Czas na spanko!
Juhu! Spanko!
- Tak! - O nie…
Spanko! Spanko! Spanko!
- Hej, a ty umyłeś twarz? - Tak.
Nie.
- Bajka! Ciekawe jaka? - Ale fajnie!
Dawno, dawno temu żyła sobie dzielna i szlachetna księżniczka imieniem Peach.
Pełniła zaszczytną funkcję Strażniczki Grzybowego Królestwa.
Jej historia zaczyna się w dniu, kiedy…
Ja chcę tę o braciach hydraulikach!
O braciach czytaliśmy wczoraj. I przedwczoraj. I przedprzedwczoraj.
Bra-cia! Bra-cia!
Bra-cia! Bra-cia! Bra-cia!
- OK. - Blacia są ekstla fajni!
- Mario i Luigi byli… - Przeczytaj część o Donkey Kongu!
Donkey Kong! Donkey Kong! Donkey Kong!
Dokończymy jutro.
Ale…
- Zmykajcie do łóżeczek. - Buu…
Zaraz wracam.
Księżniczko Rosalino, zabieram cię ze sobą.
- Zadarłeś z niewłaściwą… - Mama?
Miałam zły sen.
To nie był sen.
Jak feniks z popiołów klęski swego ojca rodzi się nowy zdobywca!
A imię Bowser znów będzie budzić grozę!
Możesz się zamknąć?
Chciałbym, ale to takie ekscytujące! Pierwsza księżniczka, którą porwałeś!
Zostaw moją mamę!
Nie!
SUPER MARIO GALAXY FILM
Lu! Gdzie się tak nauczyłeś jeździć?
- Mario, czy my naprawdę dajemy radę? - No przecież.
Nareszcie.
No dobrze, to gdzie jest ta wasza rura?
OK, OK. To może pokażcie?
Kierujmy się tym przerażającym dźwiękiem.
No dawaj. Nie jesteś już takim tchórzem jak kiedyś.
Jednak jestem. Ludzie się nie zmieniają.
Jest nasza rura.
Zasypujemy! Zasypujemy!
Spojrzałem w otchłań, a ona spojrzała na mnie.
Hej. Nie bój się.
Powolutku.
No już. Już dobrze. Jak się nazywasz, kolego?
Yoshi.
- Miło cię poznać, Yoshi. - Skąd się wziąłeś w tej rurze?
Złaź z drogi!
Kod 1-9-8-1, małpa na rusztowaniu.
Pewnie nigdy się nie dowiemy.
I po kłopocie.
- Hola, Yoshi. - Yoshi.
Yoshi.
Tyle krzyku o jednego Yoshi.
No! A najlepsze, że jak go znaleźliśmy…
Gdzie on jest?
A wydawał się taki miły.
Wie, że to mój motocykl, prawda?
Dokąd nas zabieracie?
Baw się, póki możesz, księżniczko.
Może to ostatnie miejsce, jakie w życiu zobaczysz.
Puśćmy tę rurę tamtędy!
- Trzeba to umocnić. - Rób, nie mędrkuj.
Nie, nie, nie!
Robi wrażenie, nie? Mam nadzieję, że spodoba się tacie.
Mamo, boję się.
Wszystko będzie dobrze.
I co, Żółwianie! Kto porwał księżniczkę?
I to nie pierwszą lepszą!
Tylko księżniczkę kosmosu, matkę wszystkich gwiazd.
Dzięki jej mocom zniszczymy cały znany wszechświat!
Złożymy ją na ołtarzu naszej chwały! Podoba się wam mój plan?
Jasny i szczegółowy.
Ręce precz od moich dzieci.
Leć!
Mam jeden cel i już niebawem go zrealizuję.
Nareszcie uwolnię swojego ojca.
STO LAT, KSIĘŻNICZKO PEACH!
Spodoba jej się?
Mario! Czy ty się w niej zabujałeś?
Co?
Nie można dać prezentu kumpeli,
żeby pokazać, że się ją ceni?
Księżyc, czy widzisz go? Pizzy kształt ma, więc to jest…
Nie zakochałem się w Peach.
Chodźmy już.
Szczerzymy blaszki!
- No hej. - Hej, Toad. Kopę lat.
A kto to jest?
Yoshi.
Kto by się oparł tej mordce?
No chodźcie.
Pojawia się znikąd i od razu jest częścią bandy?
- A wiecie, gdzie jest księżniczka? - Nie.
Hej.
Przegapisz własną imprezę.
Nie lubię urodzin.
No. Luigi całe swoje dziesiąte urodziny płakał.
Mówił: „Skończyło się moje dzieciństwo!”.
Najśmieszniejsze jest to, że to nie są moje prawdziwe urodziny.
Tylko dzień, w którym znalazły mnie Toady.
Nie mają pojęcia, jak tu trafiłam.
Całe życie się zastanawiam, gdzie może być moja rodzina.
Musi ci być ciężko.
Czasem czuję się strasznie samotna.
No, skoro nie masz dzisiaj urodzin, to nie ma prezentu.
- Mario! - OK.
Jest świetna.
Patrzcie.
Księżniczka Peach! Nareszcie cię znalazłam.
Lepiej się czujesz?
Nie mogę uwierzyć, że to naprawdę ty.
Mama czytała nam o tobie tyle niesamowitych historii.
O mnie? Jesteś pewna?
I mówiła, że jeśli coś jej się stanie, to ty nam pomożesz.
Księżniczko! Naszą mamę porwano!
Jak to się stało?
Wielki robot zabrał ją na straszną planetę na drugim końcu galaktyki.
Uratujesz ją?
Peach, wybacz. Chciałem ich…
- Tak! Podsłuchiwaliśmy. - Nawet nie myśl o wyjeździe!
Może dajcie jej się zastanowić. Na pewno coś wymyśli.
Nie zgadzam się z tobą, Mario.
Choć moja piżama mówi co innego.
Nie ma się nad czym zastanawiać. Nigdzie nie jedzie.
- Właśnie. - Dobra, idźcie już.
Jutro o tym porozmawiamy.
Dobrze, idziemy.
Dobranoc, księżniczko.
Toad, pakuj rzeczy.
- Co się stało? - Zostawiła wiadomość.
Drogi Wąsaczu.
Wyruszam do Galaktycznych Wrót, żeby pomóc Lumom i ich mamie.
Królestwo powierzam twojej pieczy.
Szczerze oddana, Peach.
„Szczerze oddana”! Oh là là! To dobry znak.
Księżniczka Peach odeszła?
O nie!
Kochani, bez paniki.
Super bracia Mario zajmą się królestwem.
Co znowu?
Cześć, olbrzymie!
- Przestraszyłeś mnie. - Podobno masz sprawę.
Czekajcie, już do was idę.
Zupki ciut zjem.
I wytrę tu.
Przytnę bonsaia, no i już!
Siema, Luigi!
No cześć, Mario.
A oto
moje nowe arcydzieło dla księżniczki Peach.
I co myślicie?
Ale tak, szczerze.
No kolory bardzo!
Moim skromnym zdaniem to jakiś gniot.
Jak śmiesz nie poznawać się na moim arcydziele!
Wiesz, jak to rani? Spalę cię na popiół i zetrę w proch!
Oj! Sorry za ten tekst.
Siła przyzwyczajenia, co nie?
Jak to się mówi, odzywają się stare demony.
No dobra. Nieważne przecież.
W każdym razie, to nie jest zwykły prezent.
To gałązka oliwna. Możecie mnie już wypuścić.
Nie za dobre zachowanie. Za świetne zachowanie!
Nie zasługujesz na wolność.
A już na pewno cię z powrotem nie powiększymy.
Ale ja się naprawdę zmieniłem na lepsze.
To akurat prawda. Co tydzień spotykamy się w klubie książki.
Przynoszę zupę.
Księżniczka ci nie ufa. A ja tym bardziej.
To lepiej zacznij mi ufać, bo wyrwę ci duszę z ciała…
Przepraszam. Jakoś mi się… ojej.
No nieźle. Dobra, idę się kimnąć.
Jak nie prześpię ośmiu godzin, zamieniam się w potwora.
Rąbnąłem. Rąbnąłem się w durny palec u nogi.
To dobranoc!
Co się…?
Trzeba stąd wszystkich ewakuować.
Szybko! Szybko! Szybko!
To już wszyscy. Wiejemy.
Mamma mia.
W imieniu wszystkich Żółwian! Żądam, byście uwolnili mojego ojca.
Po moim trupie.
Da się załatwić.
A może zaczniemy jeszcze raz i się lepiej poznamy.
OK. Cześć, jestem Luigi.
A ja Bowser Junior. I zabieram stąd mojego ojca.
Wiem, że wspaniale sobie radzisz, ale może i tak ci pomogę.
Co?
Tato!
O nie!
Nic wam nie jest?
Gdzie my jesteśmy?
Niech żyje wolność!
Tylko nie to!
Pa, leszcze!
- Hej! Wracaj tu, ale już! - Nie!
Nikt nie dogoni wiatru.
Właśnie mi się udało.
To była metafora!
- Przestań! - Nigdy!
Może mimo wszystko go wypluj.
Ale emocje.
Trochę głupio wyszło.
Jeszcze muszę nad sobą popracować.
Sory, stary.
Mam uścisnąć łapę jakiegoś żółwia, którego syn właśnie na nas napadł?
Mój syn?
Od lat go już nie widziałem.
Niestety, byłem beznadziejnym ojcem.
Musi mnie nienawidzić.
Że co?
Twój syn chciał odrąbać mi głowę, żeby cię uwolnić!
Zależy mu na tobie.
Przydałoby mu się trochę ojcowskich wskazówek.
Naprawdę?
Myślisz, że jest szansa, żebym pogodził się z synem?
Widzisz, Mario? To prawdziwy wrażliwiec.
- No przecież, że tak! - OK.
Chodźmy już, dobrze? Opuśćmy wreszcie tę planetę i znajdźmy Peach.
Zobacz. To tutaj.
No chodźcie. Bo się spóźnimy.
Galaktyczne Wrota!
Witajcie w Galaktycznych Wrotach. Waszych wrotach do galaktyk.
Toad! No gdzie ty lecisz?
Zobacz. To chyba jej portret.
POSZUKIWANA KSIĘŻNICZKA ROSALINA
Nie! Nie! Nie!
Księżniczko? Coś się stało?
Ukiki się zgubił.
Ukiki szuka swoich przyjaciół.
Jaka słodka małpka.
Już dobrze.
Ta małpa wykorzystała swój urok, by mnie okraść!
Toad! Czekaj!
Tam są nasze wszystkie power-apy i monety!
I moja niedokończona powieść!
- Z drogi! - Przepraszam!
Mam ją.
Wskoczyła w ścianę!
Trzymaj się blisko mnie.
Ej, ty!
Oddaj mój plecak!
SKANOWANIE W TOKU
Wcześniej czy później cię znajdę, tato.
To beznadziejna sprawa.
Najważniejsze to pogrążyć się w czarnej żałobie
i wspierać się nawzajem.
Możesz się opanować, gamoniu? Musimy szukać mojego papy.
Bowser chciałby coś z tobą omówić.
Bo widzisz, Mario. Dla syna największym autorytetem jest ojciec.
Ale zgodzisz się, że mnie mój rozmiar to trochę utrudnia.
Nie powiększę cię i koniec.
Łatwo ci mówić, bo zawsze byłeś pokurczem!
Ale mnie pisana jest wielkość!
Zdejmij ze mnie to nieszczęsne zaklęcie,
a będę walczył u twego boku do końca świata!
Niezła oferta. Do końca świata to szmat czasu.
Razem będziemy niepokonani.
- Nie. - Weź, Mario, walnij mnie.
No wal!
- Właśnie, Mario. Zaufajmy mu. - No wal!
Walnij go. Śmiało.
No walnij mnie, najgorszy hydrauliku na świecie.
Nie będziesz żałować.
Co tak stoicie? Tam czeka na nas zamek.
No chodźcie! Za mną.
Hej!
Niechcący!
Księżniczko!
Ukiki, nieźle się spisałeś.
Księżniczki są bardzo cenne.
A twoja powieść to chała!
Co to jest, że wszystkie księżniczki zawsze lądują w wieży?
Wiesz coś o tej porwanej księżniczce?
Nic a nic.
Posłuchaj mnie, ty oślizgły płazie.
Masz mi natychmiast powiedzieć, gdzie jest Rosalina.
Albo co?
Oj, księżniczko.
Skończyła ci się dobra passa.
O tak!
Gdzie ona jest?
Nie jestem kapusiem, OK?
- Ale mogę być. - Dam ci jedną szansę.
OK, posłuchaj.
- Dzieciak Bowsera ją zabrał. - Dokąd?
Do Galaktyki Śmieciowej.
Toad.
Dawaj mi to.
Dzwoń do Bowsera Juniora. No już!
No, przebieraj nóżkami.
Hej. Jak można opuścić tę planetę?
Musicie porozmawiać z królową. Ale ten wielkolud tu zaczeka.
Poradzimy sobie.
Dzień dobry, wasza wysokość.
Otóż szukamy środka transportu do Galaktycznych…
To ci obcy, którzy ośmielili się zniszczyć moje kwietne pola!
Skuć ich! I do kopalni miodu!
Nie na mojej zmianie.
Ktoś musi zapłacić za tę zbrodnię!
Uwolnij ich! Odpracuję za nich wszystkie szkody.
Sam zrobię tyle, co stu ludzi. Albo dziesięć tysięcy pszczół.
Weź mnie! A ich odeślij do Galaktycznych Wrót!
Dobrze, zgoda.
Zabierzcie resztę do Galaktycznych Wrót.
Na pewno tego chcesz?
Nie jesteś taki wredny, jak myślałem.
Dzięki.
Co tak oficjalnie?
Opiekuj się nim, OK?
Zawsze to robię.
Ten żałosny robak zaniesie was na miejsce.
Leć. Daj dawnemu wrogowi powód do dumy.
Jak to się skończy, biorę swoją panią na łąkę i cały dzień bzykam serenady.
A ty masz jakąś pszczółkę?
Uciekła mi sprzed ołtarza.
Wciąż goją się rany na mojej umęczonej duszy.
Jakie to piękne i mądre.
Nie poddawaj się! Kiedyś wreszcie spotkasz tę jedyną.
Cześć, tato.
Junior?
Mój synek!
Ależ ty urosłeś.
I to wszystko jest twoje?
Zaraz, a ty nie powinieneś być w internacie?
W internacie? W Internecie, jak już. Wyrzucili mnie.
Wydoroślałeś, kiedy nie miałem dla ciebie czasu.
Jeszcze trochę i będziemy najpotężniejszym ojcem i synem na całym świecie.
Pamiętasz, jak byłem małym żółwikiem?
Wypruwałeś sobie żyły, w pogoni za władzą.
Ale od czasu do czasu miałeś wolny wieczór.
Kładłeś mnie do łóżka i opowiadałeś mi ulubioną bajkę.
To były najlepsze chwile mojego życia.
- Opowiedz mi o nas. - Znowu?
Dawno, dawno temu…
żył sobie kozacki złol, ale taki, że weź!
Uwielbiał siać grozę i postrach.
Ale co najważniejsze miał syna.
Przemierzali wszechświat, szukając miejsca, gdzie wreszcie mogliby osiąść.
Ale wszystkie planety, które znaleźli, były strasznie denne.
Strasznie!
Więc postanowili zbudować własną.
To ona. Planeta Bowsera.
Posępne sanktuarium, gdzie mieli spędzić resztę swoich dni.
Wyposażone w kolejkę grozy! Otchłań z płonącą lawą.
I wielką górę, w której kazali wyryć swoje podobizny.
A na biegunie północnym zbudowali mega wielką armatę.
Można nią zniszczyć cały wszechświat.
- Nazwali ją… - „Bum - działo zagłady”!
Żeby je naładować, potrzebowali…
Najpotężniejszej księżniczki we wszechświecie!
A kiedy już wyssali z niej całą moc i działo było gotowe,
lecieli planeta za planetą,
niszcząc wszystkich, którzy kiedykolwiek ich obrazili. Bum!
Bum!
A potem, tańczyli na czarnych zgliszczach świata
i pławili się w chwale.
Koniec.
Tato, ale jutro też mi to opowiesz?
Oczywiście. Dobranoc, synku.
Tato! Zbudowałem dla nas planetę.
- Naprawdę? - Możemy na nią lecieć.
Ty i ja. Syn i ojciec. Zero ograniczeń.
Złe wieści…
Jest pewien problem.
Witajcie w punkcie informacji.
Nazywam się ROB. Potrzebne wam informacje?
Tak, potrzebny nam pilot. I to już.
Oczywiście. Pilotów najłatwiej znaleźć w strefie odlotów,
która znajduje się taa…
ROB, dosyć. Dobijasz mnie!
Przepraszam. Nie mam funkcji dobijania.
Toad!
- Jestem ROB. - Wiem!
Świetnie. Dziękuję za wizytę w informacji.
Gdzie ta strefa odlotów?
Strefa jest…
tam.
- No wreszcie! - Nie ma za co.
Halo!
Możesz nas zabrać do Galaktyki Śmieciowej?
Nie.
Przepraszam. Ile kosztowałby lot do Galaktyki Śmieciowej?
Za mało, żebym się odważył.
A tak z ciekawości.
Dlaczego księżniczka chce lecieć do najgorszego miejsca w galaktyce?
A ty kim jesteś?
- Bez osobistych szczegółów proszę. - Przepraszam, nie chciałem…
Jestem Fox MacCloud.
Dowódca legendarnej drużyny Star Fox Team!
Obchodzą mnie tylko trzy rzeczy:
bezpieczeństwo systemu Lylat, moi kumple z oddziału
i kręcenie ekstremalnie niebezpiecznych beczek.
A jak!
Ale pewnego dnia, wybuchł mi hiper-napęd.
Eksplozja wyrwała ogromną dziurę w czasoprzestrzeni
i wessało mnie do waszego wszechświata.
Wszystko dlatego, że mój inżynier był żabą.
I teraz tułam się po galaktyce, próbując wrócić do domu.
Czyniąc dobro za odpowiednią cenę.
A. I jeszcze mam fajne buty.
No i to jest rys biograficzny kogoś, kto zabierze nas do Galaktyki Śmieciowej.
Naprawdę myślisz, że aż tak mi zależy na kasie?
OK, dogadane.
Zatankuję Arwinga i już możemy lecieć.
To najfajniejszy gość, jaki w ogóle jest.
Mario! Wpadłem na ekstra pomysł.
Kiedy znajdziemy księżniczkę, to zagadaj ją w stylu:
„o bla, bla, bla, no, cześć, co jest”?
A potem, bum! Od razu ją zaproś na randkę.
No nie wiem, Lu.
Ona jest księżniczką, a ja naprawiam rury.
Mario.
Będzie najszczęśliwszą księżniczką na świecie,
jeśli zostanie twoją dziewczyną.
Na sto procent się zgodzi.
A wtedy zapytasz ją, czy ma jakąś fajną znajomą dla mnie!
Ale najpierw musimy ją znaleźć.
Ona znajduje się taaa…
Peach!
Mario?
Yoshi tu jest. Ekstra.
Mario!
Ale że rękę?
No tak jest cool. Znaczy ten. Podobno tak jest cool.
No wiesz. Na luzie. I cool.
Mario, dowiedziałam się, gdzie jest Rosalina.
A ten gość może nas tam zabrać.
Niezły statek.
Niezłe wąsy.
No to wio!
Normalnie kosmiczny łotr, nie?
Mnie on nie wygląda na łotra. Raczej jak pies pani Castellano.
A pies pani Castellano umie zrobić tak?
Chłopak czai klimat!
CEL NAMIERZONY
Radzę się czegoś złapać.
Zapłacą mi za to.
Junior! Czekaj. To jednak moi znajomi.
Są strasznie denni! Ale jakoś głupio ich zabijać.
To mam ich nie zabijać?
Trochę dziwne.
Ale OK. Dla ciebie zrobię wyjątek.
W sumie to mogę zrobić im coś jeszcze gorszego!
A konkretnie co?
Bowser! No jasne, zdradził nas.
WYSZUKIWANIE CELU
CEL WYKRYTY
O, bobasy!
O nie!
Bum!
Spokojnie, tato.
Jutro o tej porze nawet nie będziesz pamiętać o głupkach w ogrodniczkach!
Cały wszechświat będzie należał do nas!
Teraz działa?
Nie.
Toad! A bobasy?
Co?
Co? No nie!
Chodź tu!
Yoshi! Wracaj!
Yoshi! Yoshi!
Yoshi!
Wracaj!
Luigi!
Gdzie ty tam?
Zostaw!
Mario!
Yoshi!
Co?
Weź!
Czekaj. Nie! Oddawaj!
Oddawaj to!
No, dawaj!
A mnie się podobało bycie bobasem.
Ciągle się czymś przejmuję, a tu nagle takie zero zmartwień.
Naprawimy cię i będziesz jak nowy, OK?
Nie martw się, nic ci nie będzie! To tylko małe wgniecenie.
Hej.
Znajdziemy sposób, by odlecieć z tej planety.
Mario. Rosalina jest w innej galaktyce.
Nasz statek nie działa. I tylko ciągle przybywa nam dinozaurów!
- Rozumiem, że się złościsz, ale… - Księżniczki się nie złoszczą!
Jasne. A czy w takim razie mogę się nie złościć z tobą?
Halo, halo? Tu Zielony Orzeł, Czerwony Gołąb i Ruda Psina.
Potrzebna jest nam pilna ewakuacja na zaraz.
Mieliśmy grubszą drakę z lokalnym dinozaurem.
Na liście przewozowej mamy księżniczkę, dwie jaszczurki i…
- Dobrze! Dajesz! - Dasz radę!
Tak to jest, jak nie ma komu położyć nas spać.
Mayday, mayday! To byłem ja, nieustraszony Luigi. Bez odbioru.
Luigi?
To prawda, że mieli idiotyczne wąsy. Ale nie zasłużyli na to.
Przyjaźniliście się?
Nie ma nic gorszego od przyjaciół.
Jak tylko opuścisz gardę, od razu wbiją ci nóż w plecy.
A skąd możesz to wiedzieć?
Tak mi powiedziałeś, gdy pierwszego dnia mnie wysadziłeś pod szkołą.
Jednak jestem dobrym ojcem.
Ci twoi tak zwani przyjaciele chcieli cię zniszczyć.
Zamienić w kogoś, kim nie jesteś.
Wiesz, kto cię nie zdradzi?
Twoja rodzina.
Rodzina jest na zawsze!
Zamknij oczy.
Tato!
Jeszcze trochę.
A teraz patrz.
Ej.
Coś bardzo dziwnego leci w naszą stronę.
No to wio!
Melduję, że następny przystanek to Galaktyka Śmieciowa!
Dawno, dawno temu…
żyła sobie dzielna i szlachetna księżniczka imieniem Peach.
Jej historia zaczęła się wiele lat temu
na małej planecie, którą dzieliła ze swoją siostrą, Rosaliną.
Obie zrodziły się z gwiezdnego pyłu.
Ich miłość jaśniała mocniej niż tysiące słońc.
Dzięki niej mogły władać całym kosmosem.
Ale siły zła pragnęły tej mocy dla siebie.
Rosalina musiała rozstać się z Peach, żeby ją ocalić.
Nie! Nie! Nie!
Toady przygarnęły ją i chroniły.
A od kiedy urosła, to ona chroni je.
Tato, witaj na Planecie Bowsera!
- Sam to wszystko zbudowałeś? - To jeszcze nie koniec.
Mamy też nasze własne "Bum - działo zagłady"!
I księżniczkę, którą porwałem, żeby je naładować.
Wszechświat wam tego nigdy nie wybaczy.
Zawsze tego chciałeś.
To nasze przeznaczenie, tato!
Jeszcze dziś możemy zniszczyć Grzybowe Królestwo.
A jutro cały wszechświat!
Bowser! Bowser! Bowser!
Tak! Niech żyje Bowser!
Czekali na ciebie.
Czasami na tęczowej ścieżce życia można się zagubić.
Ale na szczęście
ta trochę mniejsza wersja mnie pomogła mi się odnaleźć.
Tak, Żółwianie! Wasz król znowu tu jest!
Transport macie w cenie.
Ale po drodze może być trochę ekstremalnie.
Załoga Star Fox gotowa.
Szał…
No to jazda.
Alarm!
Zrób beczkę!
Jeeej!
Wąsacz! Teraz wy. Powodzenia.
Yoshi!
Ale ja nie mam pojęcia, co to znaczy.
To że ty idziesz w tę stronę, a my w tę stronę.
A, jasne.
Obcy na terenie! Obcy na terenie!
Brać ich!
Za chwilę się podda, tato.
Co?
Złe wieści. Powrócili nasi dręczyciele!
Ja się nimi zajmę.
Moje zabezpieczenia są na najwyższym poziomie.
Rozerwiemy ich na kawałki.
Dobrze cię wychowałem.
Czasem bywa ciężko, ale i tak jest warto.
Peach i Mario, witajcie.
A teraz spotka was smutny koniec.
No i co teraz?
Nie pozwolę, żeby nam to odebrali, synu.
Bowser.
To nie musi się tak skończyć.
Wiem, że gdzieś głęboko tkwi w tobie odrobinka dobra.
Daj nam przejść.
Bo co?
Upokorzysz mnie na moim ślubie?
Zmniejszysz i wrzucisz do kolejnego słoika?
Zaciągniesz mnie do klubu książki?
Miałeś swoje pięć minut, Mario. Ale Bowser powrócił.
I teraz poznasz smak mojej furii!
Nie. Nie. Nie!
Tato!
Tato…
Jestem Kościanym Królem!
Jestem Panem Czerepu!
A ja jego synem!
Mario!
No idź. Ratuj ją.
Yoshi.
Bardzo dziwne.
Zakończ to, Lu.
- Lu! - Co?
Nigdy nie mówiłem, że mam talent!
Tak!
Nie!
W imieniu wszystkich Żółwian…
Junior!
Tato! Proszę, nie chcę!
Junior!
Tato!
Mój synek!
Rosalina!
Nie możesz się teraz poddać.
Wiedziałam, że kiedyś mnie znajdziesz.
Hej! Znalazłem twoją nogę, tato.
Bardzo dobrze, synku. Teraz poszukajmy reszty.
Mario! Mario. Poznaj moją siostrę.
Tak się cieszę, że się odnalazłyście.
No bo nie ma to jak rodzinka, co nie?
Hejo!
Mama?
Mamo, jak dobrze, że nic ci nie jest.
Moje maleństwa!
Strasznie za tobą tęskniliśmy!
I ja za wami też.
Mamo, a polecimy do Grzybowego Królestwa?
Bo chcemy zobaczyć zamek.
No dobrze, zgoda.
Ale gdzie ten twój zamek?
A, że zamek.
No więc zamek… zdechł.
O czym ty w ogóle mówisz?
Wiecie co, kochani?
Zbudujemy nowy. Taki najlepszy na świecie.
Kto się zgłasza?
O tak!
No to jakie masz teraz plany?
Księżniczka naprawiła mi hiper napęd, więc wracam do domu.
Szczęścia życzę.
Z taką rodzinką na pewno ci się przyda.
Nie martw się, synku.
Żadna cela nas nie powstrzyma.
No przecież, że nie.
A co to, robaczki? Próbujecie uciec?
Zostaniecie tu już na wieczność.
Nie bój się, synku. Nie złamie nas.
Pierwsze poddaje się ciało, potem kolej na kości.
A potem zostaje jeno proch.
Masz się zamknąć i to już!
Nie można uciszyć prawdy. I tak zawsze będzie ją słychać.
Niczym werbel zapowiadający śmierć!
Bum, bum!
Nieee!
Słodka małpeczka.
Ojej! Bardzo dziękuję, Wasza Wysokość.
Napisy: Agata Deka na podstawie tekstu z dubbingu Bartosza Wierzbięty