WIĘCEJ NIŻ MASZYNY
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Cha Eun-woo!
Skoro to wszystko bez sensu, mogłem się w niego zamienić.
Zatem maszyna działa inaczej.
KSIĘGARNIA, KTÓRA NIE PRZYPOMINA KSIĘGARNI
Przepraszam pana.
Przepraszam!
Przepraszam, że budzę, ale to pilne.
Panie właścicielu!
Co się tu dzieje?
Pogotowie? Znalazłem nieprzytomnego mężczyznę!
Jestem w księgarni.
Jak się nazywa?
Księgarnia, która nie przypomina księgarni. To nie opinia tylko nazwa.
To pilne. Nie rusza się.
Właśnie się poruszył.
Proszę rozważyć wsparcie umierających książek tradycyjnych.
I zapraszam do księgarni. Dziękuję.
Po książkę?
Dzwoniłem do pana.
To ja pytałem o te tytuły.
Pewnie są gdzieś tam.
-Ale ja nie wejdę na drabinę. -No tak.
Ja to zrobię.
INŻYNIERIA PROFESORA YOO
Proszę pana?
Co jest?
Proszę pana!
Zostałem w środku!
Pięknie.
Źle się czułam w pudełku bez promieni słonecznych.
Przychodźmy tu częściej.
Zaczekaj. Jesteś sucha.
Spójrz na mnie.
Czemu kupiłeś najdroższy syrop?
Wystarczyłby Ottogi.
Zlatywały się do niego muchy.
Ten ich nie przyciąga.
I jest łagodniejszy dla twojej skóry.
Rzeczywiście przynosi ulgę.
Wybacz, że dopiero teraz.
I tak wiele dla mnie robisz.
Nie chcę przestawać, bo dzięki temu jestem szczęśliwy.
Zarumieniłaś się.
Jesteś ostrym nuggetsem?
Nie drocz się.
Mina?
Tak?
Nie musisz wydawać na mnie pieniędzy.
Nasiona sezamu są drogie.
Do twarzy ci z nim.
-Nie zasłużyłam na taką opiekę. -Zasłużyłaś.
Jesteś najpiękniejszym nuggetsem na świecie.
Człowiek tofu.
Nie powinien nosić kasku?
Dusiłby się. Potrzebuje świeżego powietrza.
W porządku?
-O nie. -Twoja głowa się kruszy!
Bez obaw.
Nie jesteś tofu.
Pęka mi serce.
Mina?
Spadł mi cukier.
Też chcę cukierka.
Jak miałabyś go zjeść?
Spróbuję. Daj mi go.
-Jak chcesz…? -Dam radę.
Proszę pana!
Gdzie pan jest?!
PAN KIM
-Szybko! Pada mi bateria! -Rozmawiałem o maszynie z kimś, kto
pracował w laboratorium profesora.
Profesor Yoo zatrudnił nowego asystenta.
Mam do niego numer, ale pan Choi nie odbiera.
Wyślij mi numer tego asystenta.
Dzwonię z księgarni, która nie przypomina księgarni.
Rozmawialiśmy wcześniej?
To niedobrze.
Będzie dobrze.
Wiele się dziś wydarzyło.
Spadł mi cukier.
CUKIERKI
Zawsze znajdzie się jakieś wyjście
PARAGON
Jednym z wyjść jest śmierć.
Jasna cholera!
Nie ma.
-Nie ma. -Był tu pan… wczoraj?
Jeśli zobaczy pan tę maszynę,
proszę zadzwonić.
Jeśli ją pan znajdzie,
proszę nie wchodzić do środka.
Ma pan syna lub córkę?
I syna, i córkę.
Tym bardziej nie powinien pan wchodzić do tej maszyny.
Zrozumiano?
To niebezpieczne.
Proszę dzwonić.
Koniec z piciem.
Mina!
Po książki?
Ile płacę?
WIĘCEJ NIŻ MASZYNY
Panie Choi!
Mina…
Co się stało?
Panie Choi…
Je…
"Je" co?
Jedzenie.
Takie do jedzenia?
Takie.
Jedzenie.
Chcę jeść.
Dzień…
Smacznego.
Jedzenie trzeba przeżuwać.
Po to mamy zęby.
Kurczak w panierce.
Jestem ciekaw, ale nie chcę wiedzieć.
Po prostu idealnie.
Skoczę do sauny.
WIĘCEJ NIŻ MASZYNY
Słucham?
Tak jest.
Znów nawala? Dlaczego?
Zaraz tam będę.
Nasza maszyna znów szwankuje.
Sprawdzę, co się dzieje.
Proszę się tym zająć.
Co z asystentem profesora Yoo?
Miał być wolny w czasie lunchu, więc umówiłem się na trzynastą.
Mamy trochę czasu.
Przebiorę się i dotrę na miejsce spotkania.
Ty też powinieneś.
Tak zrobię.
Tym razem przebranie się jest wskazane.
Do zobaczenia.
Tatuś niedługo wróci.
Jeden, zero, zero, cztery, gwiazdka. Łatwy kod.
Tylko jedna kamera.
Naiwniacy.
Wkrótce stracą to, co najdroższe.
BRAK SYGNAŁU
Proszę wpisać nazwisko.
Pan również. Nazwisko oraz podpis.
Poproszę sos sojowy, dwa razy bulgogi i ryż.
Zadzwonimy za kilka dni. Musicie potwierdzić, że zapoznaliście się z
warunkami i je rozumiecie.
Dostaniecie mnóstwo pytań, bo muszą wszystko sprawdzić.
Odpowiedzcie zgodnie z kartą.
Na wszystkie pytania?
Wszędzie zaznaczcie "nie".
Warunki są proste. Im bardziej bolesna śmierć, tym większe odszkodowanie.
Obyście dużo dostali.
Jeśli będę udawał chorobę, odszkodowanie będzie wyższe?
To nie było śmieszne.
Tylko pan może żartować?
-Naprawdę pracował pan w laboratorium? -Oczywiście. Obecnie pracuję jako agent,
ale kiedyś byłem naukowcem bez przyszłości.
W ogóle nie jest śmieszny.
Zatem odszedł pan z laboratorium z własnej woli?
Taka jest rzeczywistość społeczności naukowej.
Docenię każdą informację. Nawet najmniejszą.
Będę z wami szczery.
Zatrudnił mnie jako asystenta.
Ale szybko zrozumiałem, w jakim celu.
Miał obsesję na punkcie jakiegoś grata,
więc byłem bezużyteczny.
Zatrudnił mnie, żeby spełnić rządowe wymagania.
Kiedy obcięto fundusze, od razu mnie wywalił.
Nie żałowałem, bo nie miałem co robić.
Ten wspomniany grat…
Czy badając tę maszynę, dowiedział się pan czegoś?
Nie wydaje mi się.
-Wie pan cokolwiek? -Zaczekajcie.
Spójrzcie.
To obiekt obsesji profesora Yu.
Wygadywał bzdury o tym, że maszyna i rysunek pochodzą sprzed dwustu lat.
Ale najciekawsze jest to, że mówił prawdę.
Jak pan to zweryfikował?
Pokazałem rysunek profesorowi z uniwersyteckiego wydziału sztuki.
-Profesorowi? -To papier kreślarski.
-Wioślarski? -Kreślarski.
Ale wykonywano z niego wachlarze.
Bardzo wytrzymały.
Ma jakieś dwieście lat.
-Poważnie? -Ale nie wiem, co przedstawia.
Tutaj widać ślady kciuków.
Ktoś sobie zażartował.
-Mam ocenić jego wartość? -Poproszę. Taka
maszyna jest w laboratorium.
Co to za maszyna?
-Ozdobna. -Ozdobna?
-Tylko ją podziwiamy. -Profesor jaja sobie ze mnie robi?
-Sam nie wiem. Idę. -Zaczekaj.
Identyczne.
-Skąd wzięli tę pieczęć? -Że co?
To pieczęć Jeong Hyo-bonga.
Kim był?
Jednym z największych geniuszów w historii.
Pochodził z uprzywilejowanej rodziny.
-Co to ma być? Lekcja historii? -Z jego rodziny wywodził
się między innymi premier.
Jego ojciec był uczonym,
którego chciał zatrudnić król, ale on nie angażował się w politykę.
Dlaczego? Bo był katolikiem.
Jego syn, Jeong Hyo-bong, jednocześnie nauczył się mówić i pisać.
Mając pięć lat, pisał wiersze i malował.
Jego prace były tak znakomite, że król zapraszał go do pałacu
i wymieniał się wierszami.
-Chłopak był skazany na sukces. -Czemu ktoś taki miałby to nabazgrać?
Nie wiemy, czy to on.
Po śmierci króla, władzę przejęła królowa Jeongsun
i rozpoczęły się prześladowania katolików.
Ojciec Jeong Hyo-bonga został stracony.
Pozostałych członków rodziny zdegradowano lub wzięto do niewoli.
-Wtedy ślad po nim zaginął. -Zatem mamy rozumieć,
-że rysunek pochodzi sprzed dwustu lat? -Abstrahując od pochodzenia
papieru, co mnie obchodzi jakaś maszyna?
Podobnie jak pieczęć.
Jej właściciela zdegradowano do roli niewolnika.
-Co mnie obchodzi, kto jej użył i kiedy? -Założę się, że to odkrycie
tylko pogłębiło obsesję profesora.
Skąd wiecie?
Wtedy zupełnie odleciał.
Stwierdził, że musi istnieć druga maszyna i musi wejść w posiadanie obu.
-Zaczął pracować nad lokalizatorem. -Lokalizatorem?
Urządzeniem, które wykrywa i pozwala namierzyć te maszyny.
Na pomysł lokalizatora wpadł siostrzeniec profesora.
Siostrzeniec?
Nie byłem jego jedynym asystentem.
Nie zaczynał jako naukowiec,
ale spędzał coraz więcej czasu w laboratorium.
Młody był obiecującym dzieciakiem.
Ale poszedł w ślady wuja i oszalał na punkcie maszyny.
-Nie wiem, co się z nim dzieje. -Profesor nazywał go swoim następcą.
Ale dla mnie był jeszcze jednym wariatem.
Twierdził, że ma 22 lata, mimo że wyglądał na 50.
Profesor szukał naszej maszyny, a my szukamy tej, którą posiadał.
Właściwie szukamy profesora.
-On też mógł się w coś zmienić? -Czemu inaczej je
oznaczono, skoro działają tak samo?
Może to nazwa firmy?
To mogą być litery.
Maszyna.
Mina!
Gdzie jesteś?
Mina!
Myślałem, że zamienia przedmioty w ludzi.
Lusterko…
nie rób mi tego.
Czemu kłamiesz?
A pan dokąd?
Do biura.
Ja również.
Zatem ktoś idzie w złą stronę.
Nie znalazłeś jej?
Wiecie, co się stało z kamerą?
A gdzie maszyna?
Okradziono nas?
Przecież tu nie ma nic wartościowego.
Wkurzyli się i wzięli cokolwiek? Zawiadomię policję.
Nic wartościowego?
Czemu tak mówisz?
Metalowe elementy też mają wartość.
-Skąd ta wściekłość? -Nie ma nic wartościowego, a
jednak coś zabrali? To bez sensu!
Złodziej nie kieruje się emocjami, bo wpadnie.
Musi zachować spokój.
Rozmawiamy o osobowości złodziei?
Nic wartościowego? Nie ma co ukraść?
Jest! Moje życie!
Moje życie należy do mnie
Moje życie! Ma wartość.
Zabrali je.
Zgłoszę kradzież pańskiego życia.
Nie trzeba.
Ko zepsuł maszynę.
Ja?
Jak długo zamierzasz tak postępować?
Za mną.
Wkrótce umrzesz.
Umrzesz… ale nie do końca.
Bo ja będę tobą.
Co u licha?
Odejdź.
Przestań! Zostaw mnie!