SPRAWA Z BROOKFIELD OPĘTANE DZIECKO, KTÓRE BLUŹNI
CZAS: 1 MINUTA I 05 SEKUND
FILM ZAWIERA REKONSTRUKCJE UDOKUMENTOWANYCH WYDARZENIACH
Nie!
Jestem twoją matką.
Jesteś łajzą.
NAGRANIA DŹWIĘKOWE I ZDJĘCIA SĄ AUTENTYCZNE
Mamy tu do czynienia ze starciem dobra i zła.
To zło wybrało Connecticut.
Nazywam się David Glatzel.
Gdy miałem 11 lat, opętał mnie diabeł.
Jutro w Danbury rozpocznie się dziwaczny proces.
Oskarżony twierdzi, że opętał go diabeł.
To spróbuje udowodnić obrońca nastolatka z Connecticut.
Pytam: „Co ja tu robię?”. Powiedział, że zabiłem kolegę.
Mężczyzna oskarżony o zabójstwo
nie przyzna się do winy.
Twierdzi, że w momencie zbrodni był opętany przez diabła.
Żartujecie?
Pili. Doszło do dźgnięcia.
Sprawa jest oczywista. To jakiś żart.
Wszystko zaczęło się w domu na końcu tej drogi
u pary z Brookfield,
której 11-letni syn zaczął dziwnie się zachowywać.
Wstawaj!
Nie lubię, gdy ktoś przypomina mi, że byłem opętany.
Teraz umrzesz.
Ale takie jest moje życie.
- Nie skrzywdzisz dziecka Bożego. - Jezus umrze w piekle.
Z nikim o tym nie rozmawiałem.
To mój mroczny sekret.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie...
Chleba naszego powszedniego...
PROCES DIABŁA
Umrzesz!
Amen.
FILMY RODZINY GLATZELÓW
Chcę opowiedzieć wam historię
o opętaniu, zabójstwie
i Arne Johnsonie.
Chcę mieć pewność, że moja rodzina zostanie właściwie przedstawiona.
Niektórzy zmyślili pewnie historie.
Nie podoba mi się to, więc chcę wszystko wyjaśnić.
Gdy miałem 11 lat, byłem spokojny.
Dobrze mi się żyło.
Bawiłem się z braćmi. Najlepsze chwile mojego życia.
Byłem drugim synem.
Typowy syndrom środkowego dziecka.
BRAT DAVIDA
Mam starszego brata, Carla.
Nie było łatwo się z nim wychowywać.
Czasami zachowywał się jak idiota.
Uprzykrzał życie.
Alan był wtedy inny.
Razem z Davidem pomagaliśmy ojcu w warsztacie.
Alan nie chciał się brudzić.
Spędzał czas z mamą.
Piekł pyszne ciasta. Tyle wiem.
Był po prostu inny.
Nie nazwałbym nas typowo amerykańską rodziną,
ale byliśmy zwyczajną rodziną.
Problemy zaczęły się, gdy moja siostra Debbie
znalazła dom w Newtown.
Miała tam zamieszkać ze swoim chłopakiem Arnem.
Cieszyliśmy się, że razem zamieszkamy.
Chcieliśmy się pobrać na wiosnę.
Taki mieliśmy cel.
Nie mogliśmy się doczekać.
2 LIPCA 1980 ROKU
Drugiego lipca Debbie znalazła ładny dom do wynajęcia w Newtown.
Byłem smutny, że się wyprowadzą.
Miałem 11 lat, to moja siostra.
Razem z braćmi, Alanem i Carlem, pomogliśmy im w przeprowadzce.
Dom był dziwny.
Coś było z nim nie tak.
Wyznaczyłam braciom zadania.
Wysłałam Davida do sypialni.
Dałam mu miotłę i poprosiłam, żeby pozamiatał.
Zostawiłam go tam samego.
Zajęłam się swoimi sprawami. Szorowaniem i sprzątaniem.
Po chwili David wybiegł z domu.
Był zdenerwowany. Nie wiedziałam dlaczego.
Powiedział mamie, że chce wracać do domu,
a ona na to, że wrócą, gdy skończą.
Upierał się.
Chciałem wyjść z tego domu. Być jak najdalej od niego.
Nikomu nie powiedziałem dlaczego.
Wróciliśmy do domu, zjedliśmy, wszystko było dobrze.
Mama świetnie gotowała. Miała korzenie węgierskie i włoskie.
Umiała gotować.
David nie był w humorze. Coś go dręczyło.
Zapytałem, o co chodzi.
Siedzieliśmy przy stole.
Opowiedziałem, co się rano wydarzyło.
KILKA GODZIN WCZEŚNIEJ
Byłem sam w sypialni.
Czułem coś.
Coś popchnęło mnie na łóżko.
Zobaczyłem obraz.
Wyglądał jak halloweenowy kostium diabła.
Miał czarne oczy, czarne jak węgiel.
Przestraszyłem się.
David powiedział, że to coś przemówiło.
Zapytałam, co ta postać mu powiedziała.
Powiedział, że kazała mu uważać.
Zapytałam: „Uważać na co?”.
A on na to: „Chce mojej duszy”.
Powiedział: „Przyjdzie po mnie. To mi mówi. Pomóżcie mi”.
Zapytałem, czy wziął coś z apteczki.
Powiedział, że nie i że to prawda.
Na początku mu nie wierzyliśmy.
Mama stwierdziła,
że było późno i może coś mu się przyśniło.
Judy powiedziała, że dość tego.
Pora spać, odpocząć. Omówimy to rano.
W nocy dziwnie się czułem.
Widziałem ten obraz.
Coś się zbliżało.
Bałem się.
Czułem, że zbliża się do domu.
Czułem, że mnie obserwuje.
Kogoś zobaczyłem.
Gdy znów spojrzałem,
nikogo tam nie było.
Całą noc leżałem z otwartymi oczami.
Judy martwiła się o Davida.
Zadzwoniła do ojca Dennisa i powiedziała mu, co się stało.
Zapytała, czy poświęci dom.
Szczęść Boże.
Mama była religijna.
Jako katolicy przystąpiliśmy do pierwszej komunii i bierzmowania.
Wierzyliśmy w Boga i diabła.
Ojciec Dennis przyniósł olej, wodę święconą
i kadzidło.
W imię Ojca...
Poświęcił nimi cały dom, każdy pokój na piętrze i na parterze.
- Myśleliśmy, że to koniec. - Modlę się przeciwko jakiemukolwiek złu...
Ale to był dopiero początek.
O Boże!
Była trzecia nad ranem.
David krzyczał z całych sił.
„Idzie po mnie. Ukarze mnie”.
Dom się trząsł.
Jakby ktoś wjechał w niego ciężarówką.
Brzmiało to, jakby UFO wylądowało na dachu.
Cokolwiek to było, dawało o sobie znać.
Światła zaczęły migotać.
Słychać było tłukące się szkło.
David szalał i krzyczał: „Jest tu! Jest nad domem!”.
Mówił: „Nie otwierajcie drzwi. To diabeł”.
Hałas trwał 30 albo 40 sekund.
Potem wszystko ucichło.
Boże.
Byłem przerażony.
Mieliśmy w domu ducha.
Nie wiedzieliśmy, co z tym zrobić.
Potrzebowaliśmy pomocy.
Nasza sąsiadka lubiła tarota i takie rzeczy.
Powiedziała, że kilka lat temu
jej teściowa była u detektywa paranormalnego.
Że może on pomoże.
Debbie na to, że skorzysta z każdej pomocy.
Nie chcieliśmy pozwolić,
żeby jakiś duch czy coś podobnego wygoniło nas z tego domu.
To był nasz dom.
Chcieliśmy zrobić wszystko, żeby to coś
wyniosło się z naszego domu.
Nasi goście w swojej 32-letniej karierze jako łowcy duchów
zbadali ponad 3000 spraw nawiedzonych domów i opętań
oraz brali udział w licznych egzorcyzmach na całym świecie.
Posłuchajcie uważnie i sami oceńcie.
Panie i panowie, łowcy duchów Ed i Lorraine Warrenowie.
Jako dziecko byłem dumny ze swoich dziadków.
Widziałem ich w gazetach i telewizji.
To było super.
Ale z drugiej strony
byłem tym dziwnym dzieciakiem, bo miałem takich dziadków.
Prawda jest taka,
że nie obudziłem się pewnego dnia i powiedziałem, że chcę być demonologiem.
Ja się nim urodziłem.
Jako dziecko pytałem zakonnice i księży:
„Jak to jest z tymi duchami? Istnieją?
Diabeł istnieje?”.
Katolicyzm naucza nas, że te siły są prawdziwe.
Babcia miała inne doświadczenia.
- Słyszę śmiech i nie... - Śmiech?
- Nie rozumiem. Słyszę go... - Męski czy żeński?
Nie rozumiem, dlaczego go nie słyszycie.
Jest taki głośny.
Mówił: „Jeśli chcesz polować na tygrysy, idź tam, gdzie są”.
Idź do światła, Charissa.
Pomogę ci.
Ale zostali sławni dopiero po...
Młody człowiek z zimną krwią
zamordował ojca, matkę, braci i siostry,
bo głosy kazały mu to zrobić.
Tak zaczynają się bestsellerowa powieść i film
Horror Amityville.
Razem z Lorraine byliśmy w setkach nawiedzonych domów
i rozmawialiśmy z ludźmi na całym świecie.
W skali od jeden do dziesięciu Amityville było dziesiątką.
Amityville było znane na całym świecie.
Dzięki niemu moi dziadkowie stali się sławni.
Numer dwa!
To zabawne, że taka tragedia może stać się czymś dobrym.
Dziękuję, panie Warren.
Pomogło to wielu rodzinom.
Dostajemy wiele listów
od osób, które piszą o swoich problemach.
Jaki to adres?
Skrzynka pocztowa. Wysyłajcie je do Eda i Lorraine Warrenów.
Skrytka pocztowa 41,
Monroe, Connecticut, 06468.
Debbie zadzwoniła do Warrenów.
Odebrał Ed.
Debbie powiedziała, kim jest, i poprosiła o pomoc.
Ed zapytał, czy Davida zbadał lekarz.
Nie.
Powiedział, że z nim przyjadą.
Przyjechali chevroletem chevette.
Ed Warren był miłym facetem.
Dodawał otuchy, był pewny siebie.
Dzięki niemu czuliśmy się bezpiecznie.
Lorraine była delikatna i precyzyjna w słowach.
Judy powiedziała: „Boże.
Cieszę się, że tu jesteście i że was poznałam”.
Lekarz wziął Davida na bok, zmierzył mu ciśnienie.
Testy psychologiczne wykazały, że wszystko z nim w porządku.
Doktor Tony nie powiedział, że coś ze mną nie tak.
Mówił, że jestem zwykłym dzieckiem.
Ed i Lorraine ostrożnie z nami rozmawiali.
Zadawali nam pytania. Chcieli wiedzieć, co się dzieje.
Dobrze.
NAGRANIE ROZMOWY WARRENÓW I GLATZELÓW Z LATA W 1980 ROKU
David, przedstaw się.
- David Michael Glatzel. - Ile masz lat?
- Dwanaście. - Dwanaście.
Co o tym wszystkim myślisz?
Chcesz, żeby to się skończyło?
- Nie chcesz, żeby to trwało. - Nie.
Nie. Dobrze.
Lorraine opowiedziała straszną scenę.
- Było ich więcej. - Więcej?
Boże! To trwało całą noc!
Innymi słowy, to była niespokojna noc.
Nie możemy tego dłużej tolerować.
Nie kłamiemy. Potrzebujemy pomocy.
Chcemy się tego czegoś pozbyć.
Mama miała nadzieję, że to pomoże.
Chciała odzyskać rodzinę.
Chciała wrócić do wcześniejszego życia.
Ludzie opowiadają nam straszne historie,
ale musimy sami to przeżyć, żeby w to uwierzyć.
- Jasne. - Musimy to poczuć.
Musimy mieć pewność, zanim powiemy, że dom jest nawiedzony.
Mówił Davidowi, że chce jego duszy.
Co mówił o twojej duszy?
Że jej chce. I tyle.
Jest tu teraz?
Ed powiedział: „Niech się pokaże.
Ma ogromną moc. Niech udowodni, że tu jest”.
Muszę wywołać reakcję religijną prowokacją.
Jako chrześcijanin używam imienia Chrystusa.
Wody święconej, krucyfiksu.
Wygląda to dramatycznie,
ale tej metody używają egzorcyści i demonolodzy.
Prowokuję, aż zobaczę fizyczną manifestację.
Ed powiedział: „Jeśli możesz,
uderz w stół trzy razy”.
Nagle...
Bum!
Jakby ktoś walił młotem w podłogę w kuchni.
Cała kuchnia się trzęsła.
Światła migały. Wszyscy to poczuli.
Ed zapytał Davida, czy się boi.
David powiedział, że boi się, bo to coś chce go skrzywdzić.
Mówił: „Rozmawiam z tobą i tu jesteś.
Zostaniemy za to ukarani”.
Lorraine chodziła w kółko.
Gdy jestem w domu, robię rozeznanie, chcę wyczuć wibracje.
Chodzę po całym domu.
Zachodzi prawo przyciągania.
Ducha zainteresowała jedna osoba z tego domostwa.
Pochyliła się ku niemu i szepnęła:
„Za tym chłopcem stoi duża, czarna masa.
To zło”.
To było dziwne. Niczego nie widzieliśmy.
Ed i Lorraine rozmawiali z moimi rodzicami.
„To nie duch. To demon”.
Przestraszyłem się.
Cała rodzina się bała, bo nie wiedzieliśmy, co się dzieje.
Według mojego dziadka opętanie przebiega w pięciu etapach.
Zaczyna się od pozwolenia.
Człowiek robi coś,
co zwraca uwagę sił nadprzyrodzonych.
Może to być plansza Ouija lub seans spirytystyczny.
Potem jest zadomowienie.
Duchy są w domu, ale nie w człowieku.
Duch albo ukochana osoba odwiedza cię i chce pokazać, że tam jest.
To normalne.
Potem jest opresja.
Duch zaczyna przejmować twoją wolną wolę.
Poddajesz się impulsom, gorzej się zachowujesz.
W niezwykle rzadkich przypadkach dochodzi do całkowitego opętania.
Wtedy już cię nie ma. Nie panujesz nad tym.
Coś innego przejęło twoje ciało.
Ed po pierwszym spotkaniu czuł,
że David jest na etapie opresji.
Ed wyjaśnił nam,
że przez demona David będzie się inaczej zachowywał.
Będzie kontrolował jego myśli i wysyłał przez niego wiadomości.
Będzie bardziej wybuchowy.
Ed Warren widział to wiele razy.
Powiedział, że musimy powiadomić Kościół.
Mama powiedziała, że próbowaliśmy.
Ed powiedział, że nam w tym pomoże.
Kazał nam zacząć to dokumentować.
Zebrać jak najwięcej dowodów dla arcybiskupa.
Arcybiskup Bridgeport miał zdecydować,
z czym mamy do czynienia.
Myślałem, że to nieprawda.
To dzieje się tylko w bajkach i filmach.
Ed i Lorraine ostrzegli nas, że to poważna sprawa.
„Nie lekceważcie tego.
Chrońcie siebie,
bo nie wiecie, kiedy to się stanie”.
Mama przygotowała magnetofon.
Siostra kupiła polaroida, żeby robić zdjęcia.
Od tego momentu zaczęliśmy wszystko dokumentować.
Mieliśmy w szkole wakacje.
Dobry wieczór, panie i panowie...
Nikt nie spał.
...dwóch kandydatów do nominacji Republikanów
na stanowisko prezydenta USA.
Były gubernator Ronald Reagan z Kalifornii i były ambasador...
Na zmianę pilnowaliśmy Davida.
Czy nam się to podoba, czy nie,
naszym obowiązkiem jest utrzymanie pokoju na świecie,
bo nikt inny tego nie zrobi. Nie możemy dalej...
David zaczął dziwnie się zachowywać.
David!
O Boże.
ZDJĘCIA I NAGRANIA
WYKONANE PRZEZ RODZINĘ GLATZELÓW W SIERPNIU I WRZEŚNIU 1980 ROKU
Cześć.
Teraz umrzesz!
Kim jesteś i czym jesteś?
- Nie twoja sprawa. - David.
Mama jest tutaj. Wstawaj.
Idziemy. Wynoś się z mojego syna.
- Nie! - Jestem twoją matką.
Jesteś łajzą.
Teraz umrzesz!
Nie rób tego!
David, wstawaj. Boże. Wynoś się...
Dzwoń po księdza!
- Niech tu przyjdzie. - Wyjdź z mojego syna!
- Nie! - Zostaw chłopca.
Proszę.
- Próbuję. Trzymam cię. - Ty lachociągu.
Módlcie się.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię twoje,
przyjdź królestwo twoje, bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy.
To było straszne.
Zostaw chłopca.
Zaczął krzyczeć i się rzucać, ale nikogo tam nie było.
Udało nam się zrobić zdjęcie,
jak podniósł ręce do góry i coś trzymał.
To coś go dusiło, a on próbował to od siebie odsunąć.
Zostaw tego chłopca.
Mieliśmy dreszcze.
To było straszne. Nie wiedzieliśmy, co robić.
Pamiętam, że coś mnie dusiło.
Ale nie pamiętam nic od chwili, gdy zemdlałem.
Nawet nie wiem, czy zemdlałem.
Nikt nie potrafił tego stwierdzić.
Byliśmy psychicznie wyczerpani.
Ale robiło się coraz gorzej.
Był brutalny wobec wszystkich. Dusił moją mamę, moją siostrę.
Trwało to parę minut albo kilka godzin.
Spaliśmy na zmianę.
Nie chcieliśmy zostawać sami.
Gdy ktoś był sam, był bardziej narażony na atak.
Atakował całą rodzinę.
Ciągle się modliliśmy.
Myśleliśmy, że głośne modlitwy przegonią to coś.
Najtrudniejsze dla mamy było to,
że mój tata jej nie wspierał.
Była osamotniona.
Tata uważał, że David ma problemy psychiczne.
Że je pogłębiamy.
Więc się odizolował.
Pracował w dwóch miejscach, wracał do domu i spał.
Kiedyś razem jadaliśmy kolację,
a teraz ciągle pracował i nie było go w domu.
Trochę mu zajęło, zanim zrozumiał, co się dzieje.
Ale było już za późno.
Mama zadzwoniła do Warrenów i powiedziała, co się dzieje.
Jestem twoją matką.
Jesteś łajzą.
Nie rób tego!
- Nie wiedział, kto to robi. - Mrugał powiekami?
Nie. Były nieruchome.
Gdyby był przytomny, mrugałby.
Czyli był nieprzytomny, gdy to robił?
Tak myślę. No dobrze.
Ed i Lorraine powiedzieli, że David był opętany.
Celem opętania jest zniszczenie całej rodziny i doprowadzenie do śmierci.
Zostaniesz zabity albo ktoś inny zostanie zamordowany.
Tak się dzieje.
Stanął za Alanem, wyciągnął to i powiedział, że wszystkich nienawidzi.
Jeśli ktoś podejdzie, to go zabije.
Mama wpadła w panikę.
Myślała, że stanie się coś i jej syn się zabije
albo kogoś zamorduje.
Mówiła, że to się musi skończyć.
Ed powiedział, że potrzebne są egzorcyzmy.
To było coś przerażającego.
Jesteśmy jak policja od duchów.
Musimy sprowadzić sprawców do Kościoła.
Musimy sprowadzić ich do egzorcysty.
Dlatego gdy demony i złe duchy grają nieczysto,
musisz robić to samo.
Kościół nie rozdaje egzorcyzmów jak cukierków.
Nie miałem pojęcia, ile to papierologii.
To poważna sprawa.
Proces wnioskowania o egzorcyzm w Kościele katolickim
nie jest łatwy.
Nie był taki, gdy Ed i Lorraine byli u szczytu sławy.
Z doświadczenia wiem, że wielu księży nie chce tego robić.
Nie chcą walczyć z demonami.
Boją się wejść do takiego domu.
Ludzie zwracają się do takich osób jak Warrenowie,
bo duchowni ich zawiedli.
Ale to obowiązek duchownego.
Jest do tego powołany, musi pomagać takim ludziom.
W Kościele katolickim
anioły i diabły
są częścią systemu wierzeń.
Ale zawsze kwestionowałem istnienie tych sił.
Dlatego byłem otwarty.
Szukałem dowodów, czy istnieją, czy nie.
Ludzie mogą śmiać się z duchów,
nawiedzonych domów czy diabłów.
Ale diabeł istnieje.
Istnieje wielu diabłów.
Sceptyczni ludzie to najlepsza ochrona diabła.
W imię Jezusa.
Wynoś się!
Praca z Warrenami była intrygująca i ekscytująca.
Widziałem, że to prawda i że to niebezpieczne.
Kościół na podstawie dowodów zrozumiał,
że to się dzieje naprawdę i musi pomóc.
Przyjechał kardynał.
Był ubrany na czerwono. Przyjechał czerwonym porsche.
Fajnie być księdzem.
Spotkał się z rodziną.
Uznał, że jest u nas coś, czym trzeba się zająć.
2 WRZEŚNIA 1980 ROKU MIESIĄC PÓŹNIEJ
Kościół wydał zgodę na mały egzorcyzm.
Zaprosili moją rodzinę do kościoła w Brookfield.
Nie spodziewałem się niczego złego, bo byliśmy w Domu Bożym.
Ojciec Virgulak ostrzegł nas,
że te egzorcyzmy są tak intensywne, że może dojść do śmierci.
Baliśmy się.
Ale nie mieliśmy wyboru.
Pomódlmy się.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Przypominało to mszę.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię...
Pamiętam, że byłem w kościele.
Modlili się. Tyle pamiętam.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze...
Nagle zrobiło się lodowato.
Zrozumieliśmy, że to coś złego.
Święta Maryjo, Matko Boża, módl się za nami...
David zaczął zachowywać się inaczej.
NAGRANIE RODZINY GLATZELÓW
Zaczął warczeć, syczeć, wyzywać księdza.
Grubas, fiut, spaślak.
Teraz umrzesz.
David się trząsł.
Zmienił się na twarzy.
Rzucał się z boku na bok.
Jeb się!
Wyswobodził się i chciał zaatakować ojca Virgulaka.
Musieliśmy go obezwładnić.
Trzymałem go za nogę. Ed Warren trzymał go za drugą.
Teraz pora...
Jego ciało przyjmowało dziwne pozycje.
Trzymałem go i mówiłem, że Jezus go kocha.
Jesteś słaby. Jezus jest od ciebie silniejszy.
Jesteś bardzo słaby.
To dziecko Boże. Nie możesz go skrzywdzić.
Jezus umrze w piekle.
Mama cię kocha.
Wiedziało, że to ostateczne starcie.
Potrzebuje krucyfiksu. Daj go. Został poświęcony.
Arne położył mu krucyfiks na czole.
Masz go na głowie.
Skwierczał.
W imię naszego Pana, Jezusa...
W pewnym momencie język spuchł mu tak,
że nie mógł oddychać.
Zsiniał.
Wszyscy krzyczeli, że musimy przestać.
Czuliśmy się bezsilni.
Krzyczałem na to coś z całych sił.
Mówiłem: „Zostaw to dziecko. Weź mnie.
Jestem tu. Weź mnie”.
Poczułem chłód.
Lodowaty chłód.
Lorraine powiedziała: „Boże. Co ty zrobiłeś?”.
Ed powiedział: „Nie można tego zrobić”.
Nie możesz rzucać wyzwania demonom.
Nie wiedzieliśmy o tym. Chciał pomóc Davidowi.
Dziadek powiedział do niego: „Nie powinieneś tak mówić.
Teraz ty możesz zostać zaatakowany”.
I miał rację.
Czuliśmy, że to koniec.
David był wolny.
Pamiętam, że byłem szczęśliwy.
Dużo czasu spędzałem, bawiąc się na podwórku.
Starałem się być dobrym dzieckiem.
Mama piekła, karmiła nas, byliśmy szczęśliwi.
Myśleliśmy, że zaczniemy od nowa.
Ale było inaczej.
POLICJA W BROOKFIELD
Wiedziałem, że u Glatzelów
dzieją się dziwne, nadprzyrodzone rzeczy.
Policja dostawała zgłoszenia o hałasie.
Miałem wtedy dyżur.
Warrenowie przyszli do starego komisariatu przy Grays Bridge.
Ed przedstawił się jako demonolog,
a Lorraine przedstawiła się jako medium.
Lorraine była zdenerwowana.
Powiedziała, że podczas egzorcyzmu
Arne Cheyenne Johnson rzucił wyzwanie diabłu,
żeby ten zostawił Davida i przeszedł do niego.
Lorraine była roztrzęsiona.
Mówiła: „Nie powinien był tego robić. Nie można tego robić.
Nie wie, co to znaczy”.
Powiedziała: „Widzę poważne obrażenia albo śmierć przez zadźganie nożem”.
Chciała nas ostrzec, że dojdzie do przestępstwa.
Powiem jaśniej. Powiedziała, że widzi to jako medium.
Była poważna. Nie wyglądała dziwnie.
Nie zachowywała się dziwnie.
Pomyślałem, że naprawdę w to wierzy.
Dla niej to była prawda.
No i proszę, to była prawda.
Moja siostra zaczęła pracę w hodowli psów w Brookfield.
Chciała zacząć życie z Arnem.
Strzygę psy.
Moim szefem był Alan Bono, który zaprzyjaźnił się ze mną i Arnem.
SZEF DEBBIE
Arne i ja wynajęliśmy mieszkanie.
Z mieszkaniem przyszła praca.
Cieszyliśmy się, że możemy razem mieszkać.
Mogliśmy odetchnąć i uspokoić się
po tym wszystkim, co przeszliśmy.
Czuliśmy ulgę. „Wreszcie po wszystkim. Teraz możemy żyć spokojnie”.
Pamiętaj, że gdy sprowokujesz diabła,
nie zacznie on od razu działać.
Poczeka, aż będziesz bezbronny.
Wtedy uderzy.
16 LUTEGO 1981 ROKU PIĘĆ MIESIĘCY PO EGZORCYZMIE
Debbie i ja nie czuliśmy się rano zbyt dobrze.
Czułem się chory.
Pojechaliśmy do Bridgeport po moje siostry,
bo chcieliśmy spędzić z nimi weekend.
Zjedliśmy obiad z Alanem Bono, wypiliśmy trochę wina.
Alan był trochę wstawiony.
Powiedziałem Debbie,
że pora już iść,
zabrać stamtąd moje siostry.
Nic złego się nie działo, ale był trochę hałaśliwy.
Nie chciałem, żeby moje siostry tam były.
Schodziliśmy po schodach.
Potem nic nie pamiętam.
Była godzina 19 albo 20.
Zadzwonił telefon.
Halo.
Dzwoniła moja zapłakana siostra.
Zanim cokolwiek powiedziała, miałem wizję, widziałem mężczyznę.
Był martwy.
David, zawołaj mamę!
Chwilę później mama zaczęła krzyczeć.
Pomyślałem: „Boże”.
Powiedziała do taty: „Wsiadaj do auta. Jedziemy do hodowli”.
David powiedział, że Alan Bono nie żyje.
„Jak to? Co ty wygadujesz?”
David powiedział, że Arne został opętany.
„To diabeł. Zabił go”.
Powiedziano mi przez radio, że doszło do dźgnięcia.
Wezwano wszystkie jednostki.
Deborah Glatzel powiedziała policji,
że Arne i Alan pili alkohol.
W mieszkaniu doszło do sprzeczki, która przerodziła się w bójkę.
Zakończyła się cztery metry przed drzwiami wejściowymi.
Podczas bójki Arne wyciągnął nóż
i wielokrotnie dźgnął Alana Bono.
Alan Bono został śmiertelnie ranny.
Debbie Glatzel była zrozpaczona.
Powiedziała, że Arne uciekł do lasu.
Myślała, że pobiegnie do domu rodzinnego
przy Oak Grove, który był niedaleko.
Widziałem obraz Arnego.
Szedł do mojego domu w Brookfield.
Wiedziałem, że opętał go diabeł.
Mój brat spanikował.
Zastawiliśmy komodą drzwi.
Zamknęliśmy drzwi, zastawiliśmy je.
Mówił: „Idzie mnie zabić”.
Nigdy w życiu nie bałem się Arnego.
Ani trochę.
Ale gdy David powiedział, że został opętany,
byłem przerażony.
Kierowca karetki, który zabrał Alana Bono do szpitala, w drodze powrotnej
zauważył osobę pasującą do opisu.
Zadzwonił na policję.
Aresztowali go.
Gdyby nie ten kierowca, ja albo mój brat David bylibyśmy martwi.
POLICJA
Miałem się zająć Arnem.
Pobrałem jego odciski palców. Odczytałem mu jego prawa.
Wyglądał, jakby miał kłopoty, jakby się z kimś bił, był potargany.
Coś się nie zgadzało.
Byłem wyczerpany. Nie mogłem stać. Siedziałem na ławce.
Pytam: „Co ja tu robię? Co się dzieje?”.
A on powiedział, że zabiłem kolegę.
Mówię, że to nieprawda.
Nie wierzyłem w to. Powiedziałem, że się myli.
Alanowi nic nie jest. Wyszliśmy z domu.
A on: „Nie, on nie żyje. Zabiłeś go”.
Nie płakał, nie przepraszał.
Nie wiedział, co się dzieje.
Nie pamiętał zabójstwa.
Nikogo nie skrzywdziłem.
Nigdy.
Nigdy nie byłem aresztowany.
Powiedziałem im to. Mówię:
„Nie zrobiłem tego. Pomyliliście się”.
POLICJA W BROOKFIELD
Arne Johnson został opętany,
ponieważ pomagał Davidowi Glatzelowi i sprowokował demona.
To możliwe.
Czytałem o tym w literaturze. To „transmigracja”.
Diabelski duch może przejść z opętanej osoby
na osobę obecną podczas egzorcyzmu.
Obrońca z Connecticut spróbuje udowodnić niewinność klienta,
bo 19-letni oskarżony twierdzi,
że w chwili zabójstwa był opętany przez diabła.
Dziewiętnastoletni Arne Cheyenne Johnson, który nigdy nie był karany,
jest oskarżony o zabójstwo właściciela mieszkania Alana Bono.
Twierdzi, że był opętany przez demony i nic nie pamięta.
Jego partnerka Deborah Glatzel, która przy tym była
i której brat był opętany,
opowiedziała o tym, co się stało.
Nie widziałam dźgania. Byłam tuż obok.
Co pani widziała?
Przepychanki.
A potem?
Potem rozpętało się piekło.
Debbie uważała, że udowodnimy opętanie.
Była pewna, że udowodnimy opętanie przez diabła.
Po tym, co przeszliśmy,
wszyscy zobaczą, że diabeł istnieje.
Obrońca Johnsona, Martin Minnella, nie wspomniał o demonach.
Dopóki nie otrzymamy raportu patologa,
raportu naszego patologa, i wyników sekcji, nic nie możemy zrobić.
Nie wierzyłem w zjawiska paranormalne.
Zanim się w to zaangażowałem, chciałem zgłębić ten temat.
Ed i Lorraine Warrenowie powiedzieli mi,
że to nie był Arne Johnson.
To był demon, który przejął ciało Arnego
i zabił Alana Bono.
Mój wspólnik uznał ich za oszołomów.
Powiedział: „Trzymaj się jak najdalej od tej sprawy”.
Ale chciałem usłyszeć więcej.
Z zewnątrz dom wygląda na spokojny.
Ale w środku przypomina scenę z horroru.
To muzeum zjawisk nadprzyrodzonych.
Warrenowie mówią, że to rzeczy z prawdziwych wydarzeń.
Jesteście w domu, w którym znajdują się...
najniebezpieczniejsze przedmioty o nadprzyrodzonej naturze na świecie.
W pokoju, w którym trzymali te artefakty,
była też lalka z napisem: „Nie dotykaj tej lalki”.
Lalka miała na imię Annabelle.
Włączyli nagrania.
Zostań tam!
- Nie! - Tak!
Zostań tam!
Warrenowie pokazali mi wszystkie dowody.
Otwórz oczy, David.
Uznałem je za wiarygodne.
Uwierzyłem w tę historię,
uwierzyłem w jego tłumaczenie,
wierzyłem też w to, że pewnie żaden inny prawnik w stanie
nie zgodzi się go reprezentować.
„Diabeł mnie do tego zmusił”.
Martin Minnella będzie to udowadniał, gdy jego klient stanie przed sądem.
Nasza linia obrony używana jest w Anglii.
Ale opętanie przez diabła nie było używane w USA.
Akt oskarżenia przeciwko Arnemu Johnsonowi
zostanie wydany 19 marca.
W Anglii odbyły się trzy podobne sprawy.
Dwa podpalenia i jeden gwałt.
We wszystkich werdykt brzmiał: „Niewinny z powodu opętania przez diabła”.
W swojej 15-letniej karierze
to była najdziwaczniejsza historia.
Lorraine i Ed Warrenowie,
studenci i wykładowcy zagadnień okultystycznych.
Warrenowie twierdzą, że Johnson działał pod wpływem demona,
który kazał mu zabić.
Kwestia opętania przez demony z punktu widzenia reportera
jest bardzo trudna.
Bo nie można tego udowodnić.
Nie można temu zaprzeczyć.
Jako dobry reporter możesz tylko skupiać się na faktach.
Sześć dni po dźgnięciu przedstawiono mi Warrenów.
Umówiliśmy się.
Mieli mi przekazać taśmy.
Mogłem je puścić w dwóch stacjach radiowych,
gdybym chciał.
Dzień dobry. Tu Mike Allen.
Wiadomości W.I.N.E. zdobyły dramatyczne nagrania
powiązane ze sprawą zabójstwa przez opętanie w Brookfield.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego rozkazuję ci opuścić tego chłopca.
Na twoim czole jest krzyż. Nie skrzywdzisz dziecka Bożego.
Jezus umrze w piekle.
Mama cię kocha.
Spodziewałem się telefonów od oburzonych słuchaczy
pytających, dlaczego to puściliśmy.
Że to okropne.
Ale ludzie pytali, kiedy znów je puścimy.
Dostawałem listy z całego kraju.
Od mediów, ludzi zajmujących się zjawiskami paranormalnymi.
Oferowali mi swoje usługi.
Byli też niewierzący, mówiący: „Żartujecie?
Pili. Doszło do dźgnięcia.
Sprawa jest oczywista.
Po co to puszczacie? To jakiś żart”.
Podczas wizyty na miejscu zbrodni sąsiedzi
i ksiądz powiązany ze sprawą nie chcieli o niej mówić.
Skontaktowałem się z księżmi, którzy byli obecni przy egzorcyzmach.
Powiedziałem im: „Słyszałem,
że podczas tych ceremonii meble latały w powietrzu
i ktoś lewitował.
Proszę, żebyście powiedzieli, że to bzdura i że tak nie było.
Zajmiemy się swoimi sprawami”. Nie powiedzieli tego.
Ed, co powiesz osobie, która w to nie wierzy?
Oby nie była przysięgłym.
Możemy poprzeć tę historię wieloma innymi historiami,
z którymi mieliśmy do czynienia i udowodniliśmy,
że doszło do zjawiska nadprzyrodzonego.
Wyglądamy na szczęśliwych.
Nie zaprzeczę.
Ale za zamkniętymi drzwiami było inaczej.
Tyle mogę powiedzieć.
Nie byliśmy normalną, szczęśliwą rodziną.
Mama miała swoje cele.
Gdy coś szło nie po jej myśli, wściekała się.
Przed innymi udawała bogobojną,
ale to nie miało nic wspólnego z rzeczywistością.
Nie chodziła do kościoła, dopóki nie zaczęło się to z Davidem.
Gdy pojawiła się Lorraine Warren,
wszyscy uznali,
że musimy nosić szkaplerze i różańce.
Ja tego nie kupowałem.
Miałem 15 lat, gdy mój brat został rzekomo opętany.
Nigdy wcześniej nie występowałem przed kamerą.
Chcę, żeby prawda wyszła na jaw, bo zginął niewinny mężczyzna.
Zrzucają winę na diabła?
To dalekie od prawdy.
Wiem, bo tam byłem.
14 LIPCA 1980 ROKU
SIEDEM MIESIĘCY PRZED ZABÓJSTWEM ALANA BONO
Byłem na podwórku. Przyjechali Ed i Lorraine.
Ed Warren zapytał: „Co się tu dzieje?”.
A ja na to: „Myślę, że moja rodzina oszalała”.
Pamiętam, że tak powiedziałem.
Nie wiedziałem, o co im chodziło.
Siedziałem i obserwowałem. Czułem, że coś jest nie tak.
Co byś zrobił, gdybyś rządził?
Usiedli przy stole w kuchni i rozmawiali o Davidzie.
- Nie podoba ci się, prawda? Nie? - Nie.
Mówili:
„Może cię wyzywać, pluć na ciebie.
Będzie chrząkał i warczał jak dzikus”.
Zdziwiło mnie to,
że rozmawiali o tym przy nas.
Niech dzieci wyjdą, niech coś porobią.
Ale chcieli upewnić się, że to słyszymy. I słyszeliśmy.
Jakby chcieli im pokazać, co mają robić.
Co robił, gdy nie był Davidem?
- Pluł, przeklinał. - Dużo przeklinał.
- Klął na księdza? - Na mnie. Tak, bardzo...
David jest za głupi, żeby to zrozumieć?
Parę dni później David zaczął to robić.
Słowo w słowo.
- Dobrze, synu. - Ty lachociągu.
Ukarzę cię!
- Przestań. - Zasługujesz na śmierć!
- David, spokojnie. - Nie zasługujesz, żeby żyć!
Umrzesz!
Gdyba suko.
Na początku Warrenowie przychodzili co drugi dzień.
W pierwszym tygodniu codziennie.
Mama jest tutaj. No już. Wstawaj.
Zawsze mieli gotowe aparaty.
- Zostaw mojego syna. - Gotowe mikrofony.
- Nie! - Jestem twoją matką.
Zrobił się z tego teatrzyk.
Nie rób tego!
Przestań! Boże! Wstawaj!
Zamiast pomagać Davidowi, nagrywali go.
Wszystko można było zrobić inaczej.
Pewnego wieczoru
mama krzyczała na Davida, żeby się uspokoił i usiadł.
On zaczął ją wyzywać.
Nagle przyszedł mój tata.
- Nie zasługujesz na życie! - David...
Wstawaj!
Uderzył go.
Idź tam i siadaj.
Mówi: „Ja każę ci przestać”.
Dość tego! To się musi skończyć.
Diabeł usiadł i był bardzo grzeczny.
Chociaż on słuchał mojego ojca.
Chwila. Zrób to jeszcze raz...
W noc zabójstwa pracowałem z tatą na podwórku.
Mama krzyknęła:
„Musimy jechać. Coś się stało. Debbie jest zrozpaczona”.
- Jedziemy. - Dobrze.
Na miejscu Debbie powiedziała, że doszło do bójki.
Że Alan został dźgnięty i tam leży.
Widziałem, jak leżał na boku. Podszedłem i go przekręciłem.
Miałem 15 lat.
Nie wiedziałem, co robić. Nigdy tego nie robiłem.
Zobaczyłem cztery rany.
Próbował oddychać. Mówiłem mu, żeby się trzymał.
Co miałem zrobić?
Byłem bezsilny. Wiecie, o co mi chodzi?
Prawdę mówiąc, to nie chcę o tym mówić.
Chcę o tym zapomnieć. Bo to coś...
Nie mogłem mu pomóc. Nie mogłem nic zrobić.
Patrzyłem, jak umiera.
Nigdy bym nie pomyślał, że zabójstwo Alana ma związek z Davidem.
Nie było w tym nic nadprzyrodzonego.
Arne był zaborczy wobec Debbie.
Krążyły plotki, że Debbie miała romans z Alanem Bono.
Debbie Glatzel przyjechała na posterunek
i powiedziała: „Krążą plotki,
że do zabójstwa doszło,
bo Alan, Arne i ja byliśmy w trójkącie.
To nie tak. Byłam w związku z Alanem Bono.
Ale to przeszłość. To nie ma związku z zabójstwem”.
Jutro w Danbury rozpocznie się dziwaczny proces.
Oskarżony twierdzi, że opętał go diabeł. Opowie o tym Jim van Sickle.
Czy diabeł będzie obecny na sali rozpraw w Danbury w stanie Connecticut?
Czy będzie zeznawał?
Nie wiedziałem, że zaczyna się proces.
Pierwszego dnia procesu rodzice dali mi pieniądze,
żebym poszedł na wagary i robił w ten dzień to, co chcę.
Byli przerażeni, że się w to zaangażuję.
Bo wiedziałem...
że to kłamstwa.
ROZPOCZĘCIE PROCESU DIABŁA 28 PAŹDZIERNIKA 1981 ROKU
SĄD HRABSTWA FAIRFIELD
POLICJA W DANBURY
Jako rodzina myśleliśmy, że Arne zostanie uniewinniony,
bo mieliśmy księdza,
Warrenów i dowody,
nagrania i zdjęcia.
Mogliśmy pokazać w sądzie, że Arne nikogo nie zabił.
Był opętany, bo rzucił wyzwanie diabłu.
Prokuratura wniosła o maksymalny wymiar kary.
To sprawa, której media
i Warrenowie poświęcili dużo czasu.
Pewnie dla własnych korzyści finansowych.
Według mnie to było zwykłe zabójstwo.
Mówili, że to wszystko bzdury.
Że próbujemy zatuszować zabójstwo.
Gdyby Arne został skazany, groziłoby mu od 25 lat do dożywocia.
BIURO SZERYFA HRABSTWO FAIRFIELD
Trudno było dostać się do sądu. Zostały tylko miejsca stojące.
Nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać. Jakby miało dojść do rozgrywki.
Martin Minnella miał udowodnić, czy doszło do opętania,
a sędzia Robert Callahan miał orzec,
czy uzna przedstawione dowody.
To było zderzenie z rzeczywistością.
Pierwszy raz byłem w sądzie. Groziło mi od 25 lat do dożywocia.
Było to coś surrealistycznego.
Wierzyłem, że mój klient będzie miał szansę się obronić.
Niech przysięgli ocenią to, co się stało.
Nie na podstawie wiary,
tylko fizycznych dowodów i zeznań.
Na ich podstawie podejmą decyzję.
Ale do tego nie doszło.
Sędzia wysłuchał argumentów, a potem powiedział,
że opętanie przez diabła nie jest podstawą do uniewinnienia.
Nie ma znaczenia w tej sprawie ani w sądach w USA.
To nie nauka
i nie dopuści dowodów powiązanych z opętaniem i diabłem.
Mówił Jim van Sickle.
Byłem zrozpaczony.
Słychać było westchnienia rodziny: „O Boże”.
W sądzie trzeba położyć rękę na Biblii i na nią przysiąc.
To jest w porządku.
Ale poza tym nie wierzą w zjawiska nadprzyrodzone ani diabła.
Jak to możliwe?
Tuż przede mną pięciu czy sześciu katolickich księży
wstało w tym samym czasie,
jakby to przećwiczyli,
i wyszło z sali, więcej się nie pojawiając.
Kościół już nie komentował tej sprawy.
Czułem się porzucony.
Nie mogłem powiedzieć całej prawdy.
Nigdy by jej nie dopuścili. Czułem się zagubiony.
Co teraz zrobimy?
Proces w Danbury zostanie wznowiony jutro.
Obrona miała bardzo trudne zadanie.
Przedstawiono podpisane zeznania siostry,
która widziała, jak Arne dźgał Alana.
Nie można było powiedzieć, że zrobił to przez diabła,
więc zostało, że go dźgnął.
Martin Minnella powiedział, że rozwiązaniem jest obrona konieczna.
Tak mieliśmy mówić w sądzie.
Nie zabójstwo, tylko nieumyślne spowodowanie śmierci.
Problem w tym, że obrona konieczna to nie odwet.
Jeśli ktoś cię atakuje,
możesz dźgnąć go raz, może dwa razy, ale nie wiele razy.
Jeśli to zrobisz,
nici z takiej linii obrony.
Nagłe stwierdzenie, że była to obrona konieczna,
gdy na początku mówiono inaczej,
było dość dziwne.
To była moja jedyna szansa, żebym uniknął wysokiej kary.
Musiałem zeznawać.
Było to trudne,
bo nie pamiętałem, co się działo.
I to im powiedziałem.
Wszyscy uważali, że to bardzo niefortunna historia.
Ale zginął człowiek,
ktoś spowodował jego śmierć, trzeba było wymierzyć sprawiedliwość.
WERDYKT 24 LISTOPADA 1981 ROKU
Sytuacja w rodzinie była napięta.
Moja siostra była przerażona, że zostanie skazany
i spędzi resztę życia w więzieniu.
Przywieziono mnie do sądu.
Sala była pełna.
Przyszedł sędzia i dostał werdykt od przewodniczącego przysięgłych.
Byłem zdenerwowany i przerażony.
Werdykt brzmiał: „Niewinny morderstwa pierwszego stopnia,
winny nieumyślnego spowodowania śmierci”.
Potem usłyszałem wyrok.
Pamiętam słowa sędziego Callahana.
„Nie mam wyboru i muszę wymierzyć najsurowszą karę.
Dziesięć do 20 lat w więzieniu o zaostrzonym rygorze”.
Gdy usłyszałem wyrok, Debbie wstała i powiedziała sędziemu:
„Callahan, jesteś chory. Jesteś szalony”.
Potem wybiegła z płaczem.
Gdy wychodziłem z sądu,
Debbie przebiła się przez dziennikarzy i dała mi buziaka.
Powiedziałem jej, że ma ułożyć sobie życie,
bo nie wiem, co się stanie z moim.
„Chcę, żebyś żyła normalnie”.
Płakała, mówiła, że jej nie kocham.
Kochałem ją. Dlatego dałem jej wolność.
Powiedziała, że mnie nie zostawi.
Mówiłam to od początku.
Arne jest niewinny.
Przeszedł piekło.
Mama była bardzo zła.
Wiedziała, że został opętany.
Nie był agresywny.
Było jej żal Arnego.
Chciała o wszystkim opowiedzieć.
Chciała, żeby ludzie wiedzieli, co się stało.
Obok mnie siedzi matka kiedyś opętanego dziecka.
Chce opowiedzieć swoją historię.
- Dzień dobry. - Miło, że jesteś.
Jak się ma David?
Nie jest już opętany. Wyszedł z tego.
No tak. Jest normalny?
Tak. Poza tym...
Arne ma problemy.
Młody mężczyzna siedzi w więzieniu.
Odsiaduje wyrok dziesięciu do 20 lat za zabójstwo,
za które nie jest odpowiedzialny.
Po procesie moja mama miała polecieć do Hollywood.
Polecieliśmy odrzutowcem.
Czekała na nas limuzyna. Zjedliśmy kolację z Dickiem Clarkiem.
Bardzo jej się to podobało.
Nie mogła uwierzyć, że to się dzieje.
Ale Ed i Lorraine mieli w tym swój cel.
Mówili, że będziemy miliarderami.
Warrenowie powiedzieli, że napiszą książkę.
Mieli już autora,
który napisał ich poprzednią książkę.
Pan Brittle z nami porozmawiał.
Zadawał wiele pytań. Ed powiedział, że ma być straszna.
On na to, że ludzie powiedzieli mu, że to nieprawda.
A Ed: „Ma być straszna. Ludzie kupują straszne historie”.
Ed i Lorraine zajęli się resztą.
Pół roku później przyszli do nas z dokumentami.
Mama zapytała, czy musi zatrudnić prawnika.
Lorraine na to: „Nie, kochana.
Agencja ma własnych prawników”.
Mają, ale dla siebie, a nie dla nas.
- Halo. - Lorraine? Tu Judy.
- Cześć. - Jak leci?
Dobrze.
- Dowiedziałaś się czegoś? - Czego?
- O książce. - Wszystko w porządku.
No to dobrze.
Włożyliście w to tyle pracy. My przeżyliśmy tragedię.
Też potrzebujemy pieniędzy.
Moi rodzice dostali 4500 $,
a Ed i Lorraine Warrenowie zarobili 81 000 $.
Nadal zarabiają na filmach z serii Obecność.
Lorraine mówiła mi, że przez tę książkę będę bogatym chłopcem.
To było kłamstwo.
Warrenowie dużo na nas zarobili.
Jeśli mogą cię wykorzystać, to to zrobią.
Nie zmarnują takiej okazji.
Gdy mama zrozumiała, że ją okantowali,
przestała im wierzyć.
Byli w tym dobrzy.
Umieli rozmawiać z ludźmi, manipulować.
Byli świetnymi oszustami.
Mój brat David czuł się winny.
Był załamany, bo wiedział, że Arne był niewinny.
Nie przetrwałbym, gdyby nie wsparcie Debbie.
To wsparcie dało mi nadzieję.
W 1985 roku
pobraliśmy się w więzieniu.
Wyglądała pięknie. Promieniała.
Chciałem ją przytulić. Było pięknie.
ARNE CHEYENNE JOHNSON WYSZEDŁ Z WIĘZIENIA W 1986 ROKU
ON I DEBBIE GLATZEL BYLI RAZEM AŻ DO JEJ ŚMIERCI W 2021 ROKU
To odmieniło moje życie. Zbliżyło mnie do religii.
Nie jestem opętany.
Nie przeszedłem egzorcyzmów,
ale nie jestem opętany i wiem, jak się bronić.
Wiem, jak się modlić. Panuję nad tym.
Wiara daje mi siłę.
Wszystko jest w porządku. Życie toczy się dalej.
Ta sprawa wpłynęła na całą rodzinę.
Pozostawiła blizny.
Wywróciła nasze życie do góry nogami. Trudno o tym rozmawiać.
Minęło już 40 lat.
Ale... to nas zmieniło.
Miało wpływ na całą rodzinę.
Jesteśmy wszyscy w rozsypce.
Nikt ze sobą nie rozmawia.
Te zdjęcia...
przerażają mnie i smucą, bo jest na nich jedenastolatek,
który miał normalne dzieciństwo, aż to się wydarzyło.
Zmagam się z tym codziennie.
Ludzie chcą wiedzieć, kto mówi prawdę.
Po śmierci rodziców przejrzałem z żoną ich rzeczy.
Mama wszystko zapisywała. Miała nerwicę natręctw.
Zapisywała rzeczy na kartkach, kalendarzach, na czymkolwiek.
Na jednej napisała:
„Rodzina wzięła dziś lek i wszystko było dobrze”.
Przeglądaliśmy rzeczy
i dowiedzieliśmy się więcej o tym leku.
Dosypywała nam do jedzenia Sominex.
Przez długi czas dawała go całej rodzinie.
Można zasnąć w każdym miejscu.
Stres nie pozwala ci spać?
Weź Sominex i śpij. Nie uzależnia.
Weź dwie tabletki według instrukcji i obudź się wypoczęty.
Pamiętam, jak mama dawała nam kolację. Zawsze miała osobną porcję.
Wszyscy jedli spaghetti z miski.
Pytałem, czy chce dokładkę. Nigdy nie chciała.
Mama dosypywała Sominex, żeby kontrolować swoich synów i męża.
Wieczorem wszyscy byli zmęczeni.
Pójdą spać. Będzie spokój.
Ale Sominex ma długotrwałe skutki uboczne.
Wahania nastroju, wzrost wagi, halucynacje.
Bardzo możliwe,
że mój brat przez lata przyjął go tyle, że zaczął mieć halucynacje.
Zabiję cię.
Jezus umrze w piekle.
Albo tak myślał.
Zabiję cię, draniu.
David, Arne, mój brat Alan...
Oni wszyscy byli ofiarami.
Mama nie odurzałaby rodziny.
Dobrze się nami opiekowała.
Prawda jest taka, że gdy miałem 11 lat
zostałem opętany przez diabła, można tak to nazwać.
I taka jest prawda. Nie mam powodów, żeby kłamać.
Jak tata kupuję złom i go naprawiam.
Żeby mieć co robić. Mieć zajęcie.
Bezczynne ręce to zaproszenie dla diabła.
Napisy: Kamila Krupiński