Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
-Polisi aradınız, acil durum nedir? -Aman tanrım!
Binada hırsız var. Üst kattan çocuğu attı!
Hangi adres… Yani kaçıncı kattan?
Altıncı kattan. Tanrım! Çocuğu attılar.
Binada hırsız var. Aman tanrım!
Yüce tanrım.
-Tanrı aşkına! -Olay kaydını açıyorum.
-Beni duyuyor musunuz? -Evet, duyuyorum. Ekip gönderiyoruz.
Kız bahçede bulundu.
Isabella'nın yatak odasındaki güvenlik filesi
bıçak ve makasla kesilmiş.
"Canımızın içi bu çocuk" diyorduk.
"Canımızın içini pencereden attılar."
Babanın ve üvey annenin ifadelerinin alınması bekleniyor.
Dairedeydiler.
Polis bundan emin.
İnsanlar o kurbanı kendi sevdikleriyle özdeşleştirdi.
ADALET YERİNİ BULSUN
Kamuoyunu bu kadar etkileyen bir vaka hiç görmemiştim.
-İnfiale neden oldu. -Nasıl yani!
Adalet!
Herkes her şeyi biliyor.
Ama Isabella vakası aslında öyle değil.
Her şeyi bilmiyoruz.
Olağan dışıydı, polis daha önce böyle bir şeyle hiç karşılaşmamıştı.
Annesi sapasağlam bıraktığı kızının cesedini alıyor.
Kamuoyunu yatıştırmak için bir hikâye uydurdular.
Somut delil nerede?
Isabella'yı kim öldürdü?
Ne kadar plan yapılırsa yapılsın kusursuz suç diye bir şey yoktur.
Yalanlar illaki ortaya çıkar.
Affedersiniz!
Hukuk sistemimiz bu kadar önemli bir davaya hazır değildi.
Polis soruşturması başlayınca haberler de gelmeye başladı.
BU GÜLEN YÜZLERE NASIL KIYDINIZ?
Çok şaşırdık, arka arkaya bir sürü şok yaşadık.
KISACIK BİR ÖMÜR: ISABELLA NARDONI VAKASI
-Bu çok güzel. -Bir sürü fotoğrafın var.
-Bak Gi. İkiniz. -St. John festivali.
Isabella'nın kuzeniyim. Ondan dört ay büyüğüm.
GIOVANNA OLIVEIRA ISABELLA'NIN KUZENİ
Başlıyoruz.
Ayrılmaz ikiliydik.
Biz doğduğumuzda ebeveynlerimiz çok gençmiş,
o yüzden birbirimizden başka arkadaşımız yoktu.
Ben çok daha sakin bir çocuktum.
Onun baskın bir kişiliği vardı.
Daha…
-Daha heyecanlıydı. -Evet, aynen.
Ben daha sakindim, daha usluydum.
O istediğini yaptırmak için uğraşırdı ama sen…
Benim bir istediğim olmayınca ben daha çabuk kabullenirdim.
Hamile kaldığımda 17 yaşındaydım. Daha öğrenciydim.
ISABELLA'NIN ANNESİ
Sürpriz olmuştu.
-Abimin, yani onun babasının da… -Benim babam.
…eşi birkaç ay önce hamile kalmıştı.
Torunum olacağı için çok seviniyordum. Cinsiyetini bilmiyorduk.
ISABELLA'NIN BÜYÜKANNESİ
Carolina'nın haberini o zaman aldık.
O farklıydı çünkü Carolina daha 17 yaşındaydı.
ISABELLA'NIN BABASI
Kızımız 11 aylıkken boşandık.
Sonraki dört yıl boyunca inişli çıkışlı bir ilişkimiz oldu.
İlk başlarda diğer boşanmış ebeveynlerden
pek farkımız yoktu.
İyi anlaşıyorduk ama o, Jatobá'yla tanıştıktan sonra aramız bozuldu.
ANNA CAROLINA JATOBÁ ISABELLA'NIN ÜVEY ANNESİ
Pek konuşmazdık
ama Jatobá'nın kendi çocukları olunca biraz daha olgunlaştığını fark ettim.
Isabella kardeşlerini çok severdi.
Onlarla vakit geçirmekten hoşlanırdı.
Hafta sonunu babasında geçirmesine izin veren bir anne olarak,
kardeşlerini sevdiğini bilmek içimi rahatlatırdı.
Dâhil olmasını istedim.
Bu da hayatının bir parçasıydı, yaşaması gerekiyordu.
Onunla ilgili son anım…
Babasına gittiği o cuma günüydü.
29 MART 2008 SÃO PAULO'NUN KUZEYİ
Olayın olduğu gün
oldukça sıradan bir gündü.
Cumartesiydi. Arkadaşlarımla takılıyordum.
Barbekü partisindeydik. Telefonum çaldı.
"Anne, Isa bir kaza geçirmiş."
"Nasıl yani, ne demek istiyorsun?" "Binadan düşmüş."
"Nerede?" "Alexandre'nin evinde."
"Düşmüş, düşmüş."
O gece sis vardı. Ortalık sakindi.
Sonra yan dairede bir patırtı koptu, sesler gelmeye başladı.
WALDIR SOUZA KOMŞU
Yatmıştık, kavga eden bir çiftin sesini duyduk.
Fazla sürmedi, 15-20 dakikada bitti.
LUCIANA FERRARI KOMŞU
Sonra ortalık tekrar duruldu.
Hemen ardından
zemin kattan birinin sesini duyduk.
"Isabella'yı attılar! Yardım edin! Isabella'yı attılar!" diye bağırıyordu.
"Aşağı inip yardım edelim" dedim.
Isabella'ya doğru gittim. Çimenlerin üzerinde yatıyordu.
Cam filmli giriş kapısı tam arkamızdaydı.
Nabzına bakmak için eğildiğimde
kapıdan Alexandre Nardoni çıktı.
"Evimize bir adam girmiş. Isabella'yı pencereden attı" dedi.
Dairesine giren birinin çocuğu camdan attığını söyledi.
Bu kişinin siyah bir gömlek giydiğini söyledi.
Kapıcı da siyah giyiyordu.
Pijamalarımızı değiştirip çıktık.
Oraya varmamız sanki çok uzun sürdü. Beş dakika bize beş saat gibi geldi.
ISABELLA'NIN DEDESİ
Yolda hep dua ettik
çünkü olanları bir türlü aklımız almıyordu.
Ne olduğunu anlamamıştık.
Geldiğimizde ortalık karışmıştı. Bir sürü polis falan vardı.
Kocam arabayla girmeye çalıştı ama polis izin vermedi.
Arabadan inip koştum.
Araba daha durmadan indiğimi hatırlıyorum.
Kapıyı açıp içeri girdim.
Oraya vardığımda yerdeydi.
Çok yavaş nefes alıyordu.
Ne olduğunu, neden olduğunu, nasıl olduğunu sormak aklıma bile gelmedi.
Tek istediğim sağlık ekibinin bir an önce gelmesiydi.
Bir saniye bile yanından ayrılmadım.
Hâlâ nefes aldığı için biraz rahatlamıştım.
Yirmi dokuz yaşındaki Alexandre Alves eşiyle birlikte eve geldi.
Yanlarında Isabella, üç yaşında bir çocuk ve 11 aylık bir bebek de vardı.
Bu garaj kapısından girdiler. O gece hava soğuktu.
Kaynaklarımıza göre, park ettikten hemen sonra
altı yaşındaki Isabella'yı
bu binanın altıncı katındaki evine götürdü.
Burası yeni bir bina ve her pencerede güvenlik filesi var.
Yine kaynaklarımıza göre, birkaç dakika sonra
diğer çocukları almak için aşağı indi.
Isabella tam burada, bahçede bulundu.
Yanında gitmek için ambulansa binmeye çalıştım
ama arkaya binmeme izin vermediler,
ben de önde gittim.
Ambulansın içinde olduğumu hatırlıyorum.
Olay yerinden öyle ayrıldık.
Hastaneye vardığımızda biz olayı hâlâ kaza sanıyorduk.
Doktor bizimle konuşmaya geldiğinde
kızımla birbirimize sarılmıştık.
Çok geçmeden
yanımıza gelip "Kurtaramadık" dediler
ve odaya girebileceğimizi söylediler.
Maalesef fazla sürmedi.
Hemen bitti.
O zaman yıkıldık.
Carolina duvara yaslanıyordu, yere yığıldı.
Ben de gidip kızıma sarıldım.
Yüzüme bakıp "Anne, bu neden benim başıma geldi?" dedi.
Bir şey diyemedim. Kızıma ne diyebilirdim ki?
Kızını kaybetmişti.
Bir süre sonra sadece "Tatlım, gitmesine izin vermeliyiz ki
huzur bulsun" diyebildim.
Kurtulamadığını sonunda idrak ettiğimde
elimden gelen tek şey kulağına eğilip fısıldamak oldu.
"Huzur içinde git.
Buradaki her şeyle ben ilgilenirim."
Ona söylediğim son sözler bunlar oldu.
Polis soruşturması başlayınca
haberler de gelmeye başladı, birçok gelişme oldu.
Çok şaşırdık, arka arkaya bir sürü şok yaşadık.
POLİS
9. BÖLGE POLİS MERKEZİ
São Paulo 9. Bölge Polis Merkezi'nde öğle saatlerinden beri
hareketlilik yaşanıyor.
Birçok muhabir Alexandre ve Carolina'nın
ifadelerinin alınmasını bekliyor.
Bir çocuğun
evinin penceresinden düştüğü haberi geldiğinde nöbetçiydim.
Elimizdeki tek bilgi buydu.
ROGÉRIO PAGNAN GAZETECİ YAZAR
Bunun bir suç mu, cinayet gibi bir şey mi
yoksa kaza mı olduğunu
ilk başta kimse bilmiyordu.
O zamanlar, evde yalnızken
pencereden düşen çocuklarla ilgili çok fazla haber vardı.
BİR ÇOCUK DAHA PENCEREDEN DÜŞTÜ
PENCEREDEN DÜŞEN ÇOCUK KAFA TRAVMASI GEÇİRDİ
PERDIZES'TE BİR ÇOCUK PENCEREDEN DÜŞTÜ
9. Bölge Polis Merkezi'ne gidip
bilgi aldım.
Bay Calixto Calil Filho basın toplantısı düzenlemişti.
Cinayet şüphesi olduğunu, ailenin de şüpheli olduğunu söyledi.
Dün gece saat 23.30 civarında…
CALIXTO CALIL FILHO BAŞKOMİSER
…beş yaşında bir çocuk
bir binanın altıncı katından atıldı.
Kaza değildi.
Biri pencerenin güvenlik filesini kesmiş
ve çocuğu oradan atmış.
Beş yaşındaki bir çocuğun gecenin o saatinde
o fileyi kesip atlaması imkânsız.
Hele de babasının ifadesine göre yukarı çıktığında uyuyorduysa.
Babası uyuyan çocuğu kucaklayıp eve çıkarmış.
Cinayet ihtimalini araştırıyoruz
çünkü biri güvenlik filesini kesip çocuğu camdan atmış.
Açıkçası, o sırada
her ne yaşandıysa kaza olduğunu düşündüm.
Ama sonra bizi karakola çağırdılar.
Karakolda ne yapacaktım ki?
Ne demek karakol? Hadi ama!
Bir de bununla mı uğraşacağız? Kaza olmuş işte!
Kaza olmuş.
9. BÖLGE POLİS MERKEZİ
Cumartesi gecesi nöbetçiydim.
Mesaim akşam sekizde başlamıştı. Gece yarısından hemen sonra
Eyalet Polisi'nden bir memur gelip olayı bildirdi.
İlk söylediği şuydu. "Bir binada hırsızlık olmuş.
RENATA PONTES KOMİSER
Soygun sırasında altıncı kattan bir çocuğu atmışlar."
Polis, babanın ve üvey annenin ifadesini alacak.
ADLİ TIP KRİMİNALİSTİK ENSTİTÜSÜ
Polis onlara
"Tehdit alıyor muydunuz? Düşmanınız var mıydı?
Çocuğa zarar vermek isteyen biri var mıydı?" diye sordu.
GAZETECİ
Kapıcıdan bahsedip duruyorlardı,
ben de adamın hayatını inceledim.
Geçmişini, nasıl biri olduğunu araştırdım.
Bunun en önemli sebebi çiftin kapıcıdan şüphelenmesiydi.
Hemen binanın ilk sakinlerinden biri olan bina yöneticisini aradım.
KAPICI
Bir kızın düştüğünü söyledim.
Önce balkondan düştüğünü sandım.
O sırada bilmiyordum.
Ambulans ve polis çağırmasını söyledim.
O durumda kim olsa aynısını yapardı.
Bina yöneticisini aramış.
Bina yöneticisi de gitmiş ve olanları teyit etmiş.
Ben vardığımda olay yeri çok kalabalıktı,
bir sürü sivil ve polis vardı.
Evi incelemek için yukarı çıktım.
İçeri zorla girildiğine dair bir işaret yoktu.
Sonra oturma odasına girdim ve birkaç damla kan gördüm,
yani ilk cevabımı bulmuştum.
Evin içinde bir şeyler olmuştu.
Kurban pencereden atılmadan önce
evin içinde bir şeyler yaşanmıştı.
O noktada kanın Isabella'ya ait olup olmadığını bilemezdim.
Cesedini bile görmemiştim. Kimin, neden yaralandığını bilmiyordum.
Görevimiz, olay yerinde titiz bir inceleme gerçekleştirip
adli bulgularımızla uyumlu
kan lekesi veya başka bir kalıntı olup olmadığını tespit etmek.
Daire dağınıktı
ama sıra dışı bir şey değildi, normaldi.
Cinayet olaylarında gördüğümüzün aksine kırılan, devrilen bir şey yoktu.
SERGIO VIEIRA ADLİ TIP MEMURU
Cinayet ya da soygun dağınıklığı gibi değildi.
Normal bir şekilde dağınık bir evdi.
Toplanan deliller soyguna değil,
cinayete işaret ediyordu.
Olay yerinde kan vardı ve hırsızlık kanıtı yoktu.
Ev altüst olmamıştı. Boğuşma yaşandığına, birinin kaçmaya çalıştığına
ya da çiftin kavga ettiğine dair bir işaret yoktu.
Bu adamın çocuğun babası olduğunu öğrendik.
Burada ifade verirken görülüyor.
Bu görüntüleri ilk kez ekranlarınıza getiriyoruz.
İfadelerini alırken
"Bu mantıklı mı? Hırsız, çocuğu neden pencereden atsın ki?"
diye düşünüyordum.
Onlara sorduğum sorular,
birlikte daha akla yatkın bir açıklama bulmaya yönelik sorulardı.
Bu görüntüleri ilk kez izliyorsunuz.
Anna Carolina, üvey anne, genç bir kadın.
Korkmuş gibi duruyor. Yüz ifadesi oldukça gergin.
DÜŞEN KIZ ÖLDÜ
Başta sıradan bir davaydı.
BABA, KIZI YATAK ODASINDA BIRAKIP DİĞER ÇOCUKLARI ALMAYA İNMİŞ
İlk gün gazetelerde fazla öne çıkmadı.
GAZETECİ
Zamanla ilgi arttı.
Pazar günü cenazeye gideceğim sırada
bir televizyon kanalı beni aradı.
Bizim gibi sıradan aileler için böyle trajediler sadece televizyonda olur.
Ama bu sefer televizyonda ben vardım. Ailem vardı.
30 MART 2008
Kızım okuma yazma öğrenemeyecek, ders çalışamayacak.
15 yaşına giremeyecek.
Hayal kuramayacak, üniversiteye gidemeyecek.
Hiçbirini yapamayacak.
Birbirimizi koruyup gözetmek zorundayız.
Bazen darbeyi yiyince sarsılıyoruz ama birbirimize destek olmalıyız.
ISABELLA KALBİMİZDE YAŞAYACAK
Çocuğa karşı işlenen bir suç söz konusu. Bu tür suçlar insanları derinden etkiler.
Orta sınıf bir ailenin başına gelmiş.
GAZETECİ - SBT TV
Suçun bağlamı insanların ilgisini çekti.
-Teşekkürler. -Dördüncü sınıfta sınıf arkadaşıydık.
Hepimizin umudu…
Evden çıkamıyordum.
Çünkü televizyon muhabirleri, radyo muhabirleri, gazeteciler
evimin önüne resmen kamp kurmuştu.
Hiç ayrılmıyorlardı.
Kusura bakmayın. İşiniz bu, anlıyorum ama lütfen bizi rahat bırakın.
Kızın düştüğünü söylediler
ama deneyimli bir polis olarak siz buna inanmıyorsunuz, değil mi Bay Calil?
Karmaşık bir vakayla karşı karşıyayız.
Çok temkinli davranıyoruz.
Adı geçen ya da binada görülen
istisnasız herkesle ilgili
tüm bilgileri tek tek kontrol ediyoruz.
Olay yerine önce nöbetçi adli tıp memuru gelmiş.
Bir terslik olduğunu fark edince hemen beni aramış.
Ölümlü soygun olduğu söylenmişti.
Mala karşı işlenen suç yani. Olay yerine varıp ne olduğunu sordum.
"Kız uyuyormuş, ailesi onu eve bırakıp
arabadaki diğer çocukları almaya gitmiş.
Kapıdan çıktıklarında bir de ne görsünler? Kız bahçede.
Atılmış. Pencereden atılmış,
güvenlik kulübesinin yanında yerde yatıyormuş."
"Kız yaralı mıymış?" "Hayır, değilmiş. Bir şeyi yoktu dediler."
Peki yaralı değildiyse
neden dairenin kapısında kan var?
O kan lekesi hemen girişteydi,
demek ki dışarıdan gelmiş.
Dikkatimi çeken ilk şey bu oldu.
Kız eve geldiğinde yaralıymış.
Çamaşır sepetinde ve çamaşır makinesinin üzerinde
bir sürü kirli çamaşır vardı
ama bir kova dikkatimi çekti.
İçinde bebek bezine benzeyen bir bez vardı.
Deterjanlı suyun içinde duruyordu.
"Bu kadar çamaşır varken tek başına bu kova ne yapıyor?" dedim.
Bezi aldık.
Ne bulduk dersiniz? Kan. Bez kanlıydı.
ADLİ POLİS
Vaka bize sabahın erken saatlerinde geldi.
ADLİ TIP SÃO PAULO
Morgun resepsiyonu aradı ve bir polis memurunun
bir vakayla ilgili bazı sorular sormak istediğini söyledi.
Yeni bir vaka olduğunu söyledi.
Sonra…
PAULO TIEPPO ADLİ TABİP
Polis, cesedin üzerinde
olay yerindeki kan lekelerini açıklayabilecek kadar
büyük bir yara olup olmadığını merak ediyormuş.
Gerçekten de kızın alnında sivri bir nesnenin sebep olduğu
bir yara vardı.
Alnında küçük bir yara izi bırakmış.
Yüzde ve tırnaklarda morarma
ve boğazının sıkıldığını gösteren belirgin boyun yaraları vardı.
Kanıtlar güçlü bir şekilde asfiksiye işaret ediyordu.
ADLİ TIP KURUMU
Ölüm nedeni, çoklu travma
ve boğazının sıkılması kaynaklı mekanik asfiksi olarak belirlendi.
Düştüğünde hemen ölmedi. Bir süre hayatta kaldı.
Zaten yaralanmıştı ve kaçınılmaz olarak ölümüne yol açacak
ağır bir asfiksi geçiriyordu.
Vücudunda, pencereden atılmadan önce boğazının sıkıldığını gösteren…
FRANCISCO CEMBRANELLI SAVCI
…çok sayıda işaret verdi.
POLİS
Alexandre benimle konuşurken "Hırsızı yakaladınız mı?" diyerek
söze başladı.
O gece 30'dan fazla memur göreve çağrıldı.
ADLİ TIP
Çünkü bir hırsız daireye girip
kızı pencereden atmıştı.
Doğal olarak, polis bölgenin etrafını sardı
ve sözde saldırganı bulmak için kapı kapı dolaştı.
Kayıp bir şey yoktu, zorla girildiğine dair bir delil yoktu,
asansörden başka birinin indiğini gören de olmamıştı.
Hastaneye vardığımızda Alexandre benimle konuşmaya geldi.
"Bayan Rosa, Isabella çok mutluydu.
Hırsız onu camdan attı" dedi.
"Neden söz ediyorsun?"
"Oraya vardığımda kapı kırılmıştı."
"Ne demek istiyorsun? Çocuğu neden camdan atsın?"
Kafesteki bir aslan gibi bir aşağı bir yukarı yürüyordu.
"Hırsızı gördüm. Siyah tişört giyiyordu.
Kapıyı kırdı, gördüm."
"O zaman niye onunla dövüşmedin?" dedim.
"Niye onu durdurmadın?" Sonra konuyu değiştirdi.
POLİS
Tıpatıp aynı cevaplar veriyorlardı.
Prova yapmış gibiydiler.
Polis, çiftin anlattığı hikâyenin çok tuhaf olduğunu fark etti.
Çünkü anlattıkları olaylar
tanıkların ifadeleriyle uyuşmuyordu.
Baba, suçun çözülmesinden ziyade olay yerinde birinin olduğunu
ve kızının ölümünden o kişinin sorumlu olduğunu
kanıtlamaya odaklanmıştı.
Soru sormuyordu,
sadece beni bir şeylere ikna etmeye çalışıyordu.
Tuhaf geldi.
Basının geldiğini fark etti. Avukatı yüzünü saklamaya çalışıyor.
Şimdi odadan çıkıyor.
Ama görüntü aldık bile.
Ne oldu? İçeri birlikte mi girdiler?
Buna polis karar verecek. Polis işini yapıyor.
SAVUNMA AVUKATI
İfade alınırken yardımcı olmak için buradayız.
Kimin yaptığını bilmiyoruz.
Çift, polis merkezine geldiğinde
yanlarında bir avukat ekibi de vardı.
Çifti savunmak için vekâletnameyi çoktan hazırlamışlardı.
O zaman dikkatimizi çekmişti.
Ne zaman çok sayıda muhabirin ilgisini çeken bir olay olsa
arkalarında "Katil! Adalet istiyoruz!" diye bağıran bir kalabalık da olur.
Bir kadın sesi duyduğumu hatırlıyorum.
"Katil! Katil!"
"Bu saatte siviller nereden gelmiş?" diye düşündüm ama sivil değilmiş.
Bağıran kişi nöbetçi komisermiş.
O komiserin bunu söylediğini duymadım.
Soruşturmayla ilgilendiğimden
başka ne olup bittiğini takip edecek durumda değildim.
Bir hareketlilik oldu. Alexandre ve Anna Carolina geliyor.
Burası çok kalabalık. İtmeyin lütfen.
-Açılın! -Karmaşa yaşanıyor.
Arabanın girişini engellemeyin! Çekilin!
Büyük karmaşa yaşanıyor.
İtmeyin. Arabayı çek.
Şuna bak. Arabanın önüne.
Alexandre ve Anna Carolina şimdi çıkıyor.
Geri geldiler. Buraya!
Çıkıyorlar. Alexandre bu.
Ana Carolina de Oliveira başta kimseyi suçlamadı.
ANNE VE DEDE, BABA VE ÜVEY ANNEYİ SAVUNDU
Onlardan şüphelenmem için bir sebep yoktu. Ailemin aklına öyle bir şey gelmedi bile.
Benim de gelmedi.
Bize "Babası yaptı!" diyorlardı. Biz de "Hayır" diyorduk.
"Bazen soğuk davranabilir
ama kendi kızını öldürecek biri değildir.
Çünkü o Isa'yı seviyordu, Isa da onu seviyordu."
Kızın annesi olsam ya da büyükannesi olsam
katil başkası çıksın diye dua ederdim.
ILANA CASOY KRİMİNOLOJİ UZMANI
Kızın babasının böyle bir olayda
parmağının olabileceği aklıma bile gelmezdi.
Komiser yardımcısı çiftin avukatlarıyla birlikte geldi.
Konuşulanları açıklamadı.
Resmî bir açıklama yapılmayacağını söyledi.
Herhangi bir açıklama yapamam.
-Gizli mi? -Evet, gizli.
Şüphelinin kurbana yakın olduğu bir suçu soruşturmak hassas bir iştir.
Üç kat daha fazla sorumluluk gerektirir. Em ufak bir hataya yer yoktur.
Bir babayı, anneyi ya da kurbanın bir yakınını
haksız yere suçlama lüksünüz yoktur.
Masum oldukları ortaya çıkarsa bir mağduriyet de siz üretmiş olursunuz.
Bir babayı kendi kızını öldürmekle suçlayacaksak
kesinlikle emin olmamız gerekir yoksa hata yapmış oluruz.
Söyleyebileceğim tek şey şu.
2 NİSAN 2008
Tüm kanıtları topladık.
O gün olanların yüzde 70'ini gözümüzde canlandırabiliyoruz.
İki üç günlük soruşturmadan sonra yalan söylediklerine dair
yeterli kanıta ulaştım.
Kendi kızını pencereden atan biri
kaçabilir de, her şeyi yapabilir.
POLİS
Takdir edersiniz ki zorlu bir çalışma gerektiren
ciddi bir suçla karşı karşıyayız.
Komiser Renata sadece bu vakayla ilgileniyor.
Dosyayı tamamlamak için kanunla belirlenen
30 günlük süreyi aşmayalım diye
son üç gündür neredeyse hiç uyumadı.
Olay olduğunda Komiser Renata'yı aradım.
ALDO GALIANO KOMİSER
"Efendim, kesinlikle eminim" dedi.
"Çift yaptı."
Polis, Isabella'nın babasını ve üvey annesini gözaltına aldı.
İnsanlar "Katil!" diye bağırıyor. Baba korkuyor ama şimdi çıkacak.
Alexandre orada.
Alexandre, masum musun?
Ben masumum.
Bu neden oluyor Alexandre?
Geri çekilin!
Alexandre masumum diyor.
Polis koruması altında gidiyor.
İnsanlar hâlâ "Katil!" diye bağırıyor.
Alexandre polis koruması altında.
Binaya girmeye çalışıyor.
Ortalık karıştı.
İnsanlar kovalıyor, o da polis merkezinin etrafında koşuyor.
Evet. İçeri giriyor.
Soruşturma açısından çok riskli bir karardı.
Polisin başından beri sahip olduğu şüpheleri doğrulayacak
yeterli somut delil bulamazlarsa
büyük skandal olurdu.
Bazen, soruşturmanın daha başından itibaren
varılmak istenen sonuç bellidir.
Ama doğru sonuca varabilmek için,
polisin soruşturma boyunca topladığı…
SAVUNMA HAKKININ SAVUNULMASI ENSTİTÜSÜ BAŞKANI
…tüm delilleri değerlendirmeniz gerekir.
Bu temel kural çiğnenerek soruşturma yapılmaz.
Aceleci davranmak medyanın doğasında var. Medya uzun vadeli düşünmez.
Bir suç işlendiğinde
hemen suçluyu ortaya çıkarmak ister.
Yargı sistemi de soruşturma aşamasında
ya da duruşma aşamasında
medyaya ayak uydurup aynı hızla cevap bulmaya çalışırsa
işler karışır.
Brezilya yasalarına uymak zorundayım.
Tarafların nasıl delil toplayabilecekleri kanunlarla belirlenmiştir.
Şu ana kadar toplanan deliller sanıkların aleyhinde.
Olaydan birkaç gün sonra verdiğim ilk röportajda
muhabir, sanıklar için kaç yıl ceza isteyeceğimi sordu.
Dedim ki, "Beyefendi, soruşturma devam ediyor.
Suçlu bulunmalarını bırakın,
iddianame hazırlayacak mıyız, mahkeme olacak mı, jüri olacak mı,
bunların hiçbiri belli değil. Siz kaç yıl diye soruyorsunuz."
POLİS KENDİNDEN EMİN: ONLAR YAPTI
Bir derginin kapağında "Onlar yaptı" yazıyordu.
"Onlar yaptı" diyerek yargısız infaz yaptılar.
SAVUNMA AVUKATI
Nardoni davası. Kadın çok yetenekli.
-Alexandre Nardoni… -Alexandre ve Anna Carolina, ifadelerinde…
Soruşturma sürecinde çok zorluk çeken anne…
Herkes sürekli bu olayı konuşuyordu.
Markette, barda, her yerde bu konuşuluyordu.
Adalet! Adalet!
Isabella altıncı kattan atıldı.
Adalet istiyorum. Cezalarını çeksinler.
İnsanlar pembe dizi gibi izliyordu.
Evlerinde bizi izleyen hanımlara sesleniyorum.
Sizce beş yaşındaki bir çocuk, korkmuş hâldeyken
bir yerlerden makas bulup, güvenlik filesini kesip atlayabilir mi?
Ne oluyor?
Hayatım altüst oldu.
Ne zaman yeni bir şey ortaya çıksa
"Ne hâllere düştük" diyordum.
İlk kez izliyorsunuz.
Süpermarketin güvenlik kamerası Isabella'nın son anlarını kaydetmiş.
Marketin içinde yaşanan her şeye şahit olacaksınız.
Bu görüntüler ilk kez yayımlanıyor.
BERBAT AKTÖRLER
CANAVAR EBEVEYNLER
Katiller! Katiller!
Kamuoyu böyledir.
RICARDO MOLINA ADLİ TIP UZMANI
Antik Yunan'dan beri
trajedi sever.
Anna Carolina Jatobá ve Alexandre Nardoni ülkeden kaçabilir mi?
Adalet! Adalet!
Adalet!
Isabella'yı kim öldürdü?
Olay iyice çığırından çıktı.
7/24 televizyondaydı.
Televizyonda sadece bu konuşuluyordu.
Hafta sonu, suçun işlendiği binada yaşayan üç tanık
Isabella'nın ölümüyle ilgili ifade verdi.
Bir hemşireyle konuştum,
kaçış yolu olabilecek konumdaki bir inşaattan gelen
sesler duyduğunu söyledi.
Ben de işçilerle konuştum.
Tuhaf bir şey görüp görmediklerini sordum.
Dediler ki, "Hayır ama hafta içi burada kalan biri var.
Belki o bir şey biliyor olabilir."
Ustabaşı, pazar günü ilk gelen işçiyle
telefonda konuşarak bilgiyi teyit etti.
Alo, Gabriel.
USTABAŞI
Baksana, geçen pazar inşaata kaçak giren oldu mu?
Açık mıydı?
Eksik bir şey yok ama giriş açık mıydı?
Açıktı.
Bana söylediğine göre, pazar sabahı inşaata gittiğinde
bariyerde
açıklık olduğunu fark etmiş.
Bu ahşap panel kırılmış.
Diğerleri gibi çivilenmiş olmalıydı.
Hepsi çiviyle birbirine tutturulmuş ama bu, biri geçebilsin diye kırılmış.
Çalınan bir şey yok
ama ustabaşı inşaata girmenin ne kadar kolay olduğunu gösteriyor.
"Birisi eşyalarımızı karıştırmış" dedi.
"İnşaata birinin girdiğini anladım."
-O gece orada mıydın Gabriel? -Hayır, değildim.
İNŞAAT İŞÇİSİ
Hafta sonları orada olmuyorum.
Peki polis ne yaptı?
Haber daha yeni yayımlanmıştı
ve polis, çifti serbest bırakıp bırakmama konusunda kararını verecekti.
İşçiyi karakola götürdüler.
Karakola geldi, polislerle görüştü. Hikâyesini değiştirmesi için
büyük ihtimalle polisten baskı gördü.
İŞÇİ, İNŞAATA GİRİLDİĞİNİ REDDEDİYOR
Sonra gazetecilerle görüştürdüler. "Ben bir şey demedim.
Kapı açık değildi. Öyle bir şey yok" dedi.
Hiçbir şey bilmiyorum. İçeri girildiğine dair bir bilgim yok.
-Hırsız mı girdi? -Hayır.
-Sorgulandınız mı? -Hayır.
-Hayır mı? Ne dediniz? -Hayır.
Hiçbir şey çalınmadı, kimse içeri girmedi.
-Kimse yok muydu? -Yoktu.
Sorun, polisin bu ipucunu soruşturmamış olmasıydı.
Soruştursalardı içeri giren kişiyi bulurlardı.
Komiser Muavini Messias ve diğer iki polis memuru.
Otuzun üzerinde polis memuru olay yerine gitti
ve her zaman olduğu gibi bölgede arama yaptılar.
O gece inşaata girildiği bilgisi
polisin elinde neden yoktu?
Çünkü Komiser Muavini raporuna yazmamış.
Başlarını kurtarmak için ne yaptılar?
Okuma yazma bilmeyen, korkmuş birine baskı yaptılar.
"Söylediklerini inkâr edeceksin" dediler.
O da öyle yaptı.
BABA İLE ÜVEY ANNENİN SALIVERİLMESİ HAKKINDA KARAR BUGÜN
SANIK AVUKATLARI DAVANIN REDDİNİ TALEP ETTİ, HÂKİMİN KARARI BEKLENİYOR
HÂKİM, SADECE ŞÜPHEYE DAYALI TUTUKLAMA OLMAZ DEDİ
Bir haftadır tutuklu olan Alexandre saat 14.30'da serbest bırakılacak.
Tanrı'ya şükür.
Çifti salıverilme öncesi muayene için Adli Tıp Kurumu'na
Özel Harekât götürdü.
Onlarla ilk kez orada karşılaştım.
MARIO PALUMBO ÖZEL HAREKÂT ŞEFİ
Beni şaşırtan şey gülmeye başlamalarıydı.
Hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya başladılar.
Hatta adama sordum,
"Niye gülüyorsun? Kızın öldü" dedim.
Çift güvenli bir yere götürülecek.
Herhangi bir risk ya da tehlike teşkil etmediklerini biliyoruz.
18 NİSAN 2008
Çiftin ifade vermek için karakola geldiği gün
ortalık ana baba günüydü.
Bir sürü muhabir, kameraman,
fotoğrafçı, hatta helikopter vardı.
Daha önce hiç görmediğim bir şey de yaptılar.
Çiftin sorgusunu 18 Nisan'a denk getirdiler,
yaşasaydı Isabella'nın altıncı doğum günü olacaktı.
Mutlu yıllar sana Mutlu yıllar sana
Sorgunun o tarihe denk gelmesi
tamamen tesadüftü.
Kasıtlı olduğunu düşünenler yanılıyor.
Kasıtlı değildi.
Sanırım bir stratejiydi.
KOMİSER
Duygularıyla oynamak istediler. Bu bir sorgulama tekniğidir.
Gayet normal.
"İyi polis, kötü polis" lafını duymuşsunuzdur.
Böyle şeylerin uygulandığını çocuklar bile bilir.
Gizli saklı bir şey değildi.
Bilgiyi paylaştılar.
Polis merkezinin önüne portatif tuvalet bile koydular.
Çifti itiraf etmeye yönlendirmek için baskı kurmaya çalışıyorlardı.
Kalabalığın da bir şekilde buna katkı vermesini istediler.
Yirmi saatten fazla içeride kaldılar,
itiraf falan olmadı.
Sorgulama sırasında Alexandre Nardoni ve Anna Carolina Jatobá,
Isabella'nın ölümünden sorumlu olduklarını reddetti.
Çiftin ifadelerinde anlattığı olaylar
ve 20 Mart günü binaya gelişleriyle ilgili söyledikleri,
tanık ifadeleriyle
ve adli tıp delilleriyle uyuşmuyor.
Isabella'nın üvey annesi Anna'nın babası Alexandre Jatobá,
çiftin masumiyetinden şüphe etmiyor.
"Neler yaşadığıma inanamıyorum" dedi.
Ona "Güçlü ol" dedim.
ANNA'NIN BABASI
"Herkes hayatta zorluklar yaşar. Sadece masumiyetini kanıtlamamız gerek."
-En büyük korkunuz ne? -Korkum yok. Herhangi bir şüphem yok.
Onlarım yapmadığına eminim, bunu kanıtlayacağız.
ALEXANDRE'NİN BABASI
-Ya polis aksini kanıtlarsa? -Ne diyeceklerini bilmiyorum.
Her gün birileri yeni bir karar çıkacağını söylüyor
ama bekleyip göreceğiz.
Spekülasyona gerek yok.
Alexandre'nin babasının kibirli tavırları
ve ilgi odağı olmak için gösterdiği ısrarlı çabalar,
"Bunlar nüfuzlu insanlar. Yaptıkları yanına kâr kalacak"
şeklinde bir yoruma yol açmış olabilir.
Bu sözleri birçok kişiden duydum.
"Bunlar zengin insanlar. Gerçekten tutuklanırlar mı?"
Savunma avukatları arasında maktulün dedesi de var.
Vergi avukatı Antonio Nardoni
sükûnetini hiç yitirmiyor ve olaylara hâkim görünüyor.
Alexandre'de tuhaf bir hâl vardı,
artık başını dik tutması mıydı, kibirli bakışları mıydı, bilmiyorum.
Her zaman şöyle düşündüğü izlenimine kapıldım,
"İstediğini yap. Babam halleder.
Güvendeyim, babam arkamda."
Yaşına rağmen yetişkin gibi davranmıyordu.
Tüm işlerini,
tartışmalarını, hatta eşiyle kavgalarını babası hallediyordu.
Oturduğu ev bile babasınındı.
Kendi parasıyla hiçbir şey alamıyordu
çünkü parası yoktu.
Evin dekorasyonunu bile babası yaptırmıştı.
Hiçbir şey onun değildi. Her şey ailesinindi.
Uslu durduğu sürece her ihtiyacı karşılanıyordu.
Alexandre, Isabella'nın günlük hayatı hakkında hiçbir şey bilmiyordu.
Öğretmeninin adını, çocuk doktorunun adını bilmiyordu.
Mahkeme öyle karar verdiği için nafaka ödüyordu.
Çocuğun babası olan Alexandre Nardoni'ye baktığımızda
iyi bir evlat olmak için çok uğraştığını
ama her seferinde başarısız olduğunu görüyoruz.
Daha önce karısına
ve Isabella'nın annesine şiddet uyguladığını biliyoruz.
Zamanla şiddet eğilimi daha da artmış.
Bir açıklama yapın!
Basına açıklama yapın.
Alexandre.
Alexandre. Çocuklarınız nasıl? Alexandre.
Polise yapılan eski bir şikayeti hatırlıyorum.
Ana Carolina Oliveira, Alexandre'yi şikâyet etmiş.
Isabella'yı 16 aylıkken babasından izin almadan
kreşe yazdırdı diye Alexandre onu tehdit etmiş.
Sürekli beni tehdit ettiği için şikâyet etmek zorunda kaldık.
Beni öldürmek istiyordu.
Evet. Beni öldüreceğini söyledi.
SÜRÜCÜ BELGESİ İSİM: ALEXANDRE ALVES NARDONI
Terbiye etmek için çocuklara bir iki tokat atmış olabilir
sıra dışı bir şey değil.
Hele Isabella'ya hiçbir şey yapmadı.
Kendisine de sorabilirsiniz.
Medyada eksik olan neydi?
Olayların çiftin gözünden anlatımı.
Fantástico'daki meşhur Nardoni röportajını kim unutabilir?
Brezilya televizyon tarihinde en çok izlenen programdı.
Antonio Nardoni'yle görüştük.
"Bay Antonio, çiftle röportaj yapmak istiyoruz" dedik.
Akşam bizi aradı.
"Tamam, kabul ediyoruz. Röportaj verecekler" dedi.
Büyük bir gazetecilik başarısıydı.
20 NİSAN 2008
Size yönelik ağır suçlamalar var. Nasıl başa çıkıyorsunuz?
Tam bir felaketti.
Gevezelik etmeye başladılar,
düzgün konuşmayı beceremedikleri için kendilerini rezil ettiler.
Muhabir de bundan faydalandı.
Isabella'nın trajik ölümünden sonra ne hissediyorsunuz?
Çok acı çekiyoruz.
Hakkımızda söylenenler,
masum olduğumuz hâlde insanların bizi yargılaması,
bizi mahkûm etmeleri…
Anlıyorum.
Ne diyebilirim? Karım ve ben…
Nasıl desem? Biz de diğerleri gibi bir aileyiz.
Birbirimizi çok severiz.
Birbirimize çok bağlıyızdır, anlıyor musunuz?
O röportajdan sonra hiç şüphemiz kalmadı.
Kesinlikle emin olduk.
Kadının ağlaması çocukça ve saçmaydı.
Ağlıyormuş gibi yapıyordu. Çocukça bile değildi.
Gözyaşı dökmedi.
"Biz bir aileyiz."
Ne olmuş? Benim de bir ailem var.
Ailece yemek yiyen, sonra tutup
birbirlerini bıçaklayan çok insan var.
Röportajı izleyenlerin dikkatini çeken
bir şey daha vardı.
Alexandre ne zaman konuşmaya çalışsa daha cümlesini bitiremeden
üvey anne onun sözünü kesiyordu.
Kim olduğumuzu bilmiyorlar. Yani…
Bizi medyada gördükleriyle tanıyorlar, o ise…
Hakkımızda söylenenlerin çoğu uydurma. Hiç…
Bizi gerçekten tanıyan hiç kimse yok. Gerçekte kim olduğumuzu kimse bilmiyor.
Fantástico röportajından sonra birçok kişi hemen Jatobá'nın
çiftin lideri olduğu sonucuna vardı.
Ama yakından inceleyince bu düşüncenin doğru olmadığı belli.
Asıl mağdur olan o.
Daha çok konuşuyor, daha gergin, daha endişeli. Lider o değil.
Anna Carolina Jatobá'nın geçmişindeki bir diğer önemli detay da
depresyonla mücadele etmesiydi.
Doğum sonrası depresyonu.
Ağır bir depresyon yaşıyordu. Oğlu 11 aylıktı.
Bu dağınıklık onun ruh hâlini temsil ediyor.
Zihninin dağınıklığı eve de yansımış.
Durumu iyi değil.
Acı çekiyor, ızdırap çekiyor.
Mutlu olduğunu kim söylemiş?
Süpermarkette el ele tutuştular diye mi? Ne olmuş?
Arkadaşlarından uzaktı.
Hiç arkadaşlarıyla takılmıyordu, kimseyle telefon görüşmesi yapmıyordu.
Tek bir arkadaşı bile yoktu, biz bulamadık.
Normal bir çiftle karşı karşıya olduğumuzu,
acımasız, vahşi insanlar olmadıklarını varsayalım.
Bir noktada biri kendini kaybetmiş ve çocuğa saldırmış olsun.
Bir saniyeliğine, bu saldırının öldürme amaçlı olmadığını
ama sonuçta ölüme yol açtığını düşünelim.
Öyle bile olsa bu artık basit bir hata olmaktan çıkmış.
İşlenen bir suçu gizlemeye çalışan, kötü niyetli biri var artık karşımızda.
Gerçekte neler yaşandığını bilmiyorum.
Olay yerinde dikkatimi ilk çeken şey
kan lekeleriydi.
İki şey dikkatimi çekti. İlki, lekelerin şekilleri ve konumlarıydı.
Ayrıca lekeleri çıkarmaya, temizlemeye çalıştıklarını da fark ettim.
Ama gayet görünür durumdalardı.
Kan lekeleri kapıdan başlayıp kanepeye kadar uzanıyordu.
Giriş kapısının yanındaki kan lekeleri ve takip ettikleri yol,
Isabella'nın kucakta taşındığına işaret ediyordu.
Kendisi yürüyerek gelmemiş.
Damlalar bir yetişkinin adımlarıyla uyumluydu.
Düşen kan damlalarının oluşturduğu örüntü babanın boyuyla uyumlu.
Anna'nın büyük bir çabayla kızı taşıdığını varsayalım.
O zaman kan lekelerinin morfolojisi farklı olurdu,
kısa boylu birine işaret ederdi.
Burada, kanepenin hemen yanında,
kapıdan gelenlerin dışında
birkaç kan lekesi daha vardı.
Kan lekelerinin çizdiği yol
doğrudan diğer çocukların uyuduğu yatak odasına gidiyordu.
Yatak ve çarşaflar biraz dağınıktı.
Burada da kan damlaları vardı.
Dairede bulduğumuz son kan lekesi
pencere pervazındaydı.
Mutfak tezgâhı kirli bulaşıklarla doluydu
ama bir makas dikkatimi çekti.
O zaman şöyle düşündüm.
"Bu nesne güvenlik filesini kesmek için kullanılmış olabilir."
Makasın üzerinde güvenlik filesinin bir parçasını bulduk.
Yatağında bir sürü oyuncak vardı.
Ayrıca yatak yapılmıştı ve hiç dokunulmamıştı.
Yatağın üzerinde
Isabella'nın çizdiği bir resim de vardı.
Yani babasının Isabella'yı o yatağa yatırmış olması imkânsız.
O iddia beni çok rahatsız etti.
Baba neden yalan söylüyordu?
ADLİ POLİS
Sanıklara celp gönderildi
ve olay yeri tatbikatına çağrıldılar.
Tatbikat 27 Nisan 2008 Pazar günü yapılacaktı.
ADALETİN HİZMETİNDE BİLİM
Adli tıp ekibi, olayları kelimesi kelimesine
sanıkların anlattığı şekilde yeniden canlandıracaktı.
Ama gelmeyi reddettiler.
Kendi aleyhlerine delil üretmeyeceklerini söylediler.
27 NİSAN 2008
Komiser, Hâkim Maurício'dan bir talepte bulunarak
hava araçlarının olay yerine…
ADLİ TIP
…2 km'den fazla yaklaşmamasını istedi.
Ama basın başka bir çözüm buldu.
Çevredeki dairelerin balkonlarını kiraladılar
ve tatbikatı çekebilmek için muhabirlere güçlü kameralar verip
yorumcularla birlikte balkonlara yerleştirdiler.
On uzmandan oluşan bir ekip neredeyse üç saattir
29 Mart'ta suçun işlendiği binada çalışmalarını sürdürüyor.
Tatbikatta olayların zamanlamasını belirledik.
Bir zaman çizelgesi hazırladık,
bu çok önemliydi.
Soruşturmanın başından beri doğrulanmamış olan
tüm bilgileri inceledik.
Mesela arabada bir navigasyon cihazı vardı.
Arabanın tam olarak saat kaçta kapatıldığını tespit ettik.
O gece her ne yaşandıysa 23.36'dan sonra yaşanmış.
Yukarı çıktılar. Daireye girdiler.
Her şey o 15 dakikalık zaman diliminde olup bitti.
Saat 23.49'da kapıcı,
araba çarpışmasını andıran bir ses duyuyor.
Hemen dışarı çıkıp bina yöneticisini arıyor.
Yönetici çaresiz bir şekilde polisi arıyor.
Polise yapılan arama saat tam 23.50'de gerçekleşiyor.
Bina yöneticisinin polisle yaptığı konuşmanın kaydı var.
Binada hırsız var. Üst kattan çocuğu attı!
Bu kaydı kullanarak, sanığın cesedi kontrol etmeye
tam olarak kaçta geldiğini tespit ettik.
23.50'den birkaç saniye sonra gelmiş.
Yani Isabella pencereden atıldıktan bir dakika sonra
sanık cesedin başındaydı.
Bu sırada Anna dairede telefonla birilerini arıyor.
Anna ilk olarak babasını arıyor.
Arama çok kısa, birkaç saniyede bitiyor.
Altı saniye sonra kayınpederini arıyor.
O konuşma da kısa sürüyor.
Bu konuşmalar Isabella düştükten sonra yapılıyor.
Tam da Bay Lucio'nun polisle konuştuğu sırada
Anna da babasıyla ve kayınpederiyle konuşuyor.
O sırada kendisi üst katta. Telefonda.
Yani orada üçüncü bir kişi olsaydı o kişi Anna'nın yanında olurdu.
Arabaya döndüklerini söylediler.
Kız uyuyormuş,
diğer çocukları almak için garaja inmişler,
Isabella'nın evde olmadığını ise daireye tekrar çıkınca fark etmişler.
Sanığın ifadesi doğru olsa
zemin kata gece yarısından sonra inmiş olması gerekirdi.
Tatbikat, zaman çizelgesini belirlemede çok önemli bir rol oynadı.
Öyle olmamış.
Alexandre Nardoni ve Anna Carolina Jatobá'ya kelepçe takıldı.
Tutuklama kararı çarşamba günü verilmişti.
Şu anda saat 22.33
ve çift 9. Bölge Polis Merkezi'ne götürülecek.
Alexandre Nardoni'yi görüyoruz.
Nardoni arabanın arka koltuğunda.
Alexandre burada. Bu arabayla götürülüyor.
Anna Carolina Jatobá ise Özel Harekât'ın aracıyla götürülüyor.
Binaya gitmemiz emredildi.
Sanıkları tutukladığımızda kalabalık bizi alkışladı.
Görevimiz linç edilmemeleri için onlara eşlik etmekti.
Karakola gelişleri de olaylı oldu.
Birçok muhabirin yanı sıra,
çifti görmek isteyen bir kalabalık da toplanmıştı.
Arkadan.
Hâkimin kararı
hemen medya organlarıyla paylaşıldı, hiç gecikmeden.
Çifti gözaltına alan memurlar,
sanıkların taşındığı arabanın arka tarafındaki
cam filmlerini sökmüştü.
Hepsi kasıtlıydı tabii.
Polisler muhabirlere "İyi izleyin, size küçük bir hediyemiz var" bile demiş.
Bunlar yetmezmiş gibi,
karakola geldikten sonra herkes fotoğraf çekebilsin diye
kaplar açık bir şekilde arabanın içinde bekletildiler.
Sanki polis bir av yakalamış da
yakaladığı avı sergiliyor gibiydi.
Kaydediyorum.
-Beyefendi… -Bir şey söyle!
Kesin şunu. Yeter.
Affedersiniz.
Dikkat edin!
Polis, basının işini yapmasına engel olamaz.
Acele etmemizi gerektiren bir durum da yoktu.
Tutuklanmışlardı, güvendelerdi.
Onları korumak için biz de oradaydık.
Görüntü alınmasın diye niye acele edeyim?
Görüntü alıyorlarsa kendi bilecekleri iş.
ÇİFT ÖFKELİ KALABALIĞIN ÖNÜNDE POLİSE TESLİM OLDU
HÂKİM İDDİANAMEYİ KABUL ETTİ VE 18.00 CİVARINDA TUTUKLAMA KARARI VERDİ
Basın haber peşinde.
Bazen olayı sıcak sıcak aktarma,
bir an önce haber geçme, atlatma haber yapma telaşıyla
yaşanan olayı abartarak anlatabiliyorlar.
Buna istismar denebilir mi?
Bilmiyorum, bence denmez.
Tek bildiğim, bu davanın tüm ülkeyi derinden etkilediği.
Toplum bu dava üzerinden duygusal boşalma yaşıyor gibiydi.
Bu davanın medya ile ceza adaleti arasındaki karmaşık ilişki açısından
örnek bir olay teşkil ettiğine hiç şüphe yok.
Bunun uzun bir geçmişi var.
Engizisyon döneminde kalabalıklar halka açık infazları izlemek için
meydanlarda toplanırmış.
Adaletin yerini bulduğu algısı,
suçlanan kim olursa olsun, deliller ne olursa olsun
insanlarda bir tatmin duygusu oluşturuyordu.
Ceza adaleti, tarih boyunca
halkın çok ilgisini çekmiştir.
Bu suç orta sınıf bir ailede işlendi.
Kamuoyu ilgisinin bir sebebi de buydu.
Diyebiliriz ki orta sınıf izleyiciler, yani halkın çoğunluğu,
kendilerini bir şekilde o durumla özdeşleştirdiler.
"O dairede ben de olabilirdim.
Nedense bu dava ilgimi çekiyor.
Daha fazla bilgi edinmek istiyorum."
Yüksek reyting garantiydi yani.
Bazı medya organları çizgiyi aştı.
Sorumluluklarını tamamen unuttular.
O insanları görmeden, sadece sese bakarak
nasıl değerlendirme yapabilirler?
Yalan makinesi kullanarak haber yapmak…
Bunu hiç tasvip etmiyorum.
KALİBRE EDİLİYOR
FANTÁSTICO'NUN İKİNCİ HABERİ
Hakkımızda söylenenler,
masum olduğumuz hâlde insanların bizi yargılaması,
bizi mahkûm etmeleri…
YALAN
O haberi ben yapmadım.
Öyle bir haber yapmam.
Tasvip etmiyorum.
Francisco Cembranelli, bu röportaj için çok teşekkürler.
Davet ettiğiniz için ben teşekkür ederim.
Cembranelli ulusal bir kahraman olarak görülüyordu.
-Nasılsın? -Merhaba.
Sana ne diyeyim? Francisco mu, Chico mu, Cembranelli mi?
-Genelde Cembranelli kullanırım. -Cembranelli mi?
En baştan başlayalım. Tamam mı?
Kamuoyunu derinden etkileyen davaların savcısı Francisco Cembranelli
artık meşhur bir kişilik.
Nardoni davasında süperstar oldunuz.
Bunun size kişisel yansımaları oldu mu?
Size, ailenize ya da çocuklarınıza sataşanlar oldu mu?
Neler yaşadınız?
Sokakta yanıma gelip konuşanlar oluyor.
Çekingen bir insanım, bazen ne yapacağımı bilemiyorum.
Ben ünlü değilim. Hâlâ aynı yerde eski işimi yapmaya devam ediyorum.
Buna bakışım…
Açık konuşmak gerekirse jüriyi toplamaya hazırdım.
2008'de, olaydan üç ay sonra.
Bazen gazeteciler sorardı,
"Davayı jüriye götürmeniz için ne gerekiyor?" derlerdi.
"Hiçbir şey" derdim. "Hâkimin karar vermesi yeterli.
O zaman jüriyi toplayıp delilleri sunarız. Ceza almaları için yeterli olur."
Savcılık kamuoyu baskısından faydalanmak istiyor.
Çünkü bu baskı soruşturmanın ve davanın seyrini ne kadar etkilerse
istedikleri sonucu almaları da o kadar kolay olur.
İnsanlar mektupla birlikte resim de gönderirdi,
çok içten mektuplardı.
İnsanların hikâyeyi nasıl yorumladığını ve benimsediğini gösteren
bu dokunaklı mektupları aldıkça olayın büyüklüğünü daha iyi anlardım.
Sırf bu olay yüzünden kızlarına "Isabella" adını verenler vardı.
Neyse, bu mektuplar beni çok etkiledi.
Bakın.
"Beni tanımıyorsun. Ben Rosana, 47 yaşındayım
ve üç çocuk annesiyim.
29 Mart 2008'den beri
sen bilmesen de arkadaş olduk.
Isabella'nın trajedisini duyunca
kendimi ister istemez senin yerine koydum.
O üzücü günden beri seni ve kızını düşünerek
birçok uykusuz gece geçirdim.
Çektiğin acıyı tahmin edebiliyorum.
Ama ne kadar uğraşsam da tam olarak anlayamayacağımın farkındayım.
Sana yardım etmek için ne yapabilirim diye çok düşündüm.
Benim ve Isabella'nın doğum günü olan 18 Nisan'da
adalet talep eden bir pankart hazırladım.
O zamandan beri duruşma günü de dâhil birçok protestoya katıldım.
Karar verilene kadar mahkemenin önünde durdum."
ISABELLA KALBİMİZDE
Son ana kadar endişeliydik.
Çünkü her gün, her hafta, her ay yeni haberler gelirdi.
Soruşturmanın nasıl gittiğini merak ederdik.
İki yıl boyunca acı çektik.
Duruşmadan önceki gün
hayatımın en zor günlerinden biriydi.
Zaman durdu, saatler bir türlü geçmek bilmedi.
22 MART 2010
Mart 2008'de Isabella'yı öldürdükleri iddia edilen…
ADLİYE
…Alexandre Nardoni ve Anna Carolina Jatobá'nın duruşması bugün başlıyor.
Nardoni çiftininki kadar dikkat çeken bir dava
Brezilya tarihinde belki de hiç olmamıştır.
Her aşaması televizyonlardan canlı yayımlanan bu davaya
ilgi çok büyük.
Duruşma inanılmazdı.
Mahkemenin önündeki kaldırım kalabalıktan geçilmiyordu.
O kalabalıktan korktum.
Çok fazla insan vardı, bir sürü gazeteci vardı.
O insanların arasından geçmeye çekindim.
CANAVAR AİLE
"Burada ne işim var?" diyordum.
JÜRİ DURUŞMASININ ARİFESİNDE NARDONI ÇİFTİ AVUKATLARINI DEĞİŞTİRDİ
Avukat-müvekkil ilişkisinde güven çok önemlidir.
Bu cinayet davasında olduğu gibi hayata karşı işlenen suçlarda
sanıklar bu alanda uzman birine ihtiyaç duyarlar.
Roberto Podval de çok deneyimli.
ROSELLE SOGLIO SAVUNMA AVUKATI
Ülkenin en parlak avukatlarından biri.
Kendilerini daha güvende hissetmişlerdir.
44 yaşındaki Roberto Podval ve 49 yaşındaki Francisco Cembranelli
São Paulo'daki aynı üniversiteden mezun oldu
ve ikisi de kariyerlerinin zirvesinde.
Daha önce de tartışmalı davalarda çalışan Podval
Isabella davasından önceki 15 davasının 13'ünü kazandı.
Kaybedeceğimiz baştan belliydi.
Ama nasıl olsa kaybederiz diye davayı reddetmem doğru olur muydu?
ROBERTO PODVAL SAVUNMA AVUKATI
Bu arada, haksız yere yargılanıyorlar.
Kendilerini savunmaya hakları var.
Avukat Roberto Podval, mahkeme salonuna girmeden önce
duruşmayı izlemek için bekleyen kalabalık tarafından yuhalandı.
Podval mahkemenin önünde fiziksel saldırıya uğradı.
İnanılır gibi değil. Avukat suçu savunmaz.
Maalesef adliyenin önünde ceza çıksın diye gösteri yapan insanlar vardı.
Medyada her gün bu davanın işlenmesi
duygularını körüklemişti.
Bu hukuk öğrencisi su ve yiyecek getirmiş.
Önlerden yer kapabilmek için erkenden gelmiş.
André, nereden geldin?
Ponte Nova'dan, buraya yaklaşık 800 km.
Minas Gerais'in kuzeyinde.
Hapse girmelerini istiyorum. Onlar katil.
Suçlular.
Bence aksi kanıtlanana kadar suçlular.
Olay yerinde üçüncü bir kişi olduğuna dair kanıt yok. Suçlular.
Hapse girmeleri lazım. Canavar bu insanlar.
Adım gibi biliyorum, onlar yaptı.
Toplum onları mahkûm etti zaten.
Bir de jüri üyeleri var,
yargılamada toplumu temsil eden, hukukçu olmayan kişiler bunlar.
Çift hakkında karar vermek için mahkemeye geldiklerinde
jüri üyelerinin tarafsız olacağını düşünmek çok zor.
YARGI ORGANI BÖLGE MAHKEMESİ
Nardoni davasında jüri üyesi olmak piyangoyu kazanmak gibi bir şey.
BRUNO JÜRİ ÜYESİ
Önce o mahkemede jüri üyesi olarak kayıtlı olmanız gerekiyor.
Sonra jüri üyesi adayları listesine de girmeniz gerekiyor.
O listede sizin gibi 25 kişi daha var.
O 25 kişi arasından da sadece yedisi seçilecek.
HÂKİM
Savcı Cembranelli
omuzlarında büyük bir yük olan,
kamuoyu baskısını zaten üzerlerinde hisseden jüriye dönüp
"Çıkacak sonuçtan siz sorumlusunuz,
toplum önünde bunun hesabını da
siz vereceksiniz" diyor.
Adalet peşinde olan biri böyle mi der?
Savunma, kamuoyundaki infialden dolayı
jürinin tarafsız davranamayacağını ileri sürüp
Anayasa Mahkemesi'nden jürinin iptalini talep etti.
Tarafsız bir duruşma yapmanın tek yolu duruşmayı Mars'ta yapmak.
Çünkü Brezilya'daki herkes bunu biliyordu. Elbette jüri etkilenmişti.
Oraya gittim, bekledim ve ifade veren ilk kişi oldum.
Dört tanık seçtim.
İlki Isabella'nın annesi Ana Carolina'ydı.
Ailenin geçmişini anlatabilirdi.
Kızıyla, eski kocasıyla,
kızının üvey annesiyle olan
ilişkisini anlatabilirdi.
Alexandre'yle olan ilişkilerinin evliyken, boşandıktan sonra,
hatta suç işlendikten sonra
nasıl olduğunu anlatabilirdi.
Duygusal ağırlığı olan önemli bir ifadeydi.
İfade vermek için mahkemeye gittiğimde
karşımda hâkim vardı,
çift de sağ tarafımda oturuyordu.
Onlarla hiç göz teması kurmadım.
Onlara bakmak istemedim.
O anda yapmam gerekenlere odaklanmaya çalıştım.
Orada olmalarını umursamamaya çalıştım.
Isabella'nın annesi Ana Carolina de Oliveira'nın
pazartesi günü verdiği ifadeyi muhabir Sandro Barbosa izledi.
Sandro, Ana Carolina'nın ifadesinin en etkileyici anı neydi?
Ne zaman kızını hatırlasa,
kızıyla olan ilişkisi hakkında bir soru sorulsa
duygulanıyordu.
Bir ara kızının okuma yazmayı öğrenme isteğinden bahsediyordu.
Kızını hatırlayınca ağlamaya başladı.
TANIK: EN BÜYÜK HAYALİ OKUMAYI ÖĞRENMEKTİ
OKULDA OKUMAYI ÖĞRENECEĞİNDEN…
(TANIK TEKRAR AĞLAMAYA BAŞLADI)
İfademi verdim.
Saatlerce konuştum.
Anılarımı anlattım.
O sıcaklığı, o duyguları anlattım.
İfadeden sonra hâkim, her iki tarafa da
"Tanık gidebilir mi?" diye sormak zorundadır.
Tanık binada ayrı bir yerde bekleyebilir
ama iki taraf da kabul etmedikçe mahkeme binasından ayrılamaz.
Hâkim, "Tanık gidebilir mi?" diye sorduğunda
ben kabul ettim.
Ama savunma kabul etmedi.
Sorgulamada amaç, hem sanıkların hem de annenin ifadelerini
ayrıntılı bir şekilde incelemektir.
Ben de bunu yapmak istiyorum.
Ne olur ne olmaz diye öyle yaptım.
Annenin duruşmayı izlemesini istemedim.
O dönemde bu yüzden çok eleştirildim.
Kendimi bu duruma, duruşmaya hazırlamıştım.
O sorunların gerçekliğiyle tekrar yüzleşmeye hazırdım.
Ama yalnız kalmaya hazır değildim.
Hâkim Maurício Fossen,
Isabella'nın annesinin tüm tanıklar dinlenene kadar
binada kalması gerektiğine karar verdi.
Savunma annenin tecrit edilmesini talep edince…
MAURÍCIO FOSSEN HÂKİM
…günlerce orada kalması gerekti çünkü kanun böyle.
Duygusal olarak sarsılmıştı, bu yüzden çok hassas bir durumdu.
Torunumu öldürdüler.
Onu her gün öldürüyorlar, şimdi de kızımı öldürmek istiyorlar.
Ailesinin desteğine ihtiyacı var.
Şu anda en temel ihtiyacı bu. Ailesinin desteği.
Biz onun yanındayız
ama kızımın acı çekme, çığlık atma hakkını elinden aldılar.
Jüriden olabildiğince uzak durmasını istediler.
O odada yalnız kaldığı için çok acı çekti.
Yanında ben yokum, babası yok…
Yanında onu teselli edecek, ona destek olacak
hiç kimse yoktu.
Yemeğini getirenlerin bile onunla konuşması yasaktı.
Jüri üyelerinden ayrı tutuluyorlar.
Binadan çıkıp otele gidemiyordu. Her şey orada oluyordu.
Mahkeme salonundan koridora çıkıyorduk,
koridorun diğer ucunda
yatakhaneye çevrilmiş bir oda vardı.
Birkaç geceyi adliyede geçirmek zorunda kaldı.
Onun odasıyla bizim odamız yan yanaydı.
Onu hiç görmedim
ama birkaç kez ağladığını duyduk.
Kızı yüzünden çok duygusaldı.
Bunu hiç unutamadım.
Dört günümü bir odada
tek başıma geçirdim.
Daha fazla dayanamayacaktım.
Sonuçta kızımın davasıydı.
Hayatımı altüst eden olaydı.
İzleyemedim bile.
Bir noktada avukat nedense vazgeçti
ve Ana Carolina'nın binadan ayrılmasını kabul etti.
Kadın duruşmayı bile izleyemedi.
Duygusal olarak o kadar zayıftı ki eve gitmeye karar verdi.
Artık orada kalmaya dayanamayacak noktaya geldim.
Kimseyle konuşamamak
gerçekten çok zordu.
Dışarıda bir sürü şey oluyordu ama benim haberim yoktu.
Kimseyi göremedim, kimseyle konuşamadım.
Konuşmaya en çok ihtiyaç duyduğum anda beni oraya hapsetti.
O anne,
kızının katillerinin duruşmasını izleyemedi.
Bu acı bir durum.
Belki de yaralarının iyileşmesini
ve olanlara anlam vermesini sağlayacak bir şeydi
ama katılması engellendi.
Nardoni çiftinin avukatı olsaydım
her bir kanıtı tek tek çürütmeye çalışırdım.
Her bir delili ayrı ayrı analiz ederek
çürütmeye çalışırdım.
Podval harika bir avukat,
ona saygım sonsuz
ama savunması pek iyi değildi.
Sonuçta zor bir işti.
Mahkûm olacakları belliydi.
Bence savunma, adli tıp raporuyla ilgili ayrıntıları
ele almakta başarısız oldu.
Savunma engellendi mi? Neden?
Bakın, savunmanın engellendiğini iddia edemem.
Ancak şunu söyleyebilirim, buraya girdiğimiz andan itibaren
birçok zorlukla karşılaştık.
Nardoni davasını başından beri biliyordum
çünkü çiftin avukatları bana gelip
ekibe katılmamı istedi.
Ama Alexandre'nin babasına
"Paran sende kalsın, çünkü oğlun suçlu" dedim.
"Ceza alacak."
Rapordaki birçok şeye katılmasam da durum buydu.
RAPOR: CİNAYET
MAKTUL: ISABELLA NARDONI
TALEP: RENATA PONTES
Polis, adli tıp, savcılık…
Hiçbirinin elinde kesin delil yoktu.
Kimsenin reddedemeyeceği bir kanıt yoktu.
Ne yaptılar peki?
KAMU GÜVENLİĞİ OFİSİ
Güya suçun nasıl işlendiğini gösteren
bir animasyon hazırlamışlar.
O gece olanları anlatmaya çalışmışlar.
Somut delil dedikleri buydu.
Ama aslında bunun hiçbir anlamı yok.
Tamamen hayal ürünü.
MAKTULÜN BULUNDUĞU KONUM
O video, olay hakkında insanların ne düşündüğünü yansıtıyordu.
Ama dava bunun çok ötesinde.
Bu animasyon, suç mahallinde bulunan
ve sanıkların katılmayı reddettiği tatbikatta elde edilen
deliller kullanılarak hazırlandı.
Bir zaman çizelgesi oluşturmak için yeterli delil mevcuttu.
Gerçek mi? Adli tıp memurlarına göre gerçek.
İşe koyuldular, bir rapor hazırladılar ve bulunan izlerden yola çıkarak
suçun nasıl işlendiğini yeniden canlandırdılar.
Polis raporlarında sık gördüğüm bir sendrom.
REAKTİFİN AÇIĞA ÇIKARDIĞI KAN
Ben buna Sherlock'çuluk diyorum.
Her şeyi açıklamaları gerektiğini düşünüyorlar.
Yanılmıyorsam 13 kan lekesi veya damlası buldular.
Bir hikâye uydurdular. "Buradan oraya gitti,
sonra kalkıp kardeşlerinin odasına gitti…"
Savcılığın duruşmada detaylı bir açıklama sunması gerekiyor.
Âdeta küçük bir film gibi. Giriş, gelişme, sonuç…
O zaman jüri üyeleri savcı her şeyi biliyor sanıyor.
Ama Isabella vakasında bu doğru değil.
Her şeyi bilmiyoruz.
Kurbanın odasının kapısında
çocuk eli şeklinde bir kan lekesi vardı.
Avukatlar "Neden videonuzda çocuk kapıya dokunmuyor?" diye sordu.
Adli tıp ekibi "Zaman çizelgesine uymadı" diye cevap verdi.
Ben de soruyorum o zaman,
"Memurlar tarafından bulunan ama 'zaman çizelgesine uymadığı için'
videoda yer verilmeyen başka hangi deliller var?"
Bazı bilgiler biraz hatalı mı?
Tabii ki.
Mesela kadının, Isabella'nın kafasına
kasten vurduğu an.
Bu şekilde olmadı.
Isabella buradaydı.
Resimde görüldüğü gibi kafasında bir yara var.
Bu yara arabanın içinde kanıyordu.
Arabada reaktifle test yapıldı ve kan bulundu.
Reaktif, temizlendikten sonra bile
kan lekesini görmemizi sağlayan bir madde.
Ben de reaktif kullanarak kanı tespit ettim.
Etrafta başka lekeler de olabilir diye düşündüm,
gerçekten de vardı.
İnsan kanı olduğunu da doğruladım.
KAN (MAKTULÜN GENETİK PROFİLİYLE UYUMLU)
Saldırı olduğunu iddia ettiler ve arabada kan aradılar.
Sonuçta, arabada buldukları kanın
Isabella'ya ait olduğu doğrulanamadı.
Kesin sonuç vermeyen
bir DNA testi yaptılar
ama erkek kanı olduğunu buldular.
Peki bu kan lekesi neyi gösterdi? Kızın saldırıya uğradığını mı? Hayır!
Onun kanı değildi.
NUMUNE KÜÇÜK OLDUĞUNDAN DNA ELDE EDİLEMEMİŞTİR
Kanın Isabella'ya ait olduğunu kanıtlayamadık
çünkü başka bir aile üyesinin, diğer çocuklardan birinin
genetik profiliyle karışmıştı.
Kanları karışmıştı.
Bebek koltuğunda olduğunu düşünürsek muhtemelen bebeğin kanıydı.
Her şeyi birbirine bağlamaya çalışıyorlardı.
"Kızın başını bezle sardı."
REAKTİFİN AÇIĞA ÇIKARDIĞI KAN
Hani kanıtı?
"Kanlı bir bez bulduk."
"DNA testi yaptınız mı?" "Hayır."
O zaman kanıt değil ki.
ARDINDAN, ANNA JATOBÁ KURBANIN BOĞAZINI SIKAR
Bir de boğazının sıkılması var. Boynundaki yaralar gerçek.
Morgda tırnak izleri bulundu.
BOĞAZIN SIKILMASI KAYNAKLI ASFİKSİ İLE UYUMLU LEZYONLAR
Kızın boğazını Anna'nın sıktığını kanıtlayamıyorlar.
Bariz asfiksi belirtileri gözlemledik.
Ama bu olayda sadece o izlere bakarak
kimin eli olduğunu tespit etmek
son derece zor.
Bir çocuğu öldürdükleri iddiasıyla
iki kişiyi mahkûm edecekseniz
her birinin ne yaptığını göstermelisiniz.
Kim attı? Kim öldürdü? Kim vurdu?
Kim, ne yaptı?
Kimin ne yaptığını kanıtlayan ne var?
Hiçbir şey.
O klişeye inanmak insanlara cazip geliyor.
Hani kötü kalpli üvey anne çocuğu döver,
sonra kocasını da suç ortağı yapar.
Sanki çocuğun hayatı korku filmiymiş gibi.
Adli tıp memuruna sordum.
"Videoda çocuğun boğazını sıkan kişi olarak
neden üvey anneyi gösterdiniz?
Doktor kim olduğu tespit edilemez demiyor mu?"
Bu basit bir gözleme dayanıyor aslında.
Alexandre Nardoni tırnak kemiriyor, tırnağını hiç uzatmıyor.
Anna'nın tırnakları ise normal uzunlukta,
boyundaki izlerle uyumlu.
Elbette bunu sorgulayan, hata arayan insanlar var
ama her soruşturmanın eksikleri olabilir.
Sonra jüriye dedim ki,
"Bu raporu ülkenin en saygın kurumlarından
São Paulo Adli Tıp Kurumu ve Hospital das Clínicas hazırladı.
Ama Bay Podval
tıp fakültesine gitmemiş.
Ekibinde adli tıptan anlayan hiç kimse yok.
Yine de rapora yalan diyorlar.
Kime inanacaksınız?"
Bazı ebeveynler çocuklara dayak atmayı normal görüyor.
Diyelim ki o ebeveynlerden biri çocuğuna tokat atıyor, çocuk düşüyor,
başını bir köşeye çarpıyor ve ölüyor.
Bu varsayımı ele alacak olursak,
baba şöyle düşünebilir,
"Hay aksi! Şimdi ne yapacağım?"
Sonra da kaza süsü vermeye çalışır.
O anda artık kafası çalışmaz olur,
sağlıklı düşünemez,
eylemlerinin sonuçlarını düşünemez,
yani içgüdüsel ve agresif davranır.
Bunu anlatan Fransızca bir terim var.
Folie a deux.
Çiftin beraberce akıl tutulması yaşaması.
Nardoni çiftinin ve başkalarının yaptıklarını çok iyi özetliyor.
Yani psikopat değiller. O profile uymuyorlar.
İnsanlar işledikleri suçtan çok daha fazlasıdır.
Önemli olan şu,
ikisinin de suçta eşit rol aldığını kanıtlayabiliriz.
Kızın ölümünden ikisi birlikte sorumlu.
Ne yorum yaparsanız yapın,
düşüş anında çiftin olay yerinde olduğu gerçeğini değiştiremezsiniz.
Nasıl bakarsak bakalım,
düşüş anında başka bir yerde olduklarını söyleyemeyiz.
Duruşmanın bugün beşinci ve son günü ancak ne zaman biteceği bilinmiyor.
Savcılığın ve sanık avukatlarının iddialarını dinleyen jüri,
hâkim, savcı ve avukatlarla birlikte gizli odada toplanacak.
Kararı hoparlörden dinlemek için…
NARDONI, SENİN PARAN VARSA BİZİM DE TANRIMIZ VAR!
…adliyenin önünde bekleyen kalabalık beraat kararına tepki gösterirdi.
Hâkim…
…hiç utanmadan
vereceği kararı okumak için
dışarıya ses sistemi kurdurmuştu.
Ki o kararda da sanıklara karşı saldırgan bir üslup kullanmıştı.
Bunu yapan hâkim!
Jürinin kararının ses sistemiyle duyurulmasını bekliyoruz.
Böylece Hâkim Maurício Fossen içeride kararı okurken
adliye önünde bekleyen kalabalık da
hiç gecikmeden kararı öğrenmiş olacak.
Medya kararı olduğu gibi mi verecek yoksa cımbızlayarak mı sunacak?
Her medya organı kararımı farklı bir yere çekebilirdi.
Bunların hepsini göz önüne aldım.
İlginç bir şekilde insanlar buradan ayrılmayı reddediyor.
Bu olaya duygusal olarak herkes dâhil oldu.
Benimle birlikte tüm Brezilya kararı bekliyordu.
Son dakikalarda
kocamla birlikteydim.
Koluna girmiştim. El ele tutuşmuş, kararı bekliyorduk.
Sinir bozucu bir sessizlik vardı.
Hâkim Fossen suçlu bulunduklarını açıkladığında
kocamın elini nasıl kırmadım bilmiyorum.
Gereği düşünüldü.
Alexandre Alves Nardoni
14 yaşından küçük bir kişiyi öldürme suçundan,
maktulün kendi soyundan olması da dâhil olmak üzere
dört ağırlaştırıcı sebeple
31 yıl, 1 ay, 10 gün hapis cezasına, delillerin tahrif edilmesi suçundan da
sekiz ay denetimli serbestlik cezasına çarptırılmıştır.
Sanık Anna Carolina Trotta Peixoto Jatobá
14 yaşından küçük bir kişiyi öldürme suçundan,
üç ağırlaştırıcı sebeple 26 yıl, sekiz ay hapis cezasına…
Ağladım, ağladım.
Çünkü
adalet nihayet yerini bulmuştu.
Santana Adliyesi'nde
Hâkim Maurício Fossen'ın duyurduğu kararla
katillere ceza verilmesi
adalet isteyen öfkeli kalabalığın yüreklerine su serpti.
Kararı televizyonda izledim.
Canlı yayınladılar.
Dünya Kupası finali gibiydi.
Isabella!
Hayır! Kutlama zamanı değildi.
Sadece adaletin yerini bulmasını istiyordum. Öyle de oldu.
Adamın 31 yıl, kadının da 26 yıl hapis cezası alması
duruşmayı izleyenleri sevindirdi.
Brezilyalılar olarak umutlarımız tekrar yeşerdi. Yargıya güvenimiz arttı.
Anne için en azından bunu yapmış oldular.
Çok sevindim! Havalara uçtum.
Adalet! Adalet!
Katiller!
Kalabalık dışarıda bağırıp çağırırken
mahkeme salonuna tam bir sessizlik hâkimdi.
İçerideki hava çok ağırdı.
Nefes almak bile zordu çünkü elimize ne geçmişti?
Kimse kutlama yapmadı. Hiç kimse.
İçeride kimsenin yüzü gülmüyordu.
İki yıl önce ceza aldılar.
Temyizin kararı bozabileceğini düşünüyor musunuz?
Bu ülkede bir şeye inanmak zor.
Ama inanmaya devam edeceğim.
Üç çocuğu olan bir çift var karşımızda.
İkisi kendilerinin, biri babanın.
Huzurlu bir hayatları var.
Parklarda vesaire gezindikleri videolar var.
Sonra bir gün eve gelmişler, yukarı çıkmışlar,
kavga etmişler, çocuklardan birine vurmuşlar.
Makasla güvenlik filesini kesmişler
ve kızlarını camdan atmışlar.
Sanki çok makul bir hikâyeymiş gibi buna inanmamızı bekliyorlar.
Adamı 30 yıl, kadını 26 yıl hapis cezasına çarptırdılar
ama kimin neyi yaptığını bile ispat edemiyorlar.
Ben kesinlikle eminim,
bize anlatılan hikâye gerçek değil.
Kesinlikle eminim.
Bunu şimdi söylüyorum, birkaç yıl sonra haksız çıkarsam yüzüme vurursunuz.
Isabella Nardoni davası görüldü ve bitti.
Yeniden yargılama olmayacak.
ALEXANDRE NARDONI VE ANNA CAROLINA JATOBÁ 2008 YILINDAN BERİ HAPİSTE
SUÇU İŞLEDİKLERİNİ KABUL ETMİYORLAR
Bunca zamandır yalan söylemeye devam ediyorlarsa
insan ister istemez merak ediyor.
Acaba karı koca arasında
masumiyet iddiasını sürdürerek
tutukluluğa katlanmalarını sağlayan ve aile üzerindeki etkiyi azaltan
bir anlaşma mı vardı?
Sanırım insanlar eninde sonunda
babanın ya da üvey annenin
suçlarını itiraf edip gerçekte ne olduğunu anlatmasını bekliyordu.
Mümkün olan
en kısa cezayı almak istiyorlar.
Genç bir çiftten bahsediyoruz.
Çıktıklarında da hayatlarına devam edecekler.
Adamın elinde ne kaldı?
Hapisten çıkınca aynaya bakıp "Ben katilim. Kızımı öldürdüm" der mi?
Oğlunun yüzüne bakıp da "Baban ablanı öldürdü" diyebilir mi?
Belki de bu durumla baş etmenin en kolay yolu
kendini büyük bir trajedinin,
yargılamama hatasının kurbanı olarak görmektir.
Haksız yere ceza almışsın gibi.
Sonra da arkana hiç bakmadan
hayatına devam etmeye çalışırsın.
Mahkeme kararında belirtildiği gibi gerçekten de suçlularsa
itiraf etmemeleri gayet normal çünkü itiraf ederlerse
kendilerine yönelik en ufak iyi niyet kırıntısını da kaybederler.
Şüpheyi yani. Belki de haksızlığa uğradıkları ihtimalini.
Suçları sessiz kalmak bile olsa
ikisi de suçlu.
Aralarında gizli bir anlaşma olmadan böyle bir suçun işlenmiş olması imkânsız.
Suç ortağı oldukları her hâllerinden belli.
Kriminoloji tarihinde böyle bir vaka yok.
Mahkûm edilip 10 yılı aşkın bir süre hapiste kaldıktan sonra
hem masum olduklarını söylemeye devam eden hem de ayrılmayan bir çift örneği yok.
İçlerinden biri itirafçı olup
diğerini ele verse
illaki serbest kalırdı.
Cevap bekleyen bir soru var.
Üvey anne suçlu olmasa ceza çekmeyi kabul eder miydi?
Adliyede Anna'nın babası Jatobá'yla karşılaştım.
Koridorda karşılaştık.
"Bay Jatobá, kızına söyle de itiraf etsin.
İtiraf etmesini söyle" dedim.
Dedi ki, "Bayan Rosa, ben söyledim
ama izin vermiyorlar.
İzin vermiyorlar."
Böyle dedi, kendi kulağımla duydum.
Bu davanın önemli bir yönü de ekonomik istismar.
Çok sık duyduğumuz bir şey değil ama böyle bir şey var.
Kadını ekonomik kontrole tabi tutuyorlar.
Hijyenik ped almak için bile para istemek zorunda kalıyor.
Bir kadın için bu duruma düşmek son derece aşağılayıcı bir şey.
Maddi destek almadan
avukat da tutamazdı,
çocuklarının geçimini de sağlayamazdı.
Ayrılmama kararının arkasında pek çok sebep var.
On dört yıl sonra hâlâ birbirlerine âşık olduklarını kimse düşünmüyor,
o kadar saf değiliz.
ANNA CAROLINA JATOBÁ 2023 YILINDA ŞARTLI TAHLİYEYLE SERBEST BIRAKILDI
ALEXANDRE 2019 YILINDA AÇIK CEZAEVİNE NAKLEDİLDİ
Şeyden sonra…
Isabella vefat ettikten ve dava bittikten sonra
hayatıma yeniden başlamam gerekiyordu.
Şimdiki kocamla tanışma fırsatını bana verdiği için Tanrı'ya şükrediyorum.
Harika bir insan.
Hikâyemi kabullendi.
Kolay olmayacağını bildiği hâlde
benimle olmayı kabul etti.
Onunla hayata tekrar başladım.
Bir kez daha…
…anne olma sevincini yaşadım.
Hep hayalini kurardım.
Tekrar anne olmayı çok istiyordum.
Ulaşmak istediğim bir hedefti.
Duygusal olarak zor bir hamilelikti.
Hamile kalır kalmaz
her şeyi tekrar hatırlamaya başladım.
Ama Miguel'in doğumundan sonra Maria Fernanda'nın doğumu
biraz daha kolay oldu.
Bugün
çocuklarını her şeyden yalıtan bir anne değilim.
Çok büyük acılar çekmiş birinin
kardeşleri olma yükünü
onların omuzlarına yüklemiyorum.
Uzunca bir süre, ne zaman yatağa yatsam
kendi kendime şöyle düşünürdüm.
"İster bu dünyada olsun ister öbür dünyada ama seninle mutlaka tekrar buluşalım.
Sana bir söz vermiştim, yerine getirdim.
Şimdi yeniden başlama zamanı."
NARDONI VE JATOBÁ AİLELERİ
BU BELGESEL İÇİN RÖPORTAJ VERMEYİ KABUL ETMEDİ
ILANA CASOY VE ROGÉRIO PAGNAN'IN KİTAPLARINA DAYANMAKTADIR
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram