Hatinggabi na nang umuwi ako.
Nang malapit na ako sa bahay, pinatay ko ang ilaw
para di masilaw at maalimpungatan si Harry Pope.
Ayos lang pala. Bukas pa ang ilaw niya.
Pumarada ako, pumasok,
binilang ko ang hakbang ko para di sumobra,
wala na pala sa taas. Isa, dalawa, tatlo, apat.
Pumunta ako sa kuwarto ni Harry, at sumilip.
Nakahiga siya pero gising. Di man lang siya gumalaw.
Pero bumubulong siya, halos di rinig…
Tulong.
"Tulong"?
Tinulak ko ang pinto at pumasok.
Tigil.
"Tigil"? Halos di ko marinig.
Pinipigilan niya ang sarili na mag-ingay.
- Tulong. - "Tulong"?
Ano'ng problema, Harry?
Bawal ang sapatos.
"Bawal ang sapatos"?
Naalala ko si George Barling na binaril sa tiyan nang sumandal siya sa tiklis,
pinipisil ang sarili at nirereklamo ang piloto,
tulad ng pagpipigil ni Harry na mag-ingay.
Pero yumuko si George Barling…
at namatay.
Bawal sapatos.
"Bawal sapatos."
Di ko maintindihan, pero di na ako tumutol.
- Bakit? - Wag akong hawakan.
Nakatihaya siya't bahagyang nakatalukbong ang katawan,
naka-striped pajama at pawis na pawis.
Mainit. Pawis ako, pero di gaya ni Harry. Basa ang mukha niya, pati ang punda.
Tingin ko malaria ito.
- Bakit, Harry? - Krait.
- Ano? - Krait.
- "Krait"? - Ahas.
Nakagat ka. Kailan pa?
Hindi.
Ano?
Di pa ako nakakagat.
Nalito ako. Nakatingin ako kay Harry.
Krait sa tiyan. Natutulog.
Napaatras ako. Di ko napigilan.
Tinitigan ko ang tiyan niya, 'yong natatakpan.
Di ko masabi kung merong kung ano sa ilalim.
Sinasabi mo bang may ahas sa tiyan mo? Na tulog?
Oo.
Paano 'yan napunta riyan?
Di na ako dapat nagtanong. Pinatahimik ko na lang sana siya.
Nakahiga. Nagbabasa. May naramdaman sa dibdib, sa likod ng libro.
Kumikibot.
Napansin ko, may krait na lumabas sa pajama.
Maliit. Mga sampung pulgada.
Di pwedeng gumalaw. Nanigas ako, nakatitig lang.
Akala ko lalabas 'yon sa kumot.
Natahimik si Harry.
Tinitiyak niyang di mabubulabog ng bulong niya 'yong nandoon.
Umilalim 'yon.
Pumasok sa pajama. Gumapang papunta sa tiyan.
Tapos tumigil na. Natutulog na roon ngayon.
Naghihintay ako.
- Gaano katagal? - Oras.
Oras at oras at napakaraming oras.
Di ko na matiis. Mauubo na ako.
Sa totoo lang,
di nakakagulat na ginawa 'yon ng krait.
Pumapasok 'yon sa mga bahay at pumupunta sa maiinit na lugar.
Ang nakakagulat, di pa nito kinakagat si Harry.
Nakakamatay ang kagat no'n, puwera kung makita agad
at nabigyan ka agad ng antivenom.
Maliliit 'yon. Mukha silang ganito.
Makakapasok nang di pansin,
sa awang ng pinto ng kuwarto ng bata, halimbawa.
Naikuwento sa akin ng manager ng tea estate 'yong tupang nakagat sa paa.
Noong hiniwa niya ang bangkay, nangitim nang sobra ang dugo nito.
"Sige, Harry," sabi ko. Bumubulong na rin ako.
"Pumirmi ka't magsalita pag kailangan."
"Di 'yan mangangagat kung di mabubulabog."
Tahimik akong lumabas,
kumuha ng maliit na kutsilyo sa kusina.
Binulsa ko 'yon at gagamitin ko kung sakaling makagat si Harry.
Hihiwaan ko siya at sisipsipin ang kamandag.
"Harry," sabi ko, "ang pinakamagandang gawin
ay hawiin 'yong kumot nang mabagal at tingnan 'yon."
Gunggong ka.
Walang reaksyon ang boses niya. Sobrang malumanay ang pagkakasabi.
Nasa mata at paligid ng bibig niya lang ang reaksyon.
Mambubulabog ang liwanag. Papatayin ako ng ahas.
Oo nga.
E, kung hilain ko ang kumot at alisin nang mabilis…
Tumawag ng doktor.
Sa titig niya, parang dapat naisip ko na 'yon.
Doktor. Oo nga. Tatawagin ko si Dr. Ganderbai.
Hinanap ko ang numero ni Dr. Ganderbai,
at minadali ko ang operator sa telepono.
- Ito si Supervisor Woods. - Hello, Mr. Woods. Gising ka pa?
Magdala ka ng serum. Para sa krait.
Serum? Sino'ng nakagat?
Nagpantig ang tainga ko sa tanong na 'yon.
Wala pa, sa ngayon.
May krait na tulog sa kumot, sa tiyan ni Harry.
Saglit na tumahimik sa linya.
Dahan-dahan, di na nakakapantig, sinabi ni Dr. Ganderbai…
Bawal siyang gumalaw o magsalita. Kuha mo?
- Oo, Dok. - Papunta na ako.
Binaba niya, at bumalik ako sa kuwarto.
Pinapanood ako ni Harry.
Papunta na siya. Higa ka lang daw.
Ano ba itong ginagawa ko?
Bawal tayong magsalita.
E, di tumahimik ka.
Ang isang banda ng bibig niya, na ginagamit sa pagngiti,
kumikibot at nagpapatuloy lang pagkatapos niyang magsalita.
Ayoko no'n, o 'yong pagsasalita niya.
Pumarada na si Dr. Ganderbai.
Lumabas ako.
- Nasaan siya? - Dumiretso lang si Dr. Ganderbai.
Nilagpasan niya ako. Binaba ang bag sa upuan.
Malambot na tsinelas ang suot niya. Tahimik siyang naglakad na parang pusa.
Sa gilid lang nakatingin si Harry.
Paglapit sa kama, nginitian niya si Harry,
naniniguro, tumatango na parang…
Kalma, maliit na bagay. Si Dr. Ganderbai ang bahala.
Pumunta siya sa kusina at sinundan ko.
Binuksan ang bag.
Una, bibigyan ko siya ng serum, pero dapat swabe lang ako.
May hawak siyang hypodermic at bote.
Nagturok siya ng karayom at kumuha ng likido.
- Binigay sa akin. - Iabot mo ito mamaya.
Bumalik na kami.
Nakadilat na ang mata ni Harry.
Tinaas ni Dr. Ganderbai ang manggas ni Harry nang di ginagalaw ang kamay.
Dumistansiya siya sa kama at bumulong…
Tuturukan kita. Parang kurot lang. Wag kang gagalaw.
Ikalma mo ang tiyan mo. Walang tensyon.
Tiningnan ni Harry ang heringgilya. Kumibot ang mukha niya.
Nilagyan ni Dr. Ganderbai ng tubo ang braso ni Harry.
Pinahiran niya ito ng alcohol.
Hinawakan niya ang heringgilya, sinipat,
at naglabas ng konti.
Matindi ang pawis ni Harry,
parang may cream na natutunaw,
umaagos sa unan.
Kita ko ang ugat sa braso niya, namamaga sa tourniquet.
Tutok ang karayom sa ugat, diniin ni Ganderbai sa braso,
nilusot ang karayom sa ugat,
banayad at marahan kaya suwabe ang pasok.
Pumikit at dumilat si Harry pero di gumagalaw.
Lumapit si Ganderbai sa tainga niya.
Walang problema kahit kagatin ka, wag kang gagalaw. Babalik ako.
- "Ligtas na ba siya?" tanong ko. - Di tayo sigurado.
Pinunasan ni Ganderbai ang noo niya.
May paraan dito.
Marahan siyang nagsasalita habang nag-iisip.
Bibigyan natin ng anestisya
'yong hayop na natutulog sa kanya.
Magandang ideya.
Di pa ligtas. Cold-blooded ang ahas. Matagal umepekto sa ganoon ang anestisya.
Pero wala na akong maisip. Ether o chloroform?
Tumango ako.
- Alin doon? - Tinatanong ba niya ako?
Chloroform!
Hinila niya ako papunta sa pasilyo.
Sa bahay ko.
Naghihintay na sa 'yo ang bata.
Susi ito sa lagayan ng lason.
Orange ang tatak ng chloroform.
May pangalan. Dito lang ako sakaling may mangyari.
Bilisan mo!
- 'Yong sapatos ko… - Wag na.
Binilisan ko. Dala ko na ang bote sa loob ng 15 minuto.
Alam niya kung ano'ng gagawin, pero pinanghihinaan na siya.
Ewan kung gaano pa siya tatagal.
Pareho ang pwesto ni Harry sa kama mula kanina.
Basa at namumuti ang mukha niya. Tumingin siya sa akin.
Ngumiti at tumango ako.
Kinuha ng doktor ang tubong ginawang tourniquet,
at nilagyan ng papel na embudo.
Hinatak niya ang kumot sa ilalim ng sapin,
pinasok doon ang tubo,
sa kumot, papunta sa katawan ni Harry.
Matagal bago naidaan sa ilalim ang tubo.
Mga 20 o 40 minuto. Di ko nakitang gumalaw ang tubo,
pero lumiliit ang nakikita kong parte no'n.
Pawisan na rin si Dr. Ganderbai,
nagbubutil-butil na sa noo at nguso niya,
pero diretso ang kamay
at nakatuon ang mata sa kumot sa tiyan ni Harry.
Hiningi niya ang chloroform.
Tinanggal ko ang stopper at binigay sa kanya,
siniguro kong hawak na niya nang maayos.
Mr. Pope, babasain ko ang kutson. Lalamig ang ilalim ng katawan mo.
- Maghanda ka't wag kang gagalaw. - Bilis na!
Tumaas ang boses si Harry.
Tiningnan siya ng doktor, at tinuloy ang gagawin.
Sinalinan niya ang embudo hanggang dumaloy sa tubo.
Sinalinan pa at naghintay ulit.
Kumalat ang mabahong amoy ng chloroform sa kuwarto
na dala ang pangit na alaala
ng mga nurse at surgeon sa puting kuwartong may mesa.
Maingat si Ganderbai,
at nakikita kong namumuo ang makapal na usok sa taas ng embudo.
Huminto siya, nagsalin pa at binalik ang bote.
Hinila niya ang tubo at tumayo.
Napakahirap siguro ng prosesong ito
dahil naging ganito ang boses niya…
Labinlimang minuto para sigurado.
Ibinulong ko kay Harry.
- Maghihintay ng 15… - Narinig ko!
Tumalikod si Dr. Ganderbai, at bigla siyang nagalit.
Tinitigan niya si Harry. Kumibot uli ang mukha ni Harry.
Naghintay ng 15 minuto.
Tinitigan ni Dr. Ganderbai si Harry nang masinsin, madiin at may tensyon,
tinutuon ang atensyon nito
para tumahimik at di gumalaw si Harry.
Nakatitig siya, at kahit di nag-iingay,
para bang sinisigawan niya 'to.
- Parang… - Wag kang gagalaw o magsasalita!
Wag mong sisirain ito! Narinig mo?
Kumikibot ulit ang bibig ni Harry,
nagpapawis, pipikit, didilat,
titingin sa akin, kumot, kisame,
pero di kay Dr. Ganderbai.
Pero hawak siya ni Dr. Ganderbai.
Parang may umiihip ng lobong puputok na, pero di ko maalis ang tingin ko.
Tumango na si Dr. Ganderbai, at alam kong itutuloy na namin.
Doon ka sa kabila.
Hahawakan natin at hihilain nang sabay.
Dahan-dahan. Pirmi lang, Mr. Pope.
Nakikita na ang buong dibdib ni Harry.
Nakita ko ang tali ng pajama niya,
maayos na naka-bow.
Sa ibaba, may butones na mother-of-pearl,
wala akong butones sa pajama,
lalo na ang mother-of-pearl.
Minsan walang kuwenta ang maiisip mo sa ganitong sitwasyon.
Walang kung ano sa tiyan niya.
Pirmi, Mr. Pope.
Sinuri ni Ganderbai ang katawan at hita ni Harry.
Ingat. Nandiyan 'yan, sa may hita ng pajama.
Umupo si Harry.
Ngayon lang siya gumalaw.
Bumalikwas siya, tumayo sa kama, nagtatadyak.
Akala namin nakagat na.
May scalpel na si Ganderbai,
pero tumigil si Harry, tumayo,
tumingin sa kutson, sumigaw…
Wala roon!
Tumayo si Dr. Ganderbai. Tiningnan si Harry.
Ayos lang si Harry. Di siya nakagat.
Hindi siya makakagat o mamamatay.
At walang problema.
Parang.
Baka nanaginip ka, Mr. Pope.
Sa pagkakasabi niya, alam kong di sadya ang pang-aasar niya.
Pinagaan niya lang ang sitwasyon.
Iba ang inisip ni Harry. Tumayo siya,
tinitigan si Ganderbai. Namula ang pisngi.
Sinasabi mo bang nagsisinungaling ako?
Nakatayo lang si Dr. Ganderbai.
Lumakad si Harry sa kama. Maliwanag ang mata.
- Ikaw, dagang kanal ng Bengali. - "Tama na, Harry," sabi ko.
- Marumi, mabaho kang… - Tumahimik ka!
- Walang kuwenta… - Tahimik!
Tumigil ka!
Lumabas si Ganderbai. Sinundan ko siya.
Hibang siya, kalokohan lang 'yon.
Lumapit kami sa lumang Morris Motor na kotse ng doktor.
Sumakay siya. "Naghimala ka," sabi ko.
- Niligtas mo siya. - Parang hindi.
Pwede mong… Utang niya sa 'yo ang buhay niya.
- Utang niya sa 'yo 'yon, Dok. - Hindi rin.
Pasensiya ka na.
Di totoo 'yan.
Pinaandar ni Dr. Ganderbai ang kotse at umalis.
ISINULAT NI DAHL ANG "POISON" NOONG ENERO 1950.
IPINANGALAN NIYA ANG KARAKTER NI WOODS
SA KASAMANG RAF SQUADRON, PILOT NA NAMATAY SA DIGMAAN NG ATHENS.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Dawn Rosello