(นางหงส์)
(ทางเดินเท้าสาธารณะ)
เออร์นี่ได้ปืนไรเฟิลเป็นของขวัญวันเกิด
เขาจึงเอาปืนพร้อมกับกระสุนอีกหนึ่งกล่อง ออกไปลองดูว่าจะฆ่าอะไรได้บ้าง
ที่นอกบ้านเรย์มอนด์
เขายกนิ้วสองนิ้วสอดเข้าไปในปาก ก่อนจะเป่าเป็นเสียงหวีดหวิวยาว
เรย์มอนด์เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเออร์นี่ บ้านเขาอยู่ห่างกันแค่สี่หลัง
เขายกปืนไรเฟิลขึ้นเหนือหัว
"อุวะ!" เรย์มอนด์อุทาน "เอาไปเล่นกันได้สนุกละทีนี้!"
แล้วเด็กหนุ่มทั้งสองคนก็ออกเดินทาง นี่เป็นเช้าวันเสาร์เดือนพฤษภาคม
ดอกต้นเชสนัทบานอยู่เต็มต้น
และฮอว์ธอร์นก็ออกดอกขาวพราวรั้วพุ่ม
ขณะที่เออร์นี่กับเรย์มอนด์ เดินไปตามทางแคบๆ เลียบพุ่มไม้
สองคนนั้นก็ยิงนกทุกตัวที่เตะตาพวกเขา
นกบูลฟินช์ นกกระจอกพุ่ม นกคอขาวน้อย นกจาบปีกอ่อน
กว่าจะเดินไปถึงทางรถไฟ ก็มีนกตัวเล็กตัวน้อย 14 ตัว
ถูกร้อยเชือกไว้เป็นพวง
"ดู!" เออร์นี่กระซิบพลางยกแขนยาวๆ ขึ้นชี้ "ตรงนั้น!"
เลยพุ่มไม้ไปมีเด็กชายตัวเล็กๆ เงยมอง
ลอดกิ่งไม้ยืนต้นตายผ่านกล้องส่องทางไกล
"วัตสัน! ไอ้เบื้อกนั่น"
ปีเตอร์ วัตสันร่างเล็กผอมบาง
หน้ามีกระและสวมแว่นตาเลนส์หนาเตอะ
เขาเป็นนักเรียนที่เก่งมาก
จนได้เลื่อนชั้นเป็นซีเนียร์แล้ว ทั้งที่เพิ่งอายุ 13 ปี
เขาชอบดนตรีและเล่นเปียโนได้ดี
เขาเล่นกับใครไม่เก่งนัก เป็นเด็กเงียบๆ สุภาพเรียบร้อย
สองเด็กหนุ่มตัวใหญ่กว่า ค่อยๆ ย่องเข้าไปหาเด็กชายตัวเล็ก
เขาไม่ทันเห็นสองคนนั้น เพราะตายังมองกล้องส่องทางไกล
และกําลังจดจ่อกับสิ่งที่ดูอยู่
"ยกมือขึ้น!" เออร์นี่ตะโกนพร้อมเล็งปืน
ปีเตอร์ วัตสันสะดุ้ง
เขามองลอดแว่นมายังผู้บุกรุกทั้งสอง
"เร็วสิ!" เออร์นี่ตะโกน "ยกมือขึ้น!"
ปีเตอร์ วัตสันยืนนิ่ง
มือทั้งสองข้างถือกล้องส่องทางไกลไว้ข้างหน้า
เขามองเรย์มอนด์กับเออร์นี่
เขาไม่ได้กลัว แต่ก็ฉลาดพอที่จะไม่ทําอะไรโง่ๆ กับสองคนนี้
เขาทนถูกสองคนนั้นกลั่นแกล้งมาหลายปี
ยกมือขึ้น
นั่นเป็นวิธีเดียวที่สมเหตุสมผล
เรย์มอนด์ก้าวขึ้นมาด้านหน้า ก่อนจะกระชากกล้องส่องทางไกลไป
"แอบดูใครอยู่" เขาถามลั่น
ปีเตอร์ วัตสันชั่งใจวัดความเป็นไปได้
หันหลังกลับแล้ววิ่งหนีก็ได้ แต่พวกนั้นจะจับเขาได้อย่างรวดเร็ว
ตะโกนเรียกคนช่วยไปก็ไม่มีใครได้ยิน
ดังนั้นเขาจึงได้แต่ทําใจเย็น
และพยายามเจรจาให้หลุดจากสถานการณ์นี้
"ฉันดูนกหัวขวานคอเขียวอยู่" ปีเตอร์ตอบ
"อะไรนะ" "นกหัวขวานคอเขียวตัวผู้" ไพคัส ไวไรดัส
"มันพยายามเจาะลําต้นไม้ตายซาก หาหนอนกิน"
"มันอยู่ไหน" เออร์นี่พูดพลางยกปืนขึ้น
"ฉันจะยิงมัน!" "ไม่ได้ยิงหรอก" ปีเตอร์ตอบ
ขณะที่มองพวงซากนกที่เรย์มอนด์สะพายไหล่มา
"นกบินหนีไปตั้งแต่นายตะโกนลั่น นกหัวขวานมันตื่นคนมาก"
เรย์มอนด์กระซิบข้างหูเออร์นี่
เออร์นี่ตบต้นขาฉาด "คิดได้!"
เขาวางปืนลงบนพื้น ก่อนจะย่างสามขุมเข้าหาเด็กร่างเล็ก
เขาจับเด็กทุ่มลงกับพื้น
เรย์มอนด์ควักเชือกออกมาตัด
เขามัดมือของปีเตอร์เข้าด้วยกัน
"มัดขาด้วย" เรย์มอนด์บอก
ปีเตอร์ วัตสันดิ้นและโดนต่อยท้อง
เล่นเอาซะจุก จากนั้นเขาก็นอนนิ่ง
เด็กโตทั้งสองเอาเชือกมามัดข้อเท้าเขาไว้
แล้วพันเข้าด้วยกันเหมือนไก่
เออร์นี่หยิบปืนขึ้นมาอีกครั้ง
ก่อนจะแบกเด็กคนนั้นไปยังทางรถไฟ
ปีเตอร์ วัตสันปิดปากเงียบกริบ
ไม่ว่าสองคนนั้นคิดจะทําอะไร พูดไปยังไงก็ไม่ช่วย
เขาโดนลากไปจนถึงริมทาง
ก่อนจะจับให้นอนราบยาวกับทางรถไฟ ทางรถไฟตรงนี้
ทางรถไฟตรงนี้เลย
เรื่องนี้เกิดขึ้นกับผมเมื่อ 27 ปีก่อน ผมชื่อปีเตอร์ วัตสัน
"เอาเชือกมาอีก" เออร์นี่พูด
เมื่อมัดเสร็จ ปีเตอร์ก็ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
ถูกมัดแน่นอยู่ระหว่างรางสองข้าง
ส่วนเดียวที่ยังขยับได้คือศีรษะกับเท้า
เออร์นี่กับเรย์มอนด์ถอยไปชื่นชมผลงานตัวเอง
"เราทําได้ดีว่ะ" เออร์นี่พูด
"นี่คือการฆาตกรรม" เด็กชายที่นอนระหว่างรางสองข้างพูด
"ก็ยังไม่แน่" เออร์นี่ตอบ
"ขึ้นกับว่าใต้รถไฟมีช่องว่างสูงแค่ไหน"
"ถ้านายนอนลงไปราบๆ อาจจะรอดก็ได้"
เด็กโตทั้งสองปีนขึ้นคันดินไปนั่งซุ่มหลังพุ่มไม้
เออร์นี่ควักบุหรี่ออกมาหนึ่งซอง ทั้งสองสูบด้วยกัน
ปีเตอร์ วัตสันรู้ว่ายังไงพวกนั้นก็ไม่ปล่อยเขา
สองคนนั้นเป็นเด็กบ้าอันตราย
เป็นเด็กบ้าอันตรายที่โง่เง่าแท้ๆ
"ฉันต้องพยายามตั้งสติแล้วคิดหาทาง" ปีเตอร์บอกตัวเอง
เขานอนนิ่ง ชั่งใจคิดหาโอกาสรอด
ส่วนที่สูงสุดในหัวคือจมูก
เขาประมาณว่าจมูก น่าจะเลยรางขึ้นไปประมาณสี่นิ้ว
มันสูงเกินไปไหม ก็ยากจะคะเน ถ้าเป็นหัวรถจักรดีเซล
หัวของเขาพิงอยู่กับส่วนกรวด ระหว่างไม้หมอนรถไฟสองท่อน
เขาต้องพยายามกดหัวลงไปให้ต่ํากว่าเดิม
เขาเริ่มขยับหัวหันซ้ายขวา ดันกรวดออก
และค่อยๆ ทําจนเป็นหลุมลึกลงไปเรื่อยๆ
ที่สุดแล้วคิดว่าน่าจะลดความสูงหัวได้สองนิ้ว
แค่นั้นน่าจะพอ แต่ส่วนเท้าล่ะ
เขากดปลายเท้าลงไปเหมือนนักบัลเลต์ จนเท้าแทบจะราบติดกับพื้น
แล้วรอให้รถไฟมา
ช่วงหนึ่งเขานึกสงสัยว่า รถไฟจะทําให้เกิดภาวะสุญญากาศ
ตอนที่มันแล่นไปเหนือร่าง และดูดตัวเขาให้ลอยขึ้นไหม ก็อาจเป็นได้
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาต้องตั้งสติ
กับการกดร่างให้ติดพื้นให้ได้มากที่สุด
"อย่าหมดแรง เกร็งตัวแข็งและกดร่างไว้กับพื้น"
ปีเตอร์นอนมองฟ้าสีขาวด้านบน
ที่มีเมฆคิวมูลัสฟูฟ่องหย่อมเดียวลอยอยู่ช้าๆ
เครื่องบินแล่นตัดผ่านเมฆ
เครื่องบินปีกเดี่ยวสูงตัวเครื่องสีแดง
น่าจะเป็นเครื่องรุ่นไพเพอร์คับเก่า เขามองจนกระทั่งมันลับตาไป
แต่แล้ว จู่ๆ
เขาก็ได้ยินเสียงสั่นลั่นประหลาด ดังมาจากรางคู่ที่ขนาบสองข้างลําตัว
เสียงสั่นนั้นเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน เหมือนเสียงกระซิบหึ่งหวิว
ราวกับส่งต่อกันมาตามรางจากที่ไกลแสนไกล
ปีเตอร์โงหัวมองไปตามรางรถไฟ
ที่ทอดตัวยาวไกลไปราวๆ กิโลครึ่ง
แล้วก็เห็นขบวน
ตอนแรกเห็นเป็นแค่จุดดําเล็กๆ แต่ในเวลาไม่กี่วินาทีที่โงหัวอยู่นั้น
จุดดําใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
เริ่มมีรูปมีร่างและไม่ใช่แค่จุดอีกต่อไป
แต่กลับกลายเป็นทรงสี่เหลี่ยมใหญ่ ด้านหน้ามู่ทู่ของเครื่องยนต์ดีเซล
ปีเตอร์กลับนอนราบและกดหัวแรงๆ
ลงไปในหลุมตื้นที่ทําเอาไว้ในกองกรวด
เขากดปลายเท้าให้ราบด้วย
แล้วหลับตาปี๋และกดร่างแน่นกับพื้น
รถไฟแล่นมาพร้อมกับเสียงอึกทึกครึกโครม
เหมือนปืนลั่นเหนือหัวเขา
แต่พร้อมกับเสียงลั่นนั้นก็มีลมซู่ซัดแรง
อย่างกับพายุเฮอร์ริเคน พัดเข้ารูจมูกเข้าไปจนถึงปอด
เสียงดังกัมปนาท ลมซัดจนแทบหายใจไม่ได้
เขารู้สึกเหมือนถูกกินทั้งเป็น
ถูกกลืนร่างลงท้องของ ปีศาจยักษ์ร้ายแสนเกรี้ยวกราด
แต่แล้วทุกอย่างก็จบลง รถไฟผ่านไปแล้ว
ปีเตอร์ วัตสันลืมตาขึ้นเห็นท้องฟ้าสีขาว
กับก้อนเมฆปุยขาวที่ยังลอยอยู่บนนั้น
จบสิ้นกันที เขาผ่านมันมาได้แล้ว
- ตัดเชือก - เออร์นี่บอก
เรย์มอนด์ตัดเชือกที่มัดตัวปีเตอร์ไว้กับราง
"ตัดแค่ขา มัดมือมันเอาไว้"
เรย์มอนด์ตัดเชือกที่มัดข้อเท้าเขาเอาไว้
"แกยังเป็นนักโทษเรา" เออร์นี่บอก
เด็กโตสองคนบังคับให้ปีเตอร์ วัตสัน เดินลัดทุ่งไปทางทะเลสาบ
ข้อมือของนักโทษยังถูกมัดเข้าไว้ด้วยกันด้านหน้า
เออร์นี่ถือปืนไว้ในมือข้างที่ว่าง
และเรย์มอนด์ก็ถือกล้องส่องทางไกล ที่ยึดไปจากปีเตอร์
ทะเลสาบทอดตัวเป็นทรงยาวแคบ
มีต้นหลิวสูงใหญ่ขึ้นอยู่ริมตลิ่ง
น้ําตรงกลางทะเลสาบใสแจ๋ว
แต่บริเวณใกล้ฝั่งมีดงธูปฤาษีขึ้นเต็ม
"เอาละ" เออร์นี่พูด "ฉันว่าเราทํายังงี้กัน"
"แกจับมือมัน ฉันจะอุ้มเท้า
เราจะเหวี่ยงมันไปให้ไกลที่สุด ให้ข้ามพงหญ้าหมกโคลนนี้ไปเลย"
"นั่น!" เรย์มอนด์ขัดจังหวะ "ตรงนั้น! ยิงมันเลย"
ปีเตอร์ วัตสันหันไปมองและเห็นทันที
รังนกที่สร้างจากต้นกกและไม้พุ่มต่างๆ
จนสูงเหนือน้ําถึงสองฟุต
ที่เหนือรังนั้นมีหงส์ขาวแสนสง่านั่งอยู่ ราวกับเป็นนางพญาแห่งทะเลสาบ
มันหันมาทางเด็กๆ จับตามองด้วยความระแวดระวัง
"อุบ๊ะ!" เรย์มอนด์ร้อง "สวยจริงๆ!"
เออร์นี่ปล่อยแขนนักโทษและยกปืนขึ้นประทับบ่า
"ที่นี่... เป็นอุทยานนกนะ" ปีเตอร์ละล่ําละลัก
"อะไรนะ" เออร์นี่ถาม
ปีเตอร์รู้สึกถึงไฟโกรธที่ค่อยๆ ลุกโชนขึ้นในใจ
เขาพยายามพูดด้วยน้ําเสียงเรียบที่สุด
"หงส์เป็นนกที่ได้รับการอนุรักษ์มากที่สุดในอังกฤษ
ห้ามคนยิงหงส์ที่กกรังอยู่ อาจจะกกลูกหงส์อยู่ก็ได้"
"อย่ายิงเลย ยิงไม่ได้นะ ขอร้องละ อย่ายิง! หยุดนะ!"
กระสุนยิงโดนหัวอันสวยสง่าของเจ้าหงส์
และคอขาวยาวของมัน ค่อยๆ เอนซบตกอยู่ข้างรัง
เปิดสิ
"ตัดเชือกมัดมือมัน เรย์มอนด์ มันเป็นหมาเก็บเนื้อ"
เรย์มอนด์ตัดเชือกที่มัดข้อมือเด็กชายตัวน้อยไว้
"ไปเก็บมา!"
"ขอปฏิเสธ" ผมตอบ
เออร์นี่แบมือตบหน้าปีเตอร์ วัตสันอย่างแรง
เลือดกําเดาเริ่มไหลออกมาจากรูจมูกหนึ่ง
"ลองปฏิเสธอีกรอบสิ ฉันสาบานว่า
จะเลาะฟันหน้าขาวๆ ของแกออกให้หมด
ทั้งฟันบนฟันล่าง เข้าใจไหม"
ปีเตอร์ไม่ตอบว่าอะไร
"ตอบมา!" เออร์นี่ตะคอก "แกเข้าใจรึเปล่า"
"เข้าใจ" ปีเตอร์ วัตสันตอบเบาๆ "ฉันเข้าใจ"
น้ําตาไหลอาบแก้มของปีเตอร์
ขณะที่เขาเดินลงตลิ่งไปจนถึงฝั่งน้ํา
เขาลุยไปจนถึงซากหงส์ ใช้ทั้งสองมือประคองมันขึ้นมาอย่างอ่อนโยน
ข้างใต้ร่างนั้นมีลูกหงส์จิ๋วสองตัว ร่างของมันยังเป็นขนอุยสีเทาทั้งตัว
ลูกนกตกใจเบียดกันอยู่ที่กลางรัง
"มีไข่ไหม" เออร์นี่ตะโกนมาจากริมฝั่ง
"ไม่มี" ปีเตอร์ตอบ "ไม่มีอะไรเลย"
เขาอุ้มซากหงส์กลับไปที่ริมทะเลสาบ
ค่อยๆ วางมันลงกับพื้น ก่อนจะยืนแล้วหันหน้าไปหาเด็กโตสองคนนั้น
ดวงตาที่ยังฉ่ําน้ําตาเจิดจ้าด้วยความโกรธ
"พวกนายน่าจะเป็นฝ่ายที่ตายมากกว่า" เขาพูด
เออร์นี่เหมือนจะผงะไปนิด แต่เขาก็ทําใจได้ไว
ประกายวาวอันตรายเต้นอยู่ในดวงตาดําสนิท
"ขอยืมมีดหน่อย เรย์มอนด์"
นกมีข้อต่อ ณ จุดที่ปีกติดกับลําตัว
เออร์นี่สอดมีดเข้าไปตรงข้อต่อนั้น และตัดเอ็นออก
มีดเล่มนั้นคมกริบ ตัดได้ดี
ไม่นานปีกก็หลุดออกจากร่างเป็นชิ้นเดียว
เออร์นี่พลิกซากหงส์มาตัดปีกอีกข้าง
"เชือก" เขาพูดพลางแบมือไปทางเรย์มอนด์
เออร์นี่ตัดเชือกแปดเส้น แต่ละเส้นยาวประมาณหนึ่งหลา
เขามัดเชือกแต่ละเส้นเข้ากับขอบบนของปีกยักษ์
"กางแขนออก"
ปีเตอร์ วัตสันยืนกลางแดดจ้าข้างทะเลสาบ
ในเช้าเดือนพฤษภาคมที่อากาศสดใส
ปีกยักษ์ไร้เรี่ยวแรง ขาวแต่เปื้อนเลือดเล็กน้อย
ห้อยต่องแต่งน่าเกลียดอยู่ข้างตัว
เออร์นี่ปรบมือเข้าด้วยกัน พลางเต้นสลับเท้าสนุกบนผืนหญ้า
"พอใจหรือยัง" ปีเตอร์ วัตสันถาม
"หงส์พูดไม่ได้" เออร์นี่ตอบ
ทั้งสามเดินดุ่มเลียบฝั่งทะเลสาบ จนไปถึงต้นหลิวสูงใหญ่ต้นหนึ่ง
กิ่งก้านของมันห้อยโน้มจากยอดสูง
จนแทบจะแตะผิวน้ําในทะเลสาบได้
"สิ่งที่แกต้องทํานะ ไอ้คุณหงส์
คือปีนขึ้นไปให้ถึงยอด และพอแกขึ้นไปถึง
แกจะต้องกางปีกแล้วบินออกมา!"
"สุดยอด!" เรย์มอนด์ตะโกน
ความคิดว่าถ้าขึ้นไปอยู่ที่สูงได้
จะพ้นเงื้อมมือเจ้าเด็กตัวป่วนเหล่านี้ ยั่วยวนใจของปีเตอร์มาก
ถ้าขึ้นไปแล้ว เขาจะอยู่บนนั้น
เขาคิดว่าทั้งคู่คงไม่คิดจะปีนตามเขาไปอีก
และถ้าตาม เขาก็สามารถปีนหนีไปตามกิ่งเล็กๆ
ที่จะไม่อาจรับน้ําหนักของเด็กโตสองคนได้
ต้นหลิวนั้นปีนง่าย มีกิ่งเตี้ยๆ ให้ช่วยเริ่มปีน
"ขึ้นไปอีก!" เออร์นี่ตะโกน "ไปเรื่อยๆ!"
ในที่สุดปีเตอร์ วัตสัน ก็ไปถึงจุดที่เขาปีนขึ้นอีกไม่ได้แล้ว
เท้าของเขาเหยียบอยู่บนกิ่งที่หนาเท่ากับข้อมือคน
และกิ่งนี้ก็ยืดยาวไปเหนือทะเลสาบ
ก่อนที่จะโน้มต่ําอย่างงดงาม
เขายืนพักหลังจากที่ปีนมานาน
เขาอยู่สูงมาก สูงจากพื้นอย่างน้อย 15 เมตร เขามองไม่เห็นเด็กสองคนนั้นแล้ว
พวกนั้นไม่ได้ยืนอยู่ที่ใต้ต้นหลิว
"ทีนี้ ฟังให้ดี!"
สองคนนั้นเดินไปไกลจากต้นหลิว
ถึงจุดที่มองเห็นเด็กชายตัวน้อยที่ยอดไม้
เมื่อก้มมองพวกนั้นอีกที
ปีเตอร์ วัตสันถึงได้รู้ว่า
ใบของต้นหลิวนั้นเรียวและบางแค่ไหน
มันแทบไม่ช่วยบังอะไรได้เลย
"เดินออกไปตามกิ่งได้!"
"เดินไปเรื่อยๆ จนกว่าจะอยู่เหนือน้ําโคลน แล้วกางปีกบินเลย!"
ปีเตอร์ วัตสันไม่ขยับ
เขาจับตามองร่างคนที่เห็นไกลๆ ในทุ่งด้านล่าง
ทั้งคู่ก็ยืนเกือบนิ่งมองเขาเช่นกัน
"ฉันจะนับถึงสิบ
ถ้าไม่กางปีกบินออกไป ฉันจะยิงให้ร่วง"
"เท่ากับวันนี้จะยิงหงส์ได้สองตัว"
"เอาละนะ"
"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก!"
ปีเตอร์ วัตสันยังยืนนิ่งที่สุด จากนี้ไม่มีอะไรทําให้เขาขยับได้แล้ว
"เจ็ด แปด เก้า สิบ!"
ปีเตอร์ วัตสันเห็นปืนถูกยกขึ้นประทับบ่า
ชี้ตรงมาทางเขา
เขาได้ยินเสียงลั่นของปืนไรเฟิล
และเสียงหวือของลูกปืนที่ปลิวผ่านหัวไป
น่ากลัวสุดใจ แต่เขาก็ไม่ขยับ
เขาเห็นว่าเออร์นี่บรรจุกระสุนใหม่
"โอกาสสุดท้าย!" เออร์นี่ตะโกน "นัดต่อไปแกโดนแน่!"
ปีเตอร์รอ
เขามองเด็กที่ยืนกลางทุ่งดอกบัตเทอร์คัพ
ในทุ่งหญ้าด้านล่าง พร้อมกับเด็กอีกคนที่อยู่ข้างๆ
ปืนถูกยกขึ้นมาประทับบ่าอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาได้ยินเสียงลั่น พร้อมกับที่กระสุนพุ่งเจาะต้นขา
เขาไม่เจ็บปวด แต่แรงกระแทกสาหัสเหลือเกิน
เหมือนมีคนเอาค้อนยักษ์มาทุบเขาทั้งตัว
จนเท้าทั้งสองข้างพลัดตกจากกิ่งที่ยืนอยู่
เขายังใช้มือทั้งสองข้างเกาะกิ่งหลิวไว้
แต่กิ่งเล็กๆ ที่เขาเกาะได้ก็งอตามก่อนจะหักอีก
คนบางคน เมื่อต้องพบเจอเรื่องหนักหนาเกินไป
ถูกกดดันจนเกินจุดที่จะทานทนไหว
ก็จะยอม ล้มเลิก และถอดใจไปง่ายๆ
แต่บางคน ถึงจะจํานวนไม่มาก
ไม่รู้ด้วยเหตุผลใด กลับไม่สามารถโค่นล้มลงได้
เราจะพบคนแบบนั้น ทั้งในยามสงครามและยามสงบ
พวกเขามีจิตวิญญาณที่ไม่ยอมสยบ
และไม่มีสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นความเจ็บปวด การทรมานหรือแม้แต่การข่มขู่ถึงชีวิต
จะทําให้พวกเขายอมแพ้ได้
ปีเตอร์ วัตสันน้อยเป็นหนึ่งในคนเช่นนั้น
ระหว่างที่เขาพยายามดิ้นรนเกาะ
เพื่อไม่ให้ตกลงมาจากยอดต้นหลิวนั้น
จู่ๆ เขาก็รู้ได้ด้วยตัวเองว่าเขาจะต้องชนะ
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นแสงที่สะท้อนอยู่เหนือผิวน้ําในทะเลสาบ
ลําแสงที่เจิดจ้าและงดงาม จนไม่สามารถจะละสายตาไปได้
แสงนั้นเหมือนจะเรียกเขา ดึงดูดเขา
จนเขาพุ่งตัวไปหาแสงนั่นและกางปีกออกบิน
มีคนทั้งหมดสามคนรายงานว่าเห็นหงส์ขาวตัวใหญ่
บินวนเหนือหมู่บ้านในเช้าวันนั้น
ครูในโรงเรียน
ชายที่กําลังเปลี่ยนกระเบื้องหลังคาร้านขายยา
และเด็กที่เล่นอยู่ในทุ่งใกล้ๆ กัน
คุณนายวัตสันที่กําลังล้างจานอยู่ในครัว
บังเอิญเหลือบมองฟ้าผ่านหน้าต่าง ในจังหวะเดียวกับที่
อะไรสักอย่าง ใหญ่ๆ ขาวๆ พุ่งตกลงมา
ในสนามหญ้าสวนหลังบ้านของเธอ
เธอรีบวิ่งออกไป
เธอคุกเข่าลง
ข้างๆ ร่างจ้อยบิดเบี้ยวของลูกชายคนเดียว
"ลูกรัก!" เธอร้อง "ลูกรักของแม่!
เกิดอะไรขึ้นกับลูก"
("นางหงส์" ได้แรงบันดาลใจจาก ข่าวเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง)
(ซึ่งดาห์ลเก็บไว้ใน "สมุดเก็บไอเดีย" เป็นเวลาถึง 30 ปี)
(ก่อนจะเขียนเรื่องนี้ในเดือนตุลาคมปี 1976)
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์