้ได้ข้อสรุป
คุณต้องยึดหลักฐานรายรอบก่อนจะเริ่มการสืบสวน
สื่อต้องการความรวดเร็วฉับไว ทำงานในกรอบเวลาที่จำกัด
ดังนั้นเมื่อเกิดเหตุอาชญากรรม
สื่อจึงอยากนำเสนอตัวคนร้ายทันที
เมื่อระบบยุติธรรม ทั้งในระหว่างการสืบสวน
ระหว่างการพิจารณาคดี
พยายามตามตอบคำถามสื่อให้ทัน
ทุกอย่างมันจึงเละเทะ
ผมต้องยึดตามกฎหมายบราซิล
กฎหมายกำหนดว่าอนุญาตให้ ทั้งสองฝ่ายรวบรวมหลักฐาน
และจนถึงตอนนี้ หลักฐานระบุว่าจำเลยกระทำผิด
ในการให้สัมภาษณ์ครั้งแรกของผม
หลังเกิดเหตุไม่กี่วัน
นักข่าวถามว่าผมจะเอาผิด จำคุกจำเลยนานแค่ไหน
ผมก็บอกว่า "คุณครับ การสืบสวนยังดำเนินอยู่
เราไม่รู้หรอกว่าเราจะตั้งข้อหาหรือเปล่า
จะมีการพิจารณาคดีหรือเปล่า อย่าว่าแต่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะถูกตัดสินว่าผิดไหม
แต่คุณกลับถามผมแล้วว่า จะลงโทษพวกเขานานแค่ไหน
นิตยสารรายสัปดาห์ฉบับนึง ประกาศขึ้นปกเลยว่า "พวกเขาทำ"
"พวกเขาทำ" เป็นประโยคกล่าวหาชัดเจน
คดีนาร์โดนี และเธอเก่งมาก
- อเล็กซานเดร นาร์โดนี - อเล็กซานเดรและอันนา คาโรลิน่าจะให้...
คนเป็นแม่ หลังจากผ่านกระบวนการสืบสวน...
ประชาชนพูดถึงคดีนี้ตลอดเวลา
ที่ร้านขายของชำ ที่บาร์ ผู้คนพูดถึงเรื่องนี้ตลอด
ความยุติธรรม ความยุติธรรม
อิซาเบลล่าถูกโยนลงมาจากชั้นหก
ความยุติธรรม พวกเขาหนีมันไม่พ้นหรอก
ประชาชนเฝ้าดูราวกับนี่เป็นละครหลังข่าว
คุณแม่บ้านทั้งหลาย คุณคิดจริงๆ เหรอว่าเด็กห้าขวบ
จะมีความอดทนพอจะหากรรไกรสักอัน
มาตัดตาข่ายกันตกแล้วโดดลงมาเอง
อะไรวะเนี่ย
ชีวิตฉันกลับตาลปัตร
ทุกครั้งที่มีการเปิดเผยข้อมูลใหม่ ฉันเอาแต่ถามตัวเองว่า
"เกิดอะไรขึ้นในชีวิตฉัน"
ฟุตเทจจากกล้องที่เกี่ยวกับคดีนี้
กล้องวงจรปิดของซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ จับภาพช่วงสุดท้ายที่อิซาเบลล่ายังมีชีวิต
คุณจะเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในร้านนั้น
นี่เป็นภาพที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน
(นักแสดงฝีมือห่วย)
(ปีศาจในคราบพ่อแม่)
ฆาตกร ฆาตกร
คนสนใจ…
(ริคาร์โด โมลิน่า ผู้เชี่ยวชาญพิเศษ)
โศกนาฏกรรมตั้งแต่...
ตำนานกรีกแล้ว
อันนา คาโรลิน่า จาโตบา และ อเล็กซานเดร นาร์โดนี จะหนีออกนอกประเทศได้ไหม
ความยุติธรรม ความยุติธรรม
ความยุติธรรม
ใครฆ่าอิซาเบลล่า
ทุกอย่างล้นเกินพอดี
เป็นข่าวออกทีวีตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน
ฉันออกทีวีตลอดเวลา
ในช่วงสุดสัปดาห์ พยานสามคนที่อาศัยในอาคารที่เกิดเหตุ
ให้ปากคำเกี่ยวกับการตายของอิซาเบลล่า
ผมคุยกับพยาบาลคนนึง
ที่บอกว่าได้ยินเสียงเอะอะจากไซต์ก่อสร้าง
ซึ่งอาจใช้เป็นทางหลบหนีที่เหมาะที่สุดได้
ผมคุยกับ…
(รอเจริโอ แพ็กแนน นักข่าวและนักเขียน)
คนงานก่อสร้าง ผมถามว่า พวกเขาเห็นอะไรผิดปกติบ้างไหม
พวกเขาบอกว่า "ไม่เห็น แต่สัปดาห์นี้มีคนนอนในไซต์งาน
เขาอาจรู้อะไรก็ได้"
หัวหน้าคนงานยืนยันข้อมูลทางโทรศัพท์
กับคนงานคนแรกที่มาถึงเมื่อวันอาทิตย์
ไง กาเบรียล
(หัวหน้าคนงาน)
ฟังนะ เมื่อวันอาทิตย์ มีการบุกรุกเข้าในไซต์งานไหม
อ้อ มันเปิดอยู่แล้วเหรอ
ไม่มีใครเอาอะไรไป แต่มีคนเข้าไปเหรอ
มันเปิดอยู่
เขาบอกผมว่า ตอนที่เขาไปถึงที่ไซต์งานในตอนเช้า
วันอาทิตย์
เขาสังเกตเห็นมีคนพังประตูไว้ มันเปิดอยู่
แผงไม้นี้ถูกทำลาย
มันควรจะถูกตอกตะปูปิดอยู่เหมือนแผงอื่น
แผงไม้ทุกแผงจะถูกตอกตะปูติดกัน
แต่แผงนี้ถูกทำลายเพื่อให้คนผ่านเข้าไปได้
ไม่มีอะไรหายไป
แต่หัวหน้าคนงาน แสดงให้เราเห็นว่าการเข้าตึกมันง่ายมาก
เขาบอกว่า "ผม บอกได้เลยว่ามีคนรื้อค้นของของเรา
ผมรู้ว่ามีคนบุกเข้ามา"
- คืนนั้นคุณอยู่ที่นั่นไหม กาเบรียล - ไม่ ผมไม่อยู่
(คนงานก่อสร้าง)
วันหยุดผมไม่อยู่
แล้วตำรวจทำยังไงเหรอ
เรื่องนี้เพิ่งถูกตีพิมพ์เป็นข่าว
และตำรวจกำลังตัดสินใจว่า จะปล่อยตัวทั้งคู่หรือไม่
พวกเขาเลยพาคนงานก่อสร้าง คนนั้นไปที่สถานีตำรวจ
เขาไปสถานี พบตำรวจ
และเป็นไปได้ที่เขาถูกกดดันให้เปลี่ยนคำให้การ
แล้วตำรวจก็พาเขาไปแถลงข่าว เขาก็บอกว่า "ผมไม่ได้พูดอะไรเลย
ประตูไม่ได้พัง ไม่เคยเกิดอะไรขึ้น"
ผมไม่รู้อะไรเลย ผมไม่รู้เลยว่ามีการบุกรุก
- มีคนร้ายบุกเข้าไปไหม - ไม่มี
- คุณเคยให้สัมภาษณ์หรือเปล่า - ไม่เคย
- ไม่เหรอ คุณพูดว่าอะไรนะ - ไม่เคย
ไม่มีของหายและไม่มีใครบุกเข้าไป
- ไม่มีใครเข้าไปเหรอ - ไม่มี
ปัญหาคือตำรวจไม่สืบเบาะแสนี้
ถ้าพวกเขาสืบ พวกเขาคงเจอคนที่บุกเข้าไป
นั่นคือจ่าเมสซีอัสกับตำรวจอีกสองนาย
กำลังตำรวจกว่า 30 นายขับไปที่เกิดเหตุ
และปิดล้อมรัศมีโดยรอบตามขั้นตอน
ทำไมตำรวจไม่เคยมีข้อมูลว่า
มีคนบุกเข้าไปในไซต์ก่อสร้างคืนนั้น
เพราะจ่าคนนี้ไม่ได้บันทึกรายงานเหตุนี้ไว้
แล้วทางออกง่ายๆ ทำยังไง
ก็กดดันคนที่ไม่รู้หนังสือ คนที่กลัว
"ฟังนะ จากนี้ไป จงปฏิเสธจนถึงที่สุด"
แล้วเขาก็ทำตาม
(วันนี้ตัดสินความยุติธรรม จะปล่อยตัวพ่อและแม่เลี้ยงหรือไม่)
(ศาลอุทธรณ์จะตัดสิน คำร้องขอประกันตัวของจำเลย)
(ผู้พิพากษาบอกว่าไม่สามารถ ขังจำเลยซึ่งเป็นเพียงผู้ต้องสงสัยได้)
ในเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ อเล็กซานเดรก็ออกจากคุก
ขอบคุณพระเจ้า
หน่วยปฏิบัติการพิเศษถูกเรียกตัว ให้คุมทั้งคู่ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล
ก่อนจะปล่อยตัว
ผมพบพวกเขาครั้งแรกที่นั่น
สิ่งที่ทำให้ผมประหลาดใจคือพวกเขาเริ่มหัวเราะ
พวกเขาเริ่มพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมถึงกับถามคนพ่อว่า
"หัวเราะทำไม ลูกสาวคุณตายแล้วนะ"
ทั้งคู่จะถูกพาไปยังที่ปลอดภัย
เราเข้าใจว่าพวกเขาไม่มีท่าที ทำเรื่องเสี่ยงภัยหรือเป็นอันตราย
(วันที่ 18 เมษายน ปี 2008)
วันที่ทั้งคู่ถูกนำตัวไปให้ปากคำที่สถานี
ที่นั่นถูกล้อมจนแน่นขนัด
มีทั้งนักข่าว ตากล้อง
ช่างภาพ และเฮลิคอปเตอร์
พวกเขายังทำสิ่งที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
พวกเขานัดสอบปากคำทั้งคู่ในวันที่ 18 เมษายน
ซึ่งน่าจะเป็นวันเกิดครบหกขวบของเหยื่อ
แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู
ฉันนัดสอบปากคำในวันนั้น
ด้วยความบังเอิญจริงๆ
ใครก็ตามที่คิดว่าเป็นเจตนา
เข้าใจผิดแล้ว เพราะมันไม่ใช่
ผมเดาว่ามันเป็นกลยุทธ์…
(หัวหน้าหน่วยพิเศษ)
เพื่อปั่นหัวพวกเขา มันเป็นเทคนิคการสอบสวน
เรื่องธรรมดามาก
เคยได้ยินคำว่า "ตำรวจดี ตำรวจเลว" ไหม
แม้แต่เด็กก็รู้ว่ามีของแบบนี้
พวกเขาทำเรื่องนี้อย่างเปิดเผย
พวกเขาปล่อยข้อมูลนี้
และถึงกับเตรียมสุขาเคลื่อนที่ไว้หน้าสถานี
เพื่อให้ประชาชนได้มีส่วน
กดดันทั้งคู่ให้สารภาพ
พวกเขาเข้าไปในนั้นนานกว่า 20 ชม.แล้ว
ก็ยังไม่สารภาพ
ระหว่างการสอบสวน อเล็กซานเดร นาร์โดนี และอันนา คาโรลิน่า จาโตบา
ปฏิเสธว่าไม่เกี่ยวข้องกับการตายของอิซาเบลล่า
ลำดับเหตุการณ์ที่ทั้งคู่เล่า
และรายละเอียดเมื่อพวกเขามาถึงอาคารหลังนั้น
ในคืนวันที่ 29 มีนาคม ไม่ตรงกับรายละเอียด
จากปากคำของพยานและหลักฐานในที่เกิดเหตุ
อเล็กซานเดร จาโตบา พ่อของอันนา แม่เลี้ยงของอิซาเบลล่า
มั่นใจว่าทั้งคู่บริสุทธิ์
เธอบอกว่า "ไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้"
ผมบอกเธอว่า "เข้มแข็งไว้"
(พ่อของอันนา)
"ทุกคนต้องผ่านความยากลำบากใน ชีวิต แต่เราต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าลูกบริสุทธิ์"
- คุณกลัวอะไรที่สุด - ไม่มี ผมมั่นใจมาก
ผมมั่นใจว่าพวกเขาไม่ได้ทำ และเราจะพิสูจน์ให้เห็น
(พ่อของอเล็กซานเดร)
- ถ้าตำรวจพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาทำล่ะ - ผมไม่รู้หรอกว่าพวกเขาจะว่าไง
ทุกวันจะมีคนบอกว่ามีการตัดสินใหม่อะไรสักอย่าง
แต่เราต้องรอ
คาดเดาไปมันไม่มีประโยชน์
ท่าทางโอหังที่พ่อของอเล็กซานเดรแสดงออก
และการที่ครอบครัวเขา ไม่ลดละที่จะพยายามเป็นจุดสนใจ
เลยถูกตีความว่า "พวกเขามีอำนาจ
พวกเขาจะลอยนวลแน่" ก็เป็นได้
ฉันได้ยินแบบนี้เยอะจากหลายคน
"พวกเขาจะถูกจับเหรอ ออกจะรวยขนาดนั้น"
พ่อกับปู่เป็นทนายจำเลยด้วย
ท่าทีใจเย็นและสำรวม
ของอันโตนิโอ นาร์โดนี ทนายด้านภาษี ดูเหมือนจะคุมสถานการณ์ไว้หมดแล้ว
มีบางอย่างของอเล็กซานเดร
การที่เขาเชิดหน้าขึ้นตลอด หรืออาจเป็นแววตาเย่อหยิ่งของเขา
ฉันรู้สึกว่าเขาคิดอยู่ตลอดเวลา
"อยากทำอะไรก็ทำไป พ่อฉันจะแก้ไขได้แน่
ฉันปลอดภัย พ่อช่วยฉันได้อยู่แล้ว"
ในวัยนี้แล้ว เขากลับไม่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่
พ่อเขาจัดการทุกอย่าง
ที่เกี่ยวกับเขา ความขัดแย้ง ผัวเมียทะเลาะกัน
แม้แต่อะพาร์ตเมนต์ที่เขาอยู่
ไม่ได้ซื้อด้วยเงินของเขา
เพราะเขาไม่มีปัญญาซื้อ
แม้แต่ของตกแต่งบ้านก็เป็นพ่อเขาที่เลือกให้
ไม่มีอะไรเป็นของเขา ทุกอย่างเป็นของครอบครัวเขา
เขามีทุกอย่างนั้นได้ต่อเมื่อเขาทำตัวดี
อเล็กซานเดรไม่รู้อะไรเลย เกี่ยวกับกิจวัตรประจำวันของอิซาเบลล่า
เขาไม่รู้ชื่อครูของเธอ ไม่รู้ชื่อหมอประจำตัวเธอ
เขาจ่ายค่าเลี้ยงดูบุตรเพราะศาลสั่ง
ดังนั้นเมื่อคุณมองไปที่ พ่อของเด็ก อเล็กซานเดร นาร์โดนี
ประวัติของเขาคือล้มเหลวหลายครั้ง
จากการพยายามเป็นลูกชาย ที่สมบูรณ์แบบของครอบครัว
เขามีประวัติก้าวร้าว
แม้แต่กับภรรยา และแม่ของอิซาเบลล่า
เขาก้าวร้าวขึ้นเรื่อยๆ
พูดกับเราสิ
พูดกับนักข่าวหน่อย
อเล็กซานเดร
ลูกๆ เป็นยังไงบ้าง อเล็กซานเดร
สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือรายงานของตำรวจในอดีต
ที่อนา คาโรลิน่า โอลิเวียร่ายื่นฟ้องเขา
อ้างว่าเขาข่มขู่เธอ ตอนที่อิซาเบลล่าอายุ 16 เดือน
เพราะอนาส่งอิซาเบลล่า เข้าโรงเรียนอนุบาลโดยไม่ขอเขาก่อน
เราต้องฟ้องร้องเพราะเขาเอาแต่ขู่ฉัน
เขาอยากฆ่าฉัน
ใช่ เขาบอกว่าจะฆ่าฉัน
(17922/08)
(ใบอนุญาตขับขี่ ชื่อ อเล็กซานเดร นาร์โดนี)
เขาอาจตีลูกๆ บ้าง
แต่ก็ไม่ได้ทำจนเกินเลย
โดยเฉพาะกับอิซาเบลล่า เขาไม่เคยทำอะไรเลย
แม่เด็กยืนยันเรื่องนี้
ข่าวตามสื่อต่างๆ ขาดอะไรงั้นเหรอ
ข้อเท็จจริงในมุมของคู่นี้
ใครจะลืมบทสัมภาษณ์ที่โด่งดังของ ครอบครัวนาร์โดนีในรายการแฟนตาสติโกได้
มันเคยเป็นรายการทีวีที่มีคนดูมากที่สุดในบราซิล
เราไปหาอันโตนิโอ นาร์โดนี
"คุณอันโตนิโอ เราอยากสัมภาษณ์พวกเขา"
คืนนั้น เขาก็โทรมาบอกว่า
"โอเค เราพร้อมให้สัมภาษณ์ พวกเขาตกลง"
นั่นมันข่าวใหญ่เลยนะ
คุณกำลังถูกกล่าวหาว่ากระทำ อาชญากรรมร้ายแรง จัดการเรื่องนี้ยังไงครับ
หายนะชัดๆ
พวกเขาพาตัวเองลงเหวเพราะเริ่มพูดพล่าม
และไม่มีทักษะการพูดเลย
และนักข่าวก็ฉวยโอกาสนั้น
คุณรู้สึกยังไงหลังจาก อิซาเบลล่าตายไปอย่างน่าเศร้า
เราเจ็บปวดมาก
กับสิ่งที่คนพูดถึงเรา
ที่พวกเขาตัดสินเรา และเพราะพวกเขาลงโทษเรา
แม้เราบริสุทธิ์
เข้าใจแล้ว
ผมจะพูดอะไรได้ ผมกับภรรยา...
ผมจะพูดยังไงดี เราเป็นเหมือนครอบครัวอื่นๆ
เราทุกคนสนิทกันมาก
เราเป็นครอบครัวที่กลมเกลียวกันมากน่ะ
หลังการสัมภาษณ์ครั้งนั้น เราก็หมดความสงสัย
เราแน่ใจที่สุด
เธอร้องไห้เหมือนเด็กๆ ตลกมาก
เธอแกล้งทำเป็นร้องไห้ ที่จริงไม่เหมือนเด็กหรอก
เธอไม่มีน้ำตาสักหยด
"เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"
แล้วไง ฉันก็มีครอบครัวเหมือนกัน
หลายครอบครัวนั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน
แล้ววันนึงก็ลุกขึ้นมาแทงกัน
มีอีกอย่างที่สะดุดใจผู้คน
ที่ดูสัมภาษณ์ครั้งนั้น
ทุกครั้งที่อเล็กซานเดรพยายามจะพูด
แม่เลี้ยงจะแย่งพูด
ก่อนที่เขาจะพูดจบ
พวกเขาไม่รู้จักเรา คือหมายถึง...
พวกเขารู้จักเราแค่จากที่ สื่อนำเสนอ ซึ่งส่วนใหญ่...
ส่วนใหญ่ที่พวกเขาพูดเกี่ยวกับเรา เป็นการกุเรื่องขึ้น ไม่มี
ไม่มีใครรู้จักครอบครัวเราจริงๆ ไม่มีใครรู้จักเราจริงๆ
หลังการสัมภาษณ์ครั้งนั้นใน รายการแฟนตาสติโก หลายคนรีบด่วนสรุป
ว่าจาโตบาคือผู้นำครอบครัวนั้น
แต่ข้อสรุปนั้นเป็นการประเมินแค่ผิวเผิน
เธอต่างหากคือคนที่ถูกครอบงำ
เธอพูดมากกว่า เธอเกร็ง มากกว่า เธอไม่ใช่คนคุมเกม
รายละเอียดที่สำคัญอีกอย่าง ในประวัติของอันนา คาโรลิน่าคือ
เธอป่วยเป็นโรคซึมเศร้า
ภาวะซึมเศร้าหลังคลอด
เธอซึมเศร้ารุนแรง ลูกชายเธอเพิ่งอายุ 11 เดือน
สภาพบ้านที่รกรุงรังสะท้อนสภาวะจิตใจของเธอ
บ้านของเธอเป็นเหมือน ภาพให้เห็นความคิดของเธอ
มันไม่โอเค
เธอกำลังเจ็บปวด เธอกำลังทุกข์ทรมาน
ใครบอกว่าเธอมีความสุข
เพราะพวกเขาจูงมือกัน ในซูเปอร์มาร์เก็ตเหรอ แล้วไง
เธอถูกแยกจากเพื่อนฝูง
เธอไม่เคยสังสรรค์กับ เพื่อนคนไหน ไม่เคยรับโทรศัพท์ใคร
เราหาเพื่อนเธอไม่เจอสักคน
ลองพิจารณาสมมติฐานที่ว่า เรากำลังรับมือกับคู่รักธรรมดา
ที่ไม่ใช้ความรุนแรงและไม่โหดร้าย
ถึงจุดหนึ่ง มีใครสักคน โมโหจนขาดสติและทำร้ายเด็ก
สมมติสักแว่บหนึ่งว่า การทำร้ายนั้นไม่ได้ตั้งใจจะฆ่า
แต่ลงเอยทำให้เด็กตาย
นี่ไม่ใช่แค่ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นอีกแล้ว
แต่เกี่ยวกับคนชั่วที่ก่อ อาชญากรรมและพยายามปิดบัง
ผมไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้นกันแน่
ในที่เกิดเหตุนั้น สิ่งที่ดึงดูดความสนใจฉันทันทีคือ
คราบเลือดหลายรอย
เหตุผลสองข้อ ข้อแรก เพราะลักษณะและโครงสร้างของมัน
ฉันยังสังเกตด้วยว่าพวกเขาพยายามกำจัดมัน
พยายามเช็ดคราบเลือดนี้
แต่ยังมองเห็นได้ชัดเจน
รอยเลือดหยดเป็นทางจากประตู
ไปยังโซฟา
คราบเลือดข้างประตูหน้า
บอกวิถีของหยดเลือดซึ่งทำให้รู้ว่าอิซาเบลล่า
ถูกอุ้มเข้าบ้าน
เธอไม่ได้เดินเข้ามาเอง
หยดเลือดมีระยะตรงกับก้าวย่างของผู้ใหญ่
รอยเลือดแสดงให้เห็นรูปแบบ การสะบัดที่ตรงกับความสูงของพ่อเด็ก
สมมติว่าอันนาเป็นคนอุ้มเด็ก ก็จะทุลักทุเลมาก
รอยเลือดคงมีลักษณะและโครงสร้างอีกแบบ
ตามความสูงของเธอซึ่งเตี้ยกว่า
ตรงนี้เลย ข้างโซฟา
มีคราบเลือดอีกหลายรอย
นอกเหนือจากที่ฉันเห็นหยดเป็นทางมาจากประตู
เมื่อตามรอยเลือดนั้นไป
มันจะนำคุณตรงเข้าห้องนอนของเด็กๆ
เตียงกับผ้าปูเตียงยุ่งเหยิง
มีหยดเลือดตรงนี้ด้วย
และรอยเลือดสุดท้ายที่เราพบในอะพาร์ตเมนต์นี้
อยู่ที่ด้านล่างขอบหน้าต่าง
มีจานยังไม่ได้ล้างเต็มอ่างล้างจาน
แต่ผมยังเห็นกรรไกรด้ามหนึ่ง
ผมก็คิดว่า "สิ่งนี้
น่าจะถูกใช้ตัดตาข่ายกันตกได้"
เราพบบางอย่างติดอยู่ในกรรไกรด้ามนั้น
ชิ้นส่วนของตาข่ายกันตก
มีของเล่นมากมายบนเตียงของเธอ
อีกอย่าง เตียงถูกเก็บกวาดและไม่มีใครแตะต้อง
และเหนืออื่นใด
มีภาพที่อิซาเบลล่าวาดเองวางอยู่บนเตียง
ดังนั้น ไม่มีทางที่พ่อเด็ก จะเคยวางเธอไว้บนเตียง
นั่นเป็นข้ออ้างที่กวนใจฉันมาก
ทำไมพ่อเด็กถึงโกหก
(สำนักงานพิสูจน์หลักฐานตำรวจ)
จำเลยถูกหมายศาลเรียกตัว
และถูกพาตัวไปจำลองเหตุการณ์ในที่เกิดเหตุ
ในเช้าวันอาทิตย์ที่ 27 เมษายน ปี 2008
ทีมพิสูจน์หลักฐานคิดจะจำลองเหตุการณ์ ที
ซึ่งเป็นเหตุการณ์ในแบบที่ จำเลยคิดว่าเป็นประโยชน์ต่อตนเอง
ยกเว้นพวกเขาไม่ยอมไป
พวกเขาบอกว่าพวกเขา จะไม่สร้างหลักฐานเอาผิดตัวเอง
(วันที่ 27 เมษายน ปี 2008)
หัวหน้าตำรวจขอคำสั่งศาล จากผู้พิพากษาเมาริซิโอ้
ห้ามเครื่องบินทุกลำขึ้นบิน
ในรัศมีสองกิโลเมตร
แต่นักข่าวก็หาวิธีใหม่แก้ปัญหาจนได้
พวกเขาเช่าระเบียงของอะพาร์ตเมนต์รอบๆ
และส่งนักข่าวกับพิธีกรของตนไปประจำที่นั่น
พร้อมกล้องประสิทธิภาพสูง เพื่อจะได้บันทึกภาพการจำลองเหตุการณ์
เกือบสามชั่วโมงที่ทีมงานมืออาชีพสิบคน
อยู่ในตึกที่เกิดเหตุเมื่อวันที่ 29 มีนาคมที่ผ่านมา
ในการจำลองเหตุการณ์ เรากำหนดช่วงเวลาของแต่ละเหตุการณ์
เราวาดออกมาเป็นไทม์ไลน์นึง
ซึ่งมันสำคัญที่สุด
เราตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดที่จนถึงตอนนั้น
คือตั้งแต่เริ่มการสืบสวนแล้ว ยังไม่มีการพิสูจน์
ตัวอย่างเช่น รถมีอุปกรณ์จีพีเอส
เราสามารถระบุเวลาแน่นอนที่เขาดับเครื่องยนต์
ทุกอย่างเกิดขึ้นหลัง 23.36 น.ในคืนนั้น
(เวลา 23.36 น.)
พวกเขาขึ้นไปข้างบน พวกเขาเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์
ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในช่วง 15 นาทีนั้น
เวลา 23.49 น.
คนเฝ้าประตูได้ยินเสียงเหมือนรถชนกัน
(เวลา 23.49 น.)
เขาออกไปดูทันทีและโทรหาผู้จัดการอาคาร
ผู้จัดการรีบโทรแจ้งตำรวจ
เจ้าหน้าที่ได้รับแจ้งในเวลา 23.50 น.เป๊ะๆ
(เวลา 23.50 น.)
เรามีบันทึกโทรศัพท์ที่ผู้จัดการคุยกับเจ้าหน้าที่
มีคนร้ายเข้ามาในตึก เขาโยนเด็กลงมาแล้ว
เราสามารถใช้บันทึกสายนั้นระบุเวลาเป๊ะๆ
ที่จำเลยมาตรวจสอบศพได้
ตอนนั้นคือเวลา 23.50 น.บวกไม่กี่วินาที
หมายความว่าหนึ่งนาที หลังจากอิซาเบลล่าถูกโยนลงมา
จำเลยก็มาอยู่ข้างตัวเธอแล้ว
ระหว่างนั้น อันนาอยู่ในอะพาร์ตเมนต์โทรศัพท์
คนแรกที่อันนาโทรหาคือพ่อของเธอ
ใช้เวลาเร็วมาก คุยไม่กี่วินาที
หลังจากนั้นอีกหกวินาที เธอก็โทรหาพ่อสามี
ใช้เวลาคุยเร็วเช่นกัน
ตอนที่เธอคุยโทรศัพท์ อิซาเบลล่าอยู่ข้างล่างแล้ว
เธอคุยโทรศัพท์กับพ่อแล้วก็พ่อสามี
ในเวลาเดียวกับที่คุณลูซิโอคุยโทรศัพท์กับตำรวจ
ส่วนเธออยู่ข้างบน คุยโทรศัพท์
คือว่าถ้ามีบุคคลที่สาม คนนั้นก็คงอยู่กับพวกเขา
พวกเขาบอกว่ากลับไปที่รถ
เด็กหลับอยู่
พวกเขาเลยกลับไปที่รถเพื่อพาเด็กที่เหลือขึ้นมา
และตอนที่เข้าไปในอะพาร์ตเมนต์ ถึงรู้ว่าอิซาเบลล่าหายไป
คำให้การของจำเลยชี้ให้เห็นว่า
เขามาถึงชั้นล่างหลังเที่ยงคืน
ดังนั้นการจำลองเหตุการณ์คือ กุญแจสำคัญในการสร้างไทม์ไลน์
พวกเขาเล่าไม่ตรง
อเล็กซานเดร นาร์โดนี และอันนา คาโรลิน่า จาโตบาถูกใส่กุญแจมือ
ตำรวจขอคำสั่งศาลตั้งแต่วันพุธ จับกุมตัวพวกเขาเพื่อกันก่อเหตุซ้ำ
ตอนนี้ เวลา 22.33 น.
ทั้งคู่จะถูกนำตัวไปที่สถานีตำรวจที่ 9
อเล็กซานเดร นาร์โดนี...
เขาอยู่เบาะหลังรถคันนี้
อเล็กซานเดรอยู่นั่น เขาถูกจับขึ้นรถคันนี้
อันนา คาโรลิน่า จาโตบา ถูกจับขึ้นรถหน่วยปฏิบัติการพิเศษ
เราได้รับคำสั่งให้ไปที่ตึกเกิดเหตุ
เพื่อนำตัวเขาไปขัง แล้วฝูงคนก็ปรบมือให้
งานของเราคือคุ้มกันพวกเขา เพื่อไม่ให้พวกเขาถูกรุมประชาทัณฑ์
ตอนที่พวกเขามาถึงสถานีตำรวจก็วุ่นวายมาก
นอกจากนักข่าวจำนวนมากแล้ว
ก็มีฝูงคนจำนวนมากที่อยากเห็นหน้าสองคนนี้
เข้าด้านหลัง
คำสั่งศาล
ถูกสื่อมวลชนรู้ทันที
เจ้าหน้าที่ซึ่งคุมตัวทั้งคู่
ถอดฟิล์มกระจกหน้าต่างด้านหลังรถออก
ซึ่งเป็นจุดที่เคลื่อนย้ายนักโทษ
แน่นอนว่าทั้งหมดเป็นความตั้งใจ
ตำรวจถึงกับบอกนักข่าวและทีมตากล้องว่า
"ดูสิ เรามีของขวัญเล็กน้อยให้พวกคุณ"
ยิ่งไปกว่านั้น
หลังจากพวกเขาไปถึงสถานีตำรวจ ยังถูกบังคับให้รออยู่ในรถ
โดยเปิดประตูกว้าง ทุกคนก็เลยถ่ายรูปได้
เหมือนพวกเขาเป็น รางวัลสองชิ้น รางวัลแห่งการล่า
ที่ตำรวจวางโชว์ให้ถ่ายรูป
ผมจะอัดเสียง
- คุณ... - พูดอะไรสักอย่างสิ ให้ตาย
หยุดนะ พอแล้ว
ขอโทษนะ ทุกคน
ระวัง
ตำรวจไม่สามารถห้ามนักข่าวทำงานได้
ความจริงก็คือไม่มีประโยชน์ที่จะรีบเร่ง
พวกเขาถูกจับ พวกเขาปลอดภัย
มีเราอยู่ที่นั่นเพื่อปกป้องพวกเขา
ผมไม่คิดจะรีบกันนักข่าวไม่ให้บันทึกภาพ
ถ้าพวกเขาจะบันทึกภาพ ก็เป็นเรื่องของพวกเขา
(คู่รักยอมจำนนต่อหน้าฝูงชนที่เดือดพล่าน)
(ผู้พิพากษารับทราบข้อกล่าวหา และออกหมายจับช่วงหกโมงเย็น)
สื่ออยากได้ข่าว
และบางครั้ง ในช่วงสถานการณ์คุกรุ่น
ที่เร่งรีบจะตีพิมพ์เรื่องเด่น ก่อนใครจนละเลยข้อเท็จจริง
และอาจทำให้สถานการณ์นั้นเป็นมหรสพ
มันคือการหาประโยชน์หรือเปล่า
ผมบอกไม่ได้หรอกว่า เป็นการหาประโยชน์หรือเปล่า
ผมรู้แค่ว่ามันเป็นคดีที่สะเทือนใจคนทั้งประเทศ
มันเกือบจะเหมือนว่า สังคมชำระล้างอารมณ์กับคดีนี้
คดีนี้ แน่นอนว่ามันทำให้เห็น ภาพความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน
ระหว่างสื่อและกระบวนการยุติธรรม
ซึ่งมีความสัมพันธ์มายาวนาน
ระหว่างการไต่สวน ผู้คนจะมารวมตัวกันที่จตุรัส
เพื่อเป็นพยานการตัดสินโทษอย่างเปิดเผย
ผู้คนแสดงท่าทีพึงพอใจ
เพราะเห็นว่าความยุติธรรมยังปรากฏ ไม่ว่าใครจะถูกกล่าวหา
หรือมีหลักฐานอะไรที่นำไปสู่การตัดสินโทษนี้
ผู้คนแสดงความสนใจอย่างมาก ต่อกระบวนการตัดสินคดีอาญา
มาตั้งแต่อดีต
อาชญากรรมนี้เกิดขึ้นในสังคมชนชั้นกลาง
ซึ่งมีอิทธิพลต่อความคิดเห็น ของประชาชนอย่างมาก
ดังนั้น ด้วยเหตุนั้น ผู้ชมซึ่งเป็นชนชั้นกลาง
ซึ่งเป็นประชาชนที่มีอิทธิพลมาก
สามารถนึกภาพตัวเอง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
ผมเห็นตัวเองในอะพาร์ตเมนต์นั่น
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ผมสนใจคดีนี้มาก
ผมอยากรู้เรื่องคดีนี้ให้มากกว่านี้
ที่จริงมันเป็นสูตรสำหรับการเรียกเรตติ้งสูงๆ น่ะ
สำนักข่าวบางแห่งล้ำเส้นมาก
พวกเขาไม่ทันนึกถึงความรับผิดชอบของตัวเอง
พวกเขาจะตรวจจับการโกหก ทางอ้อมผ่านเสียงได้ยังไง
โดยไม่ทดสอบคนจริง
เพื่อให้มีข่าวเขียนเลยใช้เครื่องจับเท็จ...
ผมไม่เห็นด้วย
(กำลังทดสอบ)
(เรื่องที่สองของแฟนตาสติโก)
กับสิ่งที่ผู้คนพูดถึงเรา
ที่ตัดสินเรา และเพราะพวกเขาลงโทษเราไปแล้ว
แม้ว่าเราเป็นผู้บริสุทธิ์
(โกหก)
ผมไม่เคยเล่นเรื่องนี้
และผมคงไม่ทำข่าวเรื่องนี้
ผมไม่เห็นด้วย
(ซูเปอร์ป๊อปกับลูเชียน่า กิมีเนซ)
คุณเซมบราเนลลี ขอบคุณมากที่ให้สัมภาษณ์ครั้งนี้
ขอบคุณครับ ยินดีที่ได้มาร่วมรายการนี้
คนมองว่าเซมบราเนลลีเป็นวีรบุรุษของชาติ
- สบายดีไหม - สวัสดีครับ
คุณอยากให้ผมเรียกคุณยังไง ฟรานซิสโก ชิโกหรือเซมบราเนลลี
- ปกติคนเรียกผมเซมบราเนลลี - เซมบราเนลลีนะ
มาเริ่มกันตั้งแต่ต้นดีไหม
อัยการฟรานซิสโก เซมบราเนลลี มีชื่อเสียงจากการทำคดี
ซึ่งประชาชนให้ความสนใจอย่างมาก
คุณกลายเป็นคนดังระหว่างทำคดีนาร์โดนี
มันมีผลกับชีวิตส่วนตัวคุณไหม
คุณถูกคุกคามหรือเปล่า ครอบครัวและลูกๆ ของคุณล่ะ
คุณเคยโดนคุกคามอะไรมาบ้าง
ผู้คนตามท้องถนนเข้ามาทักทายผม
ผมไม่รู้จะรับมือยังไง เพราะผมขี้อาย
ผมไม่ใช่คนดัง
ผมยังทำงานเดิมในสถานที่เดิมเหมือนที่เคยทำ
แต่ผมมองสิ่งนี้ว่าเป็น
ถ้าให้ผมพูดตรงๆ ผมพร้อมจะตั้งคณะลูกขุนอยู่แล้ว
ในปี 2008 สามเดือนหลังเกิดเหตุ
ผมเคยพูดแบบนั้นกับนักข่าวทุกคนที่ถามผม
"ฝ่ายอัยการจะต้องทำยังไงบ้าง ถึงจะยื่นเรื่องนี้ให้ลูกขุนพิจารณาได้"
ผมตอบว่า "ไม่ต้องทำอะไรเลย ผู้พิพากษาแค่ต้องสั่งมาเท่านั้น
เราก็จะตั้งคณะลูกขุนพร้อมหลักฐานที่รวบรวมได้
มันมากพอที่จะเอาผิดพวกเขา"
ฝ่ายอัยการอยากฉวยโอกาสช่วงที่ ประชาชนส่งเสียงเรียกร้องกระหึ่ม
เพราะมันทำให้ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการง่ายขึ้น
ระหว่างที่ความสนใจของประชาชนส่งผล
เร่งรัดการพิจารณาคดีและการสืบสวน
หลายคนส่งรูปของตนเองแนบมากับจดหมาย
ที่เขียนข้อความจากใจ
ฉันสังเกตเห็นได้ว่า เรื่องทั้งหมดนี้ขยายผลไปไกลขนาดไหน
เมื่อฉันได้รับจดหมายที่มีข้อความจับใจเหล่านี้
ซึ่งบรรยายความรู้สึก และการตีความเรื่องนี้ของทุกคน
บางคนตั้งชื่อลูกสาวว่า "อิซาเบลล่า" เพราะเรื่องนี้
ยังไงก็ตาม จดหมายเหล่านี้ ทำให้ฉันประทับใจมาก
ฟังนะ
"คุณไม่รู้จักฉันหรอก ฉันโรซาน่า อายุ 47 ปี
ฉันเป็นแม่ลูกสาม
ตั้งแต่วันที่ 29 มีนาคม ปี 2008
เรากลายเป็นเพื่อนกันโดยไม่ได้ตั้งใจไปแล้ว
เมื่อฉันได้ยินเรื่องน่าเศร้าที่เกิดขึ้นกับอิซาเบลล่า
ฉันอดไม่ได้ที่จะนึกภาพตัวเอง เจอเรื่องแบบที่คุณเจอ
ตั้งแต่วันที่น่าเศร้านั้น ฉันนอนไม่หลับไปหลายคืน
คิดถึงคุณกับลูกสาวที่น่ารักของคุณ
ฉันได้แต่จินตนาการว่าคุณเจ็บปวดแค่ไหน
แต่ฉันรู้ดีว่าฉันจะไม่มีวันรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดนั้น
ฉันเอาแต่คิดว่าจะช่วยอะไรคุณได้บ้าง
ดังนั้น ในวันที่ 18 เมษายน
วันเกิดของฉันกับอิซาเบลล่า
ฉันทำป้ายประท้วงต่อต้านการอภัยโทษ
ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ร่วมประท้วงหลายครั้ง รวมถึงในวันพิจารณาคดีด้วย
ฉันยืนอยู่หน้าศาลจนพวกเขาได้รับโทษ"
(อิซาเบลล่าตลอดกาล)
เรากังวลเรื่องนี้จนถึงนาทีสุดท้ายรู้ไหม
เพราะทุกวัน ทุกสัปดาห์ ทุกเดือน
เราจะได้ข่าวเพิ่มเติม
เราอยากรู้ว่าการสืบสวนไปถึงไหนแล้ว
เราทรมานกับเรื่องนี้สองปีเต็ม
หนึ่งวันก่อนวันพิจารณาคดี...
เป็นวันที่แย่ที่สุดในชีวิตฉันเลย
เวลาหยุดนิ่ง เหมือนวันนั้นไม่มีวันมาถึง
วันนี้เริ่มการพิจารณาคดีของ
อเล็กซานเดร นาร์โดนี และอันนา คาโรลีน่า จาโตบา
ที่ถูกตั้งข้อหาฆาตกรรม อิซาเบลล่าในเดือนมีนาคม ปี 2008
น้อยครั้งในประวัติศาสตร์ของบราซิล ที่การพิจารณาคดีได้รับความสนใจ
มากเท่าคดีของคู่สามีภรรยานาร์โดนี
บรรยากาศคึกคักมาก
รอบๆ ศาลที่กำลังพิจารณาคดีออกโทรทัศน์
การพิจารณาคดีครั้งนั้นสุดยอดมาก
ทางเท้าหน้าศาลเต็มไปด้วยฝูงชน
ผมเห็นแล้วตกใจเลย
มีคนมาเยอะมาก นักข่าวก็เยอะมาก
ฉันชั่งใจอยู่ว่าจะเดินผ่านคนเหล่านี้ดีไหม
ฉันเอาแต่คิดว่า "ฉันมาทำอะไรที่นี่"
(ครอบครัวนาร์โดนีเปลี่ยนทนาย ในวันก่อนพิจารณาคดีหนึ่งวัน)
สิ่งสำคัญที่สุดระหว่าง ทนายกับลูกความคือต้องไว้ใจกัน
ในคดีที่เกี่ยวข้องกับ อาชญากรรมร้ายแรงเช่นคดีฆาตกรรมแบบนี้
ลูกความต้องการผู้เชี่ยวชาญ ในคดีลักษณะนี้เป็นพิเศษ
และโรแบร์โต้ พอดวาลมีประสบการณ์มาก
เขาเป็นหนึ่งในทนายที่เก่งที่สุดในประเทศ
เดาว่าพวกเขาคงรู้สึก ปลอดภัยที่ได้เขามาว่าความให้
โรแบร์โต้ พอดวาล อายุ 44 ปี และฟรานซิสโก เซมบราเนลลี อายุ 49 ปี
ทั้งคู่จบจากมหาวิทยาลัยเดียวกันในเซาเปาลู
และประสบความสำเร็จ สูงสุดในอาชีพเช่นเดียวกัน
พอดวาลเคยว่าความในคดีอื้อฉาวมาหลายคดี
และชนะ 13 คดีจาก 15 คดี ที่เขาเคยทำมาก่อนคดีของอิซาเบลล่า
เห็นได้ชัดว่า คดีนี้ยากจะชนะ
แต่ผมควรไม่รับทำคดีนี้เหรอ
เพราะผมห่วงว่าจะแพ้
อย่างไรก็ตาม พวกเขากำลัง ถูกตัดสินอย่างไม่เป็นธรรม
แต่พวกเขามีสิทธิ์ที่จะปกป้องตัวเอง
ก่อนที่จะเดินเข้าไปในศาล
ทนายโรแบร์โต้ พอดวาลถูกโห่ไล่
เป็นเสียงโห่จากฝูงชน ที่กำลังรอชมการพิจารณาคดี
พอดวาลถูกทำร้ายร่างกายหน้าศาล
บ้าไปแล้ว ทนายไม่ได้ปกป้องอาชญากรรม
ผู้คนต่างส่งเสียงเชียร์ คำตัดสินอยู่หน้าศาลอย่างไม่สมควร
ความรู้สึกของพวกเขา ถูกโหมกระพือจากข่าวหน้าหนึ่งรายวัน
ที่นำเสนอข่าวเกี่ยวกับคดีนี้อย่างต่อเนื่อง
นักศึกษากฎหมายคนนี้นำน้ำกับอาหารมาแจก
เธอตื่นแต่เช้าเพื่อมาเข้าคิวรายแรก
อันเดร คุณมาจากไหน
ปงชีโนวา ห่างจากที่นี่ประมาณ 800 กม.
อยู่ทางเหนือของรัฐมีนาสเจไรส์
พวกเขาต้องเข้าคุก พวกเขาเป็นฆาตกร
พวกเขามีความผิด
ฉันคิดว่าพวกเขามีความผิด จนกว่าจะพิสูจน์ได้เป็นอย่างอื่น
ไม่มีหลักฐานว่ามีบุคคลที่สาม ในที่เกิดเหตุ พวกเขามีความผิด
พวกเขาต้องติดคุก พวกเขาคือปีศาจ
เหมือนที่ฉันรู้ว่าพระเจ้ามีอยู่จริง ฉันรู้ว่าพวกเขาทำ
สังคมกำลังลงโทษพวกเขา
แล้วก็มี คณะลูกขุน ที่เป็นคนธรรมดา
มาเป็นตัวแทนสังคมในการตัดสินคนอื่น
เมื่อคนเหล่านั้นเข้าไปในศาล เพื่อเป็นตัวแทนประชาชนตัดสินคู่สามีภรรยา
ยากมากที่จะเชื่อว่าคณะลูกขุนปลอดอคติ
(ศาลยุติธรรมระดับภูมิภาค)
มันเหมือนถูกหวยเลย
การได้เป็นส่วนหนึ่งของ คณะลูกขุนในคดีดังๆ เช่นคดีของนาร์โดนี
อย่างแรก คุณต้อง ลงทะเบียนเป็นลูกขุนของศาลนั้น
จากนั้น ถ้าคุณโชคดี ก็จะได้รับเลือกเป็นลูกขุน
คนหนึ่งใน 25 คนของ ลูกขุนซึ่งมีคุณสมบัติตามต้องการ
และจากลูกขุน 25 คนนั้น จะมีเพียงเจ็ดคนที่ถูกเลือกเป็นคณะลูกขุน
(ผู้พิพากษา)
เซมบราเนลลี อัยการในคดีนั้น
มองไปที่คณะลูกขุน ซึ่งแบกรับภาระหนักอึ้งอยู่แล้ว
ภาระจากกระแสความคิดเห็น ของมวลชน และบอกว่า
"พวกคุณรับผิดชอบ
ผลของคดีนี้ และคุณจะต้องตอบคำถาม
ของสังคม"
คนที่เสาะหาความยุติธรรมควรพูดแบบนั้นเหรอ
ฝ่ายจำเลยขอให้ศาลสูงสุด เพิกถอนคำตัดสินของคณะลูกขุนเป็นโมฆะ
เพราะลูกขุนขาดความเป็นกลาง
ซึ่งเป็นผลจากการที่มวลชนชุมนุม กดดันระหว่างพิจารณาคดี
ทางเดียวที่จะพิจารณาคดี อย่างปลอดอคติคงต้องไปทำบนดาวอังคาร
เพราะทุกคนในบราซิลรู้เรื่องนี้ แน่นอนว่าย่อมมีอิทธิพลต่อคณะลูกขุน
ฉันไปถึงที่นั่นแล้วก็รอ
และฉันเป็นคนแรกที่ขึ้นให้ปากคำ
ผมเลือกพยานสี่คน
คนแรกคือแม่ของอิซาเบลล่า อนา คาโรลิน่า
เธอให้ภาพประวัติของครอบครัวนั้นได้
เธออาจจะคุยกับลูกสาวก็ได้ เรื่องความสัมพันธ์ของเธอ
กับอดีตสามี
กับแม่เลี้ยงของลูก
เธอสามารถเล่าความสัมพันธ์ของเธอ กับอเล็กซานเดรระหว่างที่พวกเขาใช้ชีวิตด้วยกัน
เล่าว่าความสัมพันธ์เป็นยังไงหลังหย่า
หรือแม้แต่ตอนที่เกิดเหตุร้าย
เป็นการให้ปากคำที่สำคัญและมีน้ำหนักต่อจิตใจ
ตอนที่ฉันเดินเข้าไปในศาลเพื่อให้ปากคำ
ฉันจำได้ว่าประจันหน้ากับผู้พิพากษา
และคู่สามีภรรยานั่งอยู่ทางขวามือของฉัน
ฉันไม่ได้สบตาพวกเขาเลย
ฉันไม่อยากมองพวกเขา
ฉันพยายามจดจ่อกับสิ่งที่ฉัน ต้องทำตรงนั้นและตอนนั้น
ฉันพยายามไม่สนใจว่ามีพวกเขาอยู่ที่นั่น
เช้าวันจันทร์นี้ นักข่าวซานโดร บาร์โบซา
ได้ดูการให้การของแม่อิซาเบลล่า
อนา คาโรลิน่า เดอ โอลิเวียร่า
ซานโดร ถ้าให้พูดถึงช่วงเวลา ที่กระทบใจคุณที่สุดคือตอนไหนคะ
ระหว่างที่อนา คาโรลิน่าให้การ
ทุกครั้งที่เธอพูดถึงลูกสาว
เวลาที่เธอตอบคำถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์แม่ลูก
เธอจะมีน้ำเสียงสั่นเครือ
มีอยู่ช่วงหนึ่ง เธอพูดถึง เรื่องที่ลูกสาวเคยอยากจะ
หัดอ่านและเขียนหนังสือ
แล้วเธอก็เริ่มร้องไห้ ตอนที่เธอเล่าเรื่องลูกสาว
(พยาน: อิซาเบลล่าใฝ่ฝันอยากหัดอ่านหนังสือ)
(ตั้งแต่เธอเข้าเรียนและ...)
(ในตอนนั้น พยานเริ่มร้องไห้อีกครั้ง)
ฉันให้การในฐานะพยาน
ฉันพูดอยู่หลายชั่วโมง
เล่าสิ่งที่ฉันจำได้
เล่าเรื่องความอบอุ่น ความรู้สึกทุกอย่าง...
หลังให้การเสร็จ ผู้พิพากษามีหน้าที่สอบถามว่า
ทุกฝ่ายยินยอมให้ปล่อยตัวพยานกลับหรือไม่
พยานอาจอยู่ต่อในศาลก็ได้โดยถูกแยกเดี่ยว
แต่ไม่สามารถกลับบ้านได้ถ้าทุกฝ่ายไม่ยินยอม
เมื่อผู้พิพากษาถามว่า "ปล่อยให้เธอกลับได้หรือไม่"
ผมตกลง
ฝ่ายจำเลยไม่ยินยอม
การเผชิญหน้าเกิดขึ้นเพื่อหักล้างประเด็นต่างๆ
ของผู้ถูกกล่าวหาและแม่เด็ก
ผมสนใจที่จะทำคดีนี้มากครับ
ผมทำไปเพื่อความปลอดภัย
ผมไม่ได้อยากให้แม่เด็กดูการพิจารณาคดีหรอก
ซึ่งผมก็โดนวิจารณ์หนักมาก ในตอนนั้นเพราะทำแบบนั้น
ฉันเตรียมตัวมาแล้วเพื่ออยู่ใน สถานการณ์นั้น ในการพิจารณาคดี
ฉันเตรียมใจมาเผชิญหน้ากับปัญหาพวกนั้นอีกครั้ง
แต่ฉันไม่ได้เตรียมใจที่จะถูกแยกเดี่ยว
ผู้พิพากษาเมาริซิโอ้ ฟอสเซนยืนยัน ว่าแม่ของอิซาเบลล่าต้องอยู่ด้วย
จนกว่าจะเบิกความพยานสุดท้ายเสร็จสิ้น
การที่ฝ่ายจำเลยขอให้แม่เด็ก ถูกแยกเดี่ยว น่าเห็นใจครับ
เธอต้องอยู่ที่นั่นหลายวัน
พยานต้องถูกแยกตัวอยู่คนเดียว
เธออยู่ในสภาพที่จิตใจถูกกระทบกระเทือนอยู่แล้ว
มันจึงเป็นสถานการณ์ที่เปราะบางมาก
พวกเขาฆ่าหลานสาวของฉัน
พวกเขาฆ่าเธออยู่ทุกวัน และตอนนี้พวกเขาอยากฆ่าลูกสาวฉัน
เธอต้องการกำลังใจจากครอบครัว
เธอต้องการแค่นั้นเองอย่างน้อย ในตอนนี้ กำลังใจจากครอบครัว
เราอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนเธอ
แต่พวกเขากลับไม่ยอมให้เธอ มีสิทธิ์ทุกข์ทรมานใจ มีสิทธิ์กรีดร้อง
พวกเขาอยากให้เธออยู่ห่าง จากคณะลูกขุนให้มากที่สุด
เธอทรมานมากที่ต้องอยู่คนเดียวในห้องนั้น
ไม่มีฉัน ไม่มีพ่อของเธอ
เธอไม่มีใครคอยปลอบใจ
เป็นกำลังใจให้เธอ
แม้แต่คนที่เอาอาหารไปให้เธอ
ก็คุยกับเธอไม่ได้
พยานถูกแยกให้ห่างจากคณะลูกขุน
เธอออกจากศาลไม่ได้ ไปพักที่โรงแรมไม่ได้
ทุกอย่างเกิดขึ้นในนั้น
เราจะก้าวออกจากห้อง พิจารณาคดีไปที่โถงทางเดิน
และอีกฟากของโถงทางเดินจะมีห้องนึง
ซึ่งถูกปรับใช้เป็นหอพัก
เธอต้องค้างคืนในศาลนั้นไปอีกหลายคืนเช่นกัน
และห้องของเธอก็อยู่ติดกับห้องของเรา
ผมไม่เคยเจอเธอ
แต่เราได้ยินเธอร้องไห้หลายครั้ง
เธอเสียใจมากเพราะเรื่องของลูกสาว
ช่วงเวลานั้นยังติดอยู่ในใจผมอยู่เลย
ฉันเลยต้องอยู่ที่นั่นสี่วัน
อยู่ในห้องนึงคนเดียว
ฉันทนอยู่แบบนั้นไม่ไหวอีกแล้ว
นี่คือการพิจารณาคดีเกี่ยวกับลูกสาวฉันนะ
มันคือการคลี่คลายปมในชีวิตของฉัน
ฉันทนเฝ้าดูไม่ไหวด้วยซ้ำ
เมื่อถึงจุดหนึ่ง เขาก็ยอมแพ้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง
และยอมให้อนา คาโรลิน่าถูกปล่อยตัว
เธอไม่ได้ดูการพิจารณาคดีด้วยซ้ำ
เธออยู่ในสภาพบอบช้ำ ทางจิตใจมากจนตัดสินใจกลับบ้าน
ฉันมาถึงจุดที่อยู่ที่นั่นไม่ได้อีกแล้ว
ทรมานมาก
การที่ไม่ได้คุยกับใคร
มีเรื่องเกิดขึ้นข้างนอกนี้ และฉันไม่สามารถรู้อะไรด้วยเลย
ฉันพบใครไม่ได้ คุยกับใครก็ไม่ได้
เขาปล่อยให้ฉันติดอยู่ในนั้น ในช่วงเวลาที่ฉันต้องการคนอยู่ข้างๆ มากที่สุด
แม่คนนี้ไม่สามารถเฝ้าดู
การพิจารณาคดีเอาผิด ฆาตกรที่ฆ่าลูกสาวของเธอได้
มันแย่มาก
เธอถูกกันไม่ให้มีส่วนร่วม
ในสิ่งที่อาจช่วยเยียวยาเธอได้
และทำให้เธอเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
ถ้าผมเป็นทนายของคู่สามีภรรยานาร์โดนี
ผมคงพยายามหักล้างหลักฐานแต่ละชิ้น
ผมคงพยายามพิสูจน์ว่าหลักฐานทุกชิ้นเป็นโมฆะ
ด้วยการวิเคราะห์หลักฐานแต่ละชิ้นแยกต่างหาก
พอดวาลเป็นทนายที่เก่งมาก
ผมนับถือเขาอย่างมาก
แต่การว่าความให้จำเลย ในครั้งนี้ไม่ใช่ผลงานที่ดีที่สุดของเขา
ยังไงซะมันก็เป็นงานที่ยากลำบาก
พวกเขาถูกตัดสินโทษไปแล้วน่ะ
ผมคิดว่าฝ่ายจำเลยทำได้ไม่ดีนัก ในการจัดการรายละเอียดบางอย่าง
เกี่ยวกับรายงานของทีมพิสูจน์หลักฐาน
ฝ่ายจำเลยถูกขัดขวางเหรอ ทำไมล่ะ
ฟังนะ ผมไม่สามารถและจะไม่ขอ ยืนยันว่าฝ่ายจำเลยถูกขัดขวาง
แต่สิ่งที่ผมบอกได้คือ ตั้งแต่เราเข้ามาในสถานที่นี้
เราเจอความท้าทายมากมาย
ผมได้ยินเรื่องคดีนาร์โดนีตั้งแต่ต้น
เพราะทนายของทั้งคู่มาหาผม
และขอให้ผมเข้าร่วมทีม
แต่ผมบอกพ่อของอเล็กซานเดรว่า
"ฟังนะ เก็บเงินไว้เถอะ เพราะลูกคุณมีความผิด
เขาจะถูกตัดสินว่ามีความผิด"
ถึงแม้ผมไม่เห็นด้วยกับหลายอย่างที่อยู่ในรายงาน
(รายงาน: คดีฆาตกรรม)
(เหยื่อ: อิซาเบลล่า นาร์โดนี)
(ผู้นำส่ง: เรนาต้า ปอนเตส)
ตำรวจ ตำรวจพิสูจน์หลักฐาน กระทรวงความมั่นคงสาธารณะ
ไม่มีใครมีหลักฐานแน่ชัด
หลักฐานที่ไม่มีใครหักล้างได้น่ะ
แล้วพวกเขาทำยังไงล่ะ
(กระทรวงความมั่นคงสาธารณะ)
วิดีโอภาพสามมิติ
ซึ่งพวกเขาใช้แสดงภาพว่า อาชญากรรมน่าจะเกิดขึ้นยังไง
พวกเขาพยายามอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น
นั่นคือหลักฐานที่หักล้างไม่ได้ของพวกเขา
แต่ลึกๆ แล้ว มันว่างเปล่า
มันเป็นวิดีโอที่คนสร้างขึ้นมา
(สถานที่พบเหยื่อ)
วิดีโอนั้นนำเสนอสิ่งที่เกิดขึ้น ตามความคิดของหลายคนประกอบกัน
แต่การพิจารณาคดีต้องการมากกว่านั้น
ภาพแอนิเมชันเป็นฝีมือคน
สร้างขึ้นจากหลักฐานที่พบในที่เกิดเหตุ
และการจำลองเหตุการณ์ ซึ่งพวกเขาไม่ยอมให้ความร่วมมือ
เรามีข้อเท็จจริงเพียงพอที่จะสร้างไทม์ไลน์
มันคือความจริงไหมเหรอ มันคือความจริงของฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน
พวกเขารวบรวมข้อเท็จจริง เขียนรายงานและจำลองอาชญากรรม
โดยอิงจากความเข้าใจของพวกเขา ว่าอะไรคือที่มาของร่องรอยเหล่านั้น
มันเหมือนรอยโรคที่ผม เห็นมาเยอะในรายงานของตำรวจ
ผมเรียกมันว่าโรคเชอร์ล็อก
พวกมืออาชีพคิดว่าทุกอย่างต้องอธิบายได้
ถ้าผมจำไม่ผิด พวกเขาพบ คราบเลือดหรือหยดเลือดสิบสามแห่ง
พวกเขาเลยสร้างภาพจำลองเรื่องขึ้นมา "เธอเดินจากที่นี่ไปที่นั่น
แล้วเธอก็ลุกขึ้นไปที่ห้องนอนของน้องๆ"
ฝ่ายอัยการจำเป็นต้องมี คำบอกเล่าอย่างละเอียดเพื่อใช้พิจารณาคดี
เหมือนหนังสั้นเรื่องนึง มีโครงสร้าง มีการพัฒนา
ที่ชักนำให้ลูกขุนเชื่อว่าฝ่ายอัยการรู้ทุกอย่าง
แต่มันไม่จริงในคดีของอิซาเบลล่า
เราไม่ได้รู้ทุกเรื่อง
ที่ประตูห้องนอนของเหยื่อ
มีคราบเลือดเป็นรูปมือเด็ก
ทนายหลายคนเคยถามว่า
"ทำไมในวิดีโอของคุณเราไม่เห็นเด็กแตะประตูุ"
ทีมพิสูจน์หลักฐานก็ตอบว่า "มันไม่ลงตัวกับไทม์ไลน์ของเรา"
ผมเลยถามว่า
"ข้อเท็จจริงไหนอีกบ้าง ที่ผู้เชี่ยวชาญในที่เกิดเหตุค้นพบ
แต่ไม่ลงตัวกับ 'ไทม์ไลน์' ในวิดีโอนี้"
ข้อเท็จจริงบางอย่างไม่ถูกต้องหรือเปล่า
แน่นอน
ยกตัวอย่างเช่น ตอนที่คาดว่าเธอ ฟาดหน้าผากอิซาเบลล่าอย่างแรง
โดยตั้งใจ
นั่นไม่ใช่แผลจากการฟาด
อิซาเบลล่าอยู่ตรงนี้
เธอมีแผลบนหน้าผากตามที่เห็นในรูป
แผลนี้มีเลือดออกในรถ
พวกเขาใช้น้ำยารีเอเจนต์ทดสอบในรถ และพบว่าตรงกับเลือดของเธอ
น้ำยารีเอเจนต์ทำให้เรา
เห็นคราบเลือด แม้จะมีการเช็ดทำความสะอาดไปแล้ว
ฉันใช้น้ำยารีเอเจนต์ก็มองเห็นคราบเลือด
ฉันจินตนาการว่าอาจมีคราบอื่นๆ อยู่ด้วย
และก็มีจริงๆ
ฉันยืนยันได้ด้วยว่ามันเป็นเลือดคน
พวกเขาอ้างว่ามีการทำร้ายร่างกาย และเริ่มทำการตรวจสอบรถเพื่อหาคราบเลือด
ผลปรากฏว่า
เลือดที่พบในรถไม่สามารถ ยืนยันได้ว่าเป็นเลือดของอิซาเบลล่า
พวกเขาจึงตรวจดีเอ็นเอ
ซึ่งก็ไม่ได้ข้อสรุป
แต่มันบ่งชี้ว่าเป็นเลือดของเพศชาย
แล้วคราบเลือดนี้บอกอะไรบ้าง
บอกว่าเธอถูกทำร้ายเหรอ เปล่า
มันไม่ใช่เลือดของเธอ
เราพิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นเลือดของอิซาเบลล่า
เพราะมันปนกับข้อมูลทาง พันธุกรรมของสมาชิกรายอื่นในครอบครัว
เด็กชายคนนึง
มันผสมกับเลือดของเขา
ดูจากตำแหน่งที่อยู่บนคาร์ซีท น่าจะเป็นเลือดของทารก
พวกเขาพยายามโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันน่ะ
"เขาใช้ผ้าอ้อมพันรอบหัวเธอ"
หลักฐานอยู่ไหน
"เราเจอผ้าอ้อมเปื้อนเลือด"
"คุณตรวจดีเอ็นเอแล้วเหรอ" "เปล่า"
มันจึงพิสูจน์ไม่ได้
(ต่อมา อันนา จาโตบาบีบคอเหยื่อ)
แล้วก็มาถึงการบีบคอ แผลที่คอของเหยื่อเป็นของจริง
ฝ่ายชันสูตรศพเจอรอยเล็บ
(รอยโรคของภาวะ ขาดอากาศที่เกิดจากการบีบรัด)
พวกเขาพิสูจน์ไม่ได้ว่าเธอเป็นคนบีบคอเด็ก
เราสังเกตเห็นลักษณะของการขาดอากาศชัดเจน
แต่ในกรณีนี้ ยากที่สุดที่จะ
บอกได้ว่าเป็นฝีมือใคร
ที่ทำให้เกิดร่องรอยเหล่านั้น
ถ้าคุณตั้งใจจะลงโทษสองคนนี้
ที่ทำให้เด็กเสียชีวิต
คุณต้องชี้ให้เห็นได้ว่าแต่ละคนทำอะไร
ใครเป็นคนโยนเธอ ใครฆ่าเธอ ใครตีเธอ
ใครทำอะไร
อะไรบ้างที่พิสูจน์ได้ว่าใครทำอะไร
ไม่มีเลย
มันชวนเชื่อมาก เรื่องแนวเดิมๆ ที่ว่า
เป็นฝีมือของแม่เลี้ยงใจร้าย
แล้วค่อยไปหาหลักฐานเอาผิดอเล็กซานเดร
เหมือนทุกอย่างเกี่ยวกับเด็กคนนี้ คล้ายกับหนังสยองขวัญสักเรื่อง
ผมเคยถามเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐาน
"ทำไมในวิดีโอถึงแสดงภาพแม่เลี้ยง
บีบคอเหยื่อจนขาดอากาศหายใจ
ถ้าหมอบอกว่าไม่สามารถยืนยันได้ล่ะ"
มันเป็นข้อสังเกต แค่นั้นเอง
อเล็กซานเดร นาร์โดนี กัดเล็บของเขาไปจนถึงฐานเล็บ
ในทางกลับกัน อันนา มีเล็บยาวปกติ
ที่สามารถทิ้งรอยพวกนั้นไว้ได้
แน่นอนว่าบางคนตั้งคำถามกับเรื่องนี้ พวกเขาอยากชี้ให้เห็นทุกความผิดพลาด
แต่ทุกการสืบสวนในโลกนี้มีข้อบกพร่อง
แล้วผมก็พูดกับคณะลูกขุนว่า
"รายงานนี้จัดทำขึ้นโดย สถาบันนิติเวชวิทยาของเซาเปาลู
หนึ่งในสถาบันที่มีเกียรติที่สุด ในประเทศ และโรงเรียนแพทย์
แต่คุณพอดวาล
ที่ไม่เคยเรียนแพทย์
ไม่มีใครในทีมของเขาเข้าใจนิติเวชวิทยา
แต่พวกเขาบอกว่านี่คือคำโกหก
คุณจะเชื่อใครล่ะทีนี้"
พ่อแม่บางคนคิดว่าการตีลูกเป็นเรื่องธรรมดา
สมมติว่ามีพ่อหรือแม่ตีลูก แล้วเด็กล้ม
หัวฟาดของมีคมหรือมุมไหนสักแห่งแล้วตาย
จากสมมติฐานนี้
สมมติว่าพ่อเด็กคิดว่า
"ให้ตายสิ ตอนนี้ฉันจะทำยังไงดี"
แล้วเขาก็พยายามแกล้งทำว่ามันเป็นอุบัติเหตุ
จู่ๆ สมองเขาก็หยุดทำงาน
เขาไม่สามารถคิดวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล
ไม่สามารถคิดถึงผลที่ตามมา
เขาเลยทำตามสัญชาตญาณ ที่ก้าวร้าว
มันมีศัพท์ภาษาฝรั่งเศสเรียกสิ่งนี้
ฟอลิอาตู
โรคประสาทหลอนร่วม
มันเป็นลักษณะที่พบได้กับ คู่นาร์โดนีและสามีภรรยาคู่อื่นๆ
พวกเขาไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต พวกเขาไม่ได้มีลักษณะนั้น
มนุษย์มีอะไรอื่นมากกว่าแค่ อาชญากรรมที่พวกเขาก่อ
ประเด็นคือ เราพิสูจน์ได้ว่า
ทั้งคู่มีส่วนกระทำผิดเท่ากัน
พวกเขารับผิดชอบการตายของเธอเท่ากัน
และไม่ว่าใครจะพลิกแพลงเรื่องนี้ยังไง
ก็ไม่สามารถลบล้างความจริงที่คู่นี้
อยู่ในสถานที่เกิดเหตุในเวลาที่เด็กร่วงลงมา
ไม่ว่าจะพิจารณายังไง
พวกเขาก็ไปอยู่ที่อื่นไม่ได้ ณ เวลาที่เด็กร่วงลงมา
การพิจารณาคดีมาถึงวันที่ห้าซึ่งเป็น วันสุดท้ายโดยไม่มีกำหนดเวลาสิ้นสุด
หลังจากดูการต่อสู้คดีระหว่าง ฝ่ายจำเลยและอัยการ
คณะลูกขุนจะรวมตัวกันในห้องลับ พร้อมผู้พิพากษา อัยการและทนาย
ฝูงชนที่รออยู่นอกศาล
และคาดว่าจะได้ฟัง คำพิพากษาลงโทษผ่านเครื่องเสียง
คงไม่ยอมรับแน่หากศาลตัดสินว่าไม่ผิด
ผู้พิพากษา...
กล้ามาก
ที่วางลำโพงหลายตัวริมถนน
เพื่อจะอ่านคำพิพากษาออกเสียงดังๆ
ซึ่งไร้ความปราณี นี่พูดเบาที่สุดแล้วนะ และเป็นปฏิปักษ์เปิดเผยกับสองคนนั้น
เขาเป็นผู้พิพากษานะ
เรากำลังรอฟังคำตัดสินของคณะลูกขุน
ที่จะประกาศผ่านเครื่องกระจายเสียง
เพื่อให้ประชาชนที่ยืนอยู่หน้าศาลตรงนี้
ได้ยินคำพิพากษาแบบเรียลไทม์
ขณะที่ผู้พิพากษาเมาริซิโอ้ ฟอสเซน อ่านคำตัดสินในห้องพิจารณาคดี
สื่อจะอ่านคำตัดสินของผมแบบสดๆ หรือนำเสนอในถ้อยคำของตัวเอง
แต่ละสำนักข่าวอาจนำเสนอ สิ่งที่ผมพูดในรูปแบบต่างกัน
เรานำทุกอย่างมาพิจารณา
น่าทึ่งมากที่ประชาชนไม่ยอมกลับ
ทุกคนมีอารมณ์ร่วมกับเรื่องทั้งหมดนี้
ฉันกับคนทั้งบราซิลกำลังรอฟังคำตัดสิน
จากนั้น ช่วงเวลาท้ายๆ
ฉันอยู่กับสามี
ฉันจับแขนเขา เราจับมือกัน
ระหว่างรอฟังคำตัดสิน
ความเงียบตอนนั้นมันสั่นประสาทมาก
เมื่อผู้พิพากษาฟอสเซน ประกาศว่าพวกเขามีความผิด
ฉันไม่มั่นใจว่าฉันทำมือสามีหักหรือเปล่า
ผมจึงตัดสินโทษพวกเขาดังนี้
อเล็กซานเดร อัลเวส นาร์โดนี
ถูกตัดสินจำคุก 31 ปี หนึ่งเดือน สิบวัน
โทษฐานฆาตกรรมบุคคลอายุต่ำกว่า 14 ปี
ด้วยสามข้อหาอุกฉกรรจ์
โดยเพิ่มโทษหนักขึ้น จากความที่เหยื่อเป็นผู้สืบสันดาน
และเพิ่มโทษจำคุกแปดเดือน โทษฐานทำลายหลักฐาน
คำพิพากษาจำเลยอันนา คาโรลิน่า ทร็อตต้า เปโซโต จาโตบา
ต้องโทษจำคุก 26 ปี แปดเดือน
โทษฐานฆาตกรรมบุคคลอายุต่ำกว่า 14 ปี
ด้วยสามข้อหาอุกฉกรรจ์...
ฉันร้องไห้ แล้วก็ร้องไห้ ร้องไห้
เพราะนั่นคือ...
ความยุติธรรมที่ฉันเสาะหามานาน
คำตัดสินโทษของฆาตกร
ของผู้พิพากษาเมาริซิโอ้ ฟอสเซนที่ศาลซานตานา
นำมาซึ่งความโล่งใจและปลอบประโลมใจ
แก่ประชาชนที่โกรธแค้น
ผู้กระหายความยุติธรรม
ฉันดูการพิพากษาทางทีวี
พวกเขาถ่ายทอดสด
รู้สึกเหมือนเป็นวันแข่งฟุตบอลโลกรอบสุดท้าย
อิซาเบลล่า
ไม่ มันไม่ใช่เวลาจะฉลอง
ผมแค่อยากทวงคืนความยุติธรรม และก็ได้แล้ว
การที่เขาได้รับโทษจำคุก 31 ปี
และเธอได้รับโทษจำคุก 26 ปี ทำให้คนที่เฝ้าดูการพิจารณาคดีพอใจ
มันทำให้ชาวบราซิลอย่างเรา มีความหวังและเชื่อมั่นในระบอบยุติธรรมของเรา
อย่างน้อยก็ทำเพื่อแม่เด็ก
ฉันชอบมาก จิตวิญญาณของฉันสงบแล้ว
ความยุติธรรม
ฆาตกร
ขณะที่ผู้คนกำลังกรีดร้องอยู่ข้างนอก
ในห้องพิจารณาคดีมีแต่ ความเงียบน่าเศร้าที่ชวนหูดับเลย
บรรยากาศหนักอึ้ง
หายใจลำบากนะ เพราะใครในที่นี้คือผู้ชนะจริงๆ ล่ะ
ไม่มีใครฉลอง ไม่มีเลย
ไม่มีใครยิ้ม ในนี้ไม่มีเลย
พวกเขาถูกตัดสินโทษไปแล้วเมื่อสองปีก่อน
คุณเชื่อว่าการอุทธรณ์จะพลิกคำตัดสินได้ไหม
มันยากที่จะเชื่ออะไรทั้งนั้นในประเทศนี้
แต่ผมจะเชื่อต่อไป
เรามีคู่สามีภรรยาที่มีลูกสามคน
สองคนเป็นลูกแท้ๆ อีกคนเป็นลูกติดของสามี
พวกเขามีชีวิตที่สงบสุข
มีวิดีโอที่พวกเขา เดินเล่นในสวนและอะไรทำนองนั้น
แล้ววันหนึ่ง พวกเขากลับบ้าน ขึ้นข้างบน
พวกเขาทะเลาะกัน ตีเด็กคนหนึ่ง
พวกเขาใช้กรรไกรตัดตาข่ายกันตกเป็นรู
แล้วก็โยนลูกสาวออกไปทางหน้าต่าง
ทุกคนเห็นว่าเรื่องนี้น่าเชื่อถือที่สุด
พวกเขาตัดสินจำคุกคู่นี้ โดยจำคุกเขา 30 กว่าปี
จำคุกเธอ 26 ปี
แต่พวกเขาไม่สามารถระบุได้ว่าใครทำอะไร
ผมจึงแน่ใจว่า
เรื่องที่เราได้ยินไม่ได้เกิดขึ้นจริง
ไม่ต้องสงสัยเลย
วันนี้ผมจะพูดอย่างนี้และคุณ อาจเรียกผมออกมาพูดอีกในอีกไม่กี่ปี
นั่นเป็นการพิจารณาคดีครั้งแรก และครั้งเดียวในคดีของอิซาเบลล่า นาร์โดนี
จะไม่มีการพิจารณาคดีครั้งที่สอง
(อเล็กซานเดร นาร์โดนีและอันนา คาโรลิน่า จาโตบา อยู่ในคุกตั้งแต่ปี 2008)
(พวกเขาปฏิเสธข้อกล่าวหา)
ถ้าพวกเขายังโกหกจนถึงตอนนี้
เราก็อดสงสัยไม่ได้ว่าสามีและภรรยาคู่นี้
มีข้อตกลงบางอย่างอะไรหรือเปล่า
ที่ทำให้พวกเขา
อดทนกับการถูกจับกุม
และรับผลกระทบที่ตามมาต่อทั้งครอบครัว
ในขณะที่ยังคงยืนยันว่าตนบริสุทธิ์
ผมคิดว่าผู้คนคาดหวังว่าในที่สุด
พ่อหรือแแม่เลี้ยง
จะสารภาพและเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริง
พวกเขาอยาก
ได้รับโทษน้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้อยู่แล้ว
พวกเขายังหนุ่มสาว
พวกเขาจะยังได้ใช้ชีวิตเมื่อพ้นโทษ
ผู้ชายคนนั้นจะเหลืออะไร
พอเขาออกจากคุก เขาจะส่องกระจก แล้วพูดว่า "ฉันเป็นฆาตกรเหรอ
ฉันฆ่าลูกสาวตัวเองเหรอ"
เขามองตาลูกชายได้เหรอโดยพูดว่า
"พ่อฆ่าพี่สาวของลูก"
วิธีที่สะเทือนใจน้อยที่สุดคงเป็นอย่างนี้
มองว่าตัวเองเป็นเหยื่อของ...
โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ ของความผิดพลาดในกระบวนการยุติธรรม
เหมือนคุณชดใช้สิ่งที่คุณไม่ได้ทำ
แล้วคุณก็ทำใจให้เข้มแข็งเพื่อก้าวไปข้างหน้า
โดยไม่มองย้อนกลับน่ะ
ถ้าความจริงพวกเขาทำผิดดังคำพิพากษา
มันก็เข้าใจได้ที่พวกเขาไม่ยอมสารภาพ
เพราะการสารภาพจะทำให้พวกเขา สูญสิ้นความเห็นอกเห็นใจที่ยังพอได้อยู่บ้าง
สูญสิ้นข้อสงสัยน่ะว่าบางที พวกเขาอาจเป็นเหยื่อของความอยุติธรรม
พวกเขาทั้งคู่รู้สึกผิด
แม้ว่าจะแสดงความรู้สึกผิดด้วยการเงียบ
เป็นไปได้ยากมากที่อาชญากรรมลักษณะนี้ จะเกิดขึ้นโดยไม่มีการสมรู้ร่วมคิด
เรื่องราวทั้งหมด แสดงให้เห็นว่าพวกเขาสมรู้ร่วมคิด
ไม่เคยเลยสักครั้ง ในประวัติศาสตร์ อาชญวิทยา ผมไม่เคยได้ยิน
ว่ามีคู่สามีภรรยาที่ถูกตัดสินว่า มีความผิดและต้องโทษจำคุกนานกว่าสิบปี
นอกจากยืนกรานว่าตนบริสุทธิ์แล้ว
ยังไม่ทอดทิ้งกันด้วย
เห็นได้ชัดว่า ทั้งเขาและเธอ
มีโอกาสถูกปล่อยตัว
ถ้าพวกเขาชี้นิ้วเอาผิดอีกฝ่าย
เราเหลือแค่คำถามเดียว
หรือแม่เลี้ยงจะยอมชดใช้ในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำ
ฉันบังเอิญเจอจาโตบา พ่อของอันนา
ที่ศาล
ฉันบังเอิญเจอเขาที่ห้องโถง ฉันเลยพูดว่า
"คุณจาโตบา บอกให้เธอสารภาพสิ
บอกให้เธอสารภาพ"
เขาบอกว่า "คุณโรซ่า ผมบอกเธอแล้ว
แต่พวกเขาไม่ยอมให้เธอทำ
พวกเขาไม่ยอมให้เธอทำ"
เขาบอกฉันอย่างนั้น ฉันได้ยินกับหู
การใช้เงินไปในทางมิชอบคือแง่มุมสำคัญในคดีนี้
มันไม่ใช่สิ่งที่คุณได้ยินบ่อยๆ แต่มันมีอยู่จริง
การตัดสินใจของผู้หญิงคนนี้ตกอยู่ใต้อำนาจเงิน
ซึ่งในสถานที่นั้นแม้แต่การซื้อผ้าอนามัยก็ต้องมีเงิน
ช่างเป็นการเหยียดหยามผู้หญิง ทุกคนอย่างที่สุดที่ขาดอิสระในเรื่องแบบนี้
หากไม่มีความช่วยเหลือทางการเงิน
เธอคงไม่มีแม้แต่ค่าจ้างทนายส่วนตัว
ไม่มีเงินดูแลลูกๆ
การตัดสินใจที่จะรับผิดด้วยกัน ในฐานะคู่รักเกี่ยวข้องกับหลายปัจจัย
ไม่มีใครไร้เดียงสาพอที่จะคิดว่าผ่านไป 14 ปี
พวกเขายังอยู่ในเทพนิยายโรแมนติกหรอก
(มิถุนายน ปี 2023 อันนา คาโรลิน่า จาโตบาได้รับทันฑ์บนและถูกปล่อยตัว)
(เพื่อรับโทษที่เหลือ ด้วยการกักบริเวณนอกเรือนจำ)
(ตั้งแต่ปี 2019 อเล็กซานเดร ยังคงต้องขังแต่ได้รับการปล่อยตัวชั่วคราวบ้าง)
(โดยอยู่ในการควบคุม ของเจ้าหน้าที่อย่างเข้มงวด)
หลังจากที่...
อิซาเบลล่าเสียชีวิต หลังจากการพิจารณาคดี
ฉันอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่มากๆ
ขอบคุณพระเจ้าที่มอบโอกาส ให้ฉันพบสามีคนปัจจุบัน
เขาเป็นคนดีมาก
เขารับเรื่องราวของฉันได้
เขาคบกับฉัน
โดยที่รู้มันคงไม่ง่าย
ฉันก็เลยสร้างชีวิตฉันขึ้นใหม่อีกครั้งกับเขา
เมื่อมีเขา
ฉันก็มีความสุขที่ได้เป็นแม่คนอีกครั้ง
มันคือความฝันของฉัน
ฉันอยากเป็นแม่คนอีกครั้ง
เป็นเป้าหมายนึงที่ฉันทำสำเร็จ
เป็นการตั้งท้องที่ท้าทายสภาพจิตใจจริงๆ
ทันทีที่ฉันท้อง
ทุกอย่างก็เริ่มกลับมา
พอท้องมาเรีย เฟอร์นันดาก็ง่ายขึ้น
หลังจากที่คลอดมิเกล
ทุกวันนี้ ฉันไม่ใช่
แม่ประเภทที่
ปกป้องลูกจนเกินไป
ฉันจะไม่ยัดเยียดภาระ
ที่ฉันเคยทุกข์ทรมาน
ไปให้ลูกๆ แบกรับ
นานทีเดียวที่ฉันจะเข้านอน
และเอาแต่คิดว่า "แม่อยาก
พบลูกได้อีกครั้ง ในโลกนี้หรือที่ไหนก็ได้"
(อิซาเบลล่า)
"แม่เคยสัญญาบางอย่างกับลูกไว้ แม่ทำได้แล้ว
ตอนนี้ถึงเวลาเริ่มต้นใหม่"
(ครอบครัวนาร์โดนีและจาโตบา ปฏิเสธไม่ให้สัมภาษณ์ในการทำสารคดีเรื่องนี้)
(สร้างจากหนังสือของ อิลาน่า คาซอย และ รอเจริโอ แพ็กแนน)
คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล