I jak tam woda?
Przyjemnie ciepła.
Co jest…?
- Coś ty narobił? - Nic!
Może to mój palec. On jest wyjątkowy.
W końcu już widzę, że Wszystko, co wymarzę, dziś mogę mieć
Magia jest wokół nas Nie wierzysz jeszcze mi, to uważniej patrz
Chcemy dziś spełnić sny Wystarczy szczypta magii
Gdy wierzysz, szansę masz Dosięgnąć nawet gwiazd
Żeby dziś spełnić sny Dodaj szczyptę magii
Wszystko okej? Następnym razem pójdzie gładko.
Nie planuję ćwiczyć w najbliższym czasie.
Lubiłam być syrenką, ale dobrze znów stać na dwóch nogach.
A gdzie jesteśmy?
Cześć.
Co wy robicie w moim spa?
- Już wiem. - Mówiłem, to nie palec.
Ciekawostka. Wasz basen jest połączony z magicznym systemem portali.
Gratuluję.
Nie chciałyśmy przeszkodzić. Miłego dnia.
Dzień jak co dzień.
Lecę szukać Kena.
Gdy poszłam po ciebie, został z Leo, Alikornem i Rocky.
- Spora gromada. - Jasne.
Skoczę do Teresy.
Może dowiemy się, jak królikorożce korzystają z portali.
Hej, Barbie. Wyszłaś po mnie, bo rodzice są źli?
- Powiedz. - Co? Nie.
Mają powód do złości?
Dwie godziny spóźnienia. Bez telefonu ani emotki, że jesteś cała.
Jest w ogóle taka emotka?
- Nie to jest najważniejsze. - Ale to nie moja wina.
Następny DJ nie przyszedł,
Musiałam zagrać drugi set. Nie miałam przerwy,
żeby dać wam znać. No i jestem cała.
O co ten hałas?
O co ten hałas? O co?!
Powiedz jej, o co.
Nie zrobiłaś tego, co obiecałaś. Zaczęliśmy się martwić.
Rozumiem, że po prostu mi nie ufacie.
Chodzi o odpowiedzialność. Musisz się nią wykazać. Do obowiązków.
- Już w tej chwili. - Co? Teraz?
Ale muszę odpisać ludziom. I… I pograć w gry.
Mogłaś pomyśleć, zanim zapomniałaś zadzwonić.
Niesprawiedliwe!
Jak to niby ma mnie nauczyć odpowiedzialności?
Kiedy będziesz mieć dzieci, poczujesz, jak to jest, kiedy nie wiesz, gdzie są.
W tej chwili nie to chcemy jej przekazać.
Dostanie dziś kilka lekcji.
Grabie czekają.
Rodzice się wściekli.
Przenigdy nie zapomnę do nich zadzwonić. Gdy będę mieć telefon.
Chcecie, żebym tu mieszkał? W tym małym domku obok waszego domu?
Tak!
Idealny dla małego konia. Będziemy sąsiadami.
Zostań, ile chcesz.
Chcecie ugościć tu tego niezdarę?
Będziemy mieć na niego oko, aż klejnoty będą bezpieczne.
Ten już jest.
Och, szczęśliwy dniu. Znalazłaś kamień wody.
- Krok bliżej do uratowania Mesmeru! - I znalezienia mojej rodziny.
Co jest? Posmutniałeś.
Sukces Barbie przypomniał mi, że przede wszystkim to ja zawiodłem.
Porażką jest poddanie się.
Pomyśl, jak ukryć klejnot wody w możliwie najbezpieczniejszym miejscu.
- Dasz radę. - Nie sądzę.
- Nie zaufałbym mu za żadne skarby. - Tu chodzi o klejnot.
Myślę, że warto mu zaufać.
- Lepiej, żebym ja go ukrył. - To moje zadanie. Ja to zrobię.
Nie ma mowy. Ja się tym zajmę.
Puszczaj! Wiem, co robić.
- Ja pójdę. - Nie. To jest mój obowiązek.
Jak się masz, przyjacielu. Oddasz mi klejnocik?
Hej! Co jest?! Wracaj tu! Dokąd go zabierasz?
Bez obaw!
Już mnie rozumiecie?
Jedyne, czego się nauczyłam, to że chce mi się pić.
Chciałabym, żeby role się odwróciły.
Rodzice zobaczyliby, że dzieciaki nie mają lekko.
Skipper!
Widziałaś gdzieś tu wiewiórkę niosącą magiczny kamień?
- Czyżby taki kamień? - Tak! Kryzys zażegnany.
Znaleźliśmy go, zanim stało się coś złego.
Barbie! Szybko! Jest źle!
- Co jest? - W porządku?
Z nami dobrze, ale…
Jakie słodziaki z nich!
Dzidziusie. Jak mają na imię?
George i Margaret.
Jakie urocze. Mają takie same imiona jak wasi rodzice.
To dlatego, że to są nasi rodzice.
Jak do tego doszło?
Nie wiemy. Robili dla nas koktajle, a zaraz byli już w pieluchach.
Przemienili się na naszych oczach.
- Ktoś musiał rzucić zaklęcie. - Nie ja. Tym razem.
- O nie. - „O nie” co?
Bo chciałam, żeby role się odwróciły. Żeby oni byli dziećmi.
Dlaczego się spełniło?
Klejnot wody. Trzymałaś go, mówiąc życzenie?
Zgadza się.
Czyli wychodzi, że to moja wina!
Nie panikuj. Rocky. Wiesz, jak to odkręcić. Prawda?
Powiedz, że nie będą dziećmi na zawsze.
Dobrze, ale wtedy bym skłamała.
- Co? - To było zaklęcie klejnotu.
Nie znam się na nich.
Nie możemy ich tak zostawić.
Jestem za młoda na dzidziusiowych rodziców.
Jak odwiozą mnie na trening? Nie dosięgną do pedałów.
Nie martw się. Na pewno ktoś zdoła nam pomóc.
Ale to musi być ktoś naprawdę magiczny i potężny.
Stary. I niech lubi słodycze.
- Słodycze? - Musi podjadać podczas pracy.
- Znasz może kogoś takiego? - Nie.
Ja znam.
Najpotężniejszy czarodziej w Mesmerze. Ale nie wiem, czy rozmawiamy.
Chętnie o nim posłucham.
Zanim zaczniemy. Wydaje mi się, że komuś trzeba zmienić pieluchę.
- Dzięki za pomoc. - Nie ma sprawy.
Dla przyjaciół wszystko. Codziennie czegoś się o nim uczę.
Powiesz nam coś o magicznych portalach?
Chyba coś znalazł. Co tam masz?
- Kolejny klejnot? - Nie. To jest…
Chyba żelka.
Jeśli da się pomóc moim rodzicom, musimy spróbować.
W waszej krainie jest aż tak źle?
Zrobiłem coś naprawdę okropnego.
- Czyli to ty ukradłeś klejnot powietrza. - Nie!
Wziąłem flakon z eliksirem przemiany.
Tak stałem się człowiekiem.
I zabrałem różdżkę.
Chciałem ją tylko pożyczyć, ale wtedy stało się to.
Już czyściutko.
Normalny dzień, co?
Leo. Błagamy cię.
Jeśli ten ktoś może pomóc, musisz z nim porozmawiać.
Ale jak mam wrócić do Mesmeru?
W jedyny możliwy sposób.
Na skrzydłach.
Mam pomóc tobie?
Po tym, jak straciłem klejnot? I klejnot wody. Dwa razy.
Nie mam innego wyjścia.
Wystarczy powiedzieć „poproszę”.
- Poproszę. - Oczywiście pomogę!
Ale gdy wrócimy,
pozwolisz mi ukryć klejnot wody, żebym odkupił winy.
W porządku.
Hurra! Wskakuj! Uważaj na pióra. Są delikatne.
Trochę niezręcznie.
Ja pomogę!
Wrócimy tak szybko, jak się da!
Czekamy!
Jest dobrze.
Widziałaś? Odpowiedzialność rządzi.
Zgodziłabym się, gdybym nie była przerażona.
Nie sądziłam, że wykorzystam doświadczenie opiekunki na rodzicach.
Powinniśmy zabezpieczyć dom.
Chodź. Zajmiemy się tym.
Zaraz dostaniecie mleczko.
Halo? Wróciłam!
Skipper! Dlaczego mama i tata zostali sami?!
Robię dla nich jedzenie! Skoczysz po krzesełka?
Dobrze, ale nie powinnaś ich zostawiać.
- Wiem, co robię. - Gdzie Chelsea i Stacie?
Też gdzieś tutaj.
Wiesz, jakie dzieci są szybkie.
Zniknęły!
Tak!
- Im dłużej lecimy, tym jesteś cięższy. - Sporo zjadłem.
- Rocky obiecała pomoc. - Składam różne obietnice.
- Już jesteśmy? - Prawie.
Za wzniesieniem i kolejną doliną.
Tak, a ja… Nie dam rady.
Pójdziemy pieszo.
Dobry plan.
Mamo! Tato!
Gdzie jesteście?!
Mamusiu? Tatusiu?
Wyjdźcie już! Koniec zabawy!
- Udało się? - Nie. Zniknęli.
To niemożliwe.
Tak jak przemiana dorosłych w bobasy.
A jednak.
Chwila. Gdzie mój wózek?
O nie. Pewnie zostawiłam otwarte drzwi.
Odebrali śmieci. Z rzeczami do recyklingu.
Jak mogli nie zauważyć dzieciaków?
Nie pozwólcie im zabrać mamy i taty!
Wy zostańcie. Skipper. Ze mną.
Bardzo się boję.
Dadzą radę. Nie pozwolą, żeby coś stało się rodzicom.
Z lotu ptaka wyglądało, że będzie bliżej.
Może ja i Alo sobie podlecimy, a…
Nie. Czekaj.
Musimy być cicho, żeby nie włączył się alarm.
Dobrze go pamiętam. Brzmiał mniej więcej o tak.
- Na pewno nie tak. - Co teraz?
W nogi!
Na pewno po drodze zabiera inne rzeczy.
Recykling nie jest aż tak popularny.
- O nie! - Nie!
Skręć!
Przecież skręcam!
Jesteśmy bezpieczni.
Kto mnie niepokoi?
To ja.
Leo?
Dzień dobry, ojcze.
Nie! Uwaga!
Cztery, siedem, trzy…
O nie! Jedzie w stronę plaży!
Musimy spróbować na piechotę.
Widzę go!
To jego ojciec?
Nie ten prawdziwy, ale Leo tak do niego mówił.
Tytan zajmował się nim, gdy centaury zniknęły.
Jejku, ale urosłeś. Jakby nie było cię tu wiele lat.
Tak bardzo się martwiłem.
Nie pisałeś i nie dzwoniłeś,
nie wysłałeś magicznej emotki.
- Istnieją magiczne emotki? - A co to emotka?
Możemy później to omówić? Potrzebujemy pomocy.
Rocky. Alo. To jest Tytan.
Alo i ja już się poznaliśmy. Bardzo dawno temu.
Miło cię widzieć.
Opowiedzcie, czego potrzebujecie.
I tyle? Nie gniewasz się?
Jasne, że nie, Leo. Zawsze jestem bardziej zmartwiony niż zły.
Rodzicielstwo to ciężki kawałek chleba.
Pogadajmy przy kubku ciepłego mleka jak za dawnych lat.
Bardzo chętnie.
Ale innym razem. Nie mogę zostać.
Klejnot wody przemienił rodziców znajomych w bobasy.
Zdobyliście klejnot wody?!
Jest tylko jeden sposób. Odwrócić zaklęcie zaklęciem przeciwnego kamienia.
Który klejnot jest przeciwieństwem kamienia wody?
Kamień ziemi, oczywiście.
- Nie mamy pojęcia, gdzie jest. - Ja wiem. On też.
Lot balonem! Zapraszam na lot balonem na gorące powietrze.
Dajcie się ponieść łagodnym wiatrom nad Malibu.
Zobaczycie kalifornijskie wybrzeże z niebezpiecznej wysokości.
Ale bez obaw, bo nawet dzieci mogą polecieć.
- Bierzemy ten balon! - W tamtym lecą bobasy!
Bobasy? Oszalałyście?
W latającym balonie?!
To niebezpieczne. Dalej! Lećcie po nie!
Miałeś kamień ziemi i nic nie mówiłeś?
Bo nie pytałeś.
Wiedziałeś, że tylko dzięki klejnotom mogę znaleźć rodzinę.
Dzięki trzem klejnotom. Ja miałem tylko jeden.
Kiedy dowiedziałem się, że skradziono klejnot powietrza, ty nagle zniknąłeś.
Chciałem z tobą porozmawiać, ale nie odbierałeś ode mnie.
Bałem się, że będziesz zły.
Zachowałeś się bardzo samolubnie. I niebezpiecznie. To przykre.
Ale wiem, że pragniesz odzyskać rodzinę.
Jesteś dla mnie jak syn.
Wiedziałem, że nadejdzie właściwy dzień, żebym mógł wręczyć ci… To.
- Czy to jest kamień ziemi? - Tak. Wiedziałem, że tu nie zginie.
Czemu teraz? Dlatego, że uciekłem?
Nie. Dlatego, że wróciłeś.
Przyznałeś się do błędu, a to wymaga odwagi.
Wykorzystaj go mądrze. Teraz należy do ciebie.
Dziękuję.
Gdy znajdę rodzinę, i tak zawsze będę cię kochał. Wiesz?
A ja zawsze będę kochał ciebie.
Jak słodko. Możemy wracać? Musimy ratować bobasy.
Myślisz, że się boją? Chodzi mi o rodziców.
Sama nie wiem. Oby nie.
Lecą tak wysoko nad ziemią.
- Jeśli spadną… - Nie spadną.
Musimy wymyślić, jak wejść do tamtego kosza.
Widzisz tę linę?
Przywiążemy ich kosz do naszego i sprowadzimy na ziemię!
Mam pomysł.
Ostrożnie!
- Uda ci się! - Mam ją!
Dobrze, że nauczyłyśmy się latać.
Zabierz nas na ziemię, pani kapitan!
Wolno… Spokojne lądowanie.
- Złapie pan? - Proszę nas ściągnąć!
- Mamo! Tato! - Jesteśmy!
- O nie! - Gdzie są bobasy?!
Piętnaście wiadomości? Ktoś dzwonił z domu marzeń?
Znaleźli się, gdy wyszłyście.
Częściej sprawdzajcie telefon. To odpowiedzialne.
Obiecuję, że już nigdy nie stracę was z oczu.
I co? Zgłosili się Leo i Rocky?
Mamy klejnot ziemi. Skipper zdejmie nim zaklęcie.
- Co mam powiedzieć? - Podpowie ci serce.
Dobrze. Niech będzie.
Bardzo was przepraszam, że nie uprzedziłam o spóźnieniu.
Nie miałam pojęcia, jak się martwicie, gdy nie wiecie, gdzie jestem.
Jeśli wrócicie, obiecuję, że od tej pory będę superodpowiedzialna.
- Tak! - Hurra!
Hej, dzieci.
- A to kto? - Miało być bez nowych zwierząt.
- Hej. A co z koktajlami? - Na razie mogą poczekać.
Dziękuję, Leo.
Napisy: Marta Robaczewska