Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Mula pagkabata, lagi akong gumagawa ng mga bagay.
Laging gumagawa ng mga bagay ang isip ko.
Patuloy itong nagiging survival mechanism
habang lumilipas ang mga taon.
Ito ang pagpoproseso ko ng lahat ng bagay sa buhay ko.
Bago tayo mag-umpisa, ladies and gentlemen.
Inanunsiyo ang Grammy nominations.
Ang pinakamaraming parangal na artist ngayong taon na may 11 nominasyon,
ay si Mr. Jon Batiste.
Ang band leader, ladies and gentlemen!
Best Traditional R&B Performance.
Best R&B Album, Best Improvised Jazz Solo, Best Jazz Instrumental Album,
Best American Roots Performance, American Roots Song,
Best Contemporary Classical Composition, Best Score Soundtrack para sa Soul,
Best Musical Video para sa "Freedom".
Record of the Year para sa "Freedom" at Album of the Year para sa We Are.
Tindi!
Ayos!
Ang gusto natin sa musika ay di dahil sa maganda itong pakinggan.
Ang gusto natin sa musika ay hindi siya naiiwasan.
Nilalaro nito ang mga bagay na alam nating mangyayari,
tanggapin man natin o hindi.
At lagi itong nariyan.
Kailangan mo lang gamitin.
Maging bukas dito.
Grabeng tunog ng paghinto 'yon.
-Happy New Year. -Happy New Year.
Bagong taon na.
Nami-miss na natin 'yon.
-Sa pamilya at kalayaan. -Sa pamilya at kalayaan.
Salamat.
…Nakalimutan na ang kakilala
At di naalala?
-Kumusta ang pakiramdam mo? -Pagod, pero ayos lang.
Jon Batiste.
-Hoy. -Narinig kong iniisip mo ang Grammys.
-Pumunta ka at… -Ay, naku.
Akala ko parang SNL o kung ano.
Noong sinasabi ng mga tao, "Jon Batiste."
"Jon Batiste, Folk Americana." "Jon Batiste, Classical."
"Jon Batiste." May gusto ba silang patunayan o ano?
At napapasaya mo kaming lahat
dahil gagawin mo ang American Symphony sa Carnegie Hall.
Ikinararangal kong makapagtanghal ng napakalaking bagay.
At, alam mo, unang beses kong gagawa ng symphony premiere,
at talagang espesyal ito dahil, para sa akin, ang symphony
ay isang bagay na hindi pa nakikita at 'yon ang layunin nito.
Okay, kung 2022 nilikha ang symphpmy orchestra,
magiging ano 'yon?
Ano ang tunog ng musikang tinutugtog nito?
May classical musicians, sigurado.
Avant-garde musicians.
Mga folk at jazz musicians.
May lugar na puwede tayong magsama-sama.
May lugar para sa 'ting lahat na maging iba.
at quirky at di karaniwan at maganda nang magkasama.
'Yon ang Amerika.
'Yon ang tamang paraan para mabuhay nang sama-sama
kung tinutupad natin ang mga sinasabi natin.
Tutugtog tayo ng isang beses, isang gabi lang sa Carnegie Hall.
Sige. Ayos, Jon. Maraming salamat.
Magandang araw sa inyong lahat.
Kailangan nating kumuha ng iba't ibang musical section leader.
-Tama. -Mga concertmaster para sa…
Oo nga! Tama. Para sa kada chorus.
-Mismo. -Oo.
Pakiramdam ko kapag nakuha na natin ang core musical identity ng nangyayari,
ito na ang lahat.
Dapat ang kalalabasan, complete score na.
Tama.
At may mga parte na di naman kailangang maging score.
Baka direksyon lang ng musika.
-Mismo. O pictures. -Mismo.
Uubra do'n ang anumang desisyon natin.
Tingin ko, rehearsal pagkatapos no'n.
-Tapos mag-e-edit pa tayo. -Oo, mismo.
O Panginoon
Day, day-o, Panginoon…
Kapag narinig ang awit na 'yon parang…
Oo, ganoon.
'Yon nga ang sabi ko.
-'Yon ang iniisip ko. -Ayos. Oo.
Tapos makukuha mo 'yong…
-Oo. -Gusto ko may ganoong parte.
At puwedeng gawin 'yon habang…
-Oo -Nakalimutan ko ang bassline.
Oo. Kapag pumasok 'yong isang parte.
Oo. Ooh.
Magiging napakagandang tunog niyan.
Ang ganda!
Kapag nakapasok na sa simula, diyos ko!
-Ano! -Oo.
Hey ya, hey ya
Malaki ang ambisyon ko sa pagbuo ng symphony na ito.
Sinusubukan kong palawakin ang canon ng symphonic music.
Madiskubre ang mga natatago pang bagay.
At ang kawalan ng pagkakataon sa aking buhay na tutukan ito.
Jon Batiste!
Alam ko na gusto kong maging leader.
Lagi akong itinutulak na gawin ang ilang bersyon ng ginagawa ko ngayon.
Nagbago lang ito at naging mas malaya.
Lumaki ako sa New Orleans, kung saan bahagi ng pamilya ang musika.
Ang tatay ko ang unang guro ko sa musika.
Naniniwala ang nanay ko na ang pundasyon ay ang classical piano.
Alamin ang galing mo, gawin ang gusto mo.
At kinailangan kong magdesisyon.
Manatili, hanapin ang daan ko bilang musikero,
o magkolehiyo at magtrabaho.
Kaya't napunta ako sa Juilliard.
-Hello. -Hi.
Juilliard. Napakaklasikal ng kultura dito.
European na classical music.
Hindi ito Black southern sa anumang paraan.
Tinitingnan nila ako na parang, "Sino ang batang ito mula sa New Orleans?"
Kumusta?
Pagdating ko sa Juilliard, ang unang ginawa ko, kumuha ng regular gig
at bumuo ng banda.
Walang nakaintindi sa gusto naming gawin sa Stay Human.
"Bakit 'Stay Human' ang tawag sa bandang 'to?"
"Bakit sila tumutugtog nang libre sa subway?"
"Bakit siya tumutugtog ng laruang pambata at hindi ng piano?"
"Bakit niya sinasayang ang talento niya?"
Walang tumanggap.
Wala sa Juilliard, wala kahit sino.
Nandoon ako nang pitong taon.
Sobrang bata.
At 'yong makita 'yong nagbago.
At makita ang mural na 'yon.
At 'yong makita ang melodica.
'Yan ang instrumentong pinatigil nilang tugtugin ko
noong ipatingin ako sa psychiatrist.
Sabi nila, "Baka baliw siya."
At hindi bilang mural.
Parang…
di-kapani-paniwala.
Ginagawa ko lang ang gusto kong gawin, maganda man o hindi.
Alam ko sa simula pa lang na hindi ako bagay rito.
Kailangan kong gumawa ng sarili kong sitwasyon.
Sarili kong lugar, sarili kong mundo.
Noong nasa Juilliard ako, naiimbitahan ang Stay Human
sa mga alternate universe ng New York City
mula sa pagtugtog sa kalye at subway.
Doon ko unang nakilala ang Questlove, si Lenny Kravitz, Red Hot Chili Peppers.
Sinabi ni Lenny kay Madonna,
"Ito si Jon Batiste, mula sa New Orleans."
Grabe ito.
Kailangang maunawaan mo. Nakatira ako sa Washington Heights,
kumakain ng Goya beans gabi-gabi.
Ito ay malaya.
Hi, ako si Stephen Colbert, nasa New Orleans, Louisiana.
Maraming salamat.
At tinatanong ako ng mga tao kung sino ang magiging bandleader ko.
Siya ang gusto ko.
Hi, ako si Jon Batiste.
At sa isang iglap. Bang!
The Late Show, parang BC/AD.
Hinila ako nito palabas ng mundong 'yon.
Para akong isang tao na nasa isang kastilyo.
Jon, gusto ko ang musika. Salamat sa pagiging bandleader ko.
-Masaya ka ba doon? -Ayos. Malaki ang bayad.
-Mabuti naman. -Oo.
-Ginagawa mo ito para sa pagmamahal. -Gusto ko ito. Mahal ko ang pera.
Lahat ay nagbago.
Parang, "Paano ako napunta rito?"
Ika-12 palapag.
Natutuwa akong makita ang lahat sa Zoom, at gusto kong ipaliwanag
ang tungkol sa piyesa na sisimulan natin
at kung gaano ito kahalaga sa akin.
American Symphony ang working title.
Ginagawa ko na ito sa loob ng halos apat na taon.
Mayroong apat na movement, at 40-minutong musikang nalikha na.
Pero hindi pa tapos, dahil wala pa akong mga mungkahi
at inspirasyon mula sa inyo rito.
Gusto kong maramdaman mo ang pagmamay-ari mo sa piece na ito
sa paraan ng pagbibigay ng lahat ng alam mo.
Bukang-liwayway, umaga Hanggang takipsilim…
Kahanga-hanga kayong mga musikero.
Kung sa tingin mo ay may gusto kang itampok,
isang bagay na nagpapakilala sa' yo, 'yon ang magiging sanggunian sa hinaharap.
Bukang-liwayway, umaga Hanggang takipsilim…
Dumarating ang gabi para sa atin
Pero malalagpasan natin
Mula sa karanasan sa buhay ang musika.
Bukang-liwayway, umaga Hanggang takipsilim…
Dumarating ang gabi para sa atin…
Social music ang tawag ko rito.
Nagsama-sama ang mga ninuno natin nang ganito, para tumugtog ng musika.
Nagpoprotesta, tumutugtog kami ng musika para ipahayag ang sakit at saya.
Tingin ko ay gagawa tayo ng isang pambihirang bagay
na sa tingin ko ay kakausap sa mga tao sa napakalalim na antas.
Dumarating ang gabi para sa atin
Pero malalagpasan natin
'Yon ang pananaw.
Nandito kayo at biyaya ito sa akin.
Maraming salamat sa oras ninyo.
Ikinararangal kong maging bahagi nito.
Ngayon, humagulgol at umiyak.
-Gamit ang himig? -Kahit anong gusto mo.
Gusto kong lumikha ng atmosphere kung saan nakataya ang lahat.
Ang mga tao, kapag sobrang komportable, kulang ang intensity ng music.
Kahit sa buhay, kung masyado kang komportable, hindi ka uunlad.
Oo, ganiyan.
Ayos.
Tingin mo, mababaliw ako?
Pwedeng kalma ka lang?
Lahat ng Black na lalaki, nababaliw.
Sa isang antas, nasisiraan sila.
Alam ko.
Natatakot ka ba roon?
Oo, seryoso 'yan.
-Kasi nakikita mo kung saan ka papunta. -Oo.
Parang ayoko nang gawin.
Di 'yan totoo. Gustong gusto mo 'yon.
Ano'ng nakikita mo sa 'kin?
Na…
Nakikita ko na ginagawa mo ito, at pinaghuhusayan mo,
at malapit ka na, at umuusad ka.
Pero ano ang nakikita mong potensyal kong ikasira?
Kung masisiraan ka, masisiraan kang patago at magiging maayos din ulit.
Una, kailangan kong magtagumpay.
Ibig kong sabihin, nagtagumpay ka na.
Pero masisira ba 'yong ulo ko?
Kung patuloy akong aangat, masisira ba ako?
Hindi pa ako nakakapag-sledding.
Iniisip ko kung para saan ito.
-Kailangan talaga ng slo-mo. -Oo.
Para makuha ang buong mukha niya.
Ano'ng gagawin ko diyan?
Kailangan mong bumitaw at sumuko.
Gusto kong mabuhay nang may thrill.
Ako rin.
Palihim mong gusto, Jon. Aminin mo na.
-Oo. -Makikita mo sa mata niya.
Mahilig siyang magpanggap na ayaw niya, pero lihim niyang gusto ito.
-Naku! -Naku?
Ayaw kong gawin 'yan.
-Magiging masaya ito. -Papanoorin na lang kita.
-Magkasama nating gagawin. -Hindi.
-Uupo ka lang naman. -Hindi.
Hindi pa nakapag-sledding si Jon.
Ayos.
Sige, Jon.
-Itutulak ba kita? -Hindi. Umupo ka sa likod ko.
Hindi. Uupo ako sa harap.
Malamig.
Nilalamig ako at di komportable.
Naku.
Ano'ng nangyayari?
Sige, dito lang. Ideretso mo lang.
Ayos ito!
Tingnan mo.
Sorry, boo.
Walang makakatama sa akin ng snowballs. May leukemia ako.
-Ano'ng gagawin mo d'yan? -Ewan ko.
Ibaba mo ang armas mo.
-Okay. Tapos na ang larong ito. -Tapos na…
Tapos na ang laro at patas na tayo.
Hindi.
Ang lamig.
Lagi akong humahanga kay Suleika at kung paano niya harapin ang pagsubok.
Isang himala ang pagdaig niya sa mga pagsubok.
Nagbibigay ng inspirasyon sa akin.
Sa edad na 22, na-diagnose akong may leukemia.
At noong may sakit ako, nangako ako na kung makakaligtas ako,
dapat magkaroon ng magandang buhay, mapagsapalaran at makabuluhang buhay.
Ibinahagi sa milyong tao ni Suleika Jaouad ang karanasan niya sa kanser
sa sikat na kolum ng New York Times na "Life, Interrupted."
Ang libro niya ay pinamagatang
Between Two Kingdoms: A Memoir of a Life Interrupted.
Bago pa kami pumasok sa romantic relationship,
pinagsaluhan namin ni Jon ang isang malikhaing wika.
Pareho naming nakikita ang survival bilang sarili nitong malikhaing gawain.
Ito ang tumutulong sa ating baguhin ang mga bagay na dumarating sa buhay
at gawin itong kapaki-pakinabang,
at makabuluhan, at maganda.
Lagi akong natututo sa kaniya
na tumingin sa kadiliman at kawalan ng pag-asa at harapin ito.
Pero huwag mong hayaang kainin ka nito.
-Hello, kumusta ka? -Ayos lang ako.
Sabihin mo lahat o wala. Kung ano…
Diyos ko.
Naging mahirap ang mga nakaraang buwan.
Ma-aadmit ako isang linggo mula ngayon ng siguro isa o dalawang buwan.
Depende sa araw, masama o okay ang pakiramdam ko.
Pero naging masaya ako. Maganda ang araw na ito.
Nag-sledding kami, masaya 'yon.
Nakakatakot magkaroon ulit ng kanser
matapos ang halos sampung taon ng remission.
At makakuha ng pangalawang bone marrow transplant,
last option na 'yon saka masyadong mapanganib.
Kakaibang sandali ito sa buhay namin.
Ang unang araw ng chemo ko,
inanunsyo ang 11 Grammy nominations niya.
Maraming magagandang bagay na nangyari sa amin nitong mga nakaraang buwan
at napakaraming mahirap na bagay.
Sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko kakayanin.
May ipapakita ako sa iyo. May problema ako.
Sige.
Dumudugo ang port ko.
Iniisip niya dahil mababa ang platelets pero kailangan kong bantayan.
Kung hindi, kailangan kong pumasok. Oo.
Gusto mo na bang pumasok? Pwede kaming bumalik.
Wag na. Ayos lang ako. Tumigil na ang pagdurugo.
Medyo nangyari na iyan noong una.
Naipon ito.
Okay. Bantayan na lang natin.
Gusto mo ba talaga ang mga damit na sinukat ko?
-O mamili na lang ako? -Gustong-gusto ko.
Gustong-gusto ko 'yong may sequin.
-Pinakamaganda? -Sa dalawang nakita ko, oo.
May gusto ka ba riyan?
Sa basbas.
Pamilya, kalayaan, at kalusugan.
Unti-unti na itong nabubuo.
Nasa survival mode ako ngayon.
Pakiramdam ko may kaibahan ang buhay natin.
Bakit? Ano'ng ibig mong sabihin?
Madami kasi masyado.
Ito ang mga balangkas ng bawat section.
Theme bassline ito.
Kaya sa symphony, may kasamang optimism.
-Oo. -Ito ay…
bukang liwayway, at pagkatapos…
'Yong isa pang tema.
-Ayan. Naiintindihan mo ako. -Oo.
Pumasok ka sa espasyo.
Ang ganda.
Uy, ano 'yan?
-Parang tunog kung ano. -Alam ko.
Ano 'yan?
Importante 'yan. Ang bagay na 'yan.
-Parang pamilyar sa bahay. -Oo.
-Parang iba, pero hindi. -Oo.
Doon mo malalaman na maganda. Parang narinig mo na dati.
-Tama. Oo. -Pero bago ito.
'Yan ang pinakamaganda.
Sa pagpapakasal, may bagong pamilyang naitatag.
Gaya ng nasasaad sa kasulatan,
ang dalawang ito ay magiging isang laman, para sa kapakinabangan ng isa't isa,
para sa pag-unlad ng lipunan at sa ikaluluwalhati ng Diyos.
Suleika at Jon, hinihiling ko sa inyo, sa presensiya ng Diyos
at sa mga saksing ito na ipahayag ang inyong intensiyon.
Jon, ulitin mo ang sasabihin ko.
Tinatanggap kita, Suleika, bilang asawa ko.
Tinatanggap kita, Jon, bilang asawa ko.
Na maging akin at manatili mula sa araw na ito.
Sa hirap at ginahawa.
Sa kahirapan at karangyaan.
Sa sakit man at kalusugan.
Upang magmahal, parangalan, pahalagahan, at protektahan.
Hanggang tayo’y paghiwalayin ng kamatayan.
Ang mga singsing…
na pinili niyo ay tanda ng tipan ng kasal.
Pagpalain nawa ng Panginoon ang mga singsing na ito bilang tanda
na kayong dalawa ay mamumuhay na isa.
Kaya inaanunsyo ko ngayon na sila ay mag-asawa.
Ang pinagsama ng Diyos ay huwag paghiwalayin ng sinuman.
-Amen. -Amen.
Jon, maaari mo nang halikan ang asawa mo.
-Mahal kita. -Ang ganda mo, ate.
Kasama ka na sa club.
Nagkakilala kami sa Skidmore summer jazz camp.
At mga mahiyaing kabataan kami.
Nasa kanya ang bass at mga libro.
At Birkenstocks. Enerhiya 'yon.
Sabi ko, "Ano 'yan?"
At puro kabaliwan ang sinasabi niya.
Sa akin. Hindi naman niya talaga ako kilala.
Pero parang, "Sakupin natin ang mundo, babaguhin ang mundo."
-Naaalala ko. -Sabi ko, "Oo, gusto ko 'yan."
Sasabihin ko tungkol kay Jon.
Si Jon ay may pinakamalaking kakayahang magbago at… mag-improvise
at gumaling, sa lahat ng nakilala ko.
Ito ang sandali na tumatawag sa amin
para maipakita kung ano talaga ang relasyon.
Hindi puro champagne at magagandang bagay, pero ang mga pagsubok.
At, Suleika, survivor ka talaga.
Naisip ko lang na dapat nating ipagdiwang di lang ang relasyong ito
pati kung sino ka at kung ano ang mararating mo.
Di malilimutan
Kahit malapit o malayo
Gaya ng awit ng pag-ibig Na nakakapit sa akin
Kung paano ang pag-iisip sa 'yo Ay may ginagawa sa akin
Hindi kailanman
May mas higit pa ba?
Di malilimutan
Sa lahat ng paraan
At magpakailanman
Di malilimutan
Din
Hello, ako si Dr. Ghosh. Ako ang magsasagawa sa BMT surgery.
-Nandito kami para sa transplant. -Oo.
At alam kong napagdaanan mo na ito dati. Isang dekada na ang nakalipas.
Minsan mas mahirap 'yong pangalawang transplant
pero nandito kami para sa inaasahan at di inaasahan.
-Ayos. -Maraming salamat.
Nagpapasalamat talaga ako.
Ano'ng edad nagkakaroon nito, sa tingin mo?
Sa tingin ko,
ang average ay 50 hanggang 70 kapag walang outlier.
Noong huli, natatandaan ko na humanga ako noon, dahil 22 ako.
May magagawa ba 'ko para sa 'yo?
Wala.
Naalala kong mas natakot ako noong nakaraan.
Hindi ko alam kung dahil mas matanda na ako.
Mas mahinahon lang ako.
O dahil alam ko ang aasahan ko.
O dahil tinatanggi ko.
Ano'ng palagay mo rito?
-Lumilipas ang oras. -Mm-hmm.
Ang ganda ng tunog ngayon.
-Kumusta naman? -Nandito na tayo. Gawin na natin.
-Masaya akong masangkot dito. -Ako rin.
Masaya akong nandito ako. Noong tumawag si Matt. Parang…
-Walang pag-aalinlangan. Oo. -Ayos.
Heto na. Kailangan kong masanay sa pagkahuli ng bawat isa.
Okay, ang 4/4 ay nasa 2. Ang 5/8, ay magiging 3 plus 2.
Mamaya na 'yon.
5/8, 3 plus 2.
Ang 3/2 ay nasa 3 malaking mga beat.
Ayos ba?
Di pa ako nakakita ng konduktor na naka Jordans.
Tama.
Wind…
Sorry.
Hello sa lahat.
Salamat sa pagpunta ninyo. Mahal ko kayong lahat.
Salamat sa pagtugtog nito.
Tuloy-tuloy na trabaho ito.
Ito ang tunog nito hanggang sa tumunog ito kung paano siya dapat tumunog.
Tugtugin lang natin ang nasa papel.
At malamang di ito magiging kung ano ang nasa papel nang 100%.
Pero doon tayo magsisimula. Kaya gawin na natin.
Kailangan mong harapin ang katotohanan ng realidad
na baka hindi mo ito magawa.
Pero magkaroon din ng di natitinag na pananampalataya.
Matibay na pananampalataya.
At kailangan mong gawin pareho ng sabay.
Ang pagkamalikhain ang paraan ko para maunawaan ang mundo,
lalo na sa mahihirap na sandali.
Pagpasok ko sa transplant unit,
isa sa mga gamot ang nagpalabo sa paningin ko.
At sa halip na abutin ang mga bagay na pinakagusto ko,
'yong pagsusulat at mga salita,
naisip ko na kailangan kong maghanap ng ibang paraan para magpahayag.
'Yon ay ang pagpinta.
Pwede ko bang ipasilip sa 'yo ang pinakabago kong paiinting?
Ayos! Wow!
Sandali.
-Nagustuhan mo? -Gusto ko 'to.
Ginagawa mo 'to na parang…
fever dream, Noah's Ark,
medyo angelic,
medyo apocalyptic, dystopian…
parang symbolic na biblical dream.
Oo, 'yon talaga ang gusto ko.
Parang nagiging serye o proyekto.
Gusto ko ang idea na 'yan.
Sige, mahal ko.
Paalam.
Mag-enjoy ka riyan.
Parang nasa womb ka ngayon.
Gano'n nga.
Kailangan ko nang magtrabaho. Baka mahuli ako.
Okay. Magtrabaho ka na. Paalam!
Ayos na.
Hindi ako Black, OJ ako
Okay
May artikulo na sinabing di ako dapat ma-nominate
para sa Grammy sa classical music,
dahil pop musician ako.
'Yon ang ikinagalit nila.
Isa kang musikerong musikero.
Ayos 'yan.
Dapat purihin na naglagay tayo ng classical composition
sa album na hindi naman classical.
Mas nakakatakot para sa kanila.
Kasi ibig sabihin no'n, 'yong classical, hindi limitado ang makakapasok.
Sa isang artikulo,
isa akong industry darling
na nakikipagkumpitensya kina Taylor Swift at Olivia Rodrigo.
At sa isang artikulo, ginagalit ko ang mga classical musicians
dahil may nominasyon ako para sa Grammy ng classical music.
At hindi ako classical dahil isa akong pop musician.
Wala akong alam sa classical music.
Isa akong pop musician.
Hindi ako tumutugtog ng musika.
Isa akong sikat na pop star.
Hindi ako marunong mag-compose at pop musician ako.
Industry darling ako, pero jazz musician ako.
Bakit ka pa maiinggit sa kahit ano?
Bakit ka maiinggit?
Maging ikaw.
Ano ito?
-'Yan ang symphony. -Talaga?
Inaayos ko pa.
Ayos.
-Naririnig mo ba? -Oo. Ang ganda.
Puwede mo pang tugtugin?
Oo. Wala sa akin lahat. Pira-piraso ito.
Ganoon ba.
Binubuo ko lang ito.
Para sa jazz, classical, lahat ng uri ng musikero na magsasama-sama.
Ayos 'yan.
-Naalala mo noong una kong punta rito? -Oo, naalala ko ang unang araw.
-Oo. -Naaalala ko.
Sinubukan mo akong pahangain sa maraming bagay.
-At nagreklamo ako sa isang tunog. -Oo. Tingin ko 18 ako noon.
-Oo. Ang galing noon. -Ang saya noon.
-Tumugtog tayo ng Beethoven. -Tingnan natin.
Parang…
Naalala mo, magdadagdag ng ringing tone?
Kailangan mong huminga. Hindi ka humihinga.
Kailangan mong humiwalay sa kamay mo.
Parang…
Makinig ka sa akin. Ilang beses ako huminga?
-Madaming beses. -Oo.
-Pero hindi ganoon ang proseso mo. -Hindi.
Pero humihinga ka ng madami dahil may inihahayag ka.
Tama.
Kung di ka hihinga, para kang computer.
Di ito nagpapahayag ng kahit ano. Gusto mo ng buhay.
Hinga.
Oo. Ganiyan nga.
Ganiyan nga. Dapat tunog desperadong sigaw.
Parang, desperado.
Madalas, di ko pinapansin ang mga isinusulat tungkol sa akin.
Ayaw ko lang na ikinakategorya ako.
Iniisip ng mga tao na may isa o dalawang idea
kung ano ang dapat gawin ng Black creative.
At dahil sanay na ang mga tao na makita ang ganoong mga naratibo,
kapag may nakikita silang iba,
kailangang pasimplehin, para maintindihan nila.
Bumababa ang mga antas ng tagumpay natin.
Hindi ito parte ng canon.
At 'yon mismo ang tinutulak namin sa symphony na ito.
Medyo nalungkot ako.
-Ano ba, hindi. -Panatilihin mo ang sigla.
Walang palusot. Makinig ka.
Sige.
Pwede mong malaman
Puwede bang Simon Says?
Ano ba ang nilalaro natin?
Oo.
Gawin natin ito.
May matinding pagnanais ako na pawiin ang sakit.
Pero hindi ko kaya.
Ito ay pagkakataon, isang pagsubok.
At walang may kasalanan, at walang makakakontrol nito.
"Naputol ang channel."
Alam ko dati kung paano gawin ito.
Ano'ng naputol?
Kumalma ka, Scottie.
Walang Jon Michael Batiste kung wala si Scottie Pippen.
Bawat isang kampeonato…
-Sabi niya, "Sabihin mo lang" -Sabihin mo ang totoo
-Mahalin kung paano ka mamuhay -Kinakausap kita
Kapag ginagawa mo ang ginagawa mo
Yeah, yeah
-Nais kong sabihin mo kung ano talaga -Sabihin ang totoo
Mahalin kung paano mamuhay
Kapag ginagawa mo ang ginagawa mo Sabihin mo ang totoo
-Hoy. -Hi, mahal.
Kakatapos lang.
Papunta na akong Phoenix.
-Miss na kita. -Miss na rin kita, mahal.
Naghahatid ng salitang may dunong Hayaan mo lang
Hayaan mo lang, hayaan mo lang Hayaan mo lang, hayaan mo lang
Matulog ka na, munting sinta Huwag kang umiyak
At kakanta ako ng lullaby
-Uy, boo. Ano'ng nangyayari? -Masama ang pakiramdam ko.
Nasusuka ako, sumasakit ang tiyan ko.
-Ewan ko. -Sobrang hirap niyan.
Napakalupit ng buhay minsan.
Makasalanan, saan ka pupunta?
Lahat sa araw na 'yon
Napakaraming nangyayari sa mundo,
pero gusto ko lang kayong imbitahan ngayon na…
iwan ang lahat.
Napakaraming bagay, na…
Tanggalin natin ito
sa pamamagitan ng isang magandang pagkakataon ng pagpapalitan ng pag-ibig.
Gawin natin 'yan.
Sabi ko rock
Ano ba ang problema mo, rock?
Hindi mo ba nakikitang kailangan kita, rock?
Masama ang pakiramdam ko, Kaya tingin ko basag ang boses ko.
Kagabi nagkaroon ako ng masasamang karanasan.
Ano'ng nangyari?
Puno ng dugo ang kama ko dahil nabutas ang isa sa mga lumen ko.
Ay, naku naman.
-Uy. -Hi.
Ano'ng nangyayari?
Pinipinta ko lang ang mga idea ko
at sinusubukang maging malusog.
Kailangan nating matupad 'yon.
Papunta na tayo doon.
At…
gusto kong ialay ang huli kay Suleika.
Pwedeng baguhin ang tugtog? Baka 'yong tugtog ang nagpapaiyak sa 'kin.
Parang emosyonal na manipulasyon.
Pwede na mag-hook up ang cells mo.
Sorry.
Malapit na.
Hi, Lizzie G. Hi, Lizzie P.
Hi, Susu.
Sinabi ko kay Carmen na nagpipinta ako ng mga giraffe
dahil ito lang ang pumipigil sa akin sa pag-iyak.
Sweetheart! Puwedeng makita? Ilapit mo sa camera.
Bigyan mo pa ako ng dalawang segundo, ang oras ng simula ay…
-10:10 na. -Oo.
Dapat naghintay ako ng 11:11.
Hindi. Parehas lang ito sa 10:10.
Ayos, Carmen. Nakikita kong gumagalaw ang mga balikat mo.
Kung wala akong barya Mayaman ako gaya ni Rockefeller
Sige. Lizzie Presser, paghusayan mo.
Yay!
Ito ang pinakamasayang bone marrow transplant.
-Mahal namin kayo. Kita tayo ulit. -Paalam. Mahal ka namin.
Mahal kita.
Saan ka pupunta?
-Aalis ka? -Uh-uh.
Mabuti.
Pwede tayong umakyat, kaya titingnan ko ito…
Ngayon nagaalala at natatakot ka.
Oo. Sobra.
Kaya kapag naramdaman mong, "Ayaw kong gumalaw."
mahalagang ituon ang isip mo sa kung ano ang intensyon.
Mm-hmm.
"Nababalisa ako at pinatibok nito ang puso ko."
"Parang di ako makahinga." Kung ano man 'yon.
"Pero doon ako sa alam kong gusto kong mangyari
kaysa sa kinatatakutan ko."
"Masama ang kalalabasan."
Wag mong bigyan ng lakas. Hindi ito nakatutulong sa iyo.
At bumalik ka sa gusto mong mangyari.
Oo.
Ano'ng ginagawa mo sa sarili mo ngayon? Ano'ng mangyayari sa 'yo?
Mahabang araw sa trabaho.
Ano'ng pakiramdam na magtrabaho ka?
Nakakainis.
Nakakainis?
Alam mo, dahil wala akong ganang gumawa ng kahit ano.
-Paano mo 'yon lahat hinaharap? -Gagawin lang.
Gagawin mo lang. Maging proressional ka at gawin na lang.
Ilang taon ng buhay ko na 'yon ginagawa.
Tama.
Ibig kong sabihin, isa ito sa pinakamalaking sitwasyon sa buhay mo.
Oo, pero minsan, gusto mo lang ihinto ang lahat.
Alam mo?
Alam mo, kung may araw, ngayon 'yon para sa 'yo.
Mm-hmm.
Sa mga nangyayari kay Su. Ito ang araw para ihinto lahat.
'Yon ang pinakamagandang gawin.
Sa kabilang banda,
ito ang sitwasyon mo ngayon.
Oo.
Kapag tumutugtog ang drum circles sa Africa,
lahat ay nagsosolo at nag-iimprovise sa rhythm.
Kung gagawin mo 'yan sa Jazz, ito ang makukuha mo.
Hindi lang isang tao ang nagsosolo, at ang iba pa…
ay… iba ang pagkakaintindi.
Nag-sosolo tayong lahat.
Kaya kailangan lang nating hanapin.
Oo.
-Nakita mo kung paano ako pumasok? -Oo.
Maganda rin ang vibe.
Kung saan… Tapos magiiba ka ng nota.
Ayos.
Makalipas ang ilang sandali.
Damhin mo at hayaan mo lang mabuhay.
Gusto ng lahat mabuhay nang malaya.
Di ko pa rin mapigilan ang isip ko.
Tatlong araw na yata akong walang tulog.
Ay, naku.
Ang daming pangamba.
Kailangan kong makatulog kahit papaano.
Nitong mga nakaraang taon, nahirapan ako sa anxiety at panic attacks.
Naalala ko noon akala ko titigil na ang puso ko.
Hindi ko alam kung ano 'yon.
Baka dahil sa nerbiyos.
Baka dahil sa upuan ng ospital.
Siguro dahil sa pressure.
Ay, naku.
Baka ito ang kabayaran sa pagtapos sa piyesang ito.
Ang pagrepresenta ng lahi at kultura mo.
Mga taya para mabuhay ayon sa mga ideya
at potensyal ng pagkamalikhain na ibinigay sa iyo.
Dapat ma-pressure ka rin minsan.
Ang lungkot kapag wala ang mga ipininta mo.
Ma, pakiramdam mo mahaba ang limang linggong ito?
O mabilis lang?
Walang tiyak na oras.
-Di ko pansin kung ilang oras na… -Ang lumipas.
-Puwedeng limang taon o kaya limang oras. -Totoo 'yan.
-Mabilis lang. -Nakakamangha ba para sa 'yo?
-Jon? -Di ko pa alam ang pakiramdam.
Sasabihan kita sa limang taon.
Mismo.
Hanapin mo 'yong malaki.
Dapat kang bumalik mula sa pinakamahirap na sandali ng buhay mo
nang mas malakas at mas matapang
at mas palaban para sa mga pinagdaanan mo.
Ayokong maging matigas.
Gusto kong maramdaman ang mga bagay na nangyayari sa akin.
Ang mga masasamang bagay, ang magagandang bagay.
Gusto kong maging bukas sa lahat.
Ang ganda naman niyan.
Maraming salamat. Salamat.
Salamat.
-Binabati kita. -Salamat.
Ang sweet naman.
Ang ganda naman.
Ayos lang.
-Okay ba kayo lahat? -Okay lang ako.
Jon, ang galing na nakuha mo ang mga Grammy nominations,
sa napakaraming categories.
Hindi sa mga parangal ang tunay na halaga, pero gusto ko ring manalo.
Ang pag hawak mo rito ay napaka-wholesome,
optimistic, napakapositibo.
Mahalaga ba sa' yo na magpakita ng ganyang klase ng pagkapositibo?
Isang bagay na kinakatawan mo nang may dahilan?
Tingin ko, natural 'yon at gusto ng mga tao 'yon.
Kaya lagi akong, alam mo na. Kung ano ang iharap ko.
Kahit sa interview na 'to, kausap ka. Ikaw at ako. Masaya ako na nandito ako.
Nagpapasalamat ako na tumatak ang mga salitang 'to.
At anuman ang gawin nito sa mundo,
naniniwala akong may seryosong epekto 'yon at gusto kong magbigay 'yon ng saya.
At sana ang epektong 'yon ay magdulot ng sigla at kagalingan sa isang tao.
Totoo 'yan. Napakatotoo niyan.
Pero mayroon ding mga Black na nagmumukhang tanga,
nasasaktan para sa kamera, nakangiti at sumasayaw nang ilang siglo.
At 'yon lang ang tingin sa kanila ng mga tao.
May psychosis talaga tayo kung paano natin nakikita
ang mga Black entertainer at Black intellectuals.
May dapat talaga tayong lagpasan
para maunawaan ang buong saklaw ng inaalok nila sa mundo.
Minsan, di nakikita 'yon hanggang lumabas ang katotohanan.
Kaya mahalagang sabihin ko rin 'yon.
Malungkot tulad ng marami sa atin
Humuni lang ng soul
Gawin mong layunin ang buhay
At tiyak na may mangyayari sa 'yo
Ang lahat ng anyo ng musika ay ipagdiriwang
sa ika-64 na Grammy Awards sa Las Vegas ngayong gabi.
Ang most nominated artist, si Jon Batiste.
Tingnan mo 'yang suit.
Hindi ko alam. Sino 'yan? Inililipat-lipat lang ako.
Sige. Kailangan mong manatili dito at mag-focus.
Magnilay, magdasal, tumutok.
Di na ako makapaghintay.
-Ang pagtatanghal, hindi pa ito tapos. -Hindi pa tapos ang trabaho.
'yong pang-hapon? Di pa?
'Yong panggabi ko. Ininom ko na kanina 'yong panghapon.
Iniisip ko kung paano bawasan ang dami ng pills sa gabi.
Dahil kapag ininom ko ng malapit ang agwat…
Oo, pero kailangan tuloy-tuloy 'yan sa katawan mo.
Handa na.
Ang susunod na performer ay mas maraming nominasyon kaysa sa iba ngayong taon.
Nanalo na siya ng apat na parangal ngayon lang.
At nominado pa rin sa record, at album of the year.
Naririto para ipakita kung bakit, ang nag-iisang Jon Batiste.
Diyos ko, ang ganda.
Kapag ginalaw ko Ang katawan ko nang ganito
-Di ko alam kung bakit pero pakiramdam ko -Kalayaan!
Oo
May narinig akong kanta na ibinabalik ako
-At bumitaw ako sa marami -Kalayaan!
-Malayang mabuhay -Kung paano mabuhay
-At makukuha ko -Kung saan ko makukuha
Dahil ito ang kalayaan ko
Ang ganda ng mga damit.
Ang dahilan ng pagbagsak natin ay para makabangon
Kung may tao sa paligid Hayaan mong tumingin
Di ka makatayo ng diretso
Di ito pagsasanay
Higit sa murang kasiyahan
Parang pera, pera, pera, pera, pera
Ang galing.
Magsitayo ang lahat.
Patingin ng galaw niyo
Patingin ng pag-ugoy
Hawakan niyo ang screen ngayon at makakuha ng basbas.
Magpasakop ka sa basbas niyo.
Kaya mo bang i-break?
-Sabi ko yeah -Yeah
-Oh yeah -Patingin ng galaw niyo
Hoy, hoy, hoy!
Patingin ng galaw niyo
Parinig nga sa inyo.
Kung walang nagbigay…
Nagbigay sa 'yo ng pagbabago
…permisong maging ikaw, ibibigay ko na sa 'yo ngayon.
-Patingin ng galaw niyo -Maging ikaw
-Kaya mo bang i-break? -Sabi ko yeah
-Oh, yeah -Patingin ng galaw
Pag gumagalaw ako nang ganito Di ko alam kung bakit pero pakiramdam ko
Kalayaan!
Ang galing. Sobra.
Wow! Ang galing.
Ang galing niya.
Walang kahirap-hirap. Pinatayo niya ang lahat.
Ang New Orleans sa pinakamahusay nito.
Nakuha niya ang Grammys.
Good evening, at hayaang mamuno ang pag-ibig.
Mahirap ang laban.
Sa mahigit kalahating siglo, ibinigay ng album sa artists
ang lugar para ibahagi ang inspirasyon nila.
Pwedeng maging mahalagang parte ng buhay natin ang musikang ito,
nagsasalaysay at nagbabago ng kultura.
Heto ang sampung artist na nagbigay sa 'tin ng kanilang pagkamalikhain.
ALBUM OF THE YEAR
Nanalo na siya. 'Yon na 'yon. Marami na ang apat na Grammy.
At ang Grammy ay mapupunta kay…
We Are.
Jon Batiste!
Ay, naku!
Hindi kapani-paniwala.
Hoy!
Wow!
-Papakasalan mo na siya? -Nagawa ko na.
Wow! Salamat.
Lintik!
Alam niyo, naniniwala talaga ako dito.
Walang magaling na musikero,
pinakamahusay na artist, best dancer, best actor.
Ang malikhaing sining ay…
pansarili.
Inaabot nito ang mga tao sa buhay nila kung kailan nila ito pinakakailangan.
Parang isang kanta o album ang ginawa,
parang may radar ito para mahanap ang tao kung kailan ito higit na kailangan.
Ibig kong sabihin.
Salamat sa Diyos.
Yuyuko lang ako at gumagawa araw-araw.
Mahilig ako sa musika. Bata pa lang ako, tumutugtog na ako.
Higit pa ito sa libangan para sa akin. Isa itong gawaing espirituwal.
At ito ay para sa mga tunay na artist, totoong musikero.
Magpatuloy lang tayo. Maging ikaw. 'Yon lang.
Mahal kita kahit di kita kilala!
Magandang gabi. Hoy!
Jon Batiste!
Panalo na naman. Congratulations!
Napakagaling. Ang galing mo.
Ryan!
Congratulations!
Maganda. Kaya mo bang gawin ang ginto?
-Nakuha mo. -Ayos 'yan. Sige, Jon!
Okay. Tutulungan kita, tapos tayo ay…
-Jon. -Jon.
Jon, pwede bang magpapirma?
Jon, pwede ka bang pumirma, mahal?
Nasa Vegas ang Grammys noong weekend.
Shout-out sa kaibigan ko, Jon Batiste. Mabuti siyang kaibigan.
Tunay na musikero. Nanalo ng Album of the Year.
Ano ang iisipin natin dito,
may kapalpakan bang nangyari sa Grammys?
Tinalo niya si Billie Eilish para sa Album of the Year.
Tinalo niya si Lil Nas X. Mga album na pinakinggan ng mga tao.
Nagbigay ng pagtatanghal si Jon Batiste na makikita sa The Ellen Show.
Mukhang naiwan siya sa "Happy" video ni Pharrell.
Di ito kawalang-galang sa kanya. Sa tingin ko, mabait siya.
Unang beses na nanalo ang isang Black artist ng Album of the Year sa 14 na taon.
-Alam niyo 'yon, di ba? -Ano? Talaga?
Madaming patent leather 'yan. baka puwedeng lagyan ng…
Leather na sumisipsip lang meron ako.
-Pasensiya na. -Pasensiya na rin.
Ayos lang. Pupuntahan kita sa susunod.
Di ko mabibigyan ng hustisya, maganda ang ginagamit ko.
-Cream polishes lang, walang wax. -Sa susunod na lang. Hayaan mo na.
-Sige. -Maraming salamat.
-Tumtambay lang ako sa puwesto mo. -Artista ka ba?
-Ano… -May cameraman ka.
Mabuti siyang kaibigan ko. Kinukunan lang tayo.
-Okay. -Tambay lang.
-Ano'ng trabaho mo? -Musikero.
-Hindi nga? -Oo.
Tama. Oo, may ginawa kaming…
-Nagperform kami kagabi. -Sa Grammy Awards?
-Nandoon kami kagabi. Ang galing. -Salamat. Ang galing.
Namangha kami. Sobra.
Walang kapantay ang showmanship.
-Ang sayaw ay… -Ikaw ba ito?
-Oo. -Nasa front page ka.
-Ayan. -Ayaw na namin makaabala sa inyo.
Ikinagagalak ko, salamat. Magandang araw.
Masaya akong makilala ka.
Wala kang gagastusin, pero magagamit ko ito sa patent leather.
-Ayos lang. ‘Wag kang mag-alala. -Kaya ko naman.
-Sigurado ka? -Oo.
-Ang galing mo kagabi. -Salamat.
-Oo. Sige. -Ayos.
Pagpalain ka, bro.
-Ang mga nanalo. -Binabati kita!
Oo. Salamat.
Wow.
Lahat ay may kanya-kanyang paglalakbay.
Lahat tayo ay papunta na sa ating huling hantungan.
Alam mo, ang mundo ang nagtutukoy sa' yo.
Malaking tagumpay. Malaking kabiguan.
Humihina na ang kalusugan niya.
Ang libro niya ay nasa bestseller ng New York Times
'Yon ang paglalakbay niya.
Nanalo ako ng limang Grammy, Album ng Taon.
Pinakamalaking premyo sa musika. Pag-uwi. Nasa ospital ulit siya.
Ito ang hinaharap namin.
Ang galing mo.
Nandoon lahat sa tadyang ko.
Puwede mo ba akong tulungang bumangon?
-Hmm? -Tulungan mo akong bumangon?
Gusto ko no'ng lamesa saka mga pintura.
Mabuti.
Kita tayo mamayang gabi?
Magkita tayo mamayang gabi?
Anong oras?
Mamaya?
Magkita tayo mamayang gabi.
OVERTURE (PANGUNAHING TEMA)
Naku!
Ang A-flat na 'yan.
Tugtugin mo nga. Parinig niyan.
Ano'ng pakiramdam mo diyan?
Gusto ko ito.
Ayos. Subukan natin ulit. Ire-record ko ito.
Ayos. Tugtugin mo 'yan nang may awtoridad. Sige.
Wild West. Abandonado. Cowboy ka.
Di ka takot.
-Jon, dito. -Teka.
-Hey. -Jon, dito.
-Pwede ba tayong mag-jump shot? -Sige.
Bang.
Di ko ginustong sumikat.
Di ako gagawa ng musika na may ganoong intensyon.
'Yan ang vibe.
Nagpapasalamat man ako para doon, kung mas aangat ako sa kasikatan,
rason lang ito na ilayo ka sa pamilya mo, sa mga taong mahal mo.
-Mahirap pasayahin ang mga taong 'to. -Alam ko.
-Umaasa ako sa 'yo. -Paghuhusayan ko ito.
Kailangang protektahan na mangibabaw ang ambisyong 'yon.
Parang ganito kalaki, baka mas malaki.
At gusto kong gumawa ng checkerboard effect.
Kailangan protektahan ito na maging pangunahing paraan
ng pagugnay mo sa 'yong sarili at sa mga mahal mo sa buhay.
Para kang may dalawang buhay o kung ano.
-Hello. -Hi, Dr. Charles.
-Kumusta ka? -Nandito ako. Masaya akong nandito.
-Mabuti. -Kumusta ka?
Ayos lang ako.
Nakatulog siya.
Ang unang isyu ay, kumusta ang graft?
Ano'ng itsura ng bone marrow?
Maganda ang marrow. At wala kaming nakitang leukemia cell,
ibig sabihin, complete remission ka na.
-Ayos. -Mabuti 'yon.
-Pag-usapan natin ang mga isyu. -Naku.
-Magisip ka lang ng positibo. -Okay. Matapang.
Tatagal ba ng limang taon ang remission na ito at babalik ulit?
Ang sagot ay hindi natin alam.
Ano ang naiba sa ginagawa natin? Di mo ititigil ang AC.
Iinumin mo hangga't gumagana.
-Chemo habambuhay? -Oo.
Siyamnapung porsyento dito ay pagsubaybay ng panganib.
May saysay ba ang pagbabakasakali mo?
-Tama. -Sige.
May mga punto na kailangan mong magdesisyon.
"Ilalantad ko ang sarili ko sa libong tao rito?"
Ginagawa mo ito para mabuhay, di para makaligtas.
Nabubuhay ka araw-araw na parang huling araw mo na.
Kakaiba ka. Walang kahulugan ang mga numero sa iyo.
Ano'ng iskedyul ng biopsy?
6 na buwan, 9 na buwan, 12 buwan.
Siguro kada anim na buwan.
Sa ika-limang taon, puwede nating pagkasunduan.
Mukhang nag-aalala ka.
Hindi. Tingin ko ayos lang ako.
Tingin ko ang ideya ng chemo ay parang…
-O yung "walang katiyakan" ay nakakatakot. -Alam ko.
-Di kailangang gawin. Tandaan mo, may… -Hindi.
-Hindi ito ang ika-sampung utos, tama? -Oo.
Gagawin natin ang tingin nating tama, pero sa tingin ko importanteng mag-budget.
"Ito ang gagawin ko."
Mga hangal at patay lang ang di nagbabago ng isip.
Puwede kang magbago ng desisyon at ganoon din ako.
Oo. Ayos lang ako. Tingin ko lang…
May ibang tao na gumagawa nito nang walang katiyakan
na may magandang kalidad ng buhay at nasanay na dito?
Kumusta ang 'yong pananampalataya…
sa lahat ng bagay ngayon?
May tiwala ako na pwedeng magbago ang lahat.
JANE ANG THERAPIST
May tiwala ako na nagbabago na ang lahat.
Nagbibigay ang Diyos at kaya rin ng Diyos na bawiin ito.
Sa isang sandali.
Puwedeng mawala ang lahat.
Malinaw na may mga bagay na gusto kong maiba.
Pero sa tingin ko, napagtanto ko lang
kung ano ang tunay na pagtanggap.
At tunay na pasasalamat.
At may pangangailangan para sa ganoong pag-unawa.
Okay. Paano mo ito pinoproseso?
May pagpipilian…
na kumikilabot sa akin
na gagawin, sa sandaling ito,
na walang kinalaman sa mga bagay na nakikita ng tao sa labas.
Hindi madali 'yon.
Kailangan ang kawalan ng takot.
May balita ako tungkol sa kaibigan nating si Jon Batiste.
Nagpasya si Jon na umalis sa palabas.
Alam ko. Pareho lang tayo ng nararamdaman.
At maglalaan siya ng oras para sa sarili,
at dapat lang ito, para sa lahat ng magagandang dahilan.
At masaya ako na ginagawa mo 'yon…
May American Symphony si Jon Batiste sa Carnegie.
Si Jon Batiste, isang perspectives artist dito sa Carnegie Hall…
…maging "kulminasyon ng higit sa isang siglo ng Black brilliance."
Sa piyesang ito ang Oscar-winning composer ay nagbibigay-pugay
sa mga musical visionaries gaya ni Duke Ellington, James Reese Europe,
Mahalia Jackson, at Nina Simone, na minsang nagtanghal sa Carnegie.
Magandang gabi.
Welcome sa Carnegie Hall.
Ang ganda dito, di ba?
Handa na ba kayo?
Ito ang unang beses kong lumabas sa loob ng halos isang taon.
Handa na ba kayo para sa man of the moment?
Ang maestro!
Hari ng New Orleans!
Ladies and gentlemen, palakpakan natin…
para kay Jon Batiste at ang American Symphony!
At ngayon.
Hello!
Salamat!
Ayos!
Handa na kayo?
Magpakasaya tayo.
Bukang-liwayway, umaga Hanggang takipsilim
Dumarating ang gabi para sa atin
Pero malalagpasan natin
Bukang-liwayway, umaga Hanggang takipsilim
Dumarating ang gabi para sa atin
Pero malalagpasan natin
Nawalan ng kuryente.
Walang kuryente.
Walang kuryente sa entablado.
Walang kuryente.
Wala pa ding kuryente.
Tingnan mo ang earpiece attachment.
Kapag may kalungkutan
Kung saan mo mahahanap ang saya
Kailanman ang kaluluwa ko
Ay umiyak
Pero nasa pakpak ng Panginoon ko
Bumangon ako!
Sa tuktok ng bundok
Kung nasaan ang liwanag
Sumisikat ang araw
Nang maliwanag
At ang kanta
Ay laging nasa aking
Isip!
Walang makakapigil sa kapangyarihan ng Diyos.
Napakaraming pwersa ang tumututol dito.
Napakaraming bagay na dumating upang pigilan ito.
Kahit sa kalagitnaan ng pagtatanghal na ito,
may mga nangyayaring di mo alam.
At ang katotohanang narito tayo ngayon at tumutugtog.
Ang buong diaspora ng musika.
Salamat sa pagsaksi sa sandaling ito kasama namin. Salamat.
Salamat.
Uminom ng tubig
Hindi ito nawala
Pareho lang ang pakiramdam
Sa tuwing nakikita ko ang mukha mo
Hindi ito mawawala
Akala ko matalino akong tupa
Kapag nagpaplano ka, tumatawa ang Diyos
Akala ko magaling ako Kailangan kong umiba ng daan
Pakikipagsapalaran sa tag-init
Doon tayo nararapat
Kailangan kita at hindi 'yon magbabago
Hindi ito nawala
Sa tuwing nakikita ko ang mukha mo
Pareho lang ang pakiramdam
Hindi ito mawawala
Naghahanap ng pakikipagsapalaran
Doon tayo nararapat
Kailangan kita at hindi 'yon magbabago
Hindi ito nawala
Sa tuwing nakikita ko ang mukha mo
Pareho lang ang pakiramdam
Hindi ito mawawala
Hindi, hindi
Tagapagsalin ng Subtitle: Manolo Aycardo