Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
BASEADA EN FEITOS REAIS
Isto non é para crer!
Pero quen fixo esta trapallada?
- Sven! - Que?
Ven mirar!
Teño que chamar!
ESTOCOLMO ASUNTOS EXTERIORES
Arre demo!
O 15 de xullo de 1942...
Virxe santa!
...saltou a alarma de que Alemaña iniciara a invasión de Suecia.
É a guerra!
Os alemáns!
SECRETARIO DE EXTERIORES
- Os alemáns atácannos! - Deus bendito.
Están aquí, veñen por nós.
- Vou informar o ministro. - Si.
MINISTRO DE EXTERIORES
Que fixemos mal? Fixemos todo o que nos pediron.
Póñame coa embaixada alemá.
Ai, Señor...
Era visto. Por que ían deixar só Suecia sen invadir?
- Noruega, Dinamarca, Bélxica, Holanda... - Si?
Bo día.
Chamo para solicitar información
sobre o seu ataque de hoxe á mañá a Suecia.
Pero que di?
Fritz! Os suecos pensan que os atacamos!
FALSA ALARMA!
- O que? - Babecos!
Desculpe. Si, si...
Pois...
Pois nada, señor ministro...
Volvo ao...
En 1942, Suecia estaba soa, rodeada de nacións ocupadas por Alemaña.
Afirmaban que eran neutrais, pero accedían á maioría das peticións de Hitler.
Ás tropas alemás permitíaselles cruzar o país.
A industria sueca abastecía o exército alemán de ferro e rodamentos.
Nese momento, case ninguén fóra de Alemaña
sabía o que estaba a pasar cos xudeus.
Xudeus? Estamos algo ocupados intentando gañar a puta guerra!
ESTOCOLMO
En Suecia non estaban tan ocupados.
PRIMEIRO MINISTRO
Primeiro ministro!
Un caso que afecta un xudeu? Lévello ao ministro de Exteriores.
Xudeus?
Vou á carreira de cabalos. Lévello a Söderström.
Entrar no país? Non, ho. Lévello a Gösta.
Gösta?
Engzell, o de Legal. Embaixo, no soto.
Leva as solicitudes de asilo.
DEPARTAMENTO LEGAL
Papá, Göran di que traballas para Hitler.
- Que fas? - Iso non é certo.
Traballo de diplomático.
Iso que é?
Lembras cando metiches un balón no salón de Jonsson dunha patada?
- Si. - Iso.
Jonsson cabreouse moito, pero non fuches ti falar con el.
Fun eu e arranxei as cousas.
Iso é diplomacia.
Papá fala cos veciños de Suecia para evitar hostilidades.
Non era que cuñaba documentos nun soto?
Ala, veña.
Imos aló.
Que lle dixeras a Jonsson daquela?
Pois... tiven que aplicar algo de estilo e delicadeza.
Non tal! Foi alá cun biscoito.
- A iso lle chamas diplomacia, papá? - Podemos parar de tocar na radio?
É para escoitar as novas, non o ruído americano este do demo.
Si.
Daquela faslle biscoitos a Hitler, papá?
DEPA TAMENTO LEGAL
Ah...
Para falar con Engzell?
Boa tarde. Está aí dentro.
Para vostede.
Un caso dun xudeu.
- Señora Johansson? - Grazas. Outro máis.
Gösta Engzell leva seis anos dirixindo o Departamento Legal,
polo que tamén estaba aí en 1938,
cando Suecia convencera as autoridades alemás
para cuñar os pasaportes dos xudeus alemáns cun "J".
- Grazas. - Moi agradecido.
Preguntarédesvos por que falo tanto de Gösta.
É un ninguén.
Onde vai o champaña?
Pero non vos vaiades e veredes o que é capaz de facer un ninguén.
Isto pasou un ano antes de eu coñecer a Gösta.
1942 OUTRA VEZ
- Bo día. - Bo día.
Son Rut Vogl.
Empezo hoxe.
Por favor, revise os nomes. Necesito traer a miña familia.
De verdade que entendo a súa situación,
pero temos regras e normas que temos que cumprir, e nós...
Son os canos dos retretes. Un acábase afacendo.
Benvida a Legal.
- 6,2 metros. - Anótao, anda.
Aí tes outra razón.
Isto non é... non é saudable.
Preséntolles a Rut Vogl.
Alí ten a mesa.
- Vogl? - Si.
- Xa... - Si, Vogl. É alemá.
Ah, é alemá?
As SS están arrestando todo canto xudeu atopan.
Circulan moitos rumores...
Non son rumores.
Desculpe, pero teño outra reunión.
Pida cita e miramos o que se pode facer.
- Agora non podemos facer nada. - Moi ben.
- Acompáñoo. - Xa saio só.
- Pero ten que vir á reunión do Consello. - Non, vai Rut Vogl.
Quen é Rut Vogl?
Vai cubrir a miña xubilación.
Ola.
Estas son as dimensións da oficina.
Señor Engzell, non volva sen a promesa dunha oficina máis grande.
Hai informes de máis disturbios en Noruega.
Acaban de arrestar arredor dun cento de xudeus.
Os noruegueses prohíbenlle á prensa falar diso.
Nils Erik, asegúrate de que a prensa sueca tampouco toque o tema.
Si. Desde logo.
Nils Erik Eklund, ou "Censor-Nils", como lle chamaban,
estaba a cargo da autocensura en Suecia, desde a Axencia Estatal de Información.
Todos os artigos relacionados coa guerra requirían a súa aprobación.
ARMAS ALEMÁS CRUZAN O PAÍS
CENSURAR
Está controlado.
SALCHICHAS ALEMÁS
- Estamos enriba. - Ben.
Hitler está particularmente molesto con Suecia ultimamente.
E é por cousa da prensa.
En fin.
Con isto, damos por concluída a reunión.
Ah, si.
O señor Engzell ten un informe para nós.
Señor Engzell.
Perdón, pero é que teño que marchar.
Se cadra alguén máis ten que ir para outras reunións.
Se é así, é perfectamente comprensible.
Só podo dicir que...
nos meses de agosto e setembro,
a Oficina de Inmigración rexeitounos varios casos ben fundamentados.
OFICINA DE INMIGRACIÓN
Que insinúa?
Só que nos vemos sometidos a unha presión que aumenta día a día.
E tamén temos problemas de espazo na nosa oficina.
Quere discutir o tamaño da súa oficina, señor Engzell?
Aquí?
Foi o que dixo. Supoño que hai que ter en conta diferentes parámetros...
Diso nada! Iso non me vale.
O baño de Söderström ha ser máis grande ca isto todo!
Tranquilidade. Non ten baño, xa o sabes.
Ai, non?
Dixécheslles que estamos afogando aquí abaixo, non? Literalmente.
Na merda!
Imos deixalo por agora, si?
Grazas.
Engzell ten o consulado de Oslo pola liña dúas.
Vaia atendelos.
- Tranquilízate. - Estou moi tranquilo!
Tranquilízate ti! Estou intentando... Tes algunha idea mellor?
Aquí Engzell.
Son Westring. Ola.
CONSULADO DE OSLO
Como está?
Grazas por preguntar. Moi ben.
- Entón...? - Pois...
supoño que oiría falar das detencións de xudeus desta fin de semana.
Todos e cada un dos xudeus varóns de Trondheim.
- E outros 100 aquí en Oslo. - Si, pero...
non tardarán en soltalos, ou?
Un deles é cidadán sueco.
Quero a súa autorización para presentar unha nota verbal
para intentar que liberen esta persoa.
CARTA DIPLOMÁTICA DUN GOBERNO A OUTRO
Un momento.
É inútil! É todo inútil!
Falar con Engzell non serve de nada!
Entón que facemos? Que facemos agora? Non podemos depender del!
Nin se atreve a falar con Söderström!
- Ola? - Temos que facelo nós. Actuar!
- Temos... - Temos que actuar!
Si, pero hai que ir amodo.
Si, ola.
Non, non me parece o momento para iso.
É só un!
Grazas por chamar.
- A un superior! - "Un superior"?
- Söderström? - Si.
Coido que debía vostede enviar a nota igual.
Estocolmo deixouno ben claro. Oíuno vostede mesma.
Hai un cidadán sueco inocente no cárcere!
Acaso ten medo de levar unha reprimenda?
Medo?
Señor Engzell,
estivemos falando e acordamos que...
xa que recibimos tantos casos de xudeus e a oficina está tan desordenada,
debiamos arquivar tantos casos como poidamos
o antes posible.
Si.
ENTRE VARSOVIA E BERLÍN
DIPLOMÁTICO SUECO
- Sente. - Ah, grazas.
Moi amable.
- Quere un? - Non, grazas.
- Non é alemán. - Non, son sueco.
E que fai en Polonia?
Traballo para o ministerio de Asuntos Exteriores sueco.
Está aquí en nome do Goberno sueco?
Si, pero págannos un soldo de pena.
E vostede?
A miña misión non é de natureza militar.
É completamente demencial.
Ou unha perversidade, directamente.
Como di?
Non oíu falar da "solución final"?
Non.
Solución de que?
Non é solución ningunha.
É un exterminio.
Se llo conto, ten que prometerme que informará o Goberno sueco.
- Sr. Engzell. - Diga.
Os alemáns liberaron en Oslo un xudeu cun vínculo sueco.
- O que? - Si!
E logo?
Recibiron unha nota verbal do consulado sueco.
Pero se lles dixen que esperasen!
E aceptárona?
Pois si que é unha sorpresa.
Si.
- Agora o home quere volver a Suecia. - Non me diga.
Pásello á Oficina de Inmigración.
É necesario?
Non é cousa deles. É cidadán sueco.
Certo.
Que lle faga Oslo un pasaporte.
Si, boa idea.
Por que non o facemos con todos?
Non, non. Temos que cumprir as normas.
- Os xudeus noruegueses están en perigo. - Só porque circulen unha chea de rumores...
Señor Engzell, 300 casos ao día? Serán só rumores?
Todos din que non saben onde están os seus familiares.
Mandáronos a campos de traballo e non souberon máis deles.
Que está insinuando? Que os están asasinando a todos?
Isto non é papel.
Son persoas.
Vaia lendo.
- Señor ministro de Exteriores. - Söderström.
Acabo de falar cun dos diplomáticos que temos en Berlín.
- Richert? - Non, un...
un tal von Otter.
Un subordinado que rompeu o protocolo.
Que quería?
Pois...
atopouse cun axente das SS que...
Debe ter en conta que todo isto non son máis ca rumores, así que...
O tal axente das SS disque estivo...
nun campo...
onde están sacrificando xudeus.
Arre demo...
Convéncenos de que van dar unha ducha, pero é gas tóxico.
Parece ser que están matando milleiros ao día.
Circulan moitos rumores.
Non informe sobre isto.
Desde logo que non.
Ben.
Ben...
- Señor Söderström. - Oíunos?
Non.
Vaia, algo si, pero tiña a cabeza nas miñas cousas.
Naturalmente, isto só son rumores mal intencionados. Enténdeo, non?
E, aínda que por algunha revirada razón tivesen algo de certo,
nós non lle temos absolutamente nada que facer.
Entende?
Si.
Por suposto.
- Boa tarde. - Boa tarde.
Schultz.
Factible.
Schwerkovic.
Por que quere un visado?
Pasou a infancia e boa parte da mocidade aquí, dos cinco anos aos vinte e dous.
Pero agora ten 39 anos.
Si, leva tempo de intérprete na fábrica sueca de rodamentos de Brno.
Lea entre liñas, señor Engzell. Entre liñas.
É xudeu.
Poño un "non" en Schwerkovic.
Así mesmiño!
"Na casa tamén ía frío.
Recollera as perniñas debaixo do corpo,
pero agora a meniña dos mistos tiña aínda máis frío."
Estás a chorar, papá?
Non, non... é a alerxia esta, dando guerra.
Pásame ás veces.
Hoxe era mellor lermos outro conto.
- Todo isto é para arquivar? - Si, todo.
Pero... son todo casos "febles"?
Si, xusto.
A este ritmo non imos chegar a ningures. Temos que apurar máis.
- Este por que está entre os febles? - Como é o nome?
Bondy. Xemelgos. Dous nenos.
E a nai.
A nai casou de segundas cun sueco.
Están en Copenhague porque non os deixan entrar en Suecia.
Os nenos non. Eles quedaron en Praga.
El non é o pai biolóxico?
Non.
É un caso feble.
Un pai sueco. Teñen un vínculo sueco.
Son as normas. Paréceme tan terrible coma a vostede.
Laméntoo.
Algunhas das caixas están aquí. E aquí...
E aquí hai outras.
Fóra.
- Señorita Nilsson! - Señora.
Hai que baixar todas as caixas. Lévenas no ascensor para o arquivo.
E tamén esas de aí.
Veña.
- Vounas levando para o ascensor. - Estupendo.
Esperen un momento!
Tranquilidade.
Señora Nilsson, esta caixa queda aquí.
O que? Iso vai para o arquivo.
Non.
Non son para arquivar. Van para o sitio.
- Para o... - Non, non! Nin de broma!
Por favor, decídanse e díganme onde poñelas.
Onde poñelas? Ímolas poñer no arquivo!
- Non. - Polo amor de Deus!
- Ala, para abaixo, ao arquivo. - Non.
Pero non o falaramos na reunión?
Acordamos por maioría absolutísima que había que desfacerse de todo isto.
- Veña, señora Nilsson, ao arquivo. - Dígolle que pare!
Aquí estou eu ao cargo.
¿Quere que volvamos revisar todas as solicitudes
porque os alemáns liberaron un só xudeu en Oslo?
Porque era sueco.
Por iso accederon.
Por iso quero que volvamos revisar todas as solicitudes unha vez máis,
priorizando os xudeus noruegueses.
Pero se hai máis de 7000 solicitudes!
Se podemos salvar alguén,
aínda que só sexa unha persoa máis, só facendo o noso traballo,
debemos facelo, non?
Eu póñome con estas caixas e vostedes con esas de aí.
E a Oficina de Inmigración?
Non os necesitamos.
- Oslo emite pasaportes provisionais. - O que?
Da outra vez funcionou, verdade?
Funcionou, si. Exacto.
É que quedamos ás escuras aquí dentro coas caixas tapando a luz toda.
Señora Johansson,
aquí ten 25 xudeus noruegueses cun vínculo sueco ben fundamentado.
Léveos ao consulado de Oslo inmediatamente.
Dígalles que é só para empezar. Teño xa outros 150 case listos para sacar.
- Señor Söderström! - Señora Johansson! Mire por onde!
Vai todo ben embaixo no soto con Engzell?
Ningún problema?
Non... non.
Estupendo.
Grazas por preguntar.
Ben. Fantástico.
É que resulta que o señor Engzell oíu un rumor.
Probablemente sexa falso, pero...
sería unha pena que se espallase por aí.
Eu non lle oín nada, non.
Ben.
Entón, vai vostede para Södermalm?
Desculpe! Por favor, pare o tranvía!
FEBLES
Buscamos un caso máis ben feble.
FORTES
Se os alemáns aproban unha solicitude cun vínculo máis feble,
sentaría un precedente que nos sería útil.
PRECEDENTE: DECISIÓN QUE SERVE DE EXEMPLO EN CASOS SIMILARES
Temos os nenos xemelgos de Praga.
- Os Bondy? - Si.
A nai vive en Copenhague.
- Si. Casou de segundas cun sueco. - Pero non é o pai biolóxico?
Non, pero é coma un pai para eles. E os nenos quedaron en Praga.
Demasiado feble. Os alemáns non van acceder.
Que? Xosé tampouco era o pai de Xesucristo.
Para os alemáns tamén sería un caso feble?
Diga.
Dixéronnos que non.
Como que "non"?
Non teñen xurisdición sobre algo así.
Para que me permitan visitar o cárcere, primeiro temos que pedir permiso a Berlín.
Pois pídese.
- Que? - Adeus, Westring.
Atopeinos.
Os xemelgos Bondy.
Cantos anos teñen?
Once.
Von Otter.
EMBAIXADA SUECA
- Vai ir onda o ministro de Exteriores. - Eu?
O consulado de Oslo quere ir a un cárcere a falar cuns xudeus.
Necesitan permiso de Berlín.
Vostede encárgase dos casos individuais. Aquí ten 150.
Ah, por certo...
Estocolmo quere localizar dous xemelgos en Praga.
Non me pregunte por que.
É unha nota verbal.
Son Göran von Otter.
- Quería... - Espere, por favor.
Heil Hitler.
- Vostede é o sueco? - Si.
Que necesita?
Non imos a algún...?
Señor...
Göran von Otter, estamos en guerra. Vaia ao conto.
Xa, entendo.
O noso cónsul en Oslo quere ir a un cárcere
para determinar se os presos teñen ou non algún vínculo sueco.
Comprobareino.
Ah, e tamén teño unha nota verbal.
Sobre que?
Uns nenos xemelgos que separaron dos pais.
TELEGRAMA
- Recoiro. - Tampouco houbo sorte co cárcere de Oslo.
Recoiro!
Gösta Engzell! Está aquí?
O sabuxo de Söderström.
- Dígame. - Ten que ir onda Söderström.
Agora mesmo estou ocupado. Pode esperar?
Non llo recomendo.
- Moi ben. - Estupendo. Magnífico.
Ah! Señor Engzell.
O máis alto representante de Alemaña en Suecia,
o cónsul xeral Victor zu Wied.
Señor cónsul, permítame presentarlle o director do noso Departamento Legal,
o señor Engzell.
Heil Hitler.
Señores, chegou aos nosos oídos
que parece ser que hai un número elevado de xudeus suecos en Oslo.
De feito, parece que a metade da poboación xudía de Noruega
podería optar á cidadanía sueca.
Nós só revisamos casos que...
Señor Engzell,
está navegando en augas perigosas.
Non pensará que Eichmann non pode cubrir esa lagoa legal en calquera momento, non?
Quen é a persoa que o alemán este está a usar como ameaza?
Ten 36 anos e aquí o tedes, sentado á súa mesa de billar.
Só que, en lugar de bólas, mete xente en trens de mercadorías.
É famoso pola súa... Como dicilo?
Precisión.
E está ao cargo da chamada "solución final".
Por desgraza, volverémolo ver.
TENENTE CORONEL DAS SS
Entendémolo perfectamente.
O señor Engzell fará todo o posible
para que a relación de Suecia e Alemaña continúe a ser unha prioridade.
Non é, señor Engzell?
Naturalmente.
Pois logo xa non lles roubo máis tempo.
Señores.
Grazas.
Heil Hitler.
Sente.
Sabe o que fan os americanos cos xudeus que queren ir para alá?
Alongan o procedemento das solicitudes.
Fanlles mandar documento tras documento para demostraren unha cousa tras outra
ata que se cansan e desisten.
Ese é o seu método.
O do gran país de Occidente.
A guerra xa case rematou.
E dígolle eu que Alemaña sairá dela como unha absoluta superpotencia.
E, se fomos indulxentes cos xudeus, habemos recibir un castigo.
Pensa que non sei a que andan aí embaixo?
E logo que?
Logo, cando eses plans tan intelixentes vaian ao garete,
que van facer?
De verdade pensan que algún dos seus superiores os imos protexer?
Era boa!
Mandámolos para Moscova pitando a todos.
Estades pensando por que o ameaza con Moscova?
MOSCOVA
Aos suecos custáballes ver a Hitler como o peor ditador,
con Joseph Stalin facendo estragos.
Non era raro que as audiencias cos diplomáticos suecos
se producisen de noite, co frío no seu punto máis estarrecedor,
e nunca sabías se o que había no vaso era só vodka.
Recoiro!
Seica Hitler sabe o que estamos a facer.
Que? Eu non dixen nada.
Non.
É culpa miña. Apuramos de máis.
Non debemos solicitar o dos xemelgos e o do cárcere a un tempo.
Quen moito abarca...
Non podemos ir salvando un por un!
Pois logo eu digo de volvermos ao noso xeito de traballar.
Pero vostede ten algo dentro, señor Hellstedt?
Vostede é nova aquí, señorita Vogl.
Infórmoa de que non é a primeira vez que deteñen xudeus.
E logo sóltanos.
Sen que nos poñamos a enarborar bandeiras suecas.
- Ha estar ben vivir cos ollos vendados. - Pero que é todo este disparate?
Falamos dun cárcere noruegués, non dun...
campo alemán!
Quen a contratou? Esqueceulle pedir referencias?
Non sería a primeira vez.
- E ti non dis nada? - Que queres que diga?
Polo menos di algo, contra! Teño que cargar eu con todo?
Ola, Stig.
Que tal che foi o día?
Hoxe pódesme ler un conto, papá?
- Non, hoxe non. - Por favor.
Göran!
Que?
Apaga ese ruído infernal agora mesmo!
Na mañanciña do 26 de novembro de 1942,
saen todos os taxis que hai en Oslo, con dous policías en cada un,
a acurralar mulleres, nenos e anciáns xudeus.
Bo día.
Que foi?
Chamou Westring desde Oslo para informar de que acurralaron todos os xudeus
e metéronos nun barco para mandalos a un campo de exterminio alemán.
Pensei que era só unha pantomima.
- Unha pantomima? - Pois si, concho...
Levaron todos os que lles entraron no barco.
Mulleres, nenos, anciáns, todos os presos.
Uns 700 en total. Sabe Deus para onde van.
Gösta...
Pero...
polo menos xa podemos arquivar todos os casos noruegueses, non?
Está calado, fai o favor.
Señor Engzell,
os familiares suecos teñen dereito a sabelo.
Certo.
Pero está o raio da censura. A prensa non pode informar sobre isto.
Perdón, pero igual podemos facer que interveña Censor-Nils.
Como? Plántome no seu despacho e pídolle que levante a censura?
Iso mesmo! Por que non? Iso é xusto o que debía facer.
A xente de Suecia vaise preguntar
por que non saben nada dos familiares noruegueses.
Teña por seguro que van facer preguntas.
Moitas moitas preguntas.
E a prensa xa non escribirá sobre Alemaña,
senón sobre como Censor-Nils ocultou a información.
Pero eu non coñezo a Nils. A min non me vai escoitar.
E Söderström?
É o xefe de Censor-Nils.
Non me quería eu no sitio de Nils agora mesmo,
con isto dos xudeus de Noruega.
Xa, aí levas razón.
Han ter moitos familiares en Suecia.
¿Vostede sabía que moitos dos xudeus deportados
aínda enriba eran suecos?
E, cando os familiares de Suecia queiran saber para onde foron,
van empezar a facer preguntas.
Daquela a prensa non escribirá artigos sobre Alemaña,
senón sobre Nils e a Axencia de Información.
Vostedes tómanme por parvo de todo?
Recoiro!
LEVAN 1000 XUDEUS NORUEGUESES A POLONIA
Pero como carallo chegou isto aos xornais?
Era de esperar que a nova chegase a Suecia antes ou despois de todos os xeitos.
Canto máis tarde, mellor.
Non paran de chamar cidadáns esixindo que fagamos algo.
E Berlín estame a cantar as corenta.
- Manda carallo! - A ver...
Quen se encarga dos xudeus?
Söderström,
o primeiro ministro fixo unha pregunta.
Quen está a cargo?
Dos xudeus...
Bárbaro! Non sabemos quen se encarga do asunto xudeu.
É que, ata agora, digamos que non había asunto.
- Pois iso acabouse. - Xa.
Quen, logo?
- Diría que é Engzell. - Gösta Engzell. De Legal.
E onde está?
- Mándeo vir inmediatamente. - Vou.
Que mo traian cagando hostias!
Fantástico! Incrible.
Que fai Engzell?
Falar con Oslo.
Pois ten que colgar.
Engzell.
Que é a leria esa de Noruega? Podemos contar con que os traian de volta?
- Os xudeus? - Si.
Véxoo pouco probable.
Mandan escandinavos a campos de exterminio?
- Iso din, si. - Campos de exterminio?
Desculpe, isto significa que debemos dar por certos os rumores?
Hai suecos no barco?
Un.
Pero é un erro.
Que quere dicir?
Os alemáns deixaron os xudeus que tiñan vínculos suecos.
- Que si, que están todos aquí. - Non pode ser.
- Non hai dúbida. - Todos?
Antes de que os alemáns acurralasen os xudeus de Noruega,
enviaramos notas sobre todos os que tiñan algún vínculo sueco.
Aquí hai 25.
Eses non os levaron.
É un raio de esperanza.
Ben, e agora que facemos?
A prensa esixe que fagamos algo e Hitler quere que calemos.
Algunha suxestión?
Aínda quedan un cento de xudeus en Noruega.
Pero é probable que non tarden en deportalos.
A menos que Suecia os acolla.
Suecia vaise poñer a acoller xudeus?
Creo que non.
Iso faría que todos os xudeus de Europa quixesen vir para Suecia.
E son uns poucos millóns.
Hitler consideraríao un insulto directo.
E se manexamos o asunto de xeito extraoficial?
Extraoficial?
Siga, Engzell.
A prensa descobre que enviamos
unha solicitude extraoficial a Alemaña para acoller os xudeus de Noruega.
Como é extraoficial, a prensa non pode informar sobre ela.
- Si? - Deus santo...
Así, os alemáns non quedan mal.
Actuamos, pero non actuamos.
- Paréceme ben. - Perdón...
- Faremos iso, logo? - Iso...
¿Imos deixar entrar unha chea de xudeus en Suecia sen máis,
sen pasar polo Parlamento?
- Non imos deixar entrar xudeus sen máis. - Non.
Se cadra os alemáns nin o permiten.
Pero iso calmará a prensa.
É perfecto.
Levántase a sesión.
- Señor ministro... - Levántase a sesión!
Cristo bendito!
Engzell, vostede non se vaia.
Por último, lémbrolles que eu son o seu superior inmediato,
o que significa que están baixo as miñas ordes.
Se alguén decide incumprir as nosas directrices,
saiban que o noso home en Moscova, o señor Assarsson,
permutaría o posto con vostedes encantado.
Ninguén quere o choio de Assarsson en Moscova?
Agora mesmo, temos 50 000 de Holanda.
Aquí, os franceses están acurralando todos cantos poden en París.
Oíu o dos telegramas extraoficiais de Suecia?
Os suecos estanse a aproveitar descaradamente da súa postura.
Só pola debilidade que ten Göring por ese país de bufóns.
Pero está vostede pendente diso, non?
Desde logo que si.
Os suecos van estar caladiños. Saben cal é o seu lugar.
Ben.
Vendo os vínculos que nos aceptaron dos noruegueses,
teño outros 25 xudeus de Bélxica e Holanda polos que habería que preguntar.
Vinte e cinco para o señor Engzell.
POSIBLES
- Hellstedt? - Eu teño 20.
- Vinte? - Si.
- Hallonsten? - Si? Eu teño dez.
E eu teño 25.
E Vogl?
Oitenta e cinco.
Non chega.
As notas individuais non van valer a longo prazo.
Hai que sentar un precedente que cubra máis opcións.
Que facemos, logo?
Os xemelgos.
Pero este caso rexeitáronnolo.
Non temos un caso que nos poidan aprobar máis facilmente?
Desculpe, señor Engzell, pero este é moi bo caso.
É o suficientemente feble.
Só que terá que ir un chanzo máis arriba.
Déixeme ver o expediente.
Sería unha boa pirueta burocrática.
Von Otter!
Estou aquí!
Ah, grazas.
Engzell volveu mandar os diplomáticos suecos
ao ministerio de Exteriores alemán.
O burócrata co que se reuniron era Martin Luther.
Non, nada que ver co outro, co máis famoso.
Era a man dereita de Ribbentrop, o ministro de Exteriores alemán.
Teño aquí algo de Eva Braun.
Miren.
Esta é a de Eva Braun, pero no paquete tamén viña esta, do Führer.
Esta é a cuncha de tartaruga do Führer.
Non é...?
Quere probar?
Detivéronos nunha redada en Praga.
Non me diga!
E os nenos son cidadáns suecos?
En teoría si, pero sobre o papel non, por desgraza.
Pero hai un vínculo moi claro.
O pai é cidadán sueco.
Pero os nenos son xudeus?
A imaxe de Alemaña en Suecia melloraría considerablemente
se se solucionase este problema.
¿Están dicindo que uns xemelgos xudeus que están en Praga
poden optar á cidadanía sueca?
Si.
Moi ben, pois adiante. Onde están agora?
Pois... non estamos seguros de todo, pero poida que en Theresienstadt.
Theresienstadt? Fantástico! Consígolles eu a autorización.
Que foi?
Vanos levar onda os pais.
- Aí está! - Si...
Tranquilidade.
Vou por cafés e pastel.
Pidan o que queiran.
Orellas.
Pois eu quero un pasteliño de crema.
- Eu quero orellas tamén. - Pidan, pidan.
- Pedimos unha trenza? - Unha trenza.
Podes deixar o pastel, se pedimos a trenza.
Eu diría de pedir unha torta grande.
Hai que celebralo!
Só se se pode xustificar. Mídennos moito os gastos.
Pago eu.
Xubílome o mes que vén e non vou ter nin para pan duro.
- Imos aló! - Iso!
Corríase a voz por Europa e polo mundo de que os xudeus
podían obter protección diplomática escribindo a Suecia.
Señor Engzell!
É unha carta dunha muller de Salt Lake City.
Quere sacar o sobriño de Austria.
Que vínculo hai?
Traballa en Viena para a fábrica sueca de rodamentos.
Aprobe e siga.
Aquí hai un que pasou varios veráns en Suecia de neno.
Un húngaro que estudou na Universidade de Uppsala.
Aquí hai un home que traballou na industria naval en Gotemburgo.
Ese podemos aprobalo.
Ten unha tía maior que vive soa en Gotemburgo.
QUEREDES A GUERRA TOTAL?
Comandante,
desculpe,
pero Suecia envía moreas de solicitudes sobre...
xudeus suecos.
Cantas?
Todos os territorios con consulado sueco enviaron notas verbais
sobre xudeus con supostos vínculos suecos, así que...
hai unhas poucas.
¿De verdade que os suecos...
se están poñendo a salvar xudeus?
Si, e iso está a traer outros problemas.
Incrible!
Canto máis tempo pasan os nosos axentes con temas relacionados coa solución final,
máis...
Como dicilo?
Dan en pensar. Non todos son nacionalsocialistas convencidos.
Pois cambie as normas.
"Desde o 31 de marzo,
a cidadanía estranxeira non se aceptará como excepción."
O que? Déixeme ver iso.
Por que cambiaron as regras?
Se queren unha guerra burocrática,
iso é xusto o que van ter.
Gustaríanos saber se as regras que están a piques de entrar en vigor
tamén se aplican aos medio xudeus.
Aos medio xudeus?
Si, claro.
É importante que o interpretemos correctamente.
E se teñen un cuarto de ascendencia xudía?
Entendo que tamén entran.
Pero pódollo mirar.
E se é un oitavo?
Déixeme anotar a pregunta e xa lle direi algo.
Estupendo.
Porque tamén hai quen ten unha décimo sexta parte
ou unha trixésimo segunda.
Esa xente onde entra? Debía quedar ben claro.
Si. Vou preguntar.
Estupendo.
Pois, antes de empezar a aplicar a norma, esperamos a que nolo aclaren.
O seu propio Führer non deixa de ter unha décimo sexta parte de xudeu.
Sería unha mágoa que o tivesen que deportar tamén a el.
Budapest, 20.
Sete máis que a última vez.
- Engzell? - Engzell está aquí.
Viena, 75.
- Que está pasando aquí? - Perdón, a que se refire?
Berlín estame a meter presión
porque seica estamos reclamando que unha chea de xudeus son suecos.
- Pois... - Que son todos estes casos?
Como non os levaron á Oficina de Inmigración?
Como non pasaron por min?
Non hai motivo. Son cidadáns suecos.
Eu non o vexo así!
Tal e como eu o vexo, son xudeus que non puxeron un pé en Suecia!
Por favor, Paulson. Acougue.
A nosa postura política é de neutralidade.
Isto parécelles neutral?
O que non entenden aquí sentados...
Están xogando con...
Non teñen nin idea do que...
- Que raio de ruído é ese? - Os canos dos retretes.
Si. A merda baixa toda ata aquí desde o terceiro piso.
- Dos retretes? - Pedimos un despacho máis grande,
pero ignoráronnos.
Teño aquí as medidas.
Ollo, Engzell.
Ollo.
Teñan moito ollo todos.
Por onde iamos?
Como se pode ser tan inxenuo?
Non pode ser. Engzell merece unha sanción.
E isto custa cartos. Acoller xudeus non sae gratis.
Custa cartos.
Exacto! Custa cartos!
Xa sei quen pode poñer no sitio a Engzell!
Chamen a Ehrenpreis!
Señores.
CONGREGACIÓN XUDÍA
Señor Engzell,
ninguén lles está máis agradecido ca nós polo que están a facer.
É o noso traballo.
Pero os que veñen aquí...
digamos que non todos son banqueiros.
Non teñen nin efectos persoais. Confiscáronlles todo.
Son indixentes, directamente.
Entón, de onde imos sacar os cartos?
Perdón. Cando di que vostedes lles axudan...
quere dicir que son vostedes responsables de todos os que veñen?
Si. Ten algo de paradoxo.
Canta máis xente axudan vostedes, menos podemos axudar nós.
En serio era así?
Si, de acordo cunha lei sueca que tiña xa daquela 50 anos,
cada comunidade relixiosa era responsable economicamente dos seus membros.
E agora a congregación xudía sueca estaba a quedar sen cartos.
Daquela, vostedes, como congregación, veranse obrigados a rexeitalos?
Non, nós non rexeitamos a ninguén. Nunca fariamos tal cousa.
Pero...
repito: de onde imos sacar os cartos?
Aí está o verdadeiro...
nó gordiano.
Señores...
Que é un nó gordiano?
Un problema difícil cunha solución sinxela.
Temos carta dos pais dos Bondy.
- E? - Aínda non chegaron.
Pero...
Contacte co alemán que aprobou a nota.
- Que o explique. - Non pode ser.
Despedírono e mandárono a un campo de concentración.
Seica intentou sacar do posto o seu ministro de Exteriores.
Sabemos onde están os nenos?
Posiblemente en Theresienstadt.
"Posiblemente"?
Podémolo confirmar?
Home, sempre poderiamos ir aló a buscalos.
Non é mala idea, Hallonsten. Gústame velo poñer da súa parte.
Á BEIRA DE THERESIENSTADT
Parece que imos ben.
Estupendo.
Que gana me entrou de caza.
Un paté de ave ou así.
Haberá onde comer iso por aquí?
Non ten pinta.
Os papeis.
Suecos?
Que queren?
Traballamos para a embaixada sueca e queriamos preguntar por dous nenos.
Son cidadáns suecos e suponse que están neste campo.
Teñen autorización?
Si, falamos con Berlín.
Pero non tiveron tempo de miralo e úrxenos moito, así que...
- Levounos os pasaportes. - Levou, si.
Acougue.
Non poden entrar.
Media volta, logo.
Non podemos entrar só un momentiño?
Son só un par de preguntas.
Atrás!
Entendido, si.
- Que sitio é este? - Non está tan mal.
Non é exactamente paté de ave.
Grazas.
O mesmo para min. Grazas.
Perdón, pódolle facer unha pregunta rápida?
Buscamos uns xemelgos que disque están neste campo.
Sabe como poderiamos saber algo máis deles?
Que fai?
Coñecerá alguén que traballe no campo?
Un garda ou así?
Podémoslle pagar.
Están vivos.
Grazas a Deus!
Como sospeitabamos, están nun campo en Theresienstadt.
Pero hai un "pero".
É ao que lle chaman un campo de paso.
- Iso significa que... - Que os van trasladar.
Imos chamar a todas as portas de Exteriores.
Eu vou onda o ministro.
Söderström non cho vai permitir só por uns nenos.
Quen dixo que vaia pasar por Söderström?
- Señorita Vogl, vén comigo? - Claro.
Eu non me quero meter.
Entendo.
É que...
temos a oportunidade de sentar un precedente.
Se levamos eses nenos para a casa, poderiamos acoller aínda máis xudeus.
Todos sabemos o que está a pasar.
Se algo sae mal,
é responsabilidade súa.
Entende?
Moito antes do Día D
e de que os exércitos soviéticos esmagasen Berlín,
tres diplomáticos suecos, mandados por Engzell,
asaltaron o ministerio de Exteriores alemán.
Veño falar co señor Grundherr.
- Adiante. - Grazas.
Veño falar co señor Grobgeld.
Grazas.
Veño falar co señor Götz.
Talvez o ataque máis duro por parte do tigre sueco desde...
vaia, desde nunca.
Aceptou unha nota verbal
sobre uns xemelgos de once anos
e prometeu...
Agradeceriamos
unha resposta inmediata e positiva á nosa solicitude.
- Isto non está ben. Non está ben. - Söderström...
Acougue.
Trátase de reunir uns nenos cos seus pais en Suecia.
Onde están os nenos?
Por que non falou comigo?
Se os alemáns se cabrean,
sempre podemos reprender os de Legal.
Unha reprimenda. Ben. Moi ben.
Para mostrarlles aos alemáns que actuamos. Moi ben, señor ministro.
Señor ministro, quedaramos en que o chamaba despois de comer.
Algunha novidade desde Berlín?
Os nenos poden volver á casa, pero armou vostede unha boa.
No despacho de Söderström dentro dunha hora.
- Iso é todo. - Si. Grazas.
O noso home de Moscova...
precisa un substituto.
Entendo.
Quere que lle recomende alguén que encaixe co...?
Non, non. Queremos que o substitúa vostede.
Vostede e o seu departamento.
Trasladar o departamento enteiro a Moscova agora mesmo paréceme...
Decidido.
MOSCOVA
Ala! Hai festa?
Unha representación.
Ah, que ben.
Hoxe fíxoo moi ben.
Grazas.
Por certo, que quería Söderström?
Máis que nada era para felicitarnos polo dos nenos Bondy.
Ah, xa.
Hai subida de soldo á vista, logo?
Non. Para iso habería que acadar a paz no mundo.
Poñémonos mañá.
- Boa noite. - Ata loguiño.
- Boa noite. - Boa noite.
Señor Engzell,
dentro dunha semana, os xemelgos Bondy vanse reunir cos pais en Copenhague.
Lembra as reaccións que houbo cando a prensa informou sobre Noruega?
E se conseguimos que a prensa informe sobre isto?
Debería presentarse alí!
E levar alguén que faga fotos.
Alguén?
Coñecéndoa, sospeito que se refire a si mesma.
Non.
Non, eu non. Outra persoa.
Todo isto é grazas a vostede.
Se hai alguén que deba ir, é vostede.
Ei, falando de Suíza...
que che parecería que me trasladasen?
- A Suíza? - Non, a Suíza non.
- Entón? Estamos en plena guerra. - Pero a diplomacia non descansa.
Estados Unidos? Os nenos encantados.
Ah... xa.
Señora Engzell, canto tempo!
Espero que teña abrigo de pel. Se non, vai ter que investir nun.
Abrigo de pel?
Para pasar o inverno.
En Moscova.
- Moscova? - Si.
As instalacións son preciosas.
Podemos falar un momento, señor ministro?
Non entendo por que me trasladan.
A Operación Bondy saíu ben.
Precisamente por iso.
Necesitamos alguén tan bo coma vostede en Moscova. É importante.
É importante para Suecia, e todos temos que arrimar o ombro.
Pero vai ter que falalo coa muller.
- Moito me gustan estas salas. - Si...
Ingrid.
Es o traballador máis concienciudo do ministerio de Exteriores.
Que pasou?
Síntoo moito,
pero... é que...
Se vas para alá, os nenos e eu quedamos.
Non digas iso.
Moscova, Gösta? Moscova!
Xa...
COPENHAGUE
- Teño un mal presentimento. - E logo?
Teño pasaporte alemán.
E iso non é bo agora mesmo?
Imos usar o meu pasaporte diplomático.
- Vai comigo. - Si.
Sabes por que hai tantos soldados alemáns?
Será polos xudeus.
Estanos acurralando.
COPENHAGUE
- Son...? - Si.
Perdón. O señor e a señora Bondy?
Gösta Engzell?
Si, son eu.
Señor Engzell...
estoulle moi agradecida.
É vostede un bo home.
Moitas grazas.
- Póñense aí? - Claro.
Imos facer unha foto antes...
Listos?
Unha, dúas, tres.
Onde están os meus fillos? Por que non están aquí?
Lucas!
Mateo!
Mateo! Lucas!
Onde van os meus fillos?
Lucas!
Onde van os meus fillos?
Onde... Onde van os meus fillos?
Vou chamar a Berlín.
Onde van os meus fillos?
Perdóeme.
Non ten que desculparse por nada.
Por nada.
En que zona de Alemaña vive a súa familia?
Lübeck.
Levo sen ir velos cinco anos.
Señor Engzell,
sabe o que está pasando en Dinamarca?
Ten que anular o requisito do visado.
Pensa que non o sei?
CONTROL DE PASAPORTES
Vou contactar co resto do departamento, para vérmonos en Estocolmo ao chegar.
Señor Engzell!
- Que? - A onde cres que vas? Non podes entrar.
- Vou co señor Engzell. - Que pasa?
A súa amiga, en Suecia non entra.
- É a miña asistente. - Iso para ela non vale.
Que disparate é este?
Ten todo o dereito. É un pasaporte diplomático.
E o dela é alemán.
Cal? Este?
É válido, pero os seus non poden entrar en Suecia sen visado especial.
Debinllo dicir.
Son o xefe do departamento que emite eses visados dos que fala.
Doulle eu permiso para entrar en Suecia.
Non sei como proceden en Estocolmo,
pero aquí cúmprese a lei.
E a xente coma ela...
de volta para Alemaña!
Tranquilidade, hostia!
Xa o amañarán logo.
- Vounos denunciar! - Xa abonda!
Van pagar por isto! Voume encargar eu!
Señorita Vogl, falei coa legación sueca de Copenhague.
Ten que volver a Dinamarca.
Van mandar alguén da legación a recibila á aduana.
E vai quedar alí.
Na legación.
Si?
Como está?
Estou ben.
A última vez que foi a Lübeck...
Por que foi?
Foi buscar a súa familia, non si?
- Atopounos? - Non.
Non... e marcáronlle o pasaporte cun "J".
Como volveu entrar en Suecia?
Tiven sorte.
Sorte?
Non debía depender da sorte.
Recoiro!
O raio do ferrocarril.
Aí o vén!
ESTOCOLMO
- Señor Engzell. - Si.
Si, temos... temos pouco tempo.
Necesitamos rapidez e eficacia.
Vou ver o ministro de Exteriores.
Isto non era necesario.
- Vamos! - Si, si! Estamos indo!
- Está ben? - Si!
Apure, Hellstedt!
- Temos que... - É urxente!
Temos un problema.
Ten que quentar o motor.
- Arrancamos? - Vamos!
Probe cuns golpes.
Así?
Uns golpes así?
- Arranque, ho! - Calma.
Agora!
Veña. Cerra a porta. Dese lado.
Grazas.
Laméntoo, señores, pero o ministro está ocupado.
Non, desculpe, señor Söderström,
pero é moi probable que estean acurralando os xudeus de Dinamarca para deportalos,
coma en Noruega.
Somos conscientes dese rumor e xa se tomaron medidas.
Asegúrollelo. Veña.
Podo preguntar que tipo de medidas?
A embaixada de Berlín recibiu a orde de investigar a situación.
Investigar o que? É certo! Vino eu cos meus propios ollos!
Que quere, señor Engzell?
Quere anular o requisito do visado?
Somos... somos unha nación neutral.
- É un toma e daca. - Máis "toma" que "daca".
Prefire arriscarse a unha ocupación alemá?
E, aínda que quixésemos anular o requisito do visado, non podemos.
Segundo a nosa Lei de Inmigración,
a responsabilidade financeira recae nos xudeus suecos.
Ou pensaba cambiar nunha mañá unha lei con 50 anos de historia?
Se cadra debiamos manternos á marxe.
Á marxe?
A vostede deulle unha insolación?
Engzell falou cos alemáns? Non.
É a lei marcial. Claro que había alemáns nas rúas.
Non ten nada que ver cos xudeus.
Ti perdiches o xuízo?
Non cres que estean acurralando os xudeus?
Están, si.
Estanos acurralando.
Imos rebobinar.
Como sabe isto Censor-Nils?
Pois,
antes de converterse en Censor-Nils, estivo destinado en Copenhague.
Alí coñeceu o enviado alemán.
Cando os alemáns decidiron acurralar os xudeus de Dinamarca,
Nils foi un dos primeiros en sabelo.
Nils pediulle ao seu amigo alemán que viñese a Estocolmo...
Grazas por vir.
...e informase o Goberno sueco.
A decisión vén de Berlín?
De cantos xudeus falamos?
Se é certo, é de extrema gravidade.
- Entón o primeiro ministro sábeo? - Si.
Queren que Berlín confirme que é verdade.
"Que é verdade"? Cren que os alemáns nolo van contar só con pedírllelo?
Preguntoulle a Söderström o dos visados?
Dixo que era unha cuestión de cartos.
Xusto.
Sempre é cuestión de cartos.
- Señora Johansson. - Mande.
- Está Hammarskjöld? - Ese sempre está.
Hellstedt, Hallonsten, veñan comigo.
Imos desfacer o nó gordiano.
A onde imos?
Eu, onda Hammarskjöld.
Pero vostede, Hallonsten... Hai un ministro danés exiliado na cidade.
Tráiao ao despacho de Hammarskjöld canto antes. Espero alí.
Non sei para que, pero vale!
E vostede, Hellstedt, ten que organizar
unha reunión no despacho de Exteriores entre o ministro e Ehrenpreis.
Sen problema. Ocúpome eu.
Pero sen que o saiba Söderström.
- E como fago? - Busque o xeito.
- Podo meter no allo a Censor-Nils? - Meta a quen queira.
Perdón por irromper de xeito tan pouco civilizado.
HAMMARSKJÖLD ANTES DE FACERSE FAMOSO
Pero teño aquí un nó gordiano que creo que me pode axudar a desfacer.
Seguro que zu Wied quería vernos aquí?
Si...
Foi o que dixo, vaia.
Non debía estar presente Söderström?
Está no coche agora mesmo, pero podiamos ir empezando.
Pode ser?
- Señor Ehrenpreis. - Dígame.
Coido que atopei unha espada para o noso nó gordiano.
O que?
Iso digo eu. De que fala?
Un xeito de sortear esa lei
que fai que a congregación xudía sexa economicamente responsable dos refuxiados.
O señor Hammarskjöld non é só o secretario do ministerio de Economía e Facenda,
tamén é o director do Consello Xeral do Banco Central.
Pode explicalo?
Para sortear a responsabilidade financeira,
convocamos un ministro danés no exilio, Johan Kruse.
O goberno sueco ofrécese
a prestarlle 20 millóns de coroas como axuda económica
para os refuxiados daneses que cheguen a Suecia.
Estou no exilio, lembran?
Non lle emprestamos os cartos ao Estado danés.
Suecia prestaralle os cartos a vostede. Persoalmente.
Porque pode salvar as vidas dos xudeus daneses.
Nós non.
Vinte millóns?
Poñeremos como aval o futuro Estado de Dinamarca.
Todo o que levan dito desde que entrei por esa porta
é o desvarío máis absurdo e incoherente que oín na vida.
Isto é lóxica sueca?
Como carallo fixeron para idear este plan?
A ver o contrato.
Hai un ministro danés no exilio con cartos no peto,
así que a responsabilidade financeira xa non recae no señor Ehrenpreis.
Iso significa que xa non hai obstáculos
que nos impidan acoller os xudeus daneses.
Fantástico!
E fixeron todo isto nunha mañá?
É... é un milagre!
Non, é burocracia.
Esperen. De que vai esta reunión á que non se me invitou?
Acabamos de resolver o problema
do salvoconduto para os xudeus entraren en Suecia.
Por que?
Polo que pasa en Dinamarca.
Entendo.
Señores, recibimos...?
Recibimos confirmación de Berlín?
Sabemos se os rumores son certos?
A resposta é "non".
Señores, propoño que o pensemos un pouco máis e con sensatez.
Söderström,
estivo aquí un informante alemán
e Engzell estivo en Copenhague en persoa.
Insisto, señor ministro,
o Goberno sueco non debe actuar baseándose en rumores.
Ímonos arriscar a un ataque alemán por dar por bos uns rumores?
- Non. - Non.
Propoño que esperemos ata termos confirmación de Berlín
sobre se os rumores son certos.
- Podémolos chamar? - Boa idea, señor ministro.
- Sr. Ehrenpreis. - Diga.
Moi agradecido polo seu tempo.
Señor Hammarskjöld, moitas grazas polo seu tempo.
Moi amables por viren.
E, señor Engzell, importaríalle continuar co seu traballo?
Pero nós...
Xa, por favor.
- Pero xa... - Grazas, señores.
- Xa o solucionamos! - Engzell...
- Non hai motivo para... - Siga co que ten que facer, Engzell.
Grazas. Ala, ala.
Chegou! Que ben.
O ministro de Exteriores deulle luz verde?
Non.
Está todo no aire.
Söderström non lle dixo que continuase co seu traballo?
Si...
Dixo, si.
Señora Johansson, ten experiencia organizando conferencias de prensa?
Non.
Perdón. Están dando unha conferencia de prensa aquí e agora.
- Invitou a media Suecia? - Dá gusto, non?
Boa tarde. Dámoslles a benvida.
Procedo a ler un comunicado
do Goberno de Suecia.
"O requisito do visado que se lles impoñía aos xudeus para entraren no país
queda, desde hoxe, anulado."
- O que? Pero que está a dicir? - "Polo tanto, calquera persoa de fe xudía
é benvida en solo sueco."
Fala dos xudeus daneses que queren saír de Dinamarca?
Falo de todos os xudeus.
"E, se algún país se opón a isto,
haberá consecuencias graves."
"Consecuencias graves"? Que significa iso exactamente?
Non podemos contestar esa pregunta agora mesmo.
Engzell!
Estas son as noticias das 18:30.
A día de hoxe, 2 de outubro, o Goberno revoga o requisito do visado
para todos os individuos de ascendencia xudía.
Isto supón que o requisito do visado que ata agora se aplicaba
aos xudeus que entraban en Suecia queda anulado.
O comunicado engadiu
que, se algún país se opón a esta decisión,
enfrontarase a consecuencias graves.
Polo tanto, calquera persoa de fe xudía é benvida en solo sueco.
Sven?
Que foi?
- Mira. - Eh?
Mira!
Que pasa agora?
Cento vinte?
Tiña que haber ducias de milleiros. Onde están?
En Suecia.
Hitler quere velo no seu despacho.
Por que aínda non ocupamos ese país tan ruín?
Isto foi o que pasou de verdade?
Si.
Dag Hammarskjöld prestoulle fondos gobernamentais a un individuo danés,
Suecia ameazou con "consecuencias graves" nunha conferencia de prensa
e milleiros de refuxiados cruzaron o estreito de Öresund.
E as tornas da guerra viraran e os alemáns iniciaran a retirada.
Aí os están.
Söderström, Engzell.
Escoiten o que di The Washington Post de nós.
"O único punto de luz na escuridade eterna."
Escoiten.
"Suecia ergueuse como unha superpotencia moral
ao salvar a poboación xudía de Dinamarca."
Engzell, dígame. Que o levou a convocar unha conferencia de prensa?
Pois...
Pois aquí Söderström mandoume...
continuar co meu traballo.
Söderström, caramba! Vale o seu peso en ouro.
Non sei eu... Non esaxeremos.
Salvar os xudeus... un artigo na prensa americana...
É algo moi gordo.
En fin, cada quen fixo a súa parte.
Desde logo que si.
Pero eu vou necesitar a súa mente aguda
e a súa capacidade de facer o correcto no momento preciso.
Moi agradecido. É unha honra servilo, señor ministro.
Para o que necesite, aquí me ten.
Si.
Por iso vai ser vostede o noso enviado.
Ah.
En Moscova.
Eu?
Si.
Esta foi a primeira vez que eu oín falar de Gösta e do seu departamento.
Demostraran que a xente corrente
pode desafiar a historia
e cambiar as cousas.
Ola.
- Benvida. - Grazas.
Benvida.
Ola.
A condenada da alerxia.
Seguido a chorarme os ollos e a pingarme o nariz.
Alégrome de tela de volta. Temos moito que facer.
E a min dáseme fatal escribir a máquina.
E ten que ocuparse destas solicitudes novas.
É o dobre de rápida que o resto.
Botámola en falta.
Era o momento de dar o seguinte paso.
Tiña que coñecer a Gösta.
O meu fillo montou un grupo de jazz e prometinlle que lle ía a un concerto.
- Que ben! - Iso é opinable.
Tocan demasiado a bucina para o meu gusto.
Perdón, busco a Gösta Engzell.
Si, son eu.
Raoul Wallenberg. Quedamos por teléfono en que ía pasar para preguntarlles
polo seu traballo.
Pois eu teño que marchar,
pero aquí a señorita Vogl, o señor Hallonsten e o señor Hellstedt
- contestaranlle as preguntas. - Claro.
- Benvido, señor Wallenberg. - Grazas.
Gösta Engzell nunca falou publicamente
do seu traballo cos xudeus na II Guerra Mundial.
Veña, papá! Ten moito ritmo!
Soa ben ou non?
Seguiu de diplomático e morreu en 1997,
como un heroe de guerra descoñecido, aos 100 anos.
O sistema de pasaportes provisionais iniciado por Gösta Engzell
desenvolvérono logo Raoul Wallenberg e Per Anger en Budapest.
SUECIA
O traballo de Engzell permitiu salvar máis de 100 000 xudeus.
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández