Cheguei á casa á medianoite.
De camiño ao bungaló, apaguei as luces
para que non desen na ventá e espertasen a Harry Pope.
Non facía falta. Tiña a luz acesa.
Aparquei, fun cara á entrada,
contando os pasos, para non dar ningún de máis,
Un, dous, tres, catro.
Fun ao cuarto de Harry, abrín e mirei.
Estaba na cama, esperto. Non se moveu nin me mirou.
Pero oínlle murmurar baixiño…
Axuda.
"Axuda?"
Abrín a porta e entrei.
Para.
"Para?" Case non oía nada. Parecía que lle custaba moito falar.
- Axuda. - "Axuda?"
Que pasa, Harry?
Saca zapatos.
"Saca zapatos?"
Lembraba a George Barling tras recibir un disparo,
arrimándose no motor de reposto do avión, murmurando sobre o piloto xaponés
e bisbando a duras penas coma Harry agora.
Logo George Barling anicouse…
e morreu.
Saca zapatos.
"Saca zapatos?"
Non entendía, pero non ía protestar.
- Que pasa, Harry? - Non toques.
Estaba deitado, cunha saba por riba do corpo.
Tiña posto o pixama e suaba moitísimo.
Facía calor. Eu suaba, pero non tanto.
Tiña a cara e a almofada empapadas.
Pareceume malaria.
- Que pasa? - Krait.
- Que? - Krait.
- Krait? - Cobra.
- Picoute unha? Onde, canto tempo hai? - Non.
Que?
Non picou aínda.
Iso confundiume. Mireino sorprendido.
Krait na barriga, durmida.
Saltei para atrás.
Mireille a barriga e a saba que a cubría.
Era imposible saber se había algo debaixo.
Como? Tes unha cobra durmindo na barriga?
Si.
Como chegou aí?
Non debín preguntar. Debín dicirlle que non falase.
Deitado, lendo. Notei algo no peito, tras libro.
Facendo cóxegas.
De esguello vin krait deslizándose sobre pixama.
Pequena. Uns 25 cm.
Sabía que non podía moverme. Quedei teso, mirándoa.
Pensei que iría por riba da saba.
Harry calou un momento.
Non quería molestala falando.
Pero meteuse por baixo.
Noteina debaixo do pixama, movéndose na barriga.
Logo parou. Agora está aí durmindo.
Estiven esperando.
- Canto tempo? - Horas.
Horas e horas, carallo.
Non aguanto inmóbil moito máis. Teño que tusir.
De feito,
iso non era raro nunha krait.
Andan arredor das casas e buscan sitios quentes.
O sorprendente era que aínda non picase a Harry.
A picadura é mortal, non sendo que teñas un antídoto contra o veleno á man.
Son delgadiñas e pequenas, coma esta.
Podería entrar unha por unha fenda da porta do cuarto dun neno, por exemplo.
O encargado dunha plantación de té díxome que unha picara unha ovella.
Cando abriu a ovella en canal, o sangue era negro coma o pote.
"Vale, Harry", dixen. Agora tamén eu bisbaba.
Non te movas e non fales se non cómpre.
Se non se asusta, non pica. Arranxarémolo.
Saín do cuarto con coidado e collín un coitelo afiado na cociña.
Metino no peto, listo para usalo se Harry asustaba a krait e o picaba.
Listo para cortar a Harry e sacar o veleno.
"Harry", dixen.
Creo que o mellor é apartar a saba con coidado e botar unha ollada.
Ti es parvo!
A súa voz era inexpresiva, falaba demasiado baixo e suave.
A expresión tíñaa nos ollos e na comisura dos beizos.
A luz asustaraa. A cobra matarame.
Tes razón.
- E se ergo a saba e a guindo tan pronto…? - Chama médico.
Miroume coma se xa o debera ter pensado eu.
Un médico, claro. Chamarei o Dr. Ganderbai.
Saín, mirei o número do Dr. Ganderbai, collín o teléfono e apurei á operadora.
- Son o encargado Woods. - Ola. Aínda non está na cama?
Veña e traia soro. Para unha krait.
Unha krait? A quen picou?
Soou coma unha explosión na orella.
A ninguén, aínda.
Harry ten unha durmindo na barriga baixo a saba.
Houbo un silencio de tres segundos.
Falando amodo, non coma unha explosión, o Dr. Ganderbai dixo…
Que non se mova nin fale. Entende?
- Claro, doutor. - Vou agora.
Colgou e eu volvín ao cuarto.
Os ollos de Harry chamaban.
Ganderbai xa vén. Non te movas.
Que carallo pensa que fago?
Non podemos falar.
Cala a boca, logo.
Os músculos dun lado da boca, os de sorrir,
movíanselle espasmodicamente, mesmo cando xa acabara de falar.
Non me gustou iso nin como me falou.
Chegou o coche do Dr. Ganderbai.
Saín recibilo.
- Onde está? - Non esperou pola miña resposta.
Entrou no vestíbulo, deixou o bolso nunha cadeira.
Levaba zapatillas de casa.
Andaba sen facer ruído, coma un gato silencioso.
Harry mirou de esguello.
Ao chegar á cama, mirou a Harry e sorriu.
Tranquilizouno asentindo e dixo…
Non se preocupe. Isto é doado. Xa me encargo eu.
Foi á cociña e eu seguino.
Abriu o bolso.
Hai que meterlle soro, pero con coidado. Non se pode queixar.
Tiña unha inxección e un frasco nas mans.
Cravou a agulla e sacou un líquido amarelo.
- Deuma a min. - Agárrea ata que lla pida.
Volvemos ao cuarto.
A Harry brillábanlle os ollos.
O Dr. Ganderbai remangouno con coidado ata o cóbado, sen mover o brazo.
Estaba separado da cama. Murmuroulle…
Voulle dar unha inxección. Unha picada. Non se mova.
Non aperte os músculos da barriga. Reláxeos.
Harry mirou a xiringa. Volveulle o espasmo aos beizos.
O Dr. Ganderbai colleu un tubo de goma e atoullo ao bíceps.
Limpou con alcohol un cacho do antebrazo.
Ergueu a xiringa, mirou a medida e botou algo do líquido amarelo.
Harry tiña a cara suada,
brillaba coma se se lle derretese unha crema facial na pel.
Vía a vea azul do seu antebrazo, inchada polo torniquete.
Vin a agulla sobre a vea, pegada ao brazo.
Logo introduciuna de lado na vea,
amodo e firme, e entrou fácil coma no queixo.
Harry mirou o teito, pechou os ollos e abriunos.
Ganderbai achegou a boca á súa orella.
Agora non pasará nada aínda que o pique. Non se mova, volvo agora.
- "Está salvado?", preguntei. - Depende.
Ganderbai limpou a fronte e mordeu os beizos.
Hai solución para isto.
Falaba amodo, tratando de pensar mentres falaba.
Ímoslle administrar a anestesia
ao bicho, tal como está.
Era unha magnífica idea.
Non é seguro, as cobras teñen sangue frío. A anestesia non actúa rápido nelas.
Non se me ocorre nada máis.
- Éter ou cloroformo? - Asentín.
- Cal? - Preguntábame a min? Eu non sei.
Cloroformo!
Levoume polo brazo ao vestíbulo.
Vaia á miña casa. O rapaz estarao esperando.
A chave do armario dos velenos.
Colla o cloroformo. Na etiqueta laranxa ten o nome. Eu quedo aquí por se acaso.
Vaia lixeiro!
- Os zapatos… - Non fan falta.
Fun rápido e en 15 minutos xa volvera co frasco de cloroformo.
Sabe o que imos facer, pero estase poñendo nervioso.
Non sei canto tempo aguantará.
Harry seguía deitado na mesma posición ca antes.
Tiña a cara pálida e suada. Virou os ollos cara a min.
Eu sorrinlle e asentín.
Ganderbai colleu o tubo do torniquete
e enganchoulle un funil de papel.
Afrouxou algo a saba de debaixo do colchón,
colleu o tubo e meteuno debaixo da saba cara ao corpo de Harry.
Non sei o que lle levou meter o tubo.
Entre 20 e 40 minutos. Eu non vía moverse o tubo,
pero a parte visible íase acurtando.
O Dr. Ganderbai suaba,
con pingas na fronte e no labio superior, pero con mans firmes,
sen sacar os ollos da saba que cubría a barriga.
Sen mirar, pediu o cloroformo.
Saquei o tapón e púxenlle o frasco na man,
sen soltalo ata que o agarrou ben.
Sr. Pope, vou mollar o colchón. Vai notar frío por debaixo.
- Prepárese e non se mova. - Fágao xa!
Por primeira vez, Harry levantou a voz. O Dr. Ganderbai mirouno e logo seguiu.
Botou unhas gotas no funil e agardou a que baixasen.
Botou máis e agardou.
O cheiro nauseabundo do cloroformo espallouse,
traendo recordos desagradables
de enfermeiros e cirurxiáns nunha sala branca.
Ganderbai seguiu botando
e eu vía o abundante vapor que saía coma fume do funil.
Parou, volveu encher o funil e pasoume o frasco.
Sacou o tubo amodo e parou, ergueito.
A tensión de facer iso debeu ser enorme
porque a súa voz soaba así…
Dámoslle 15 minutos para funcionar.
Díxenllo a Harry.
- Dámoslle 15 minutos… - Xa oín!
O Dr. Ganderbai saltou, con cara de enfadado.
Mirou a Harry moi serio. Volveulle o espasmo do músculo.
Agardamos 15 minutos.
O Dr. Ganderbai mirou a Harry
cunha mirada intensa e penetrante,
concentrándose con toda a forza para que Harry non se movese.
Non apartou a vista del e, sen dicir nada,
parecía estarlle berrando.
- Dicíndolle… - Non se mova, non fale!
Non o estrague agora! Entendido?
Harry seguía cos espasmos, suando, pechando e abrindo os ollos,
mirándome a min, á saba, ao teito,
pero non ao Dr. Ganderbai.
Pero o Dr. Ganderbai facíao aguantar.
Era coma se se inflase un globo
que ía explotar, pero eu seguía mirando.
O Dr. Ganderbai asentiu, xa estaba preparado.
Póñase do outro lado. Collemos por cadanseu lado e apartamos a saba.
Moi amodo. Non se mova, Sr. Pope.
Agora víase todo o peito de Harry.
Vin o cinto branco do pantalón do pixama, atado nun lazo.
Máis abaixo, vin un botón de nácara.
Eu nunca tiven un botón na petrina do pixama, moito menos de nácara.
Ás veces pénsanse frivolidades en momentos tensos.
Á parte diso, nada na barriga.
Non se mova.
Ganderbai miroulle o corpo e debaixo das pernas.
Coidado. Pode estar na perneira do pixama.
Harry incorporouse.
A primeira vez que se movía.
Ergueuse, púxose de pé na cama e sacudiu as pernas.
Pensamos que o picara.
Ganderbai colleu un bisturí,
pero Harry parou de saltar,
mirou o colchón e berrou…
Non está!
O Dr. Ganderbai ergueuse e mirou a Harry.
Harry estaba ben. Non o picara.
Non o ía picar nin ía morrer. Estaba todo ben.
Máis ou menos.
Se cadra soñouno, Sr. Pope.
Pola maneira de dicilo, sabía que non quería burlarse del.
Era unha broma trala extrema tensión.
Harry non o tomou así. Seguía alí de pé,
mirando a Ganderbai. Comezou a pórse encarnado.
Estame chamando mentireiro?
Ganderbai non se moveu, mirando a Harry.
Harry deu un paso adiante. Brillábanlle os ollos.
- Puto bengalí de merda. - "Cala, Harry", dixen.
- Moreno de merda… - Cala!
- Casta atrasada… - Cala!
Abonda!
Ganderbai saíu. Seguino ata a entrada.
Está fóra de si, non sabe o que di.
Baixamos as escaleiras e fomos ao Morris Motors do médico.
XUTE BRITÁNICO
Entrou no coche. "Fixo un milagre", dixen.
- Salvoulle a vida. - Non o creo.
Vostede podía… El débelle a vida.
- Débelle a vida, doutor. - Non tal.
Síntoo moito.
Non ten por que.
O Dr. Ganderbai acendeu o motor e arrancou.
Dahl comezou a escribir Poison en xaneiro de 1950.
Púxolle nome ao personaxe Woods
en homenaxe a un compañeiro piloto da forza aérea morto na batalla de Atenas.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa