OPENBAAR VOETPAD
Ernie had 'n geweer gehad voor z'n verjaardag.
Hij ging op pad om te kijken wat hij kon doden.
Voor het huis van Raymond floot hij snerpend op twee vingers.
Raymond was Ernies beste vriend.
Hij hield het geweer omhoog.
'Daar kunnen we wat lol mee maken', zei Raymond.
De jongens vertrokken op een zaterdagochtend in mei.
De kastanjebomen stonden in bloei en de meidoorn was wit.
Terwijl ze door de groene laan liepen, schoten ze op alle vogeltjes.
Goudvinken, heggenmussen en geelgorzen.
Toen ze bij het spoor kwamen, hingen er 14 vogels aan een touw.
'Kijk daar,' fluisterde Ernie wijzend.
Verderop keek een jongetje door 'n verrekijker naar een oude boom.
'Watson. Dat sulletje.'
Peter Watson was klein en zwak. Hij droeg een bril met jampotglazen.
Hij kon goed leren. Hij was pas 13 en zat al in de examenklas.
Hij hield van muziek en kon pianospelen.
Hij was slecht in sport en was beleefd.
De grotere jongens slopen op hem af.
Hij zag ze niet, want hij ging op in wat hij door de verrekijker zag.
'Handen omhoog.' Ernie richtte het wapen. Peter Watson schrok.
Hij bekeek de indringers door z'n bril.
'Snel,' riep Ernie. 'Handen omhoog.'
Peter Watson stond heel stil met de verrekijker voor zich.
Hij keek naar Raymond en Ernie. Hij was niet bang, maar wel voorzichtig.
Hij had al vaker met ze te maken gehad. Handen omhoog.
Dat was het verstandigste.
Raymond griste de verrekijker weg. 'Wie bespioneer je?' snauwde hij.
Peter Watson woog z'n kansen af.
Als hij wegrende, zouden ze hem grijpen. Een roep om hulp zou niemand horen.
Hij moest kalm blijven en proberen zichzelf hieruit te kletsen.
- 'Ik bekeek een groene specht', zei hij. - Wat?
'Een groene specht.' Picus viridis.
'Hij klopte op die dode boom om eten te vinden.'
'Waar?' Ernie hief z'n geweer. 'Ik pak hem.'
'O nee', zei Peter. Hij keek naar het touw met de vogeltjes.
'Hij is weggevlogen. Spechten zijn schuw.'
Raymond fluisterde in Ernies oor. Ernie sloeg op z'n dij. 'Goed idee.'
Hij legde z'n geweer weg en duwde het jongetje tegen de grond.
Raymond haalde touw tevoorschijn. Ze bonden Peters polsen bijeen.
'Nu de benen', zei Raymond.
Peter stribbelde tegen, maar bleef na een stomp stil liggen.
De jongens bonden z'n enkels aan elkaar alsof hij 'n kip was.
Ernie pakte het geweer en ze droegen de jongen naar het spoor.
Peter Watson hield zich muisstil. Praten had nu geen zin meer.
Ze sleepten hem mee en legden hem in de lengte tussen deze rails.
Dit is mij 27 jaar geleden overkomen. Ik ben Peter Watson.
'Meer touw', zei Ernie.
Peter lag hulpeloos vastgebonden tussen de rails.
Hij kon alleen z'n hoofd en voeten bewegen.
Ernie en Raymond bewonderden hun werk. 'Dat hebben we goed gedaan.'
'Dit is moord', zei het jongetje.
'Niet per se', zei Ernie. 'Dat hangt van de trein af.
Als je plat blijft liggen, kun je het overleven.'
De grotere jongens gingen achter de bosjes zitten.
Ernie had sigaretten. Ze rookten.
Peter wist dat ze hem niet zouden losmaken. Ze waren gevaarlijk.
Ze waren gevaarlijk, gek en dom.
Ik moet rustig nadenken hield Peter zich voor.
Stil overwoog hij z'n kansen.
Z'n neus stak het meest uit, circa tien centimeter boven de rails.
Was dat te veel? Lastig te zeggen.
Z'n hoofd rustte op los grind. Hij moest zich een beetje ingraven.
Wiebelend duwde hij het grind opzij. Zo creëerde hij een kuiltje.
Z'n hoofd lag nu vijf centimeter lager. Maar z'n voeten dan?
Hij draaide ze plat naar binnen en wachtte op de trein.
Zou er misschien een vacuüm ontstaan onder de trein...
...dat hem omhoog zou trekken? Misschien wel.
Hij moest geconcentreerd z'n hele lichaam tegen de grond drukken.
'Niet verslappen. Druk je strak tegen de grond.'
Peter keek naar de hemel boven hem. Een cumuluswolk dreef langzaam voorbij.
Er vloog een vliegtuig langs, een eendekker met 'n rode romp.
Een oude Piper Cub, dacht hij. Hij keek ernaar tot hij verdween.
Toen hoorde hij plotseling een vreemd, trillend geluid vanaf de rails komen.
Heel zacht, amper hoorbaar. Een ronkend gefluister van veraf.
Peter keek op langs de spoorrails die kilometers in de verte doorliepen.
Hij zag de trein. Eerst was het slechts een zwart stipje...
...maar dat werd steeds groter tot het de vorm aannam...
...van de voorkant van een grote dieseltrein.
Peter duwde z'n hoofd omlaag in het kuiltje in het grind.
Hij drukte z'n voeten plat. Hij sloot z'n ogen en drukte zich plat.
De trein knalde voorbij. Het klonk als een pistoolschot.
Een scheurende, schreeuwende wind stormde als een orkaan z'n longen in.
Het was oorverdovend. De wind verstikte hem.
Het was of hij levend werd verslonden door een razend, moorddadig monster.
Het was voorbij. De trein was weg.
Peter opende z'n ogen en keek omhoog. De grote wolk was er nog steeds.
Het was voorbij. Het was hem gelukt.
- Snij hem los. - Zei Ernie.
Raymond maakte Peter los van de rails.
'Maak z'n voeten los. Z'n handen niet.' Raymond sneed het touw los.
'Je bent nog steeds een gevangene, maatje.'
De jongens voerden Peter Watson mee naar het meer.
Z'n polsen waren nog vastgebonden.
Ernie hield het geweer vast en Raymond droeg Peters verrekijker.
Het meer was lang en smal met hoge wilgen langs de oevers.
In het midden was het water helder, maar langs de oever stond riet.
Ernie zei: 'Ik weet iets. Jij pakt z'n armen, ik z'n benen...
...en we zwiepen hem zo ver mogelijk over het modderige riet.'
'Kijk', riep Raymond. 'Die pakken we.'
Peter Watson zag het direct.
Een nest van riet en biezen stak een halve meter boven de waterlijn uit.
Daar zat 'n mooie witte zwaan, sereen als de Vrouwe van het Meer.
Ze draaide haar kop heel alert naar de jongens.
Raymond riep: 'Wat een schoonheid.'
Ernie liet de gevangene los en tilde z'n geweer op.
'Dit is een vogelreservaat,' stamelde Peter.
'Een wat?' vroeg Ernie.
Peter voelde razernij in zich opborrelen. Hij probeerde kalm te blijven.
'Zwanen zijn beschermde dieren.
Je schiet niet op een nest. Misschien heeft ze kuikens.
Doe het niet. Alsjeblieft. Dat mag niet. Stop.'
De kogel raakte de zwaan in haar kop en haar lange nek zakte over het nest.
Open.
'Maak hem los. Hij is onze jachthond.' Raymond sneed het touw los.
'Ga hem halen.'
'Ik weiger', zei ik.
Ernie sloeg Peter hard in z'n gezicht. Er liep een straaltje bloed uit z'n neus.
'Weiger nog eens en ik beloof je dat ik al je voortanden uit je mond sla.
Boven- en onder. Duidelijk?'
Peter zweeg. 'Zeg op', snauwde Ernie. 'Snap je dat?'
'Ja,' zei Peter zacht. 'Ik snap het.'
Terwijl de tranen over z'n wangen liepen, ging hij het water in.
Hij waadde naar de dode zwaan en tilde haar voorzichtig op.
Eronder lagen twee met dons bedekte zwanenkuikens.
Ze zaten ineengedoken in het nest.
'Zijn er eieren?' schreeuwde Ernie.
'Nee,' zei Peter. 'Dat niet.'
Hij droeg de dode zwaan naar de oever.
Hij legde haar zachtjes neer en keek naar de anderen.
Z'n betraande ogen brandden van woede.
'Jullie zouden dood moeten zijn.'
Ernie leek enigszins onthutst, maar herstelde snel.
Hij had een gevaarlijke blik in z'n ogen.
'Geef je mes, Raymond.'
De vleugel zit met een gewricht aan de vogel vast.
Ernie stak het mes in het gewricht en sneed de pees door.
Het mes was scherp en al snel kwam de vleugel los.
Ernie sneed ook de andere vleugel los.
'Touw,' zei hij met uitgestoken hand.
Ernie sneed acht stukken af.
Hij bond ze aan de bovenkant van de grote vleugel.
'Steek je armen uit.'
Peter Watson stond op een mooie ochtend in mei in de zon...
...met de enorme, slappe, bebloede vleugels langs z'n lichaam.
Ernie begon te klappen en danste in het gras.
'Ben je klaar?' vroeg Peter.
'Zwanen praten niet', zei Ernie.
Ze liepen langs het meer tot ze bij een treurwilg kwamen.
De lange takken bogen omlaag tot ze bijna het water raakten.
'Hoor eens, Zwanemans. Jij klimt naar boven en dan vlieg je weg.'
'Fantastisch', riep Raymond.
Het idee om buiten bereik van dit tuig te zijn sprak Peter wel aan.
Hij zou daarboven blijven. Hij betwijfelde of ze hem zouden volgen.
Anders klom hij naar een dunne tak die slechts één persoon kon dragen.
De boom was makkelijk te beklimmen, want hij had lage takken.
'Hoger', schreeuwde Ernie.
Peter kwam op een punt waar hij niet hoger kon.
Hij stond op een tak zo dik als een pols.
Die tak reikte tot ver boven het meer en krulde sierlijk omlaag.
Hij rustte uit van de klim.
Hij stond 15 meter hoog en zag de jongens niet meer.
Ze stonden niet meer onder de boom.
'Luister goed.'
Ze waren van de boom weggelopen zodat ze de jongen goed konden zien.
Nu hij ze zo zag, besefte Peter hoe dun het bladerdek was.
Het bood hem amper dekking.
'Loop over die tak tot je boven het modderige water bent en vlieg weg.'
Peter Watson bewoog niet.
Hij keek naar de twee afgelegen figuren die naar hem opkeken.
'Ik tel tot tien en als je dan niet wegvliegt, schiet ik op je.
Dan heb ik twee zwanen doodgeschoten. Daar gaan we.
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes.'
Peter bleef stokstijf staan. Hij weigerde om te bewegen.
'Zeven, acht, negen, tien.'
Peter zag hem het geweer heffen. Het wees recht naar hem.
Het geweer knalde en de kogel zoefde langs z'n hoofd.
Hij was bang, maar bewoog niet. Hij zag Ernie het geweer laden.
'Laatste kans', riep hij. 'De volgende raakt je.'
Peter wachtte. Hij zag de jongen in de weide met de andere jongen naast hem.
Het geweer werd opnieuw geheven.
Hij hoorde de knal toen de kogel hem in z'n dij trof.
Het deed geen pijn, maar kwam hard aan.
Het voelde of hij met een moker van de tak werd geslagen.
Hij probeerde zich vast te grijpen. De tak boog omlaag en spleet uiteen.
Als sommige mensen tot het uiterste worden gedreven...
...geven ze het gewoon op.
Er zijn ook mensen, maar niet veel, die zich niet uit het veld laten slaan.
Je ziet ze in oorlogstijd, maar ook in vredestijd.
Ze hebben een ontembare geest...
...en ook als je ze martelt of met de dood bedreigt...
...geven ze de moed niet op.
De kleine Peter Watson was zo iemand.
Terwijl hij z'n best deed om niet uit de boom te vallen...
...kreeg hij plots het gevoel dat hij zou winnen.
Hij zag een licht over het water schijnen.
Het was zo fel en mooi dat hij niet weg kon kijken.
Hij werd aangetrokken tot het licht.
Hij dook eropaf en spreidde z'n vleugels.
Drie mensen zagen die ochtend een witte zwaan over het dorp cirkelen.
Een leraar, een man die een dak repareerde...
...en een jongen die buiten speelde.
Mrs Watson, die op dat moment de afwas deed...
...keek toevallig door het raam toen er iets wits naar beneden viel...
...op het gazon in haar achtertuin.
Ze haastte zich naar buiten.
Ze zakte op haar knieën naast het lichaam van haar enige zoon.
'Mijn schat', riep ze uit. 'Mijn lieve jongen.
Wat is er gebeurd?'
'THE SWAN' IS GEÏNSPIREERD OP EEN KRANTENARTIKEL...
...DAT DAHL 30 JAAR IN Z'N IDEEËNBOEK BEWAARD HAD...
...VOOR HIJ IN 1976 HET VERHAAL SCHREEF.
Ondertiteld door: Bianca van der Meulen