Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BROOKFIELD VAKASI ŞEYTAN ETKİSİNDEKİ ÇOCUĞUN KÜFÜRLERİ
14/08/1980 SÜRE: 1 DAKİKA 5 SANİYE
BU FİLM, BELGELENDİRİLMİŞ OLAYLARA DAYALI SAHNELER İÇERİR
Hayır!
Ben senin annenim.
Malın tekisin sen.
TÜM SES KAYITLARI VE FOTOĞRAFLAR GERÇEKTİR
Burada iyiliğin ve kötülüğün çatışması vardı
ve kötülüğün seçtiği yer de Connecticut'tı.
ŞEYTAN SAVUNMASI
Adım David Glatzel.
11 yaşımdayken içime şeytan girmişti.
Yarın Danbury'de tuhaf bir cinayet davası başlıyor.
Bu davada içine şeytan girildiği iddiası var.
Connecticut'lı bir gencin avukatı bunu kanıtlamaya çalışacak.
"Niye buradayım?" dedim. "Arkadaşını öldürdün de ondan" dedi bana.
Geçen ay cinayetten tutuklanan bir adam
bu suçu işlediği sırada
içine şeytan girmiş olduğu için suçu reddedeceğini söylüyor.
"Şaka mı bu?
İçki içilmiş, bıçaklanma yaşanmış.
Davanın sonucu çok belli. Saçmalık bu."
Hikâyemiz bu araba yolunun sonundaki evde başlıyor.
Brookfield'lı bir çiftin 11 yaşındaki oğulları
tuhaf davranmaya başlamış.
Kalk!
İçine şeytan girmiş çocuk olarak anılmak hoşuma gitmiyor...
Öleceksin şimdi.
...ama her gün yüzleşiyorum.
- Tanrı'nın çocuğuna zarar veremezsin. - İsa cehennemde geberecek.
Daha önce kimseyle bu konuyu konuşmadım.
Bu bir sır, karanlık bir sır.
Göklerdeki Babamız.
Bugün de bize rızkımızı ver.
ŞEYTAN DAVASI
Gebereceksiniz!
Âmin.
GLATZEL AİLESİNİN AMATÖR ÇEKİMLERİ
İçime şeytan girmesi, işlenen cinayet
ve Arne Johnson hakkındaki hikâyemi anlatmayı
çok isterim.
Ailemin olması gerektiği gibi doğru şekilde
yansıtıldığından emin olmak istiyorum.
Bazı insanların hikâyeler uydurduğunu biliyorum.
Bu hiç hoşuma gitmediği için de asıl doğruları açıklamak istiyorum.
11 yaşındayken sessiz sakin bir çocuktum.
Hayatım güzeldi.
Abimlerle oynamaktan inanılmaz keyif alırdım.
Üç erkek çocuğunun ortancasıydım.
Tipik ortanca çocuk sendromu.
Bir abim var, Carl.
Abimle geçinmek pek kolay değildi.
Bazen aptal aptal davranışları olurdu.
Hayatı zorlaştırırdı.
O zamanlar Alan çok farklıydı.
David'le babama yardım edip tamirhanede çalışırdık.
Alan üstü başı pislenmesin diye
çoğu zaman annemle kalırdı.
İyi pasta yapardı yalnız, doğruya doğru.
Ama bizden biraz farklıydı.
O zamanlar tipik bir Amerikan ailesiydik diyemem
ama gayet normaldik diyebilirim.
Her şey ablam Debbie'nin Newtown'da bir ev bulmasıyla başladı.
Erkek arkadaşı Arne'yle birlikte eve çıkacaktı.
Debbie'yle eve çıkacağımız için heyecanlıydık.
Baharda evlenmeyi planlıyorduk.
Onun için uğraşıyorduk.
Sabırsızlanıyorduk.
2 TEMMUZ 1980
2 Temmuz'da Debbie, Newtown'da çok güzel bir kiralık ev buldu.
Taşınmalarına biraz üzülmüştüm.
11 yaşındasın, ablan gidiyor falan.
Ben ve abilerim Alan'la Carl taşınmalarına yardım etmeye gittik.
Çok garip bir evdi.
Evde ciddi bir tuhaflık vardı.
Kardeşlerimin her birine bir iş verdim.
David'i ebeveyn odasına gönderdim.
Eline bir süpürge verip ortalığı süpürmesini rica ettim.
Onu orada yalnız bıraktım.
Sonra da kendi işime dönüp etrafı silip süpürmeye başladım.
Ama bir süre sonra David koşarak çıktı.
Üzgün görünüyordu, nedenini bilmiyordum.
David "Anne, eve gitmek istiyorum" dedi.
Annem "İşimiz bitince gideriz" dedi. David de "Hemen eve gidelim" dedi.
O evden ve araziden çıkıp
olabildiğince uzaklaşmak istemiştim.
Kimseye sebebini söylemedim.
Eve döndük, yemek yedik, her şey yolundaydı.
Annem mükemmel bir aşçıydı.
Macar ve İtalyan olduğu için
yemek yapmaktan iyi anlardı.
Ama David kötü bir gün geçiriyordu. Bir şeyden rahatsızdı.
"Neyin var senin?" dedim.
Masada oturuyordum.
O sabah olanları anlatmaya başladım.
O GÜNÜN SABAHI
Yatak odasında tek başımaydım.
Ama bir şey hissediyordum.
Sonra yatağa doğru geri itildim.
Bir görüntü gördüm.
Cadılar Bayramı'ndaki şeytan kostümüne benziyordu.
Gözleri siyahtı, kapkaraydı. Kömür gibiydi esmen.
Bu beni korkuttu.
David "Sonra bu varlık konuştu" dedi.
David'e "O varlık sana ne söylüyor?" dedim ben de.
"Dikkat et deyip duruyor." "Neye dikkat edecekmişsin peki?" dedim.
Sonra da "Ruhumu istiyor" deyip durdu.
"Benim için gelecekmiş, bana böyle söyleyip duruyor" dedi.
"Bana yardım edin."
"Dave, ecza dolabındaki bir şeye dokundun mu?" dedim.
"Hayır, anlattıklarım gerçek" dedi.
Ona en başta inanmamıştık.
Annemin tepkisi
"Gece geç saatlerdi, belki de rüya görüyordu" oldu.
Judy "Tamam, bu kadar yeter" dedi.
"Yatma vakti. Biraz dinlenelim, bu konuyu sabah tekrar konuşuruz."
O gecenin ilerleyen saatlerinde içimde tuhaf bir his oldu.
Bir imge gördüm.
Bir şey geliyordu.
Korkmaya başladım
çünkü eve yaklaştığını görebiliyordum.
Beni izlediğini hissediyordum.
Bir figür gördüm sandım.
Tekrar baktığımda
hiçbir şey yoktu.
Gecenin çoğunda gözlerim açık, karanlıkta uyumadan durdum öyle.
Judy, David için endişeleniyordu.
Olanları anlatmak için Peder Dennis'i aradı.
Gelip evi kutsamasını rica etti.
Sağ olun Peder.
Annem dindar biriydi.
Bize Katolik Cemaatine Giriş ve Kabul Töreni de yaptırmıştı.
Tanrı'ya ve şeytana inanıyorduk.
Peder Dennis eve geldiğinde
biraz kutsal yağ ve biraz kutsal su getirmişti.
Biraz da tütsü.
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh...
Tüm evi, tüm odaları, yukarıyı ve aşağıyı kutsamak için kullandı onları.
- Böylece bitti gitti diye düşündük. - Bu eve hiçbir kötülük giremesin...
Ama meğerse yeni başlıyormuş.
Aman Tanrım!
Saat gecenin üçüydü.
David avaz avaz bağırmaya başladı.
"Benim için geliyor. Beni cezalandıracak."
Ev sarsılıyordu.
Biri kamyonuyla içeri dalmış gibi.
Evin üstüne bir UFO iniyor gibiydi resmen.
Her ne idiyse, orada olduğunu bilmemizi istedi.
Işıklar yanıp sönmeye başladı.
Düşüp kırılan cam sesleri geliyordu.
David çılgına dönmüştü. "O burada, evin üstünde" diye bağırıyordu.
David "Kapıyı açmayın, şeytan bu" diyordu.
Bu gümbürtüler 30 veya 40 saniye sürdü belki.
Sonra birden tüm sesler kesildi.
Aman Tanrım.
Donup kalmıştım.
Bir hayalet olduğunu kabul ettik
ama bu konuda ne yapacağımızı bilmiyorduk.
Yardım bulmamız gerekiyordu.
O zamanlardaki yan komşumuz
tarot falan baktırmaya meraklı bir tipti.
"Kayınvalidem birkaç yıl önce
araştırmacı bir medyumla görüştüğünü söylemişti" dedi.
"Yardım edebilir."
Debbie "Yeter ki yardım etsin" dedi.
Hiçbir varlığın, hiçbir hayaletin
veya başka birinin bizi o evden kaçırmasına izin vermeyecektik.
O bizim evimizdi
ve oradaki her ne ise, öyle veya böyle
onu oradan mutlaka çıkaracaktık.
Bu akşamki özel konuklarımız
3000'i aşkın perili ev ve şeytani ele geçirilme vakasını araştırmış
ve dünya çapında sayısız şeytan çıkarma ayinine katılmış
32 yıllık hayalet avcıları olacak.
Dikkatlice dinleyip kendi kararınızı verin.
Hanımlar ve beyler, karşınızda hayalet avcıları Ed ve Lorraine Warren.
Küçükken büyükannem ve büyükbabamla gurur duyardım.
Onları gazetede veya televizyonda görürdüm.
Acayip havalı gelirdi.
Ama öte yandan ürkütücü bir büyükannem ve büyükbabam olduğu için de
tuhaf görülen bir çocuktum.
Açıkçası bir gün uyanıp da "Demonolojist olmak istiyorum"
diye bir şey demedim sonuçta.
Demonolojist olarak doğdum.
Çocukken rahibelere ve rahiplere sorular sorardım.
"Bu hayaletler, doğaüstü şeyler falan gerçek mi?
İblisler var mı cidden?"
Tabii Katolik inancında bize bunların gerçek olduğu öğretilir.
Büyükannem ise farklı bir şey yaşamış.
- Kahkahalar duyuyorum ama... - Kahkaha mı?
- Tam anlamıyorum. Duyuyorum ama... - Erkek mi gülüyor kadın mı?
Sizlerin neden duymadığını anlayamıyorum.
O kadar net duyuyorum ki. Burası çok gürültülü.
"Kaplan avlamak istiyorsan kaplanın olduğu yere git" derdi.
Işığa doğru git Charissa.
Sana yardım etmeye geldim.
Ama o olaya kadar hiçbir şöhrete ulaşamamışlardı.
Genç bir adam duyduğu seslerin onu yönlendirmesiyle
babasını, annesini, dört erkek ve kız kardeşini canice öldürdü.
Bu feci olayın ardından popüler bir roman ve bir sinema filmi geldi.
Kuşku.
Lorraine ve ben yüzlerce perili evde bulunduk
ve tüm dünyadan çok sayıda insanla görüştük.
1'den 10'a kadar değerlendirirsem Amityville'in 10 olduğunu söyleyebilirim.
Kuşku, uluslararası çapta ses getirmişti.
Büyükannem ve büyükbabam o sayede dünyaca ünlü oldu.
Ve iki numara.
Bu kadar korkunç bir şeyin bir lütfa dönüşmesi çok tuhaftı.
Sağ olun Bay Warren.
Sonrasında da birçok aileye büyük faydası dokundu.
Bir sürü mektup alıyoruz.
İnsanlar yaşadığı sorunları yazıyor.
Adres nedir?
Postamız... Warren'lara gönderin. Ed ve Lorraine Warren.
Posta Kutusu 41,
Monroe, Connecticut 06468.
Debbie, Warren'ları aradı.
Ed cevapladı.
Debbie kendini tanıtıp onlardan yardım istedi.
Ed "David'i doktora götürdünüz mü?" dedi.
"Hayır" dedik.
Ed "Doktor getirsem olur mu?" dedi.
Bir Chevy Chevette'le geldiler.
Ed Warren çok kibar biriydi.
Güven vericiydi, kendinden emindi.
Bizi daha güvende hissettirdi.
Lorraine çok nazik ve kelimelerini özenle seçen biriydi.
Judy "Tanrım! Gelmenize ve sizinle tanıştığıma çok sevindim" dedi.
Doktor, David'i kenara çekip tansiyonunu falan ölçtü etti.
Psikolojik muayenesi yapıldı, tamamen normal olduğu doğrulandı.
Doktor Tony kafayı yediğimi falan söylemedi asla.
Normal bir çocuksun, dedi.
Ed ve Lorraine bizimle çok temkinli konuştular.
Bazı sorular sorup neler olduğunu öğrenmek istediler.
DİNLEYECEĞİNİZ SES KAYDI
Tamam.
1980 YAZINDA WARREN'LARLA GLATZEL'LAR ARASINDAKİ KONUŞMAYA AİTTİR
David, bana tam adını söyle.
- David Michael Glatzel. - Tamam. Kaç yaşındasın David?
- 12. - 12 yaşındasın.
Olanlar için ne düşünüyorsun David?
Geçsin istiyorsun, değil mi? Bitsin istiyorsun.
- Devam etmesin, değil mi? - Evet.
İstemiyorsun, tamam.
Şiddetli bir şey olmuş, Lorraine anlattı.
- Birkaç kez. - Birkaç kez mi?
Tanrım, tüm gece sürdü!
Bir başka ifadeyle çok hareketli bir geceymiş yani.
Evet ama daha fazlasına katlanamayacağız cidden.
Yalan söylemiyoruz. Bize yardım gerek.
Bu şeyden kurtulmak istiyoruz.
Annem bunun tüm sorunlarımızı çözeceği konusunda çok umutluydu.
Ailesini geri istiyordu.
Bu olaydan önceki hayatımıza geri dönmemizi istiyordu.
Bize korkunç olaylar anlatan insanlar oluyor.
Ama bir şeyi kabul etmeden önce kendimiz deneyimlemeliyiz.
- Evet. - Görüp hissetmeliyiz.
"Evet, bu ev perili" demeden önce orada olduğundan emin olmalıyız.
- David'e ruhunu istediğini söylemiş bugün. - Ruhun için ne dedi?
Ruhumu istediğini söyledi, o kadar.
Şu an burada mı?
Ed "Kendisini göstersin bakalım" dedi.
"Madem o kadar güçlü, burada olduğunu kanıtlaması gerek."
Orada olan şeyi dinî kışkırtmalarla tahrik etmeliyim.
Hristiyan olarak İsa'nın adını kullanırım.
Kutsal su kullanırım, haç kullanırım.
Bunlar abartılı gelebilir
ama şeytan kovucuların ve demonolojistlerin kullandığı yöntemdir bu.
Fiziksel tezahürlere tanık olana dek kışkırtmaya devam ederim.
Ed dedi ki "Madem o kadar güçlüsün,
üç kere masaya vurmanı istiyorum."
Birdenbire...
Bam!
Sanki biri balyozla mutfağın yerini kırmaya çalışıyordu.
Tüm mutfak sallanmaya başladı.
Işıklar titreyerek yanmaya başladı, herkes hissetti.
Ed, David'e dönüp "Bu seni korkutuyor mu?" dedi.
David "Evet çünkü bana zarar vermek istiyor" dedi.
"Konuştuğumuz ve burada olduğunuz için
hepimiz cezalandırılacağız."
O sırada Lorraine ortalıkta dolaşıyordu.
Bir eve girdiğimde titreşimlerden sezinlemek isterim.
Evin her odasında dolaşarak.
Çünkü çekim yasası mutlaka işler.
O ruh, o hanedeki birine
özellikle çekilmiştir mutlaka.
Ed'e doğru eğilip fısıldadı.
"Küçük çocuğun yanında büyük ve karanlık bir kütle var.
Kötü bir şey."
Bize tuhaf geldi tabii, bir şey göremiyorduk.
Ed'le Lorraine annem ve babamla konuştu.
"Bu bir hayalet değil. Şeytani bir varlık bu."
Gerçekten korkmuştum.
Aile olarak hepimiz korktuk çünkü neler döndüğünü anlamıyorduk.
Büyükbabama göre musallat olunma beş adımda ilerliyordu.
Önce izinle başlıyor.
Biri, bu doğaüstü varlığın
yer edinmesini sağlayacak bir şey yapıyor.
Cadı tahtasıyla, bir seansla vesaire olabilir.
Sonrasında istila süreci var.
Bu süreçte de ruhlar eve giriyor ama sana hiçbir şekilde yaklaşmıyor.
Bir hayaletin veya sevdiğin birinin gelip orada olduğunu anlamanı istemesi gibi.
Bu gayet normal.
Sonrasında baskı süreci var.
İşte o zaman bir varlık hür iradenizi ele geçirmeye başlıyor.
Çok daha karanlık dürtüler, çok daha olumsuz davranışlar sergiliyorsunuz.
Son derece nadir görülen durumlarda da sizi tamamen ele geçirmesiyle sonuçlanır.
İşte o zaman siz yoksunuzdur artık, kontrol sizde değildir.
Başka bir şey bedeninizi tamamen ele geçirmiştir.
Ed o ilk görüşmede David'in şimdiden baskı aşamasına
geçtiğini güçlü bir biçimde hissetmişti.
Ed bize
bu iblisin David'in tamamen farklı davranmasına neden olacağını söyledi.
Zihnini kontrol edip onun vasıtasıyla mesaj göndereceğini.
Çok dengesiz davranacağını da.
Ed Warren bu tarz vakaları daha önce birçok kez görmüştü.
"Kilise'yle görüşmeniz gerek" dedi.
Annem "İletişime geçtik, denedik zaten" dedi.
Ed "Hayır, bu konuda size yardım edeceğim" dedi.
"Bunu belgelemeye başlamalısınız" dedi.
"Başpiskopos'a sunmak üzere olabildiğince kanıt toplamalısınız.
Başpiskopos da ne ile karşı karşıya olduğumuza dair
bir karar verecekti.
"Bunlar gerçek değil, yalan" diyordum.
"Sadece çizgi filmlerde ve filmlerde olur böyle şeyler."
Ed ve Lorraine bizi durumun ciddiyeti konusunda uyardılar.
"Hafife almayın.
Kendinizi koruyun
çünkü ne zaman olacağı belli olmaz."
Annem ses kayıt cihazımızı aldı.
Kız kardeşim şipşak foto çeken bir Polaroid fotoğraf makinesi aldı.
O andan itibaren her şeyin kaydını tutmaya başladık.
Okullarımız yaz tatiline girmişti.
İyi akşamlar hanımlar ve beyler...
Kimse uyumuyordu.
Birleşik Devletler başkanlığı için
iki cumhuriyetçi aday var.
Eski Kaliforniya Valisi Ronald Reagan. Eski büyükelçi...
Sırayla David'e göz kulak oluyorduk.
İstesek de istemesek de
dünya barışını korumak bizim sorumluluğumuzdadır
çünkü bunu başka biri başaramaz.
Bu şekilde devam...
Ama sonra David çok tuhaf davranmaya başladı.
David!
Aman Tanrım.
GÖRECEĞİNİZ FOTOĞRAFLAR VE DİNLEYECEĞİNİZ SES KAYITLARI
GLATZEL AİLESİ TARAFINDAN AĞUSTOS/EYLÜL 1980'DE ÇEKİLİP KAYDEDİLDİ
Merhaba.
Öleceksin şimdi!
Sen kimsin ve nesin?
- Seni ilgilendirmez. - David.
Annen burada. Hadi, kalk.
Hadi, gidelim. Defol git buradan. Oğlumun içinden çık.
- Hayır! - Ben senin annenim.
Malın tekisin sen.
Öleceksin şimdi!
Yapma bunu!
David, kalk hadi! Tanrım. Defol git!
Pederi ara anne.
- Hemen bizim eve gelsin. - Çık git oğlumun içinden!
- Hayır! - Çocuğu rahat bırak.
Al.
- Deniyorum. Kollarını tuttum yine. - Lavuğun tekisin lan sen.
Duaya başlayalım.
Göklerdeki Babamız, adın kutsal kılınsın.
Egemenliğin gelsin. Gökteki gibi yeryüzünde de hükmün geçsin.
Rızkımızı ver, bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi
sen de bizim suçlarımızı bağışla.
Korkunçtu...
Bırak çocuğu.
...çünkü aniden bağırıp boğuşmaya başladı
ama orada kimse yoktu.
Bir ara ellerini havaya kaldırıp
bir şey tutar gibi yaptığını çekebildik.
Onu boğuyordu ve boğazındaki bu ellerden kurtulmak için
tüm gücüyle sıkıyordu.
Bırak bu çocuğu.
Tüylerimiz diken diken olmuştu.
Çok korkutucuydu ve nasıl başa çıkacağımızı bilmiyorduk.
Bayıldığım zaman boğulmam dışında olanlardan hiçbirini hatırlamıyorum.
Bayıldım mı başka şey mi oldu, bilmiyorum.
Buna kimse cevap veremezdi.
Ruhsal olarak herkes için yorucu bir süreçti
ama giderek daha da kötüleşip duruyordu.
Herkese fiziksel şiddet uyguluyordu. Annemi ve ablamı boğmaya çalıştı.
Birkaç dakika veya saat sürebiliyordu.
Sırayla uyumaya başlamıştık.
Yalnız kalmak istemiyorduk.
Yalnız kalırsak bize saldırma ihtimali daha da yükselirdi, biliyorduk.
Bütün ailemiz fiziksel saldırıya uğruyordu.
Sürekli dua ediyorduk.
Duaları daha yüksek sesle edersek geçeceğini düşünüyorduk.
Annem için en zor olan şey de
babamın bu konuda annemin arkasında durmamasıydı.
Yalnız hissetti.
Babam o sıralar David'in
akıl sağlığı sorunu olduğunu düşünüyordu, biz de ona çanak tutuyormuşuz.
O yüzden kendini uzaklaştırır gibi oldu.
İki işte birden çalışıyordu ve eve gelip direkt uyuyordu.
İşler değişti, normalde ailece yemek yerken
babam artık sürekli çalışıp evde olmuyordu.
Babamın neler olduğunu anlaması biraz zaman aldı.
Ama o zaman da iş işten geçmişti artık.
Annem Warren'ları arayıp olanları anlattı.
Ben senin annenim.
Malın tekisin sen.
Yapma bunu!
- Kimin yaptığını bilmiyordu. - Göz kırpıyor mu?
Hayır, hiç kırpmıyor. Gözleri tamamen hareketsiz kalıyor.
Bilinci yerinde olsa göz kırpardı, değil mi?
Yani bunu yaparken, bunlar olurken şuursuz muydu?
Yani bence öyle, evet.
Ed ve Lorraine, David'in ele geçirildiğini söyledi.
Ele geçirildikten sonra
nihai hedef o ailenin yok edilmesi ve en sonunda da ölümdür.
Ya sen öldürülürsün ya da başka biri öldürülür.
Bunlar olur.
Alan'ın arkasına geçip bunu çıkardı ve "Hepiniz iğrençsiniz,
yanıma yaklaşan kim olursa olsun öldürürüm" dedi.
Annem o zaman iyice panikledi.
Oğlunun intihar edeceğini veya cinayet işleyeceğini
düşündü.
"Buna hemen bir son vermeliyiz" dedi.
Ed "Şeytan çıkarma ayini gerekiyor" dedi.
En korkutucusu da buydu sanırım.
Bizler doğaüstü emniyet müdürlüğü gibiyiz.
Suçluları kiliseye götürmeliyiz.
Şeytan çıkarma uzmanına götürmeliyiz.
İşte bu yüzden derim ki
şeytani ve kötü ruhlar ahlaksızca dövüşüyorsa
siz de aynı şeyi yapmalısınız.
Kilise, şeytan çıkarma ayinlerini kolay kolay yapmaz.
Bu ayin için bu kadar çok evrak işiyle uğraşılacağını
hiç bilmezdim.
Büyük olaymış.
Roma Katolik Kilisesi'nde şeytan çıkarma talebi süreci
pek de kolay değildir.
Hele de Ed ve Lorraine'in en tanındığı dönemde.
Tecrübelerime göre birçok rahip bununla uğraşmak istemez.
Şeytani güçlerle uğraşmak istemez
ve o evlere adım atmaktan korkarlar.
Warren ailesi gibilere neden başvurulduğunu anlıyorum
çünkü insanlar kendi rahiplerinden ret yiyor.
Ama din adamının görevidir bu.
Bunu yapmak ve o insanlara yardım etmek sizin göreviniz.
Roma Katolik Kilisesi'nde büyüyünce
melekler, şeytanlar
ve bu gibi şeyler inanç sisteminize yerleşiyor.
Ama bu ruhani güçlerin gerçekliğini her zaman sorgulamışımdır.
Yani açık fikirliydim
ama bunun gerçekliğini görmek için kanıt arıyordum.
İnsanlar istedikleri kadar hayaletleri,
perili evleri ve iblisleri reddedip dursun
ama şeytan gerçekten de var.
Birçok iblis var
ve şüpheci bir halk şeytanın en iyi korumasıdır.
Yüce İsa adına.
Defol!
Warren'larla çalışmak çok ilginç ve biraz da heyecan vericiydi.
Bu durumun gerçekliğini ve tehlikesini gördüm.
Kilise topladığımız kanıtlara bakınca
ciddi bir durum olduğunu ve yardım gerektiğini anladı.
Katolik Kilisesi'nden bir kardinal geldi.
Kıpkırmızı giyinmişti ve kırmızı bir Porsche kullanıyordu.
Kilisede olmak güzel işmiş.
Ailemizle tanıştı.
Orada düzeltilmesi gereken bir şey olduğuna karar verdiler.
2 EYLÜL 1980 BİR AY SONRA
Katolik Kilisesi bize ufak bir şeytan çıkarma ayini yapma yetkisi verdi.
Ailemi Brookfield'daki St. Joseph Kilisesi'ne davet ettiler.
Tanrı'nın evinde olduğumuz için kötü bir şey olmaz demiştim.
Peder Virgulak bizi uyardı ve "Bu şeytan çıkarma ayinleri
çok şiddetli geçebileceğinden biri ölebilir" dedi.
Bu beni çok korkutmuştu.
Ama başka çaremiz yoktu.
Dua edelim.
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına.
Normal bir ayin gibi başladı.
Cennetteki Babamız, adın kutsal kılınsın.
Kilisede olduğumu hatırlıyorum sadece.
Dua ediyorlardı, o kadarını hatırlıyorum.
Rızkımızı ver ve bize karşı suç işleyenleri bağışladığımız gibi...
Birdenbire tüm oda buz kesti.
Bir terslik olduğunu anladık hemen.
Kutsal Meryem, Tanrı'nın Annesi, bizi koru...
Birkaç dakika içinde David'in davranışları değişti.
GLATZEL AİLESİ SES KAYDI
Hırlamaya, tıslamaya, rahibe hakaretler etmeye başladı.
Şişko, yarak kafalı, domuz.
Öleceksin şimdi.
David titremeye başladı.
Siması değişti.
Bedeninin bir o yana bir bu yana sarsıldığını izliyorduk.
Seni de işini de sikeyim!
Elimizden kaçıp Peder Virgulak'a saldırmaya kalkınca
elini kolunu tutmak zorunda kaldık.
Bacağını tuttuğumu hatırlıyorum. Ed Warren da diğer bacağını tutuyordu.
Öyle bir zaman ki şu an...
Vücudunu öyle bir eğiyordu ki normalde yapılamaz yani.
Onu tutarken İsa'nın onu çok sevdiğini söylüyordum.
Sen acizsin. İsa senden çok daha güçlü.
Sen çok acizsin.
Tanrı'nın çocuğu bu. Onun çocuğuna zarar veremezsin.
İsa cehennemde geberecek.
Annen seni çok seviyor.
Bunun son çatışmamız olduğunun farkındaydı.
Ona haç lazım. Bana verebilirsin. Kutsanmıştır.
Arne haçı alıp David'in alnına koydu.
Başında şu an.
Cızırdıyordu resmen.
Efendimiz Yüce İsa'nın adıyla...
Bir ara David'in dili öyle bir şişti ki
nefes alamıyordu.
Mosmor oldu.
Herkes bağırıyordu. Durmak zorundaydık.
İnsan çaresiz, bomboş hissediyor.
O şeye avazım çıktığı kadar bağırdım.
"Bu küçücük çocuğu rahat bırak, beni al" dedim.
"Buradayım işte, beni al."
Üstüme bir soğukluk çöküyordu.
Buz gibiydim.
Lorraine "Aman Tanrım, ne yaptın sen?" dedi.
Ed "Bunu yapamazsın" dedi.
Hiçbir şeytani varlığa meydan okunmazmış.
Bilmiyorduk ki. David'e yardım ettiğini sanıyordu.
Dedemin ona "Böyle söylememelisin" dediğini hatırlıyorum.
"Bu sadece saldırıya uğraman için imkân vermiş olur."
Haklı da çıktı.
Ama bittiğini hissettik.
David'in şeytanı kovulmuştu.
Çok mutlu olduğumu hatırlıyorum.
Sürekli dışarıya çıkıp oyun oynuyordum.
İyi bir çocuk, ailenin uslu oğlu olmaya çalışıyordum.
Annem yemek yapardı.
Bizi mutlu ederdi.
Yeni bir başlangıç yapacağız sanmıştık.
Ama maalesef öyle olmadı.
BROOKFIELD KASABASI EMNİYET MÜDÜRLÜĞÜ
Tuhaf şeyler olduğunun farkındaydım.
Glatzel'ların evinde şeytani şeyler olduğu iddiaları vardı.
Bazı polis memurları oradan gürültü şikâyetleri almıştı.
Dedektif olduğum dönem
Ed ve Lorraine Warren, Grays Bridge Yolu'ndaki
eski karakola geldiler.
Ed Warren kendini demonolojist olarak tanıtırken
Lorraine Warren da medyum olarak tanıttı.
Lorraine'in canı sıkkındı.
Gerçek şeytan çıkarma ayinlerinden birinde Arne Cheyenne Johnson'ın
şeytana meydan okuyup David Glatzel yerine
onu almasını söylediğini anlattı.
Lorraine bu konuda çok sıkkındı.
"Bunu yapmamalıydı, böyle bir şey yapılmaz" dedi.
"Ne ile karşı karşıya olduğunu bilmiyor."
"Bıçakla ciddi bir yaralanma veya ölüm yaşanacağını görüyorum" dedi.
Bir suç işleneceği konusunda bizi uyarıyordu.
Şöyle dediğinin altını çizeyim yalnız:
"Bunu bir medyum olarak görüyorum."
Çok soğukkanlıydı, tuhaf birine benzemiyordu.
Tuhaf davranışları yoktu.
Gerçekten inandığı bir şeyi anlattığını düşündüm.
Ona göre gerçekti bu.
Sonrasında da işe bakın ki gerçek çıktı zaten.
Ablam Brookfield'daki barınaklarda işe girdi.
Arne'yle bir hayat kurmak istiyordu.
Köpek kuaförüyüm.
Patronum Alan Bono Arne'yle ve benim arkadaşımız olmuştu.
DEBBIE'NİN PATRONU
Arne'yle bir daire tuttuk.
Ardından da iş bulduk vesaire.
Birlikte yaşayabileceğimiz için çok heyecanlıydık.
Yaşadığımız onca sıkıntı ve zorluktan sonra
rahat bir nefes alıp sakinleşebilecektik artık.
Çok rahatlamıştık. "Nihayet bitti" diyorduk.
"Bitti. Artık biraz rahatlayabiliriz."
Unutmayın, şeytani bir varlığa meydan okuduğunuzda
o varlık belirli bir zamanda harekete geçmez.
Harekete geçmeden önce en savunmasız olduğunuz anı bekler.
16 ŞUBAT 1981 ŞEYTAN ÇIKARMA AYİNİNDEN BEŞ AY SONRA
O sabah uyandığımızda pek iyi hissetmiyordum.
Hasta gibiydim.
Kız kardeşlerimi almaya Bridgeport'a gittik.
O hafta sonunu onlarla geçirmeyi planlamıştık.
Öğle yemeğinde Alan Bono'yla buluştuk, birkaç kadeh şarap içtik.
Ama Alan'ın biraz çakırkeyif olduğu belliydi.
Debbie'ye bakıp şöyle dedim:
"Gidelim mi artık? Artık gidelim bence.
Kızları bu ortamdan uzaklaştıralım."
Kötü bir şey olmadı ama Alan biraz taşkınlık yapıyordu.
Ben de kardeşlerimin orada olmasını istemedim.
Merdivenlerden inmeye başladık
ve şahsen ondan sonrasıyla ilgili en ufak bir şey hatırlamıyorum.
Sanırım akşam yedi veya sekizdi.
Telefon çaldı, hatırlıyorum.
- Alo? - Ablam telefonda ağlıyordu.
Daha o bir şey demeden gözümün önünde bir adam belirdi.
Ölmüştü.
David, annemi çağır! Çabuk!
10 saniye sonra bir baktık annem avaz avaz bağırıyor. "Yandık" dedim.
Babama "Arabaya bin, barınağa gitmeliyiz "dedi.
David bana Alan Bono'nun öldüğünü söyledi.
"Nasıl olur? Ne diyorsun?"
David "Arne Cheyenne Johnson ele geçirilmiş" dedi.
"Alan'ı o canavar öldürdü."
Telsizden aradılar. Ağır bir bıçaklanma vakası olduğu söylendi.
Herkesi olay yerine sevk ettik.
Deborah Glatzel gelen polis ekiplerine, Arne'yle Alan'ın
içki içtiklerini söylemiş.
Evde bir tartışma çıkmış ve fiziksel kavgaya dönüşmüş.
Barınağın ön bahçesinde, ön kapıdan dört, beş metre uzakta devam etmiş.
Bu kavga sırasında Arne kınındaki bıçağı çıkarıp
Alan Bono'yu defalarca bıçaklamış.
Alan Bono ölümcül şekilde yaralanmış.
Debbie Glatzel çılgına dönmüş durumdaydı.
Arne'nin ormana gittiğini söyledi.
Alan'ın Oak Grove Yolu'ndaki ailesinin evine gittiğini düşündüğünü
söyledi, ki çok da uzak değildi orası.
Arne'nin görüntüsü belirdi birden.
Brookfield'daki evimize doğru geldiğini görüyordum.
İşte o an Arne'nin içine şeytan girdiğini anladım.
Abim panikledi.
Birlikte çalışma masasını kaldırıp kapıya sürükledik.
Kapıyı kilitleyip çalışma masasını koyduk çünkü David "Beni öldürmeye geliyor" dedi.
Bir kez olsun Arne Cheyenne Johnson'dan korkmamıştım.
Hiçbir zaman.
Ama David şeytanın onu ele geçirdiğini söyleyince
altıma sıçtım resmen.
Alan Bono'yu hastaneye götürdükten sonra dönen ambulans şoförü
eşkâle uyan bir şüpheli görünce
karakolu aramış, onlar da şüpheliyi hemen gözaltına almışlar.
Ambulans şoförü olmasaydı ben veya kardeşim David bugün ölmüş olabilirdik.
POLİS
Arne Cheyenne Johnson'la ben ilgilenecektim.
Parmak izlerini aldım, ona yasal haklarını okudum.
Bir sorunu olduğu belliydi. Kavgaya karışmış, saçı başı dağılmış.
Durum iyi görünmüyordu.
Çok yorgundum. Ayakta bile duramıyordum. Bir bankta oturuyordum.
Sonra ona "Niye buradayım? Neler oluyor?" diye sordum.
O da "Biraz önce arkadaşını öldürdün de ondan" dedi.
"Öldürmedim" dedim.
Buna hiçbir şekilde inanmadım. "Kesinlikle yanılıyorsun" dedim.
"Alan iyi. Onun evinden çıktık."
"Hayır, o öldü ve onu sen öldürdün" dedi.
Ağlamıyordu, "Çok üzgünüm" falan demiyordu.
"Neler oluyor, anlamıyorum" dedi.
Cinayete dair hiçbir şey hatırlamıyordu.
Kimseye zarar vermedim.
Asla.
Hiçbir şey için tutuklanmadım.
Bunları onlara da söyledim. Dedim ki "Mümkün değil. Yanlış kişiyi yakaladınız."
BROOKFIELD EMNİYET MÜDÜRLÜĞÜ
Glatzel vakasında Arne Johnson'ın, David'e yardım etmesi
ve şeytani varlığa meydan okuması sonucu ele geçirilmiş olması
mümkündü tabii.
Literatürde buna "ruh göçü" dendiğini görmüştüm.
Şeytani ruh, içine girmiş olduğu insandan, şeytan çıkarma ayininde bulunan
başka birine geçebilirmiş yani.
19 yaşındaki sanık cinayet sırasında şeytan tarafından ele geçirildiğini
iddia ettiği için avukatı da
müvekkilinin suçlu olmadığını kanıtlamaya çalışacak.
Daha önce şiddet geçmişi olmayan 19 yaşındaki Arne Cheyenne Johnson
ev sahibi Alan Bono'yu bıçaklayarak öldürmekle suçlanıyor
ve içine şeytan girdiğini, olanları hatırlamadığını iddia ediyor.
Olay anında orada olan ve 11 yaşındaki kardeşinin
ele geçirildiği söylenen sevgilisi
Deborah Glatzel olanları anlattı.
Bıçaklanma olayını görmedim. Olayın tam ortasındaydım.
Ne gördünüz peki?
Sadece itişip kakıştıklarını.
Peki ya sonra?
Sonrasında durum kontrolden çıktı.
Debbie bunun kanıtlanacağını düşünüyordu.
Şeytani ele geçirilmeyi kanıtlayabileceğimize çok inanıyordu.
Yaşadığımız onca şeyden sonra
herkes şeytanın gerçek olduğunu anlamalıydı.
Johnson'ın avukatı Minnella adliyede iblis konusunu geçirmedi.
Patoloğun, kendi patoloğumuzun raporunun
ve otopsinin sonuçlarını alana kadar hiçbir şey yapamayız.
Doğaüstü olaylara inanmazdım.
Çok da fazla karışmadan önce biraz araştırma yapmak istediğimi söyledim.
Ed ve Lorraine Warren bana
"Arne Johnson kendinde değildi" dediler.
"Alan Bono'yu, Arne'nin bedeninin kontrolünü ele geçiren
şeytan öldürdü."
Ortağım onların kafadan çatlak olduğunu düşündü
ve "Bana bak, bu davadan mümkün olabildiğince uzak dur derim" dedi.
Ama ben daha da merak ettim.
İlginç bir New England evi gibi görünüyor.
Ama içerisi bir Hollywood korku filmi setini andırıyor.
Doğaüstü olayları belgeleyen bir müze bu.
Warren'lara göre buradaki her şey gerçek olaylardan.
Şu anda dünyadaki olağan dışı mahiyetteki
muhtemelen en tehlikeli nesnelere ev sahipliği yapan bir binadasınız.
Bir sürü eşyayla dolu bir oda vardı.
"Sakın o bebeğe dokunmayın" dedikleri bir oyuncak bebek de vardı.
Bebeğin adı Annabelle'di sanırım.
Bana birkaç kaset dinlettiler.
Kıpırdama!
- Hayır! - Evet!
Kıpırdama!
Warren'lar ellerindeki tüm kanıtları gösterdi bana.
Gözlerini aç David.
Ve bana göre son derece itimat edilecek inandırıcı şeylerdi.
Bu hikâyeye inandım.
Savunmasına da inandım
ve muhtemelen eyalette bu savunmayla onu temsil edecek
bir avukat daha yoktu.
"Beni şeytan zorladı."
Martin Minnella, müvekkili mahkemeye çıktığında bunu kanıtlamaya
çalışacağını söylüyor.
Bu savunma şeklimiz İngiltere'de de yapılmakta.
Birleşik Devletler'de şeytani ele geçirilme savunması daha önce yapılmadı.
Burada oturan Arne Johnson'a açılan davanın
19 Mart'ta olması bekleniyor.
İngiltere'de bu tarzda üç dava sonuçlandı.
İkisi kundakçılıktan, biri tecavüzden.
Tüm davalardaki davalılar, şeytani ele geçirilme nedeniyle suçsuz bulundu.
15 yıllık gazetecilik kariyerimde
açık ara yaptığım en tuhaf haberdi bu.
Okült konuları uzun süredir öğrenen ve öğreten Lorraine ve Ed Warren.
Johnson'ın içindeki şeytani etkinin cinayet işlemesine
sebep olduğu iddiasındalar.
Bir muhabirin gözünden şeytani ele geçirilme meselesini yansıtmak
inanılmaz derecede zordu.
Çünkü kanıtlanacak bir şey değil bu.
Aksini de kanıtlayamazsınız.
İyi bir muhabir olarak yapabileceğiniz en iyi şey gerçeği bulmaktır.
Bıçaklamadan altı gün sonra Warren ailesiyle tanıştırıldım.
Hazırlık yaptık.
Bana bazı ses kayıtları dinleteceklerdi.
İstersem bu ses kayıtlarını iki radyo istasyonuna koymama da
müsaade etmişlerdi.
İyi günler. Ben Mike Allen.
Elimize bazı çarpıcı ses kayıtları geçti.
"Beni şeytan zorladı" iddiasındaki cinayetle bağlantılı olduğu söyleniyor.
Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına. Bu çocuğu bırakmanı emrediyorum.
Haç tam alnında. Tanrı'nın çocuğuna zarar veremezsin.
İsa cehennemde geberecek.
Annen seni çok seviyor.
Bir sürü kişinin arayıp da "Bunu neden yayına koydunuz?
Korkunçsunuz!" demesini bekliyordum.
Gelen aramaların çoğunda "Tekrarı ne zaman?" dendi.
Ülkenin dört bir yanından, medyumlardan
ve doğaüstü alandaki insanlardan yardım teklifleri içeren
mektuplar almaya başladım.
Tabii inanmayan bir kesim de şöyle diyordu: "Şaka mı bu?
İçki içilmiş, bıçaklanma yaşanmış.
Davanın sonucu belli.
Neden bunu yayına veriyorsun? Saçmalık bu."
Cinayet mahalline yaptığımız ziyarette
komşular ve vakaya karışan rahip de konuşmak istemedi.
Şeytan çıkarma denilen ayinlere katılan rahiplere ulaştım.
Onlara "Bakın, bu ayinlerde mobilyaların havada uçuştuğuna,
insanların havaya yükseldiğinin görüldüğüne dair iddialar var.
Sizden tek istediğim 'Saçmalık bunlar, böyle şeyler olmadı' demeniz.
Sonrasında herkes yoluna bakar" dedim ama öyle demediler.
Ed, "Bunların hiçbirine inanmıyorum" diyen birine ne söylemek istersin?
Umarım jüride siz olmazsınız.
Bu vaka geçmişini, dâhil olduğumuz diğer birçok vakayla destekleyebilir
ve burada olağan dışı bir olay olduğunu kesin bir şekilde kanıtlayabiliriz.
Fotoğraflarda çok mutluyuz.
Öyle görülmesi normal.
Ama o kapılar kapandığında farklı bir gerçeklik vardı.
O kadarını diyebilirim.
Normal, mutlu bir Amerikan ailesi değildik.
Annem kendi âlemindeydi.
İşler istediği gibi gitmeyince sinir krizi geçirirdi.
İnsanların önünde kendini çok dindar biri gibi falan göstermeye çalışırdı
ama uzaktan yakından alakası yoktu.
David'in durumu yaşanana dek kiliseye falan bile gitmezdi.
İşin içine Lorraine Warren girince
birden herkes şöyle oldu:
"Omuz örtüsü takalım, tespih takalım."
Ben yemedim bunları.
Kardeşimin içine güya şeytan girdiğinde 15 yaşındaydım.
Daha önce kameralara falan konuşmadım hiç
ama masum bir adam öldürüldüğü için gerçeğin ortaya çıkmasını istedim artık.
"Katil şeytan" numarası mı çekiyorlar?
Alakası bile yok. Eminim çünkü ben de olayların içindeydim.
14 TEMMUZ 1980
ALAN BONO'NUN ÖLDÜRÜLMESİNDEN YEDİ AY ÖNCE
Ed ve Lorraine geldiğinde dışarıdaydım.
Ed Warren "Burada neler oluyor?" dedi.
Ben de "Açıkçası ailem kafayı yemiş bence" dedim.
Ed'e böyle demiştim.
Başlangıçta Warren'ların derdinin ne olduğunu bilmiyordum.
Arkama yaslanıp onları izledim ama hiçbir şey aklıma yatmadı.
Kontrol sende olsa ne yapardın?
Mutfak masasına oturmuş David'in durumunu konuşuyorlardı.
- Bunlardan hoşlanmıyorsun, değil mi? - Evet.
"Size küfretmeye, tükürmeye başlayabilir" falan diyorlardı.
"Yabaniler gibi homurdanıp hırlayabilir."
Bu konuyu neden biz orada dururken konuşuyorlardı ki? Benim derdim buydu.
Çocukları dışarı çıkarın, aşağı indirin.
Ama bizim duymamızı sağlamak istediler ve biz de duyduk.
Onları o konuda yönlendirir gibiydiler.
David kendinde değilken neler yaptı?
- Tükürdü, küfretti. - Çok küfretti.
- Rahibe mi küfretti? - Bana da. Ve birçok şey...
David bunu birleştirecek kadar akıllıydı.
Birkaç gün sonra da David kelimesi kelimesine
aynı şeyleri yaptı.
- Tamam oğlum. - Lavuğun tekisin lan.
Sana göstereceğim!
- David, yapma. - Hepiniz ölmeyi hak ediyorsunuz!
- David. David, sakin ol. - Yaşamayı hak etmiyorsunuz!
Öleceksiniz!
Yağ tulumu şişko kaltak!
Başlangıçta Warren'lar çok gidip geldi.
İki günde bir mesela. İlk hafta her gün geldiler sanırım.
Annen burada. Hadi, dur. Hadi, bırak.
Her gece foto makinelerini getirdiler.
- Çık içinden. - Mikrofonlar hazırdı.
- Hayır! - Ben senin annenim.
Gösteriye dönüşmüştü artık.
Yapma bunu!
Kes şunu! Kalk hadi! Tanrım! Kalk, hadi!
Enerjilerini David'e yardım etmeye harcamak yerine onu kaydediyorlardı.
Her şey farklı yapılabilirdi.
Bir gece bir olay olmuştu.
Annem David'e bağırıyordu. Durmasını, sakinleşmesini, oturmasını söylüyordu.
David de ona sayıp sövmeye başladı.
Sonra birden babam geldi.
- Yaşamayı hak etmiyorsun! - David.
Kalk!
Onu tokatladı.
Şuraya geç ve otur.
"Kes şunu diyorum sana!" dedi.
Yeter! Yetti artık. Keseceksin bunu.
Ve sahiden de şeytan oturup sesini kesti.
En azından şeytan babamı dinlemişti.
Tamam, bir saniye. Tamam, çalıştır...
Cinayet gecesi babamla dışarıda çalışıyorduk.
Annem birden bağırdı.
"Barınağa gitmeliyiz. Bir şey olmuş. Debbie çıldırmıştı."
- Gidelim. - Tamam.
Vardığımızda Debbie "Fena bir kavga oldu" dedi.
"Alan bıçaklandı. Şurada."
Alan'ı yan yatarken gördüm. Hemen yanına gidip onu düz çevirdim.
15 yaşındaydım.
Hayatımda böyle bir şey yaşamamıştım sonuçta.
Dört bıçak yarası gördüğümü hatırlıyorum. Dört taneydi.
Nefes almaya çalışıyordu. "Alan, dayan" deyip duruyordum.
Yani, başka ne yapabilirdim ki?
Çaresiz kalıyor insan. Anlatabiliyor muyum? Öyle ki...
O yaşadığım histen bahsetmek bile istemiyorum açıkçası.
Hatırlamak istemediğim bir şey bu çünkü öyle bir şeydi ki...
O kişiye yardım edemiyorsunuz. Yani... Yapabileceğim hiçbir şey yoktu.
Birinin öyle öldüğünü görmek çok üzücü.
Alan Bono cinayetinin
David'le bağlantılı olduğunu asla düşünmedim.
Bu olayda şeytanın parmağı falan yok.
Arne, Debbie'yi çok sahiplenirdi.
Debbie'nin Alan Bono'yla ilişkisi olduğuna dair söylentiler vardı.
Debbie Glatzel emniyet müdürlüğüne gelip şöyle demişti:
"Bu cinayetin üçlü seks yüzünden
olduğuna dair dedikodular duyuyorum.
Güya Alan Bono ve Arne Cheyenne Johnson'la üçlü bir ilişkim varmış."
Sonra da dedi ki "Yoktu. Alan Bono'yla ilişkim olmuştu, doğru.
Ama bitmişti ve bu bıçaklamanın, bu cinayetin bununla hiçbir ilgisi yoktu."
Yarın Danbury'de tuhaf bir cinayet davası başlıyor.
Bu davada içine şeytan girildiği iddiası var.
Jim Van Sickle bildiriyor.
Yarın Danbury'deki bu tarihî mahkeme salonunda
şeytan da bulunacak mı?
Bir ara kürsüye de çıkacak mı acaba?
Duruşmanın başladığını bilmiyordum.
Duruşmanın ilk gününde annemle babam bana para vermişti.
O gün okulu asıp yapmak istediğim ne varsa yapayım diye.
Olaya karışacağım diye ödleri kopuyordu
çünkü gerçeği biliyordum.
Hepsi uydurmaydı.
'ŞEYTAN CİNAYETİ DAVASI' BAŞLIYOR 28 EKİM 1981
FAIRFIELD İLÇE ADLİYESİ
DANBURY POLİSİ
Biz aile olarak Arne'nin suçsuz bulunacağını düşünüyorduk
çünkü hem rahip hem de Warren ailesi yanımızda olacaktı.
Arne'nin cinayeti işlemediğine dair mahkemeye sunabileceğimiz
ses kayıtları ve fotoğraflar gibi topladığımız bir sürü kanıt vardı.
Canavara meydan okuduğu için ele geçirilmişti.
Savcılık makamı, Arne'nin suçlu bulunup en ağır cezayı alması için bastırıyordu.
Medyada ses getiren bir dava oldu bu.
Bence Warren'lara da bu süreçte kendi maddi çıkarları için çok iyi bir
reklam yapma fırsatı doğmuş oldu.
Ama bana kalırsa bu bir mizansen.
Bir cinayet işlenmesine imkân verecek ölçüde hem de.
Tüm bunların palavradan ibaret olduğunu,
basit bir cinayet vakasını örtbas etmeye çalıştığımızı söylediler.
Arne cinayetten hüküm giymiş olsaydı en aşağı 25 yıl net yatacaktı.
ŞERİF DEPARTMANI
Adliyeye girmek inanılmaz derecede zordu.
Anca ayakta yer vardı.
Kimsenin bir tahmini yoktu.
Sanki bir müsabaka gerçekleşecekmiş gibiydi.
Martin Minnella savunmasını şeytani ele geçirilme üzerine yapacak,
Yargıç Robert Callahan da bunu kabul edip etmeyeceğine dair karar verecekti.
Açıkçası gerçekliği sorgulanmış olacaktı.
Mahkemedeydim artık. Daha önce orada hiç bulunmamıştım.
En az 25 yıl isteniyordu.
Her şey gerçek dışı geliyordu.
Müvekkilimin kendini savunma imkânı bulacağına inanıyordum.
Olanların inandırıcılığını jürinin değerlendireceğine.
Sadece inançla değil,
gerçek fiziksel kanıtlara ve ifadelere inanıp
buna dayanarak karar verirler diye düşünüyordum.
Ama o kadar ileri gitmedi.
Yargıç emsal vakaları ve argümanları dinleyip
"Şeytani ele geçirilme geçerli bir savunma değildir" dedi.
"Bu davada ve ABD mahkemelerinde hükmü yoktur.
Bilimsel değildir
ve şeytani ele geçirilme hakkında hiçbir kanıta iznim yoktur."
Jim Van Sickle, News Four, Danbury.
Yıkılmıştım.
Aile üyeleri "Aman Tanrım" diye iç çekiyordu.
Mahkemede İncil'e el basıp yemin etmek zorundayız.
Buna tamamız ama bunun dışında
hiçbir doğaüstü şeye veya şeytana inanmıyorlar.
Bu nasıl iş o zaman?
Tam önümde,
orada bulunan beş veya altı Katolik rahip aynı anda ayağa kalktı.
Önceden prova yapmış gibi.
Bir hışımla çıkıp bir daha da görünmediler.
Kilise de sonrasında bu davayla ilgili bir yorum yapmadı.
Terk edilmiş hissettim.
Tüm gerçeği anlatma fırsatım olmamıştı.
Ama gerçeğe de asla izin vermezlerdi zaten. Yitip gitmiş gibiydim.
Şimdi ne yapacaktık?
Danbury'deki duruşma yarın devam edecek.
Savunma makamı için savunması çok zor bir davaya dönüştü
çünkü polisin elinde Arne'nin kız kardeşlerinin imzalı ifadesi vardı.
Arne'nin Alan'ı bıçakladığını görmüşler.
"Ama bunu içine şeytan girdiği için yaptı" diyemeyince de
"Onu bıçakladı" kalıyor.
Martin Minnella sadece nefsi müdafaadan yürüyebileceğimizi söyledi.
"Bu savunmayı sunacağız" dedi.
Kasten adam öldürmekten suçlu bulunmamak için.
Sorun şu ki nefsi müdafaada misilleme olmaz.
Yani biri size saldırdığında
bir kere, hadi iki kere bıçaklayabilirsiniz ama birkaç kez olmaz.
Çünkü bunu yaptığınızda
nefsi müdafaa ortadan kalkar.
Birdenbire nefsi müdafaa dediler.
Tabii baştan bunu öne sürmedikleri için
çok tuhaf durmuştu.
En az 25 yıl olmak üzere müebbet cezası almamak için
tek yol buydu.
Kürsüye çıkmam gerekti.
Kürsüye çıkmak biraz zordu
çünkü olanları pek hatırlamıyordum.
Onlara da bunu söyledim.
Bence herkes bunun pek çok açıdan talihsiz bir olay olduğunu düşündü.
Ama aynı zamanda bir kişi ölmüştü,
onun ölümüne sebep olan biri vardı ve adalet yerini bulmalıydı.
KARAR GÜNÜ 24 KASIM 1981
Ailede bir gerginlik vardı.
Ablam, Arne cinayetten hüküm giyip ömrü hapishanede geçecek diye çok korkuyordu.
Mahkeme salonuna getirildim. Salon tıka basa doluydu.
Yargıç geldi ve jüri başkanından kararı aldı.
Çok gergindim. Çok korkuyordum.
Kasten adam öldürme kararı verilmemişti.
Taksirle adam öldürmeden suçlu bulunmuştum.
Sonrasında ceza belirlendi.
Yargıç Callahan'ın sözlerini hâlâ hatırlarım.
"Mümkün olan azami cezayı vermekten başka seçeneğim yok.
Maksimum güvenlikli bir hapishanede en az 10 yıl olmak üzere 20 yıl."
Cezam okunduğu anda Debbie ayağa fırlayıp yargıca şöyle dedi:
"Callahan! Hastasın sen, delirmişsin!"
Sonra ağlayarak koşup gitti.
Ben adliyeden çıkarken
Debbie kameramanların arasından bana koştu ve beni öptü.
Debbie'ye "Sen hayatını yaşa" dedim.
"Bana ne olacağını bilmiyorum.
Bari senin hayatın olsun."
Ağlamaya başladı. "Beni sevmiyorsun" dedi.
"Seviyorum, ondan özgür bırakıyorum" dedim.
"Seni asla bırakmam" dedi.
Başından beri aynı şeyi dedim.
Arne masum.
Kâbus gibi günler geçirdi.
Annem buna çok üzüldü.
Arne'nin şeytanın kontrolünde olduğundan emindi.
Şiddete meyilli olmadığından da. Arne için inanılmaz üzülmüştü.
Bu olayın anlatılmasını istedi.
Gerçeği anlatmayı, neler olduğunun bilinmesini istiyordu.
Bir zamanlar içine şeytan girmiş çocuğun annesi yanımızda
ve hikayesini paylaşmak istiyor.
- Nasılsınız? - Hoş geldiniz.
David şu an nasıl peki?
Artık şeytanın etkisinde değil, kurtuldu.
Pekâlâ. Gayet normal mi?
Tamamen normal ama...
Arne'nin hâlâ sorunları var.
Şu anda hapiste olan genç bir adam var.
Aslında sorumlu olmadığı bir şey yüzünden taksirle adam öldürmekten
10 ila 20 yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Duruşmadan sonra annem en sonunda Hollywood'a da gitti.
Hepimiz jetle uçtuk.
Bir limuzinle alındık ve Dick Clark'la yemeğe çıktık.
Annem çok keyif alıyordu, mutluydu
ve bunları yaşadığına inanamıyordu.
Ama Ed ve Lorraine Warren'ın derdi başkaydı.
"Milyoner olacaksınız" dediler.
Warren'lar bir kitap çıkaracaklarını söylediler.
Yazarı çoktan ayarlamışlardı.
Onlar için önceden bir kitap yazmış sanırım.
Bay Brittle'ı bizimle konuşmaya getirdiler
ve bir sürü soru sordular.
Ed "Korkutucu göster" diyordu. O da "Böyle bir şey olmadı dediler" demişti.
Ed de "Korkutucu göster, insanlar korkuya para verir" dedi.
Ed ve Lorraine kitabı devraldı.
Altı ay sonra Warren ailesi evraklarla geldi
ve annem "Avukat tutalım mı?" dedi.
Lorraine de "Hayır canım" dedi.
"William Morris Ajansı'nın bir sürü avukatı var."
Evet, vardı ama ailemin değil, sizin yararınıza vardı.
-Alo? - Selam Lorraine. Ben Judy.
-Selam Judy. - Nasılsın?
İyiyim canım.
-Bir şey çıktı mı? - Ne gibi tatlım?
-Kitap konusunda falan. - Her şey gayet yolunda.
Tamam, sevindim.
Çünkü bu işe çok emek verdiniz. Biz de onca trajedi yaşadık tabii.
Bizim de paraya ihtiyacımız var.
Annem ve babam 4500 dolar aldı
ama Ed ve Lorraine Warren 81.000 küsur dolar almış.
Korku Seansı filmleriyle hâlâ kazanıyorlar.
Lorraine bu kitap anlaşmasıyla zengin bir çocuk olacağımı söylemişti.
Ama yalan çıktı.
Warren ailesi sayemizde çok para kazandı.
Birinden çıkar sağlayacaklarsa kaçırmazlardı.
O fırsatı asla tepmezlerdi.
Annem, kendi deyişiyle onlar tarafından kafeslendiğini fark edince
onlara olan inancını kaybetti.
Nasıl konuşacaklarını, insanlarla nasıl oynayacaklarını iyi biliyorlardı.
Çok usta üçkâğıtçılardı.
David tüm bu sıkıntılar için kendini suçladı.
Çok üzgündü çünkü Arne'nin masum olduğunu biliyordu.
Debbie'nin desteği olmadan o dönemi asla atlatamazdım.
O destek bana umut verdi.
Sonra 1985'te
hapishanede evlendik.
Çok güzel görünüyordu, ışık saçıyordu.
Sarılmak için sabırsızlanıyordum. Harikaydı.
ARNE CHEYENNE JOHNSON 1986'DA SERBEST BIRAKILDI
DEBBIE GLATZEL'İN 2021'DEKİ ÖLÜMÜNE DEK BİRLİKTELİKLERİ DEVAM ETTİ
Tüm bu olanlar hayatımı değiştirdi. Beni dine yaklaştırdı.
Ele geçirilmiş değilim.
Şeytan çıkarma yaptırmadım
ama değilim ve kendimi nasıl koruyacağımı biliyorum.
Hangi duaları edeceğimi biliyorum, o yüzden kontrol bende.
İnancım bana güç veriyor.
Her şey yolunda gibi. Hayat devam ediyor.
Bence bu dava tüm aileyi etkiledi.
Herkeste yara bıraktı.
Hepimizin hayatını altüst etti. Bundan bahsetmek bile zor geliyor.
Üzerinden 40 yıl geçmiş
ama bizi değiştirdi
ve ailedeki herkes üzerinde uzun süreli etkileri oldu.
Şu anda hepimiz dağılmış durumdayız.
Hiçbirimiz birbiriyle konuşmuyor.
Fotoğrafları görünce...
...yine korktum ve çok üzüldüm.
Çünkü bu olay olana dek
normal bir çocukluk geçiren 11 yaşında bir çocuk vardı.
Her gün bununla yüzleşiyorum.
İnsan bu hikâyede kimin doğru söylediğini merak ediyor.
Annemle babam öldükten sonra eşimle onların eşyalarını topladık.
Annem her şeyi yazardı. OKB'si vardı.
Kâğıtlara, takvime, eline ne geçerse oraya not düşerdi.
Bir notta şöyle yazıyordu:
"Aile bu akşam ilacını aldı, her şey yolundaydı."
İyice karıştırınca fark ettik ki
bu ilaçtan başka zamanlarda da bahsetmiş.
Meğerse yemeklerimize Sominex katıyormuş.
Çok uzun süre de tüm aileye içirmeye devam etmiş.
Bazı insanlar her yerde uyuyabilir.
Ama dün ufak bir gerginlikten uyuyamadınız mı?
Bu gece Sominex içip yatın. Sominex kesinlikle alışkanlık yapmaz.
Yüzde yüz güvenli uyku ve dinlenmiş şekilde uyanmak için iki Sominex alın.
Annem akşam yemeğini koyarken onun tabağı bizden ayrı olurdu mesela.
Spagetti yapmışsa herkes aynı kâseden yerdi.
Onunki ayrı olurdu. Kendi tabağı dışında yemezdi.
Sanırım annem, biz oğlanları ve babamı kontrol etmek için
Sominex'i kullandı.
Günün sonunda herkes yorgun ve bitkin durumda olursa ne olur?
Herkes çöküp sakince oturur. Sorun çıkmaz.
Ama Sominex'in insanlar üzerinde kalıcı etkileri varmış.
Ani duygu değişimleri, kilo alma ve halüsinasyonlar.
Kardeşim David'in
yıllar boyunca bu ilacı içtiği için böyle şeyler görmeye başlaması
çok muhtemel.
Seni öldüreceğim.
İsa cehennemde geberecek.
Gördüğünü sanıyordu yani.
Seni öldüreceğim piç kurusu.
David, Arne ve kardeşim Alan...
Nihayetinde hepsi kurbandı.
Annem ailemize ilaç falan vermedi.
Annem bize çok iyi baktı.
Gerçek şu ki, ben 11 yaşındayken
şeytani bir ruh tarafından ele geçirilmiştim, o kadar.
Gerçek bu işte. Yalan söylemem için hiçbir sebep yok.
Ben de babam gibi hurdalar alıp tamir ediyorum.
Meşgalem olsun, onunla meşgul olayım diye.
Çünkü boş durana şeytan iş bulurmuş.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna