Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Już, panie Yüksel. - Dobra.
W porządku.
- Poczekaj tu na mnie. - Ostrożnie.
Już tu jest.
Skurwiel zabrał kasę!
Sukinsyn! Śmiał mi się w twarz!
STAMBULSKA STRAŻ POŻARNA
10 DNI Z ŻYCIA DOCIEKLIWEGO CZŁOWIEKA
Fatma, gdzie jesteś?
„Dzień dobry, Sadıku Adilu Öcalu.
Sprawdziliśmy materiał przesłany do naszego wydawnictwa.
Powieść ta przypomina esej.
Nie zapewnia czytelnikowi emocji i wrażeń.
Co więcej, brakuje tu elementu dociekliwości.
Fabuła, tajemnice i suspens są często przerywane
Fabuła jest niedoszlifowana.
Prosimy pamiętać, że każda postać powinna w miarowy sposób się rozwijać.
Z tego względu uznajemy nadesłaną pracę za nienadającą się do publikacji.
Z poważaniem, Deniz Gökyaylı”.
Przemądrzała baba.
No cóż.
Znowu nie ma tu Fatmy.
Choć może ma na imię Ayşe. Jak można to ustalić?
DZIEŃ PIERWSZY
Chodzi o Şaziye? Proszę za mną.
- Mieszka pod numerem 16. - Tam?
Ile tu wody.
To był trzeci pożar w ostatnim półroczu.
To już normalka w tych całych „zabytkowych dzielnicach”.
W takim tempie niedługo spłonie cała Balat.
Dzięki.
Powiedz Şaziye, że skończyły mi się zeszyty.
- Wszystkie są drewniane. Płoną raz-dwa! - Mówcie po kolei!
- Nie mamy gdzie spać! - Spokój!
Bracie, zgłoszę to jeszcze raz jako twój muchtar.
Muszą to sprawdzić!
Czego nie rozumiesz?
- Wara! - Wykonuj swoją pracę.
- Po prostu tego nie rozumiecie. - Spokojnie, zajmę się tym.
Niedługo spłonie cała dzielnica!
Pani Şaziye?
Jak leci?
Hayri podał mi pani adres.
Gnębi mnie windykatorami?
Powiedz temu zbirowi, że spłacę go, gdy tylko będę mogła.
Nie przyszedłem po żadne pieniądze.
Mieszkam przy fontannie i widzę, jak codziennie dokarmia pani koty.
Nie widziałem pani od dwóch dni, więc zacząłem się martwić.
Mutema nie przyniosła karmy. To ona dba o koty.
A sio! Spieprzaj stąd! Dla ciebie niczego nie mam!
Wiesz, ile kosztuje karma? Masz mnie za krezusa?
A dlaczego ta cała Mutema nie przyniosła karmy?
Choruje na COVID?
Zabili ją.
Słucham?
A sio! Spadaj stąd, kundlu!
Dlaczego sądzi pani, że ktoś ją zabił?
Przychodziła tu raz w tygodniu, puszczała muzykę i znikała.
- Co dziś mamy? - Środę 1 kwietnia.
Czyli to prima aprilis z tym morderstwem?
Że niby co?
Była tu w zeszły wtorek. Jedna torba starcza na dwa tygodnie.
Bez niej koty czeka śmierć.
Sprawdź sobie sam, czy jest nowa dostawa.
Nie rób tego. Nie bądź dociekliwy.
Trzymaj się z dala od tej sprawy.
GÜZİN KONSULTANTKA DS. URODY
AFRODYTA KLINIKA URODY
ADRES: ÇINAR SOKAK 71
- Kim jesteś? - A ty?
Kaszlesz jak gruźlik. Załóż maseczkę.
Ahmet.
Şaziye to moja babcia.
Przyszedłem po karmę dla kotów. Pani Şaziye wie o tym.
Ahmet? Twoja babcia mówi, że Mutema została zabita.
I musi pan zostawić klucze.
I nie chodzi o Mutemę, tylko Mutenę.
Skoro nie została zabita, to czemu twoja babcia tak twierdzi?
Coś się stało? Widziała coś?
Jest już stara.
Proszę zostawić klucze.
Dobrze.
No właśnie. Pora, by zdrajca wyznał swoją miłość.
Jedziemy z tym.
Dzień dobry, Sadık. Liczyłam to, odkąd jestem w Stambule.
Dzwonię po raz 442.
Dlaczego nie rozumiesz,
że po części chciałam z tobą zostać, a po części od ciebie uciec?
Powtórzę kolejny raz. Kocham cię.
Ale Eskişehir nie było dla mnie.
I nie ja cię zostawiłam, tylko ty nie chciałeś jechać.
Ale mam dla ciebie prawdziwą bombę.
Strasznie tu gorąco, ale przeraża mnie ta pandemia.
Czytałeś w gazetach o Buket i Gülhan?
Ktoś ma obsesję na ich punkcie. Dobra, to wszystko ode mnie.
Niedługo wyślę ci nowe fotki.
Naprawdę nie żyjesz, Mutena?
Spójrz na mnie. Możesz powoli zbierać się do domu.
Tutejsze koty mogą pożreć się żywcem.
Adil?
Tak bardzo tęskniłam!
Ucieszyłbyś się na widok matki!
Przygarnąłeś kundelka?
Ale czad.
Wnieś moje rzeczy.
Twoja babcia zostawiła ci tylko ten stary dom?
Jak możesz tu mieszkać?
Najpierw powiedz, co tu robisz.
Znalazłam robotę przy serialu.
Będę nawet producentką pierwszego odcinka.
- Co? - Masz jakieś alko?
- Skąd wzięłaś na to pieniądze? - Kuzyn Remzi kupił moje udziały w hotelu.
Nie masz żadnych udziałów! To hotel Zeynela i Hüso!
A Remzi nie jest twoim kuzynem. To kanciarz!
A jakie to ma znaczenia? Mój albo Rızy. Żadna różnica.
Skarbie, nadal się na mnie gniewasz?
Miałaś za męża typa, z którym rozwiodłaś się 20 lat temu.
Skąd miałam wiedzieć?
Myślałam, że znów biorę ślub z Rızą.
Na litość boską, weź mi to wyjaśnij.
Jak można przez dziesięć lat nawiedzać byłą żonę w snach?
- Obłęd! - Posłuchaj, Meral.
Nie mam dodatkowych łóżek.
To nie miejsce dla takiej kobiety jak ty. I mam tu zasady.
Zasady.
I muszę o coś spytać.
Pınar wie, że tu jestem?
Ja jej nie mówiłam.
I zabiłaby nas oboje na wieść, że od czterech miesięcy jesteś w Stambule.
Dobra, skoro masz tu zostać,
to po pierwsze - żadnego chlania.
Po drugie - nie powiesz Pınar, że jestem w mieście.
Tak jest, dowódco. Ale nie gniewaj się na nią.
Od ośmiu miesięcy nie tknęła żadnego faceta.
Przysięgam. Jest w tobie szaleńczo zakochana.
Dlatego od razu uciekła.
„Dorastała na nienazwanej ulicy w Balat.
Przynosi karmę dla kotów i psów,
płacąc starej zołzie, by je karmiła.
Podejrzewa się morderstwo zaginionej 16 dni temu 25-latki.
- Miała nietypowe imię: Mutena”. - Oddaj mi to.
Ależ to ekscytujące.
Uwielbiam kryminalne zagadki.
- To scenariusz serialu? - Thrillera.
Świetnie.
Meral, pozwól, że o coś zapytam.
Jestem dociekliwy?
Takich jak ty nazywa się szurniętymi, a nie dociekliwymi.
Dobra, przynieś tu moje rzeczy.
Trochę tu capi. To wilgoć? Bo trudno to ustalić.
Chodź!
DZIEŃ DRUGI
Odmawiasz?
Posłuchaj no.
Szukaj tak dalej idealnego miejsca, a dostaniesz zatwardzenia.
Dobra, jak tam chcesz. Wracamy.
Chodź.
Jesteś w środku?
Dobrze.
Tu wszystko się wyjaśni.
Pani redaktor, niestety intryga i fabuła upadły przed pierwszym zwrotem akcji.
No ale starałem się. Tylko to mi pozostaje.
Klinika jest zamknięta.
Rząd tak kazał przez COVID. Nawet masaż nie wchodzi w grę.
Szukam osoby, która tu pracowała.
Miała na imię Güzin. Ale może tak naprawdę Mutena?
Kto jej szuka?
- Powiedzmy, że ktoś dociekliwy. - Tacy ludzie mają pieniądze.
Nie pojawiła się w pracy od 15 dni. Ale za 500 powiem ci, gdzie znaleźć Mete.
- Jej chłopak handluje autami. - Za 500?
Nie handlarz, tylko chłopak na posyłki. Mówili na niego „Biedny Mete”.
Wyleciał dwa tygodnie temu. Wziął sobie auto na przejażdżkę.
O nie. To jak go teraz znaleźć?
Podobno sprzedaje wodę przy światłach w Karaköy.
- Naprawdę? - A co, tobie też wisi kasę?
Nie, sprawa ma podłoże literackie. Dzięki.
Woda! Komu wody? Woda!
Wody?
- Interesy coś wolno idą. - To przez pieprzoną pandemię.
Noszę maseczkę, ale nic nie sprzedaję.
Dzięki, bracie.
Chcesz czegoś?
Chciałem zapytać o Mutenę. Martwimy się o nią.
- Wy? Czyli kto? - Moja babcia.
Mutena to nasza sąsiadka w Balat.
Regularnie podrzucała karmę dla kotów.
Dzięki temu moja babcia mogła dokarmiać miejscowe zwierzęta.
Ale przestała wpadać i babcia się martwi.
Poprosiła mnie, żebym to sprawdził. Bardzo się martwimy.
Byłem u niej w klinice, a tutaj trafiłem z salonu samochodowego.
Też nie widziałem jej od dwóch tygodni.
Wracam do roboty. Woda sama się nie sprzeda.
Mnie też chce się pić.
- Wypiłbym całą zgrzewkę. - Jest w niej 12 butelek.
- Ile za nią? - Myślę, że 150 styknie.
Proszę.
- Skoczę rozmienić. - Nie, zatrzymaj resztę.
- A jesteś też głodny, bracie? - Pewnie.
To chodź ze mną.
- Pomogę ci. - Dzięki.
Nie znasz Muti, co nie?
- Nie. - Tak na nią mówię.
Jeśli chcesz ją skrzywdzić…
- W życiu. - To dobrze.
Każdy, kto zechce, będzie miał ze mną do czynienia.
Muti zajmuje się masażami?
- Nie, a co? - Tak słyszałem.
- Używasz social mediów? - Nie.
Spójrz.
Muti na nich wymiata.
Jest znana jako Podpalaczka Świata.
Niech cię nie zwiodą te radosne filmiki.
Jest nieco szurnięta jak ty czy ja. Tata alkoholik i matka z demencją.
Przeprowadzimy się kiedyś do Kaş.
Na razie naszym domem jest Pendik, ale marzymy o tym.
I nie widziałeś jej od dwóch tygodni?
Gdzieś tak od 15 dni.
Odkąd poszła na rozmowę o pracę do agencji Okaliptus w dzielnicy Ataşehir.
Bardzo chciała ją dostać.
Mówiła, że przeniesie się na inną platformę.
Że będzie sławna i kupi sobie sportową furę.
Widać oferta nie była aż tak dobra, bo wróciła smutna.
A potem przestała odbierać telefon. Dzwoniłem parę razy, ale był wyłączony.
Mówiła, że od pół roku mieszkała w studiu, a teraz słyszę, że to w twojej dzielnicy.
Rozumiem.
Ale dlaczego nie zgłosiłeś jej zaginięcia?
Zwariowałeś? Gliny mają gdzieś takich jak my.
Gdybym pokazał im te nagrania, uznaliby ją za prostytutkę.
Racja.
- Ktoś miał na jej punkcie obsesję? - Nie.
- Wracam do pracy, bracie. - Jasne.
I wyślij mi jej zdjęcie! Zapisałeś mój numer?
- Tak. - W porządku.
Uwaga do pani redaktor: tajemnica pozostaje nierozwiązana.
Nie wiem, jak poprawić fabułę, Deniz Gökyaylı,
ale Biedny Mete to postać, a nie stereotyp.
A oprócz tego niebawem nastąpi pierwszy zwrot akcji.
Adil? Jakaś kobieta pytała o pieska.
Mówiła, że jest jej i zabrała go.
Ale chwilę później natrafiłam na niego, jak łaził wokół fontanny,
więc zabrałam go do nas.
Co za głupia kobieta! Nie zabrała go ze sobą.
Kup jakąś smycz w drodze do domu.
I żarówkę.
I maseczkę, bo kundel dobrał się do mojej.
Mam przerąbane.
Tak, znana jako „Podpalaczka Świata”.
Tak.
Piętnaście dni temu. Jest tu jej agent, pan Öcal.
Rozumiem. Przekażę mu.
Dziękuję.
Pan Şinasi nie przeprowadził z nią rozmowy.
Nie ma jej w jego grafiku.
Dziękuję. Miłego dnia.
Wzajemnie.
- Gdzie się podziewałeś przez cały dzień? - Oddaj broń.
- Była pod poduszką. - Oddawaj. Rany.
Flirtowałam z takim frajerem.
Kupiłam pięć maseczek. Dałam dziesięć lir za sztukę.
Na szczęście Şermin zabrała mnie do supermarketu.
- A kim jest Şermin? - Właścicielką kundla.
Twój gość ma na imię Çiko.
Niezbyt mi się to podoba, ale olać to.
Zaprosiłaś tu obcą osobę i piłaś z nią alkohol?
Zgadza się? Złamałaś pierwszą zasadę.
Drugą też? Dzwoniłaś do Pınar?
- Nie. - Ona zadzwoniła.
Podałaś jej ten adres? Tak czy nie?
Şermin przyjechała po Çiko.
Poczekaj. Wiem, że to Pınar.
Ty skurwielu.
Ale ci najebię!
DZIEŃ TRZECI
Ocknąłeś się, skarbie?
Co się stało? Gdzie ja jestem?
W szpitalu.
Niczego nie pamiętasz?
Nieźle cię poturbowali, synku.
- Ten stary kurdupel był mężem Şermin. - A dlaczego nie pobili ciebie?
Bo to nie ona jest jak Şermin, tylko ty, Sadıku Adilu.
Do tego ta laska z filmiku, Mutena.
Nieźle! Dwie laski w cztery miesiące.
Musiałaś do niej zadzwonić, co?
Adil, ta banda kopała cię, gdy już leżałeś na ziemi.
A potem pojawiła się ona.
Ale ci najebię!
Ty wariacie! Zostaw go!
Przestań!
Nie wiem, kiedy chwyciła za tę broń.
Zadzwoniła do panny Gülhan, a my zawiozłyśmy cię do szpitala.
Nieźle mu przyfasolili.
Twarz mocno uszkodzona, ale reszta ciała nienaruszona.
Gdy zadzwoniła twoja bratanica, przyjechałem tu z nim z Eskişehir.
To prawie cztery godziny autem. Pewnie pociągiem byłoby…
Albo dobra, zacznijmy od pobicia.
Hüso, nie musicie nic robić. To było nieporozumienie.
Pomylili mnie z kimś. Wyjdźcie wszyscy!
Bracie, twoja siostrzenica powiedziała, że możemy zatrzymać się u ciebie.
Co mamy zrobić?
Masz perukę?
Nie, to moje własne włosy.
Przeszczepiłem je sobie z innego miejsca.
Zainwestował to kasę ze swoich udziałów.
Wygląda młodziej. Za parę dni się przyzwyczaisz.
Za parę dni już was wszystkich nie będzie. W domu mam tylko jedno łóżko.
Nie możesz tam wrócić, donżuanie.
Ja bym cię porzuciła na ulicy, ale masz upartego lekarza.
Zatrzymasz się u mnie z Meral.
Dobra, zbieramy się!
Wkrótce lekarze zdecydują, czy wypisać tego playboya.
Zdrowiej, bracie.
Zajdź do panny Gülhan, zanim stąd wyjdziesz.
A co, rządzisz tutaj, że tak rzucasz poleceniami?
Pracuję w dziale PR Grupy Köseoğlu.
- Szykuję się do egzaminu na studia. - Super.
Nie jesteś szczęśliwy? Nie ty mówiłeś, by myśleć?
By pracować nad sobą i być samodzielnym?
Gdybym została, nie skończyłabym liceum.
Przez ciebie.
Powiedz coś.
Gdzie ją znajdę?
Słyszałam, że to jednak nic poważnego.
Podejrzewali wstrząśnienie mózgu.
Gdzie tam. Mam twardą czaszkę. Po prostu jestem obolały.
- Tym razem nie bierzesz nic na ból? - Nie.
Ostatnio nie umiem się w nic zaangażować. W tym w leki i używki. Sama spójrz.
A Buket?
Zostawiła nas.
Mnie i naszą córkę.
Chorą siostrę. Wszystkich.
Filiz?
Jest chora?
Bardzo?
Boże.
Czyli Buket nie mogła wytrzymać przez te doniesienia w prasie?
Obie byłyśmy tym zmęczone. Widać zrozumiała to wcześniej.
Dowódco.
Były tu gliny w sprawie wczorajszej akcji.
Złożono na ciebie skargę. Szukają cię.
Ale lepiej nie jedź tam z taką facjatą.
Widzisz? Nie możesz wrócić do Balat.
Szuka cię policja i typ, któremu puknąłeś żonę.
- Jak długo mam przykładać to mięso? - Meral mówiła, że przez dwie godziny.
Zdąży się ugotować.
Robimy z niego okłady, gdy innych nie stać na nie.
Masz świetną pracę i służbowe mieszkanie.
Po co ci ja?
Nadal nie rozumiesz? Kocham cię!
Wtedy byś nie odeszła.
W miłości szczęście zależy od drugiej osoby.
A nieszczęście jest podwójne.
Kochałam cię bardziej, gdy byłeś dobrym człowiekiem, mądralo.
- A nie złym! - Teraz jestem dociekliwym.
Ale traktuj mnie jak złego.
- Potrzebuję od ciebie czegoś. - Czego?
Jest taka agencja mediowa, Okaliptus. Umów się na spotkanie z nimi.
- Po co? - A jak myślisz?
By zmienić opinie na temat waszej firmy i panny Gülhan.
Są też powody o podłożu literackim. Muszę doszlifować fabułę.
Co za widok! Elitarna dzielnica, piękny dom.
Grupa K&S jest wspaniała. Ciekawe, czy finansują seriale.
Nie przyzwyczajaj się.
Zeynel, pojedź rano na policję i wypytaj o tę skargę.
Hüso, ty wróć rano tutaj i miej oko na Meral.
Straci resztę kasy przez kolejnego kanciarza.
I trzymajcie się z dala od bratanicy. Załatwimy tę sprawę i spadamy stąd, jasne?
To ja. Nie bój się.
Meral krzyczy przez sen. Widać wrócił ten jej duch.
No i chrapie.
Ciągle też chodzi do łazienki. Chyba ma jakieś dolegliwości.
Weź tę rękę.
Zawsze odwalasz tę samą sztuczkę. Pójdę już sobie.
Coś ci powiem.
Po co jedziemy jutro do tej agencji? Chodzi o Mutenę?
Tak. Jeśli to wszystko, to zabierz nogę.
Przydałby ci się korektor.
Boli?
To co, Sadık?
Pogodzimy się?
Dobra, idę.
Dobra, wracaj do spania.
DZIEŃ CZWARTY
W ciągu dwóch godzin podeślemy kampanię promocyjną
dla Grupy Köseoğlu i panny Gülhan.
- Super. Dziękuję. - Ja również.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Wyjście jest tam.
Pınar, chyba zapomnieliśmy, że mieliśmy spotkać się z panem Şinasim.
Jest na miejscu?
Pan Şinasi pracuje w dziale nieruchomości.
- Są państwo umówieni? - Nie.
Öcal Kara. Szykuję nowy szpital dla Grupy Köseoğlu.
Lepiej ogarnąć to teraz, skoro tu jesteśmy.
W końcu mamy pandemię. Zawsze to mniej kontaktu.
Gdzie go znajdziemy?
- Po lewej. - Dzięki.
AGENCJA OKALIPTUS TWORZYMY POSTĘP
A państwo do kogo?
Do rozwiązania pierwszego tropu.
Nie waż się tego tknąć.
Jak myślisz, co tu mam? Siadaj.
Chodzi o pewną influencerkę, Podpalaczkę Świata.
Zajmujemy się windykacją w imieniu jej agentów.
A to limo? Niektóre spotkania są trudne. Na przykład było tak wczoraj.
Ale tamci walczą o życie na oddziale intensywnej terapii.
Tak?
Czekajcie na info.
Wzięła od ciebie 10 000 dolarów i zniknęła bez zapłacenia nam.
Mamy teorię, że przyszła do ciebie na taniec,
nie chciałeś jej zapłacić i ją…
- Że co? - Siadaj!
Druga opcja jest taka, że podzieliliście się tą kasą.
Tak czy siak - należność trzeba spłacić.
Albo się dogadamy, albo idziemy z tym do panny Neşe.
Panny Neşe? Tylko nie to! Doszło do nieporozumienia.
Jesteśmy pośrednikiem dla poważanego klienta.
A tę całą influencerkę widzieliśmy tylko raz.
Nikt nie przekazywał nikomu pieniędzy.
Co to za poważany klient? „Klient” to z angielskiego, co nie?
O kim mowa?
Pan Kutsi.
Kutsi Atak, nasz kluczowy klient. Sekretarz spółki Zincirli Holding.
Nie wierzę, jak z nim gadałeś.
Był przerażony. Nawet ja byłam.
- Na jakim etapie fabuły jesteśmy? - Za pierwszym zwrotem akcji.
Zbliżamy się do rozwiązania pierwszego tropu.
- Dostrzegam erotykę w tej twórczości. - Słucham?
Wszyscy powariowaliście.
- Ty, Meral, Hüso. - Szaleństwo jest lepsze od zdrady.
Mogłam pozwolić tamtym typom, by wyrwali ci język.
Co ty nie powiesz?
MIŁEJ NIEDZIELI
Rozumiem. Dobra, do zobaczenia.
Zeynel był na policji.
Mąż Şermin, czyli gość, który mnie pobił, wcale nie wniósł zarzutów.
Zrobił to ktoś inny. Jej mąż jest agentem nieruchomości.
Zeynel doradza mi wizytę na policji.
Dowódco, jestem głodny.
Gdzie możemy coś zjeść?
Kim jest Kutsi Atak? Jak idzie ci sprawdzanie go?
Pamiętacie reklamy spółki, która budowała wieżowce w lesie
i potem sprzedała je Arabom?
Jest sekretarzem tej spółki. I sprawdziłam go.
Nie zadawałby się z tancerką. To mąż i ojciec.
Wrzuca rodzinne fotki na wszystkie swoje sociale.
Filatelista.
I nie, nie ma to nic wspólnego z filarami. Gość zbiera znaczki pocztowe.
Prowadzi też blog.
W skrócie: nie interesuje go nic poza znaczkami i rodziną.
Też nic tu nie widzę. Daj mi to.
Ustal poszukiwane znaczki w Turcji.
Trzymaj.
No dalej.
Powiedziałem im, że nie wniosę zarzutów.
Co jeszcze mam dodać?
A co powiedział mi kapitan?
„Nie chcę żadnych kłopotów z biznesmenami”.
Od kiedy agenci nieruchomości są wielkimi biznesmenami?
- Ustaliłaś coś? - Napisałam do niego na blogu.
„Ile mogą być warte dwa znaczki ottomańskie po pradziadku?”
Nieźle. Dobra, idziemy.
Nie ma ich. Próbowaliśmy.
NIERUCHOMOŚCI SITKI
Dom i działka to równie dobre inwestycje. Wkrótce rozwinie się tutaj turystyka.
Wolno tu budować?
O ile obieca się, że będą to kopie zniszczonych przez pożar budynków.
Szukamy pana Sıtkıego.
Abdullah Ketenci.
Miejscowy muchtar. Zawsze musimy mówić prawdę.
Ta firma nie ma zbytniej renomy.
Na policji mówili, że to szanowany biznesmen.
Sıtkı i jego bratankowie urządzają awantury.
Jest niezrównoważony i ciągle zakłóca nam spokój.
Wszystko przez jego brzydką żonę. Oszalał przez jej ciągłą zazdrość.
Ale mogę pomóc w kwestii inwestycji i chętnie pokażę panu parę miejsc.
Jeśli nie odbiorę, proszę dzwonić na numer z tyłu.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Zmarła krewna Buket i Gülhan, która chorowała na raka.
Przesłałam kondolencje od nas.
Filiz.
Dobrze, panie Kutsi. Do zobaczenia.
Kutsi chce zobaczyć znaczki, zanim wystawię je na necie.
Mówi, że może pomóc je wycenić. Zaprosił mnie do swojego biura.
Gdy coś kochamy, tracimy czujność. Ale spotkajcie się gdzieś na uboczu.
Dowódco, dlaczego mamy gadać z tym gościem od filarów?
To literacka dociekliwość, kolego. No i doszlifujemy fabułę.
Jestem na miejscu.
W porządku.
Czołem.
- Co to ma być? - Cicho!
Spokojnie.
Ruszaj.
- Dobrze! - Jedź! Ale już!
Widziałem ją tylko raz.
Wszedłem do pokoju, by dać jej kasę. Z samym tańcem nie mam nic wspólnego.
- Kto ją zamówił? - Mów!
Pan Öner.
- Kto to taki? - Kierownik ds. rejonizacji.
To on zamówił tę tancerkę.
Pośredniczył w tym Yüksel Zincirli. To nasz CEO.
To przez niego ją zamówiono.
Czyli pan Öner to nie byle kto.
Prosi CEO dużej firmy o bycie zwykłym alfonsem.
Był taki projekt znany jako „Megawieże”. Może o nim słyszeliście.
Były jakieś problemy formalne i tylko Öner mógł je załatwić.
W takim razie nie mogło chodzić o zaledwie 5000 dolarów.
- O ponad 500 000. - Co?
Dowódco?
Spójrz, co tu znalazłam.
No dobrze.
Moi podwładni nagrają twoje zeznania.
Opowiesz o wszystkim.
Zrozumiano?
To laptop Kutsiego.
Skopiuj jego zeznania z telefonu na komputer.
Wyjawił nam wszystkie firmowe brudy.
SMS od panny Gülhan.
„Smutno mi, ale mam Bugül, która mnie pocieszy. Dzięki - Gül”.
Napisałam do niej, a odpisała tobie.
Kim w ogóle jest Bugül? Brzmi jak jakaś ksywka.
Nie wiem. Nie bądź taka dociekliwa.
- To zadanie dla mnie. - Zamierzasz cały czas być niemiły?
Zróbmy sobie przerwę od rozmów.
Od teraz nie gadamy ze sobą.
Adil!
Posłuchaj.
Przywodzisz na myśl piękno i nadzieję
Jesteś jak najpiękniejsza piosenka
Okraszona najwspanialszym głosem
Nie potrafię zapamiętać więcej niż czterech wersów.
Co mam teraz począć?
Adil, proszę, pomóż mi.
Zapomniałem ci powiedzieć, że natrafiłem dziś na artykuł w sieci.
Utrata pamięci to jeden z nowych objawów koronawirusa.
Masz też biegunkę?
- To co teraz? - Spokojnie.
- Teraz 14 dni kwarantanny. - Aż 14?
Tak. Zamknij się w swoim pokoju. Żadnego kontaktu z nikim przez 14 dni.
A jeśli będę musiała iść do łazienki, gdy będziecie w domu?
No tak.
Gdy ci się zachce, po prostu krzyknij: „Juhu!”.
Wtedy wyjdziemy.
A gdy skończysz, krzyknij znowu, żebyśmy mogli wrócić do normalnego życia.
Właśnie tak.
Dzięki, Adil.
Pamiętaj.
Podobno nie gadamy ze sobą?
I nagle się rozbierasz. Co teraz?
Poezja to moja słabość. Sprawia, że mój gniew przemija.
Możesz być zły, dociekliwy albo niemiły,
ale i tak cię kocham.
Gdybyś tu nie przyjechał, wróciłabym do Eskişehir po egzaminach.
Nie pogodziliśmy się.
O świcie obudziło nas szczekanie. Był pod drzwiami.
A za nim cała zgraja innych kundli. Było nam go żal i go wzięliśmy.
Ale nie dlatego…
DZIEŃ PIĄTY
…niepokoimy was z rana.
No to o co chodzi?
Hüso gadał ze sklepikarzem.
Sıtkı, ten od nieruchomości.
Zamordowano go.
Co takiego?
I co teraz zrobimy?
Zeznałem, że mam z nim konflikt.
A teraz nie żyje.
To nie wszystko.
A co jeszcze?
Sıtkı nie był sam.
Była z nim jego żona i też została zamordowana.
- Co? Şermin też nie żyje? - Zgadza się, bratanico.
- To nie wszystko? - No mów.
Policja cię szuka. Jesteś głównym podejrzanym.
No i…
No i mają zdjęcia…
Hüso, ty mu powiedz!
Şermin, dowódco.
W domu… To znaczy…
O jakich zdjęciach mowa?
W twojej sypialni…
Wybacz, bratanico.
- Cała naga… - Że co?
Sıtkı był podejrzanym typem.
Miał coś wspólnego z tymi ostatnimi pożarami.
Miał też bratanków, którzy także cię poszukują.
Tak to wygląda.
O czym on mówi?
Co robiła u ciebie naga Şermin?
Nie wiem, o co może chodzić. Jak to w ogóle możliwe?
Juhu, Meral!
Şermin była w moim domu w Balat, prawda?
Popiłyście sobie.
Ile wypiłaś?
Nie wiem.
Nie pamiętam. Zasnęłam.
Zasnęła.
- Było tak. - Jak?
Şermin i ktoś inny, na razie niech to będzie Pan X,
postanowili zabić Sıtkıego.
Pewnie są kochankami albo wspólnikami.
Gdy mnie nie było, odwiedzili Meral.
Meral wpuściła Şermin. Pogadały sobie i popiły.
Gdy Meral zasnęła, Şermin wpuściła Pana X.
Porobili zdjęcia w sypialni.
Mordercą jest autor zdjęć, Pan X. Nie wiem, dlaczego zabił Şermin.
Şermin nie żyje?
Dowódco, jak w takim razie znajdziemy Pana X?
Dziękuję za wizytę.
Pochowaliśmy ją wczoraj. Były tylko cztery osoby.
Przez pandemię.
Zdiagnozowano ją po wyjeździe Buket.
Pierś, macica, a nawet płuca.
Z tym można jeszcze walczyć, ale z rakiem trzustki już nie.
Buket nie wie?
Wie, ale nie mogła przyjechać.
- Gdzie teraz jest? - Chyba w USA.
Czasem ze sobą piszemy.
Rzuciłem katar, liczenie, alkohol, leki i inne używki.
Ja ostatnio piję sporo.
- Bugül jest już tylko moja. - Mam zadzwonić do Buket?
Nie. Poradzę sobie bez niej. Nic się nie zmieniło.
Będziesz musiała ją adoptować. Ma jakąś rodzinę poza Buket?
- Jak to widzisz? - Nie wiem. Ale jakoś sobie poradzimy.
Kazałam prawnikom to załatwić.
Lecę, bo mam sporo roboty. Dzwoń, kiedy chcesz.
- Bardzo mi przykro. - Dzięki.
Przyznaj, że Şermin była lepsza w doszlifowaniu fabuły.
Nie, jej wątek jest słaby. Nie udało jej się domknąć swojej historii.
Dołączam do pytania od Hüso. Jak znajdziemy Pana X?
- Oddala się. - Bez obaw, wróci.
Chodź, piesku!
Widzisz? Wróciła. Wie, jak wrócić do swojej pańci.
Chodź tu.
Czyli co?
Jeśli wrócimy do mojej dzielnicy i puścimy ją wolno, odnajdzie swój dom?
Pewnie.
- Co jest? - Idziemy.
- Co? Chodź, mała. - Drugi zwrot akcji w drugiej tajemnicy.
Şermin mnie nie przyćmi. Wiem, jak schwytać Pana X.
- No idź. - Co my robimy?
Tu też nie?
Rozejrzyj się dobrze.
Rozejrzyj się tutaj, Çiko!
- Sio! - Ruchy.
DZIEŃ SZÓSTY
- Ruszaj się. - No dalej.
Ruchy!
Tak, Zeynel?
Zabraliśmy kundla na skrzyżowanie, ale nie idzie w żadną stronę.
Czyli to nie ta ulica.
Dobra, spróbujcie z innymi.
- Dobrze. - Na razie.
- Çiko miałby znaleźć Pana X? - O ile dobrze skonstruowano fabułę.
Słuchaj uważnie.
- Tak? - Cześć, Öner.
Możesz rozłączyć się albo to zgłosić, ale w niczym ci to nie pomoże.
Masz informacje bankowe, które wysłałem?
Tak.
Nie chcemy zaszkodzić ani tobie, ani Zincirli Holding.
Czekamy na ciebie pod budynkiem.
Jeśli nie zejdziesz albo odmówisz spotkania,
przekażemy wszystko prasie.
Poczytasz o tym w gazetach. Dotarło?
I proszę.
Już schodzę.
- Jak cię rozpoznam? - Po prostu zejdź.
Naprzeciwko budynku zobaczysz piękną i młodą kobietę.
Uwierz, od razu ją poznasz. Zaprowadzi cię do nas.
Bądź ostrożna.
Dokąd idziesz?
Wskakuj.
Cześć, Öner.
Zdejmij marynarkę, odwróć się i trzymaj ręce za plecami.
- Czego chcecie? Nic nie zrobiłem. - Później to obgadamy.
Idealne miejsce. Zatrzymaj się tam.
No dobrze, Öner.
Wiemy o machlojkach w Zincirli Holding. I o twoich kontach do łapówek.
Znamy numer każdego z nich.
Dlatego zadam ci pytanie, a ty postaraj się jasno odpowiedzieć.
Zaczynam mieć spazmy w palcu. Jeden skurcz i pyk.
Wysłałem ci zdjęcie Podpalaczki Świata.
- Gdzie jest i co jej zrobiłeś? - Nic.
Wzięła kasę i zniknęła.
Ile?
Sto tysięcy.
Dolarów?
Kto to ma być, Helena Trojańska?
Szantażowała cię?
- Ukradła mi laptop. - A ty ją zabiłeś.
Widziałem ją tylko dwa razy.
Gdy tańczyła i gdy wzięła pieniądze.
Podaj PIN.
- Dalej. - 310781.
Twoja data urodzenia? Co za kretyn.
- Wysłał komuś swoją lokalizację. - „Mam. Będę za pięć minut”.
Kto to taki, do kurwy nędzy?
Twój ochroniarz?
Uzbrojony?
Siadaj.
Zwiąż mu stopy.
Masz maseczkę?
Już?
Nie ruszaj się!
O nie…
O nie.
Szedł w twoją stronę.
Wracaj do samochodu.
Dalej.
Gdzie komputer, który ci oddała?
No tak.
U mnie w domu.
Zwariowałeś? Spadajmy stąd!
Chwileczkę.
Wsiadaj! Musimy spadać!
Ładnie tu.
Kupiłeś je za wypłatę?
A może był to prezent od szanowanych przyjaciół?
Idź po auto. Zaraz zejdę.
Idź.
No dobrze, możesz pytać.
Czego ode mnie chcesz?
Odpowiedzi.
Co zrobiłeś Podpalaczce Świata?
Przysięgam, że naprawdę widziałem ją tylko dwa razy.
Co jest na komputerze? Jakiś skarb?
- Prywatne rzeczy. - Prywatne?
Warte 100 000 dolarów?
- Dlatego ją zabiłeś? - Przysięgam, że tego nie zrobiłem!
Gdy zwróciła mi komputer,
jakiś kuśtykający koleś zabrał kasę.
To mnie skołowało.
A reszta z 500 000 od Zincirliego?
W sejfie w pokoju obok.
- Jaka jest kombinacja? - 6936.
Podaj hasło.
75-42-75-42.
NAGRANIA
Wypuść mnie!
- Proszę! - Morda!
Wypuść mnie! Pomocy!
Ty śmieciu.
Mów.
Posłuchaj, tamta dziewczyna i tak wybrała takie życie.
Wypuść mnie, a pomogę tobie i ogarnę wszystko twojej firmie.
Kasę i robotę.
Bądź racjonalny.
Dobra rada.
Dobra.
W sumie masz rację.
- Masz fajkę? - W torbie.
Nie odzywasz się od pół godziny. Co się stało?
Mamy drugi zwrot w pierwszej tajemnicy.
Co mu zrobiłeś?
- Postąpiłem racjonalnie. Tak jak prosił. - Boże, zaraz zwariuję!
Spójrz, w co nas uwikłała ta twoja literacka dociekliwość!
- Deniz Gökyaylı jest temu winna. - Kto to w ogóle jest?
Redaktor od elementu dociekliwości.
Jednak jesteś zły.
Tak, Zeynel?
Kundel zatrzymał się pod drzwiami.
Jakiś gość go wpuścił.
Na bank się znają.
Obserwujemy dom. Zajmiemy się nim, gdy wyjdzie.
Niczego nie róbcie poza obserwowaniem. Zajmiemy się tym jutro, jasne?
Serio? No dobra.
Pilnuj tej torby. Jest w niej kasa i komputer.
Do zobaczenia.
Czemu nie powiedziałeś wszystkiego?
Okradliście Önera.
Kasę zabrał ktoś, kto utykał tak samo jak ty.
Czyli naprawdę jej szukałeś. Kto ci to powiedział? Muti?
Nie, tamten gość. Öner.
Gdzie jest Muti?
Naprawdę nie wiem.
Pokłóciliśmy się.
Ukryłem kasę, żeby jej nie wydała.
Muti okradła Önera, a ty ją?
O czym ty gadasz, bracie?
Chciała kupić jakiś używany i zdezelowany samochód sportowy.
Pokłóciliśmy się.
Mieliśmy przeprowadzić się do Kaş. Obiecaliśmy to sobie.
Gdy ukryłem kasę, powiedziała, że i tak ją zdobędzie i wyszła.
Wiesz, dlaczego utykam?
Muti miała wtedy z dziesięć lat.
Dwóch chłopaków osaczyło ją na budowie.
Oczywiście mieli złe zamiary.
Byli tuż przy niej.
Rzuciłem się na nich od tyłu.
Jak Muslera broniący bramki.
Spadliśmy we trójkę.
Złamałem nogę.
Ale jeden z nich złamał sobie kręgosłup.
Spędził rok w łóżku.
Drugiemu pękła czaszka. Nadal jest niedorozwinięty.
A ja nadal utykam.
Masz jakiś pomysł, gdzie można ją znaleźć?
Szukałem jej wszędzie.
A jeśli znalazł ją Öner?
Nie znalazł.
Miał wypadek.
Ale dlaczego tak naprawdę jej szukasz?
Powody są literacko-fikcyjne.
Nie widzisz, jak świetna okazała się historia Muteny?
Może ją opiszę.
Stary, jeśli Muti tylko wróci, od razu oddam jej pieniądze.
Niech sobie je wszystkie wyda na głupią sportową furę.
Ale jeśli ktoś ją skrzywdził, to go zabiję.
Jeśli ktoś choćby ją tknął,
to zostaw go mnie.
DZIEŃ SIÓDMY
„Druga ulica od fontanny. Numer 12. Tam wlazł kundel”.
Świetnie.
Muchtar Abdullah Ketenci?
Tu Murtaza z Eskişehir. Prowadzimy stamtąd sieć butikowych hoteli.
Przeprowadziliśmy badanie w terenie.
Podobno są u was atrakcyjne cenowo nieruchomości.
Mój zespół ma na oku pewien budynek.
Jeśli dostanę adres…
Niedługo oddzwonię.
Co jest?
Widziałam te nagrania. Chory pojeb! Tacy nie zasługują, by…
Dobra, rozumiem cię. Miałeś rację.
Chodź do mnie. Już dobrze.
- Zajęłaś się tą drugą sprawą? - Tak.
Zebrałam korespondencję Önera z Yükselem Zincirlim.
Pamiętasz te wieże, które miały być inwestycją stulecia?
Część działki, na której chcą je zbudować, jest wydzielonym gruntem leśnym.
Jeśli kierowany przez Önera wydział nie zgłosi obiekcji,
inwestycja będzie mogła ruszyć.
Zasrańce.
Jestem mocno zdołowana.
Może skoczymy na śniadanie?
- Tylko my. - Pewnie.
A właśnie. Mogłabyś to jakoś zamaskować?
- Nie chcę, by ludzie zobaczyli. - Pewnie.
- Dowódco? Gość właśnie wyszedł. - W porządku.
To Nedim Kıtıl. Był fotografem w nocnym klubie.
Ma szef jakieś ukryte moce? Facet ma ze sobą aparat.
Dostałem cynk od znajomego muchtara z Balat.
Uważajcie na siebie.
Załatwione. Choć pierwsza tajemnica jest mroczna.
Gdy Biedny Mete ukrył kasę, Mutena zniknęła,
mówiąc, że sama ją sobie załatwi.
Tylko kto mógł jej dać pieniądze na drogi samochód?
Yüksel Zincirli?
Zgadza się.
Ale jak go przesłuchamy? To nie jest kolejny Kutsi czy Öner.
Nie zgarniemy go z ulicy. Pewnie mieszka w twierdzy.
A jeśli ujawnimy jego maile z Önerem?
Gdy jutro sprzątaczka odkryje ciało Önera, nastąpi chaos i Yüksel wyjdzie z ukrycia.
Aby zapolować, trzeba wyjść z gniazda.
Bracie.
Ten brodacz to nasz fotograf, Nedim. Spotkał się z pozostałymi.
- Wygląda na to, że się kłócili. - Bratankowie Sıtkıego.
To oni mnie pobili.
Weźcie 350 000 dolarów z wczoraj.
Meral narobiła większych szkód, ale starczy na parking.
Rozmawialiśmy już o tym. Nie traktuj nas niepoważnie.
Zabiłem dwóch ludzi.
- Rozumiemy, dowódco. - Nie martw się, bracie.
Wrócił.
- Dom sprawdzony. - Dzięki.
Proszę, proszę.
Co to ma być? No mów.
No dobrze, Nedim.
Przejdźmy do sedna.
Sıtkıego zabito dla kasy?
A może przez ujawnienie romansu Şermin z Burakiem?
Romansu? Nie było żadnego romansu.
Kochała tylko mnie.
Byliśmy ze sobą od czasów klubu. Wyszła za mąż, by się z niego wyrwać.
„Ze sobą”, czyli?
Byliśmy przy sobie. Podążałem za nią wszędzie.
To co się z nią stało, Nedim?
No mów.
Sıtkı często ją bił.
Bił codziennie i ją, i Çiko.
Miała już tego dość.
Prosiłem ją, by pozwolił ami go zabić, ale nie chciała się zgodzić.
Nie mogła beze mnie żyć. Byłem jej jedynym przyjacielem.
Kochała mnie na swój sposób.
I to bardzo.
No dobrze.
Ty kochałeś ją, a ona ciebie. Nie jesteś mordercą.
Ale kto zabił Sıtkıego?
- To był Burak. - Ten tępy osiłek?
Drań od początku jej pożądał.
Wystarczyły jej trzy dni, żeby go usidlić.
I podsunąć ten pomysł.
I co dalej?
Burak miał zabić Sıtkıego.
Obiecał to Şermin.
Ale w ostatniej chwili się wystraszył.
Spadło więc to na mnie.
Musiałem więc zrobić to za niego.
I potem postanowiliście zrzucić winę na mnie, tak?
Dlaczego?
Byłeś frajerem.
Z nikim się nie zadawałeś. Mieszkałeś sam.
Podrzuciłem ci Çiko.
Şermin zapoznała się z tamtą kobietą i weszła do domu.
Upiła ją.
Poszliśmy do twojej sypialni.
Şermin miała wyjechać, a ja zabić wtedy Sıtkıego.
Mieliśmy już plan i wtedy pojawiły się plotki.
Sıtkı dowiedział się o niej i Buraku.
I zabił moją ukochaną.
Chyba chciał też zabić Buraka. Zwabił go do domu, ale ten miał broń.
Zastrzelił Sıtkıego.
Moi ludzie widzieli, jak kłócisz się z Burakiem.
Co zrobiłeś? Zaszantażowałeś go?
Spalili parę domów w dzielnicy i zarobili sporo kasy.
- Ile? - Trzysta tysięcy dolarów.
Jakie haki na niego miałeś?
Pobiegłem tam, gdy usłyszałem strzały. Zrobiłem mu zdjęcia.
Dobra robota, Nedim.
Nieźle ci wyszły.
Zeynel, zabierz mu telefon.
Kiedy Burak ma przynieść ci pieniądze?
Dowódco, gość już przyjechał. Właśnie parkuje.
Idziemy.
Kurwa.
Hüso, to nie Burak.
- Przypilnuję tylnych drzwi. - Dobra.
Poczekaj.
A ty coś za jeden?
Gdzie jest Nedim?
Zamknij się, kurwa!
Morda w kubeł!
- Torba jest pusta! - Co?
Szukasz kogoś, sukinsynu?
Rzuć broń! Natychmiast!
Podejdźcie tutaj. Jesteście aż tak tępi?
Myśleliście, że wpadnę w pułapkę?
- Czyli jest tu tajne wejście? - Zgadza się.
Gdy przychodziłem rżnąć Şermin, nie chciałem, by zobaczyli mnie sąsiedzi.
- Co zrobiliście Saldırayowi? - Nic poza złamaniem reki.
Dupki.
Jeśli coś mu się stanie, zajebię was.
Gdzie Nedim?
- Radzę ci martwić się Zeynelem. - Kurwa, a kto to taki?
Moja ręka!
Zabiłeś Sıtkıego z tej broni?
- Mamy twoje zdjęcia z Şermin. - Ty skurwielu!
I zeznania Nedima. Dowody są niepodważalne.
- Resztą zajmie się policja. - Zajebię cię!
Druga tajemnica rozwiązana.
PODEJRZANE ZGONY W WYDZIALE REJONIZACJI NAJPIERW JEGO OCHRONIARZ, POTEM ON
DZIEŃ ÓSMY
Panie Murtaza, tu Abdullah Ketenci, muchtar z Balat.
No witam pana.
Pytał pan o dom Nedima Kıtıla.
Był w gangu odpowiadającym za podwójne morderstwo.
Zabili agenta nieruchomości Sıtkıego wraz z jego żoną.
- Co takiego? - Uniknął pan poważnego błędu.
Ale mogę zaproponować inne działki pod hotele.
- Porozmawiam ze wspólnikami i oddzwonię. - Umówmy się na przyszły tydzień.
Wyjeżdżam ze Stambułu na parę dni.
Jasne, rozumiem. Spotkamy się w przyszłym tygodniu.
- Zadzwonię. Na razie. - Do usłyszenia.
Media piszą o Zincirlim.
Spójrz. Powiązano go ze śmiercią Önera.
Ale Yüksel Zincirli zniknął.
Zobaczmy.
Co tam, Kutsi?
Mówi twój dobry znajomy. Jak tam dzieci?
- Proszę cię… - Bez obaw. Wszystko gra.
Potrzebujemy pewnych informacji.
Gdzie jest ten cały Yüksel?
Nie wiem. Nikt nie wie.
- Przysięgam. - Kutsi?
Powiedz żonie, by się rozejrzała, gdy będzie wychodzić z domu.
Nie chcemy, by miała wypadek.
Gliny sprawdziły także ranczo. Nie ma go u ojca.
Dobra, nie płacz.
Ten dupek ma jakąś dziewczynę?
Zacznij gadać albo stanę się twoim najgorszym koszmarem!
Nie przez telefon. Wyślę ci jej dane i zdjęcie.
W porządku. Tak trzymać.
Pozdrów żonę. Na razie.
Potrafisz być przekonujący, ale nie sądzisz, że za dużo paplasz?
- Jesteśmy rewanżystami. - Kim, dowódco?
Takimi mścicielami. Bierzemy sprawy w swoje ręce.
- Czyli to prawo to my. - Poniekąd.
Wielka mi rzecz.
Idziemy, Çiko!
GÜLHAN KÖSEOĞLU: WPADNIJ JUTRO
Sprawdzę to.
Kordela? Co to za imię?
DZIEŃ DZIEWIĄTY
Jeszcze dziwniejsze niż Mutena.
Jednak wolę „Şermin”. Niech spoczywa w pokoju.
Dowódco, ktoś wychodzi.
To ona.
Wiem, że się wkurzycie, ale umieram z głodu.
Poczekajmy trochę.
Ciekawe, czy miała jakąś kiełbaskę.
Trzymaj ją!
Spokojnie!
Wsiadaj.
Policja!
Co się dzieje?
Zatrzymujemy cię pod zarzutem pomocy w morderstwie.
Skuj ją.
A teraz odpowiadaj na pytania albo dołożymy utrudnianie śledztwa.
Jest w środku? Jest sam? Jest uzbrojony?
Chwileczkę.
Nie widzę odznak. Nie jesteście policjantami!
- Wypuśćcie mnie! - Kordelo Çetin!
Nie jesteśmy glinami. Możemy skrzywdzić ciebie i twoją rodzinę.
Co, gdyby tę sprawę zwęszyły prawdziwe gliny?
Albo twój mąż?
Jest sam i nie ma broni.
Super. Zaknebluj ją.
Przecież wszystko wam powiedziałam!
Zobaczmy, co zamówił twój kochanek.
Dwie butelki szkockiej.
Hüso, brak kiełbasek i innego jedzenia.
Kod do drzwi zewnętrznych to 8943.
A do wejściowych 46983.
Zeynel, idziemy.
46983.
- Dzień dobry. - Kim jesteście?
- Uspokój się. - Spokojnie.
Siadaj.
Kim jesteście i czego chcecie?
Zajmujemy się windykacją należności.
Pewna tancerka jest nam winna pieniądze za pośrednictwo.
Znana jako Mutena albo Podpalaczka Świata.
- Nie jesteście glinami? - Nie.
Super. Jak się pan nazywa?
Öcal Mściciel.
Nazwiska nie kojarzę.
Ale co miałbym mieć wspólnego z tancerką? To pomyłka.
Szantażuje cię mailami, które wymieniałeś z Önerem.
Önerem?
To wy go zabiliście?
Podobnie jak ty kłamał podczas przesłuchania.
Gdzie ona jest?
Zabiłeś ją podczas wymiany?
- Nie… - Nie wstawaj!
Moi ludzie nie dorwali jej. Odciągnęła uwagę jednego, a jakiś koleś…
Nie kłam!
Uciekła i ona, i ten dziwny gość, który zabrał torbę.
Znów to samo.
Dziwny gość. W jakim sensie?
Utyka? Dziwnie podskakuje?
Nie wiem, ale słychać było stłumiony śmiech.
Kpił z moich ludzi.
Jeśli chodzi o kasę, to nie będzie z nią problemu.
Niedobrze.
Jakiś kuśtykający śmieszek.
Fabuła miała być gotowa, a tajemnica rozwikłana,
a ty rozczarowujesz mnie kolejnym zwrotem akcji.
Mogę spłacić ten dług.
Podaj PIN.
- Ale już! - 153864.
Mam tu sejf. Jest tam więcej kasy. Cztery pierwsze cyfry z PIN-u do telefonu.
Jeśli chodzi o coś innego, to też nie problem.
Mam coś, czego nie da wam nikt.
Antywirusowa terapia plazmowa. Mam zapas krwi z przeciwciałami.
Na koronawirusa i nie tylko. Nie kupicie tego nawet za milion.
Widzisz? Proszę.
Może załatwić wszystko.
Yüksel.
Autentycznie nienawidzę takich jak ty.
Aż rzygać mi się chce od tego. „Zajmiemy się tym”.
Przeszkodą jest las? „Załatwimy zgodę na wycinkę”.
Pandemia koronawirusa? „Niech biedacy zdychają.
Mamy krew z przeciwciałami, więc zajmiemy się tym”.
Wszystkim się zajmiecie.
A zajmies się moim problemem z fabułą?
„Zajmiemy się tym”. Czyli co? To w nowobogackim: „Jestem nietykalny”?
- Kim ty w ogóle jesteś? - Jestem pisarzem, Yüksel.
Ból można zignorować.
Ale żaden pisarz nie zignoruje tak wspaniałego zakończenia.
Zwłaszcza tragicznego.
Nie!
Bracie.
Kurwa.
Coś ty zrobił?
Widzisz?
Tego nie załatwił.
Skończyłeś?
Wracaj do Hüso. Ja napiszę list pożegnalny.
Dla ojca.
Krzyknij, a znów cię zaknebluję.
Zemści się na tobie.
Twój chłopak zabił się bronią, z której zastrzelił Önera.
Widać przytłoczyły go morderstwa, łapówki i poczucie wstydu.
Proszę.
Wiesz, co tu jest?
Szklanka, którą wzniosłaś toast.
Odcisnęłaś na niej usta ze szminką.
I twoje majtki.
To nie wszystko.
Usunęliśmy sprośne wiadomości z jego telefonu.
Zakładam, że to łzy radości.
A co do Yüksela, to nie wyglądasz na taką, która miałaby się smucić przez faceta.
Zapomnij o wszystkim, co się wydarzyło między 10.45 a 14.45, jasne?
Rozwiążesz mnie?
- Muszę się odświeżyć. - Nie lubisz tracić czasu.
Podzielcie się nią.
Darujcie sobie odmawianie.
Ledwo pokryje to wasze straty. Ale odpalcie coś Meral, dobrze?
Ale niedużo.
- Co porabiałaś? - Nie wykręcaj się.
Jutro też kogoś zabijesz? Na razie wychodzi ci jedna osoba dziennie.
- Sadık? Wszystko gra? - Tak.
Jutro powinieneś rzucić palenie.
To był śmiech? Ludzie uznają to za covidowy kaszel.
Kaszel.
- Kim jesteś? - Ahmet.
Słychać było stłumiony śmiech. Kpił z moich ludzi.
No tak.
Zna go.
Odnalazła go.
Nie ma innego wytłumaczenia.
Kto odnalazł kogo?
Rozgryzłem to dzięki tobie.
Poszerzasz horyzonty.
- O jakich horyzontach mowa? - Chodź ze mną.
Pierwsza tajemnica…
- Zapraszam. - Dzięki.
- Idziemy na tyły? - Dobrze.
Napijesz się?
Nie.
Załatwiliśmy to pieniędzmi.
Jutro nawrzucamy pełno reklam, które przykryją tę akcję tabloidów.
Świetnie.
Ale szkoda się stała i teraz nie mogę adoptować Bugül.
Samotna kobieta, o której się plotkuje.
- Chyba posłucham moich prawników. - A co radzą?
Zostaniesz moim mężem?
Tylko na trochę. Aż adoptuję Bugül.
Rozumiem. A czemu ja?
Można na tobie polegać.
Buket słusznie ci ufała.
Dotrzymałeś tajemnicy.
Nie odpowiadaj od razu.
Przemyśl to i wrócimy do tej rozmowy.
No i wiesz…
- Mogłabym… - Nie, nie ma mowy.
Nie oferowałabym ci pieniędzy, by cię przekupić.
Choć wiem, że każdy ma jakąś cenę.
Twoją ceną jest Pınar.
Gdybym miała cię kupić, musiałabym kupić cię razem z nią.
A jeśli zapewnię jej edukację i świetlaną przyszłość w Grupie Köseoğlu?
Tak, to drobna łapówka.
Możecie zatrzymać apartament, w którym mieszkacie.
Na parę lat.
Będziesz mógł tam pisać, czekając na rozwód.
Chciałbyś zobaczyć Bugül?
Nie. Małe dziewczynki zawsze wywołują u mnie łzy.
Przemyślę to.
DZIEŃ DZIESIĄTY
Pamiętasz tamtego muchtara z Balat?
Dorabia w nieruchomościach.
Zadzwoń do niego i powiedz, że jesteś od pana Murtazy z Eskişehir.
Pan Murtaza to ja.
Powiedz, że chcemy obejrzeć tereny pod ewentualną budowę hoteli butikowych.
- I że musimy zrobić to dzisiaj. - Dobrze.
Odpowie, że nie ma go w Stambule i żebyśmy pogadali z jego asystentem.
To Ahmet, ale udawaj, że nie tego wiesz. Umów się z nim na spotkanie.
Dobrze.
Sadık?
Ale dzisiaj nikogo nie zabijesz, co nie?
Obiecaj mi to.
Obiecuję.
SZANOWANY BIZNESMEN ZNALEZIONY MARTWY W SWOJEJ KRYJÓWCE
- Öcal, bracie. - Poprowadzisz, a ja siądę z tyłu.
- Znalazłeś Muti? - To się okaże.
Czym się naprawdę zajmujesz? Wspominałeś coś o pisaniu i fikcji.
Tak, tworzę coś w rodzaju scenariuszy.
Do seriali?
To nie koronawirus, tylko astma. Dzień dobry.
Proszę usiąść obok mnie.
Panie Murtaza.
Przy uliczce obok meczetu…
Jedź do Surdibi.
Czasami można pomylić kaszel ze śmiechem.
Zapytam cię o to tylko raz.
Muti, Mutena, Podpalaczka Świata, twoja sąsiadka.
Gdzie ona jest?
Zachowałeś kasę, którą przekazał wam Yüksel.
Jego ludzie uznali twój kaszel za śmiech.
Co jej zrobiłeś? Zabiłeś ją?
Poczekaj chwilę.
Już za mną tęsknisz?
Stało się coś dziwnego.
Panna Gülhan zaprosiła nas na kolację. Bardzo mnie to zaskoczyło.
Halo? Też jesteś zaskoczony? Powiedziałam, że pogadam z tobą.
- Zapraszała na 20.00 i… - Jestem zaskoczony. 20.00 może być.
Nie spóźnij się. Co w ogóle robisz?
Jestem trochę zajęty. Zamierzam zaraz kogoś zabić.
Ty psycholu.
Do zobaczenia.
Mów.
Bracie, utknęliśmy w korku. Wyślij nam adres.
Schowaj telefon do kieszeni, ale nie kończ połączenia.
Dobra.
To tutaj.
Tam jest tylko ona, tak?
Nie ruszać się! ręce do góry!
Zabierz mu broń.
Ręce do góry!
Podejdźcie.
No już.
Ruchy.
Do środka.
No proszę.
Przebiegła zagrywka.
Dzięki temu nas zaskoczyłeś.
Ruszajcie się.
Dalej.
Usiądźcie.
Dalej!
- Kto to? Co tu robią? - Schwytali mnie.
Gdzie się gapisz?
Patrzę, czy nie ma tu Muteny.
Kim jesteś?
Dziś używam imienia Ziya, ale tak ogólnie to jestem Öcal Mściciel.
Obcokrajowiec? Kto cię przysłał?
Deniz Gökyaylı.
To moja redaktorka. Zjechała mi całą fabułę.
Jestem tu, bo musiałem dodać tajemniczość i dociekliwość.
- To jakiś wariat? - Ziya…
Öcal tworzy dla telewizji.
A kim ty jesteś?
Odwagi ci nie brakuje, panie Mścicielu.
Masz celność patrzeć mi w oczy.
Dziś jestem Kerimem. Może wyjdzie nam z tego serial.
Nie ma sprawy.
Scena pierwsza: opuszczony dom.
Wnętrze mieszkania za dnia. Postacie: Mściciel, Biedny Mete, Ahmet.
Bohaterowie powoli wchodzą po schodach.
Pukają do mieszkania pod numerem trzecim, ale nikt nie otwiera.
Nagle słyszą zza swoich pleców: „Nie ruszać się!”.
Zamknij się!
Odwracają się i patrzą na uzbrojonego Kerima.
- Przestań krzyczeć! - Scena druga.
Mieszkania są połączone. Ich drzwi są naprzeciw siebie.
Budynek jest pusty. Krzycz sobie do woli.
Pytam po raz ostatni.
Kim jesteście i jak znaleźliście Ahmeta?
Zapytaj jego.
Do niczego go nie zmusiliśmy. Po prostu cię sprzedał.
Gdybyś otworzył, byłbyś na naszym miejscu.
Sacit, przysięgam, że on kłamie.
- Mówiłeś, że to klienci. - Tak myślałem.
Trzymaj ich na muszce i zabij, jeśli choćby drgną.
Zabije cię, gdy wróci.
Dobra, wracam do Hüso, bracie.
Chodź tu!
Siadaj na nim i pilnuj go.
Ale tu capi, dowódco. To pewnie koronawirus i nie tylko.
Gdzie on jest?
Tutaj. Postrzeliłem go w nogę.
Wspaniały z ciebie strateg, dowódco.
Pokierowałeś nas dzięki otwartemu połączeniu.
Co ci się stało w ucho, szefie?
- Co tak długo? - Musieliśmy zająć się tymi z taksówki.
Śledzili was, żeby chronić tego kulawego.
Zrobiło się groźnie. Są z Malatyi. Pewnie już tam wrócili.
Za dużo gadacie.
Morda!
Wynoś się stąd!
- Nie dam ci żadnej kasy! - Co wy wyprawiasz?!
- Wypad, draniu! - Co ty odwalasz? Nie bij mnie!
- Oddasz mi forsę! - Wypad!
- Nie bij mnie! - Wynocha!
Mutena nie chciała dać ci twojej działki i mocno cię sponiewierała.
Dlatego poprosiłeś Sacita o pomoc.
Mam cię.
Zostaw mnie! Puszczaj!
- Skąd go znałeś? - Był jednym z ludzi Sıtkıego.
To on podpalał domy.
Czyli to nasz podpalacz.
No dobrze, a teraz właściwe pytanie.
Gdzie jest Mutena?
Mów!
Dowódco!
Pilnuj go.
Od ilu dni?
Pięciu albo sześciu.
Zostaw mnie!
- Puszczaj! - Zamknij się!
Przestań się wiercić.
Krzycz sobie do woli.
Spóźniłem się.
Hüso.
Mówiłeś, że jeśli zechce ją skrzywdzić, będzie miał z tobą do czynienia.
Mieliście wyjechać do Kaş, prawda?
A on…
bezpowrotnie zniszczył to marzenie.
Śmiało.
Bracie, znalazłem pieniądze, które zabrali Yükselowi.
Wyręczymy dziś Kerima.
Wiesz, jak zdechniesz?
Udusisz się.
Jestem Muslera, bracie.
Błagam! Nie róbcie tego!
Proszę! Nie palcie mnie żywcem!
Nie róbcie tego! Błagam!
Koniec pierwszej tajemnicy. Podpalaczka Świata.
Dlaczego panna Gülhan nas zaprosiła? I to do swojego domu na kolację?
Chce poznać moją decyzję.
Chce, żebym ją poślubił.
- Że co? - Co ty wyprawiasz?
O czym ty mówisz, Sadık?
Przestań się chichrać i gadaj! Co to znowu za ślub?
Gdy się tak nad tym zastanowić, to jest to dobry plan.
Po pierwsze - jesteś niezawodny.
Weźmiesz rozwód po domknięciu adopcji.
Po drugie - nawet mimo wielu klauzul taki mąż zawsze może sięgnąć po szantaż.
Mógłby chcieć zatrzymać Bugül. Byłoby to spore ryzyko dla Gülhan.
No tak.
To świetny plan.
Do czego zmierzasz?
Cała nasza trójka może na tym zyskać.
- Negocjatorka do końca. - Pomyśl.
Zatrzymamy tę wypasioną chatę z przepięknym widokiem.
Będziesz mógł pisać.
Gülhan będzie cię kontrolować, aż nie ukończę studiów.
Cudowny plan!
Ktoś dzwoni?
Ty z nim gadaj.
- Co tam, Hüso? - Dowódco.
Podobno ogłoszą lockdown na weekend. Ludzie plądrują market, w którym jestem.
Wykupują całe jedzenie.
Wyślę ci listę. Kupiłem też karmę dla Çiko.
Zerknij i daj znać, czy mam coś dokupić.
Nie śmiejcie się. Praktycznie wybuchła tu wojna.
Ciężko mi się bronić.
Pośpieszcie się, bo umrzemy z głodu!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MEHMETA EROĞLU
Napisy: Krzysiek Igielski