ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΡΟΑΛΝΤ ΝΤΑΛ
ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ
Γύρισα σπίτι μεσάνυχτα.
Καθώς πλησίαζα, έσβησα τα μπροστινά φώτα,
για να μην ξυπνήσει η δέσμη τους τον Χάρι Πόουπ.
Ήταν περιττό. Είχε ακόμα αναμμένα τα φώτα.
Πάρκαρα κι ανέβηκα στη βεράντα,
μετρώντας ένα-ένα τα σκαλιά, ώστε να μην πατήσω
ένα ανύπαρκτο σκαλί στην κορυφή. 1, 2, 3, 4.
Πήγα στο δωμάτιό του, άνοιξα αθόρυβα και κοίταξα.
Ξαπλωμένος, ξύπνιος. Ακίνητος, δεν γύρισε ούτε το κεφάλι.
Μα τον άκουσα να ψιθυρίζει ξέπνοα…
Βοήθεια.
"Βοήθεια";
Έσπρωξα την πόρτα, πήγα να πλησιάσω.
Σταμάτα.
"Σταμάτα"; Ίσα-ίσα τον άκουγα.
Έκανε μεγάλο αγώνα για να βγάλει ήχο.
- Βοήθεια. - "Βοήθεια";
Τι τρέχει, Χάρι;
Βγάλε παπούτσια.
"Βγάλε παπούτσια";
Μου θύμισε τον Τζορτζ Μπάρλινγκ με τη σφαίρα στο στομάχι,
να γέρνει σε έναν κινητήρα, να σφίγγεται και να μουρμουρά για τον Ιάπωνα πιλότο.
Οι λέξεις του έβγαιναν με κόπο, όπως τώρα του Χάρι.
Τότε, βέβαια, ο Τζορτζ δίπλωσε…
και πέθανε.
Βγάλε παπούτσια.
"Βγάλε παπούτσια".
Δεν κατάλαβα, μα δεν θα έφερνα αντιρρήσεις.
- Τι είναι, Χάρι; - Μην αγγίζεις.
Ήταν ανάσκελα, με ένα σεντόνι να τον καλύπτει κατά τα 3/4,
φορώντας ριγέ πιτζάμες, καταϊδρωμένος.
Έκανε ζέστη. Κι εγώ ίδρωνα, μα όχι σαν αυτόν.
Πρόσωπο υγρό, μαξιλάρι μουσκεμένο.
Παρέπεμπε σε ελονοσία.
- Τι είναι, Χάρι; - Κρέιτ.
- Τι; - Κρέιτ.
- "Κρέιτ"; - Φίδι.
Σε δάγκωσε. Πριν πόση ώρα;
Όχι.
Τι;
Δεν δάγκωσε ακόμα.
Με μπέρδεψε. Τον κοίταξα απορημένα.
Κρέιτ πάνω στο στομάχι. Κοιμάται.
Τινάχτηκα πίσω. Δεν συγκρατήθηκα.
Κοίταξα το σεντόνι που κάλυπτε το στομάχι του.
Δεν διέκρινα αν ήταν κάτι από κάτω.
Έχεις ένα κοιμισμένο κρέιτ πάνω στο στομάχι σου;
Ναι.
Πώς βρέθηκε εκεί;
Κακώς έκανα ερωτήσεις. Έπρεπε να του πω να μείνει σιωπηλός.
Ξάπλωσα. Διάβαζα.
Ένιωσα κάτι στο στήθος, πίσω από βιβλίο.
Με γαργαλούσε.
Με άκρη του ματιού, είδα μικρό κρέιτ να γλιστρά πάνω από τις πιτζάμες.
Μικρό. Κάπου 25 πόντοι.
Ήξερα έπρεπε ακίνητος.
Έμεινα παγωμένος, παρακολουθώντας το.
Σκέφτηκα θα περνούσε πάνω από σεντόνι.
Έμεινε για λίγο σιωπηλός.
Ήθελε να σιγουρευτεί ότι ο ψίθυρός του δεν θα τάραζε το πλάσμα.
Πέρασε από κάτω.
Το ένιωσα μέσα από πιτζάμες. Να κινείται πάνω στο στομάχι.
Μετά σταμάτησε.
Τώρα κοιμάται ξαπλωμένο εκεί.
Περιμένω.
- Πόσο; - Ώρες.
Ώρες και ώρες και ώρες, που να πάρει.
Δεν αντέχω πολύ ακόμα. Θέλω να βήξω.
Βασικά,
δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο για ένα κρέιτ.
Κυκλοφορούν γύρω από τα σπίτια και ψάχνουν ζεστά μέρη.
Το παράξενο ήταν ότι δεν είχε δαγκώσει ήδη τον Χένρι.
Το δάγκωμα είναι φονικό, εκτός αν δράσεις αμέσως,
έχοντας πρόχειρη μια δόση αντίδοτο.
Λεπτά, μικρά πλάσματα. Όπως αυτό.
Κάποιο μπορεί να γλιστρήσει
μέσα από τη χαραμάδα ενός παιδικού υπνοδωματίου, ας πούμε.
Ο υπεύθυνος μιας φυτείας τσαγιού μού είπε κάποτε για ένα δαγκωμένο πρόβατο.
Όταν άνοιξε το κουφάρι, το αίμα του έτρεξε μαύρο σαν κατράμι.
"Εντάξει, Χάρι" είπα. Τώρα, μιλούσα κι εγώ ψιθυριστά.
"Μην κουνιέσαι. Mη μιλάς αν δεν είναι ανάγκη.
Δεν δαγκώνει αν δεν τρομάξει. Θα βρούμε λύση".
Βγήκα αθόρυβα από το δωμάτιο
κι έφερα ένα κοφτερό μαχαίρι απ' την κουζίνα.
Ήθελα να το έχω πρόχειρο αν ο Χάρι τρόμαζε το φίδι και τον δάγκωνε.
Θα τον άνοιγα και θα ρούφαγα το φαρμάκι.
"Χάρι" είπα, "νομίζω ότι το καλύτερο είναι
να τραβήξω το σεντόνι πολύ απαλά, να ρίξω μια ματιά".
Ηλίθιε.
Η φωνή του ήταν ανέκφραστη. Μιλούσε πολύ αργά και απαλά.
Όλη η έκφραση ήταν στα μάτια και στις άκρες του στόματος.
Το φως τρομάξει. Φίδι με σκοτώσει.
Σωστή παρατήρηση.
Να τραβήξω απότομα και να το διώξω μόλις…
Φέρε γιατρό.
Με κοίταξε σαν να έπρεπε να το είχα σκεφτεί εγώ.
Γιατρό. Ασφαλώς. Σωστά. Τον δρα Γκάντερμπαϊ.
Βγήκα στις μύτες, έψαξα τον αριθμό του,
σήκωσα το τηλέφωνο κι είπα στο κέντρο να βιαστεί.
- Επόπτης Γουντς. - Γεια σας. Δεν κοιμηθήκατε ακόμα;
Ελάτε αμέσως με αντίδοτο. Για κρέιτ.
Αντίδοτο; Ποιος δαγκώθηκε;
Η ερώτηση ήχησε σαν έκρηξη στο αυτί μου.
Κανείς. Όχι ακόμα.
Κοιμάται στο στομάχι του Χάρι κάτω απ' το σεντόνι.
Για τρία δευτερόλεπτα, ακολούθησε σιγή.
Ο δρ Γκάντερμπαϊ μίλησε αργά, με ακρίβεια, και όχι εκρηκτικά.
Να μείνει ακίνητος και σιωπηλός. Κατανοητό;
- Φυσικά, γιατρέ. - Έρχομαι αμέσως.
Έκλεισε. Γύρισα στο υπνοδωμάτιο.
Το βλέμμα του Χάρι με καλούσε.
Έρχεται. Είπε να μείνεις ακίνητος.
Τι διάολο νομίζει ότι κάνω;
Μη μιλάς. Κανείς μας.
Βούλωσ' το, λοιπόν.
Οι μύες στην άκρη του στόματος, οι μύες του χαμόγελου,
συσπώνταν με μικρές κινήσεις,
που κράτησαν για λίγο αφού σταμάτησε να μιλά.
Δεν μου άρεσε αυτό, ούτε ο τρόπος που μίλησε.
Το αμάξι του δρα Γκάντερμπαϊ.
Βγήκα να τον υποδεχτώ.
- Πού είναι; - Ο γιατρός δεν περίμενε απάντηση.
Με προσπέρασε και μπήκε. Άφησε την τσάντα σε μια καρέκλα.
Φορούσε παντόφλες με μαλακή σόλα.
Διέσχισε αθόρυβα το δωμάτιο, σαν προσεκτική γάτα.
Ο Χάρι τον έβλεπε με την άκρη του ματιού.
Έφτασε στον Χάρι, τον κοίταξε και χαμογέλασε
καθησυχάζοντάς τον, σαν να έλεγε…
Μη φοβάσαι. Είναι απλό. Άσ' το στον δρα Γκάντερμπαϊ.
Πήγε στην κουζίνα. Τον ακολούθησα.
Άνοιξε την τσάντα.
Πρέπει να του χορηγήσουμε αντίδοτο, αλλά απαλά. Χωρίς να τιναχτεί.
Κρατούσε μια υποδόρια κι ένα φιαλίδιο.
Έβαλε μέσα τη βελόνα και τράβηξε ένα κίτρινο υγρό.
- Μου το έδωσε. - Δώσ' το όταν σ' το ζητήσω.
Γυρίσαμε στο δωμάτιο.
Τα μάτια του ήταν λαμπερά και ορθάνοιχτα.
Ο δρ Γκάντερμπαϊ τού γύρισε το μανίκι,
χωρίς να του κουνήσει το χέρι.
Έμεινε αρκετά μακριά. Ψιθύρισε…
Θα σου κάνω μια ένεση. Ένα τσίμπημα. Μείνε ακίνητος.
Μη σφίξεις τους κοιλιακούς. Άσ' τους χαλαρούς.
Ο Χάρι κοίταξε τη σύριγγα. Ο μυς του χαμόγελου συσπάστηκε.
Ο δρ Γκάντερμπαϊ έδεσε ένα λάστιχο στον δικέφαλο του Χάρι.
Καθάρισε μια μικρή περιοχή με οινόπνευμα.
Σήκωσε τη σύριγγα πασχίζοντας να δει τις ενδείξεις
και τίναξε λίγο υγρό.
Το πρόσωπο του Χάρι ίδρωνε,
και έλαμπε λες και κρέμα έλιωνε πάνω του
ως το μαξιλάρι.
Έβλεπα τη γαλάζια φλέβα να φουσκώνει στον πήχη του.
Είδα τον γιατρό να κρατά τη σύριγγα σταθερά πάνω στη φλέβα,
και τη βελόνα να γλιστρά μέσα της,
αργά και σταθερά, λες και τρυπώνει σε τυρί.
Ο Χάρι έκλεισε και ξανάνοιξε τα μάτια, πάντα ακίνητος.
Ο Γκάντερμπαϊ έγειρε στο αυτί του.
Κι αν σε δαγκώσει, δεν θα πάθεις τίποτα. Αλλά μείνε ακίνητος. Έρχομαι.
- "Είναι ασφαλής;" ρώτησα. - Μπορεί, μπορεί και όχι.
Ο Γκάντερμπαϊ σκούπισε το μέτωπο και δάγκωσε τα χείλη.
Υπάρχει τρόπος. Υπάρχει τρόπος.
Μιλούσε αργά και πάλευε να σκεφτεί παράλληλα.
Θα χορηγήσουμε αναισθητικό
στο πλάσμα, εκεί που βρίσκεται.
Θαυμάσια ιδέα.
Λάθος. Το φίδι είναι ψυχρόαιμο.
Το αναισθητικό θα αργήσει και θα δράσει μόνο μερικώς.
Αλλά δεν έχω εναλλακτικές. Αιθέρα ή χλωροφόρμιο;
Έγνεψα θετικά.
- Ποιο απ' τα δύο; - Με ρωτούσε; Δεν ξέρω.
Χλωροφόρμιο!
Με πήρε και με πήγε στο χολ.
Πήγαινε σπίτι μου. Ο υπηρέτης θα σε περιμένει.
Το κλειδί για τα δηλητήρια.
Πάρε χλωροφόρμιο. Πορτοκαλί ετικέτα.
Όνομα γράφει πάνω. Εγώ θα μείνω, μη συμβεί κάτι.
Κάνε γρήγορα!
- Παπούτσια… - Δεν χρειάζεσαι.
Πήγα γρήγορα και σε 15 λεπτά γύρισα με το φιαλίδιο.
Ξέρει τι θα κάνουμε, αλλά, όπως είναι λογικό, έχει φοβηθεί.
Δεν ξέρω πόσο θα αντέξει ακόμα.
Ο Χάρι παρέμενε ξαπλωμένος στην ίδια στάση.
Το πρόσωπό του, χλωμό και ιδρωμένο. Στράφηκε προς εμένα.
Του χαμογέλασα ενθαρρυντικά.
Ο γιατρός πήρε το σωληνάκι που είχε κάνει τουρνικέ
και του προσάρμοσε ένα χάρτινο χωνί.
Ξέστρωσε ένα τμήμα του σεντονιού,
πήρε το σωληνάκι με το χωνί
και το πέρασε κάτω από το σεντόνι προς τον Χάρι.
Δεν είμαι βέβαιος πόσο χρόνο τού πήρε.
Μπορεί να ήταν 20', μπορεί 40'. Δεν διέκρινα κίνηση,
αλλά το ορατό τμήμα του γινόταν μικρότερο.
Ο ίδιος ο δρ Γκάντερμπαϊ ίδρωνε
με μεγάλες στάλες στο μέτωπο και τα χείλη, μα το χέρι του ήταν σταθερό
και τα μάτια κολλημένα στο σεντόνι στο στομάχι του Χάρι.
Μου έτεινε το χέρι για το χλωροφόρμιο.
Έστριψα το καπάκι και του έδωσα το φιαλίδιο,
μεριμνώντας να το πιάσει καλά πριν το αφήσω.
Κύριε Πόουπ, θα ποτίσω το στρώμα. Θα νιώσετε κρύο κάτω από το σώμα σας.
- Να 'στε έτοιμος. Μην κουνηθείτε. - Τελείωνε!
Για πρώτη φορά, ύψωσε φωνή.
Ο γιατρός σήκωσε το βλέμμα, τον κοίταξε και συνέχισε.
Έχυσε λίγο υγρό στο χωνί και περίμενε να κατέβει.
Μετά, επανέλαβε τη διαδικασία.
Απλώθηκε η βαριά, αηδιαστική μυρωδιά του χλωροφόρμιου,
ξυπνώντας αχνές, δυσάρεστες μνήμες
από νοσοκόμες και χειρουργούς σε λευκά δωμάτια.
Ο Γκάντερμπαϊ έριχνε το υγρό,
κι έβλεπα τις βαριές αναθυμιάσεις να στροβιλίζονται πάνω από το χωνί.
Έκανε παύση, έχυσε λίγο ακόμα και μου γύρισε το φιαλίδιο.
Τράβηξε αργά το σωληνάκι και σηκώθηκε.
Η ένταση της διαδικασίας θα ήταν τεράστια,
γιατί η φωνή του ακούστηκε έτσι…
Θα περιμένουμε 15 λεπτά καλού κακού.
Γύρισα να το πω στον Χάρι.
- Θα περιμένουμε 15… - Το άκουσα!
Αυτήν τη φορά, ο Γκάντερμπαϊ τινάχτηκε πίσω οργισμένος.
Κάρφωσε με παγερό βλέμμα τον Χάρι. Ο μυς του χαμόγελου συσπάστηκε.
Περιμέναμε πλάι του.
Ο δρ Γκάντερμπαϊ τον παρατηρούσε
με περίεργο, έντονο, καθηλωτικό βλέμμα,
εστιάζοντας όλη του τη θέληση στο να κρατήσει τον Χάρι απόλυτα ακίνητο.
Ποτέ δεν απέσυρε το βλέμμα. Αν και σιωπηλός,
ήταν λες και του φώναζε.
- Κάτι σαν… - Μην κινείσαι! Μη μιλάς!
Δεν θα τα καταστρέψεις όλα! Μ' ακούς;
Ο Χάρι εκεί, συσπώντας το στόμα,
ιδροκοπούσε, ανοιγόκλεινε τα μάτια,
κοιτούσε εμένα, το σεντόνι, το ταβάνι,
αλλά ποτέ τον Γκάντερμπαϊ.
Κι όμως, ο γιατρός τον είχε καθηλώσει.
Ήταν σαν να φούσκωναν ένα τεράστιο μπαλόνι που θα έσκαγε,
αλλά δεν μπορούσα να φύγω.
Ο δρ Γκάντερμπαϊ έγνεψε. Ήταν έτοιμος να προχωρήσει.
Πήγαινε απ' την άλλη.
Ο καθένας μια πλευρά. Θα τραβήξουμε ταυτόχρονα.
Πάρα πολύ σιγά. Ακίνητος, κε Πόουπ.
Πλέον φαινόταν όλο το στήθος του Χάρι.
Είδα το λευκό κορδόνι της πιτζάμας,
δεμένο σε ωραίο φιόγκο.
Λίγο πιο κάτω, είδα ένα κουμπί από σεντέφι.
Εγώ ποτέ δεν είχα κουμπί στην πιτζάμα,
πόσο μάλλον από σεντέφι.
Παράξενο πώς κάνεις επιπόλαιες σκέψεις σε στιγμές αγωνίας.
Τίποτε άλλο στο στομάχι του.
Ακίνητος, κε Πόουπ.
Κοίταξε γύρω από το σώμα και κάτω από τα πόδια του.
Μπορεί να 'ναι οπουδήποτε, μέσα στο μπατζάκι.
Ο Χάρι ανακάθισε.
Πρώτη φορά κουνήθηκε.
Πήδηξε ψηλά, στάθηκε στο κρεβάτι, τίναξε τα πόδια.
Νομίζαμε πως τον δάγκωσε.
Ο γιατρός έψαξε το νυστέρι,
μα ο Χάρι έπαψε να χοροπηδά,
κοίταξε το στρώμα και φώναξε.
Δεν είναι εδώ!
Ο δρ Γκάντερμπαϊ κοίταξε τον Χάρι.
Ήταν καλά. Δεν τον είχε δαγκώσει.
Δεν θα τον δάγκωνε, δεν θα τον σκότωνε.
Όλα ήταν εντάξει.
Ας πούμε.
Ίσως είδατε όνειρο, κε Πόουπ.
Όπως το είπε,
ήξερα ότι ήταν πείραγμα, δεν μιλούσε σοβαρά.
Χαλάρωνε από την ακραία πίεση. Αλλά ο Χάρι το πήρε στραβά.
Όρθιος με τις πιτζάμες, τον αγριοκοίταξε. Το χρώμα επέστρεφε στα μάγουλά του.
Με αποκαλείτε ψεύτη;
Ο δρ Γκάντερμπαϊ παρατηρούσε ακίνητος τον Χάρι.
Ο Χάρι έκανε ένα βήμα μπροστά. Τα μάτια του γυάλιζαν.
- Βρομοαρουραίε της Βεγγάλης. - "Σκάσε, Χάρι" είπα.
- Βρομιάρη, μελαμψέ, σιχαμερέ… - Σκάσε!
- Υπανάπτυκτε… - Σκάσε!
Σταμάτα!
Ο γιατρός έφυγε. Τον ακολούθησα στη βεράντα.
Του είπα "Τα έχει χάσει, δεν ξέρει τι λέει".
Διασχίσαμε το σκοτεινό δρομάκι ως το παλιό Morris του.
ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΓΙΟΥΤΑ
Μπήκε μέσα. "Κάνατε ένα θαύμα" είπα.
- Του σώσατε τη ζωή. - Δεν νομίζω.
Μα εσείς… Σας χρωστά τη ζωή του.
- Σας χρωστά τη ζωή του, γιατρέ. - Όχι.
Λυπάμαι.
Δεν το νομίζω.
Ο δρ Γκάντερμπαϊ έβαλε μπροστά και έφυγε.
Ο ΝΤΑΛ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 1950.
ΕΔΩΣΕ ΣΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΓΟΥΝΤΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ
ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΠΙΛΟΤΟΥ ΤΗΣ 80ής ΜΟΙΡΑΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.
Υποτιτλισμός: Ειρήνη Παπαδάκη