KUĞU
YAYA YOLU
Ernie'ye doğum gününde tüfek hediye edilmişti.
Bir kutu mermi alıp tüfekle bir şeyler öldürmek için çıktı.
Raymond'ın evinin önünde
iki parmağını ağzına sokup uzun, tiz bir ıslık çaldı.
Raymond dört ev ötede oturan can dostuydu.
Ernie tüfeği havaya kaldırdı.
"Vay be!" dedi Raymond. "Onunla ne eğleniriz ha!"
İki oğlan yola koyuldular. Mayısta bir cumartesi sabahıydı.
Kestane ağaçları çiçeklenmişti, yol boyu uzanan alıçlar ise bembeyazdı.
Ernie ve Raymond çalılıklı dar yolda ilerlerken
gördükleri her küçük kuşu vurdular.
Şakrak kuşu, dağ bülbülü, ötleğen, sarı kiraz kuşu.
Demir yoluna ulaştıklarında tam 14 küçük kuşu ipe dizmişlerdi.
"Bak!" dedi Ernie, kolunu uzatarak. "Şuraya bak!"
Çalının ardında ufak bir oğlan
dürbünle yaşlı bir ağacın dallarına bakıyordu.
"Watson! Şu bücür velet."
Peter Watson ufak ve narin bedenli, çilli ve şişe dibi gözlük takan bir çocuktu.
Yaşı 13 olmasına rağmen son sınıfta okuyan çok zeki bir öğrenciydi.
Müziği sever ve çok iyi piyano çalardı.
Oyunlarda başarısızdı. Sessiz ve kibardı.
İki büyük oğlan sinsice küçük oğlana yanaştılar.
Dürbünle baktığı şeye tamamen kendini kaptırdığı için
onları görmedi.
Ernie silahı doğrultup "Eller yukarı!" dedi.
Peter Watson sıçradı.
Gözünü dikip bu iki davetsiz misafire baktı.
"Hadi!" diye bağırdı Ernie. "Yukarı!"
Peter Watson iki eliyle dürbünü tutar hâlde donakaldı.
Raymond ve Ernie'ye baktı.
Korkmuyordu ama bu ikisinin yanında aptalca davranmamalıydı.
Yıllardır sataşmalarından çok çekmişti.
Eller yukarı.
Yapılacak en makul şey buydu.
Raymond ileri atılıp dürbünü kaptı. "Kimi gözetliyorsun?" diye bağırdı.
Peter Watson olasılıkları düşündü.
Kaçmaya yeltenebilirdi ama anında yakalarlardı.
Canhıraş bağırabilirdi ama kimse duymazdı.
Tek çaresi soğukkanlılığını koruyup konuşarak bu durumdan sıyrılmaktı.
"Yeşil bir ağaçkakanı izliyordum" dedi.
"Neyi?" "Erkek yeşil ağaçkakan." Picus viridis.
"Gagasıyla şu ölü ağacı oyarak yiyecek arıyordu."
Ernie silahı kaldırıp "Nerede?" dedi. "Vurayım!"
"Vuramazsın" dedi Peter,
Raymond'ın omzuna astığı ipe dizili kuşlara bakarak.
"Siz bağırır bağırmaz uçup gitti. Ağaçkakanlar pek ürkektir."
Raymond, Ernie'nin kulağına fısıldadı. O da bacağına vurup "İyi fikir!" dedi.
Silahını yere koyup küçük oğlana yaklaştı. Onu yere savurdu.
Raymond cebinden ip çıkarıp birazını kesti.
Peter'ın ellerini sıkıca bağladılar. "Bacaklarını da!" dedi Raymond.
Peter direnince karnına yumruğu yedi. Nefesi kesildi, yattığı yerde kaldı.
Ayak bileklerini de bağlayıp onu tavuk gibi paketlediler.
Ernie silahını aldı
ve oğlanı çayırdan demir yoluna doğru taşıdılar.
Peter Watson çıtını çıkarmadı.
Amaçları neydi bilinmez ama konuşmak nafileydi.
Kurbanlarını toprak setten indirip
boylu boyunca işte bu rayların arasına yatırdılar.
Bu rayların.
Bu 27 yıl önce benim başıma geldi. Adım Peter Watson.
"İp ver" dedi Ernie.
İşleri bittiğinde Peter raylarda eli kolu bağlı çaresizce yatıyordu.
Yalnızca başını ve ayaklarını oynatabiliyordu.
Ernie ve Raymond eserlerini uzaktan süzdüler.
"İyi iş çıkardık" dedi Ernie.
"Buna cinayet denir" dedi raylarda yatan oğlan.
"Orası kesin değil" dedi Ernie.
"Trenlerin yüksekliğine bağlı. Dümdüz yatarsan kurtulabilirsin."
Büyük oğlanlar sete tırmanıp çalıların ardına oturdular.
Ernie sigara paketi çıkardı. İçtiler.
Peter bırakılmayacağını anlamıştı. Bunlar tehlikeli, manyak çocuklardı.
Tehlikeli, manyak, aptal çocuklar.
"Sakin olup düşünmeliyim" dedi Peter. Hareketsiz yatarken ihtimalleri tarttı.
Başının en uç noktası burnuydu.
Burnu raylardan tahminen 10 santim havadaydı.
Çok mu yüksekti? Modern trenlerde belli olmazdı.
Başı iki traversin arasındaki çakılların üstündeydi.
Başıyla oyuk açmalıydı.
Başını iki yana oynatıp çakılları iterek
kendine yavaşça küçük bir girinti açmaya başladı.
Başını tahminen beş santim alçaltmıştı. Baş tamam, peki ya ayaklar?
Onları da içe doğru büküp düzleştirdi ve treni beklemeye başladı.
Tren, üzerinden hızla geçerken bir vakum etkisi oluşur da
onu içeri çeker mi diye merak etti. Olabilirdi.
Ne olursa olsun, var gücüyle bedenini yere bastırmaya odaklanmalıydı.
"Gevşeme. Kaskatı dur ve kendini yere doğru bastır."
Peter bembeyaz gökyüzünü izledi,
tek bir kümülüs bulutu soldan sağa süzülüyordu.
Bulutun önünden kırmızı gövdeli, küçük bir üstten kanatlı uçak geçti.
Eski bir Piper Cub diye düşündü. Gözden kaybolana dek seyretti.
Derken ansızın iki yanındaki raylardan tuhaf bir titreşim sesi duydu.
Raylar boyunca çok uzaklardan gelen hafif, belli belirsiz bir uğultu gibiydi.
Peter başını kaldırıp
bir iki kilometre ötesi görünen dümdüz demir yoluna baktı
ve treni gördü.
Önce siyah bir noktaydı
ama birkaç saniyede nokta gitgide büyüyüp şekil almaya başladı.
Artık nokta değil,
bir dizel lokomotifin büyük, kare, küt cephesiydi.
Peter başını indirip çakılda kazdığı çukura sertçe bastırdı.
Ayaklarını düzleştirdi.
Gözlerini sıkıca yumdu, vücudunu yere bastırdı.
Tren sağır edici bir gümbürtüyle geldi. Kafasında silah patlamış gibiydi.
Patlamayla beraber
kasırga misali burun deliklerinden girip ciğerlerine dolan yıkıcı bir rüzgâr geldi.
Gürültü dayanılmazdı. Rüzgâr nefesini kesti.
Sanki diri diri yeniliyormuş,
çığlıklar atan, cani bir canavarın midesine iniyormuş gibi hissetti.
Sonra bitti. Tren gitmişti.
Peter gözlerini açtığında beyaz göğü ve hâlâ tepede süzülen büyük bulutu gördü.
Her şey bitmişti, başarmıştı.
- Çöz onu. - Dedi Ernie.
Raymond, Peter'ı raylara bağlayan ipleri kesti.
"Ayaklarını çöz, elleri bağlı kalsın."
Raymond ayak bileklerindeki ipleri kesti.
"Hâlâ esirimizsin ahbap" dedi Ernie.
İki oğlan Peter Watson'ı tarlanın ilerisindeki göle yürüttüler.
Esir hâlâ el bileklerinden bağlıydı.
Ernie boştaki elinde silahı tutuyor, Raymond ise Peter'ın dürbününü taşıyordu.
Kıyısında yüksek söğüt ağaçları uzanan uzun ince bir göldü.
Ortalarında su berraksa da kıyıya yakın kısımlarını sazlar bürümüştü.
"Pekâlâ" dedi Ernie, "Benim önerim şu.
Kollarından, bacaklarından tutup
üçe kadar sayalım ve var gücümüzle şu çamurlu sazlığa fırlatalım."
"Bak!" diye kesti Raymond. "Şunu vuralım!"
Peter Watson döner dönmez onu gördü.
Dağ gibi bir saz ve kamış yığını hâlinde, yüzeyden yarım metre yüksekte bir yuva.
Tepesinde muazzam bir beyaz kuğu Gölün Leydisi gibi huzurla oturuyordu.
Başı oğlanlara dönük, tetikte ve dikkatle izliyordu.
"Vay canına!" dedi Raymond. "Güzelliğe bak!"
Ernie esirinin kolunu bırakıp silahı omzuna koydu.
"Burası... Burası bir kuş cenneti" dedi Peter, kekeleyerek.
"Ne?" dedi Ernie.
Peter, içinin şiddetli bir öfkeyle dolduğunu hissetti.
Sükûnetini korumaya çalıştı.
"Kuğu, İngiltere'nin en korunan kuşudur
ve bir kuş, yuvasında vurulmaz. Altında yavruları olabilir.
Lütfen yapma! Yapamazsın! Lütfen yapma! Dur!"
Mermi kuğunun zarif başına isabet etti
ve uzun, beyaz boynu yavaşça yuvanın kenarına düştü.
Aç.
"Çöz onu Raymond. Av köpeğimiz olsun."
Raymond küçük oğlanın bileklerindeki ipi kesti.
- "Git, getir onu!" - "Kabul etmiyorum" dedim.
Ernie, Peter'ın suratına sert bir şaplak attı.
Tek burun deliğinden incecik kan sızdı.
"Bana bir daha karşı gelirsen sana yemin ederim ki
o inci gibi dişlerini tek tek dökerim. Anladın mı beni?"
Peter sustu.
"Cevap ver! Anladın mı?" dedi Ernie.
"Evet" dedi Peter Watson, sessizce. "Anladım."
Yavaşça kıyıdan inip suya girerken Peter'ın gözünden yaşlar süzülüyordu.
Düşe kalka ölü kuğuya gitti, iki eliyle nazikçe tutup kaldırdı.
Altında ince gri tüylerle kaplı iki minik yavru vardı.
Ortada birbirlerine sokulmuşlardı.
"Yumurta var mı?" diye bağırdı Ernie.
"Hayır!" dedi Peter. "Hiçbir şey yok."
Ölü kuğuyu gölün kıyısına kadar taşıdı.
Usulca yere bıraktıktan sonra ayağa kalkıp diğerlerine baktı.
Hâlâ yaşlı olan gözlerinden hiddet fışkırıyordu.
"Asıl ölmesi gereken sizsiniz" dedi.
Ernie bir an afallamış gibi görünse de hemen toparlandı.
Çipil çipil kara gözlerinde tehlikeli bir ışıltı belirdi.
"Bıçağını ver Raymond."
Kanadın dibindeki kemikte bir eklem vardır.
Ernie kemiği bulup bıçağı ekleme soktu ve tendonu kesti.
Bıçak keskindi ve çok geçmeden kanat tek parça hâlinde çıktı.
Ernie kuğuyu çevirip öbür kanadı da kesti.
"İp ver" diyerek elini Raymond'a uzattı.
Ernie birer metrelik sekiz parça ip kesti, dev kanadın üst kenarı boyunca bağladı.
"Kollarını aç."
Peter bu güzel mayıs sabahında gün ışığında, göl kenarında duruyordu.
Devasa, gevşek, hafif kanlı kanatlar yanlarında grotesk bir şekilde sarkıyordu.
Ernie el çırparak çimlerde keyifle dans etti.
"Bitti mi?" dedi Peter Watson.
"Kuğular konuşmaz" dedi Ernie.
Göl kenarı boyunca yürüyerek yüksek ve zarif bir söğüde geldiler.
Uzun dalları epey yüksekten sarkıyor, neredeyse gölün yüzeyine değiyordu.
"Bay Kuğu, şimdi en tepeye tırmanacaksın,
oraya varınca da kanatlarını açıp havalanacaksın!"
"Mükemmel!" dedi Raymond.
Bu serserilerin uzanamayacağı kadar yüksekte olma fikri Peter'ı epey cezbetti.
Oraya çıkınca bir daha inmezdi. Zahmet edip peşinden gelmezlerdi.
Gelseler bile iki kişiyi taşıyamayacak ince bir dala tırmanıp kaçardı.
Tırmanması kolay bir ağaçtı, alçaktaki dalları avantaj sağlıyordu.
"Daha yükseğe!" dedi Ernie. "Devam!"
Peter daha fazla çıkamayacağı bir noktaya geldi.
İnsan bileği kalınlığında bir dalda duruyordu.
Bu dal gölün ilerisine doğru epey uzanıyor ve zarifçe aşağı kıvrılıyordu.
Dinlenmek için orada durdu. Çok yüksekteydi, en az 15 metre vardı.
İki oğlanı göremiyordu, artık ağacın dibinde değillerdi.
"Kulağını aç da dinle!"
Tepedeki küçük oğlanı net bir şekilde görecek kadar
ağaçtan uzaklaşmışlardı.
Peter onlara bakınca söğüdün yapraklarının oldukça ince ve seyrek olduğunu fark etti.
Onu kamufle etmiyorlardı.
"O dal boyunca ilerle bakayım!
Çamurlu suyun tepesine gelene kadar yürü, sonra da havalan!"
Peter Watson kımıldamadı.
Tarladaki iki uzak silüetten gözlerini ayırmadı.
Hareketsizce durmuş, ona bakıyorlardı.
"10'a kadar sayıyorum, kanatlarını açıp uçmazsan seni vururum.
Bugün iki kuğuyu gebertmiş olurum.
Başlıyoruz."
"Bir, iki, üç, dört, beş, altı!"
Peter Watson hiç kıpırdamadı. Artık hiçbir şey onu yerinden oynatamazdı.
"Yedi, sekiz, dokuz, on!"
Peter, silahı omzuna kaldırdığını gördü. Direkt ona doğrultmuştu.
Tetiğin tıkırtısını ve başına teğet geçen merminin uğultusunu duydu.
Korkutucu olsa da kımıldamadı. Ernie namluya bir mermi daha sürdü.
"Son şansın!" diye bağırdı. "Bu kez ıskalamam!"
Peter bekledi.
Uzaktaki çayırda düğünçiçekleri arasında arkadaşıyla duran oğlanı izledi.
Silahı yine omzuna koydu.
Bu kez tetik sesiyle beraber kalçasına mermi isabet etti.
Acı hissetmedi ama kuvveti yıkıcıydı.
Sanki biri bacağına balyozla vurmuş
ve durduğu dalda ayaklarını yerden kesmişti.
Düşmemek için debelendi.
Tutunduğu küçük dal bükülüp kırıldı.
Kimileri büyük badireler atlatıp dayanamayacak noktaya geldiklerinde
çöker, yıkılır ve pes eder.
Öte yandan sayıları az olsa da, kimileri bir şekilde daima yenilmez kalır.
Onlara savaş zamanında da rastlarsınız barış zamanında da.
Boyun eğmez bir ruha sahiptirler
ve ne acı, ne işkence ne de ölüm tehdidi, hiçbir şey onları pes ettirmeye yetmez.
Küçük Peter Watson da onlardandı.
Ağacın tepesinden düşmemek için direnirken ve debelenirken
ansızın kafasına dank etti. Kazanacaktı.
Başını kaldırınca su üzerinde parlayan bir ışık gördü.
Öylesine büyüleyici, öylesine güzeldi ki gözlerini ondan alamadı.
Işık onu çağırıyor, kendine çekiyordu
ve ışığa doğru pike yapıp kanatlarını açtı.
O gün üç farklı kişi köyün üstünde süzülen dev, beyaz bir kuğu gördüklerini bildirdi.
Bir öğretmen,
eczanenin çatısında kiremit değiştiren bir adam
ve yakındaki tarlada oynayan bir çocuk.
Mutfakta bulaşık yıkayan Bayan Watson
tesadüfen tam o anda camdan dışarı bakarken
arka bahçesindeki çimlerin üzerine kocaman, beyaz bir şey çakıldı.
Dışarıya koştu.
Tek oğlunun sinmiş küçük bedeninin yanında dizlerinin üzerine çöktü.
"Canım!" diye haykırdı. "Canım oğlum!"
"Ne oldu sana?"
"KUĞU", DAHL'IN EKİM 1976'DA HİKÂYESİNİ YAZMADAN ÖNCE
OTUZ YIL "FİKİRLER DEFTERİ"NDE SAKLADIĞI
GERÇEK BİR GAZETE HABERİNDEN ESİNLENİLMİŞTİR.
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya