Ik reed om middernacht naar huis.
Bij het hek deed ik de koplampen uit…
…zodat het licht Harry Pope niet zou wekken.
Onnodig, want z'n licht brandde nog.
Ik parkeerde en telde de vier treden naar de veranda om niet te struikelen.
Ik deed zachtjes Harry's kamerdeur open.
Hij lag wakker in bed. Hij bewoog niet, maar ik hoorde hem fluisteren.
- Help. - Help?
- Ik duwde de deur open en liep naar binnen. - Stop.
Stop? Ik hoorde het amper. Hij had moeite om geluid te produceren.
- Help. - Help?
Wat is er, Harry?
Schoenen uit.
Schoenen uit?
Hij klonk als George Barling toen die in z'n buik geschoten was…
…en op dezelfde hese fluistertoon iets mompelde over de Japanse piloot.
Maar George Barling was daarna wel gestorven.
Schoenen uit.
Ik begreep het niet, maar maakte geen bezwaar.
- Wat is er? - Afblijven.
Hij lag op z'n rug onder een laken hevig te zweten in z'n gestreepte pyjama.
Ik zweette ook, maar niet zoals Harry. Z'n kussen was doorweekt.
Het leek op malaria.
- Wat is er? - Krait.
- Krait? - Slang.
- Je bent gebeten. Hoelang geleden? - Nee.
Wat?
Ik ben nog niet gebeten.
Ik keek Harry verwonderd aan.
Krait op buik. Slaapt.
Ik sprong achteruit.
Ik staarde naar z'n buik, of het laken.
Het was niet te zien of er iets onder lag.
Bedoel je dat er nu een slapende krait op je buik ligt?
Hoe komt hij daar?
Ik had natuurlijk eigenlijk geen vragen moeten stellen.
Ik lag te lezen. Ik voelde iets op m'n borst, achter boek.
Het kietelde.
Vanuit m'n ooghoek zag ik de krait over m'n pyjama glijden.
Klein. Ongeveer 25 centimeter.
Ik mocht niet bewegen. Ik heb stokstijf liggen kijken.
Ik dacht dat hij over de lakens zou glijden.
Harry was even stil.
Hij keek of z'n gefluister het wezen niet stoorde.
Hij ging eronder.
Ik voelde hem door m'n pyjama over m'n buik bewegen.
Toen stopte hij. Nu ligt hij daar te slapen.
Ik lag te wachten.
- Hoelang? - Uren.
Al uren en uren, verdomme.
Ik hou het niet langer. Ik moet hoesten.
Eigenlijk was dit niets bijzonders voor een krait.
Ze begeven zich bij huizen op zoek naar warme plekjes.
Het verrassende was dat Harry nog niet gebeten was.
De beet is dodelijk tenzij je direct tegengif kunt toedienen.
Ze zijn klein. Zo zien ze eruit.
Als de deur op een kier staat, kan er zo een de kinderkamer in glippen.
Op een theeplantage was ooit een schaap in z'n poot gebeten.
Toen ze het karkas opensneden, was het bloed zo zwart als teer.
'Oké, Harry', zei ik. Nu fluisterde ik ook.
'Niet nodeloos bewegen of praten. Hij bijt alleen als hij bang is.'
Ik liep zacht de kamer uit en haalde een scherp mes uit de keuken.
Ik stopte het in m'n zak voor het geval Harry gebeten werd.
Dan kon ik hem opensnijden en het gif eruit zuigen.
Ik zei: 'Harry, het lijkt me het beste als ik het laken optil om even te kijken.'
Jij idioot.
Z'n stem was uitdrukkingsloos omdat hij zo langzaam sprak.
Hij drukte zich uit met z'n ogen en mondhoeken.
De slang schrikt van het licht en bijt me dood.
Goed punt.
Wat als ik het laken wegtrek en hem wegveeg…
Haal dokter.
Hij keek me aan alsof ik dat had moeten bedenken.
Een dokter. Natuurlijk. Ik bel dr. Ganderbai.
Ik sloop weg om z'n nummer te zoeken. Ik vroeg de telefonist op te schieten.
- Met opziener Woods. - Hallo. Slaapt u nog niet?
- Breng serum voor 'n krait. - Een krait? Wie is er gebeten?
Die vraag klonk als een explosie in m'n oor.
Niemand. Nog niet. Er ligt er een op Harry's buik.
Drie seconden was er stilte op de lijn.
Langzamer en minder explosief zei dr. Ganderbai:
Hij mag niet bewegen of praten. Begrijp je dat?
- Ja, dokter. - Ik kom eraan.
Hij hing op en ik ging terug.
Harry keek me aan. Ganderbai komt. Je mag niet bewegen.
Wat verwacht hij anders?
- We mogen niet praten. - Kop dicht dan.
Z'n mondspieren, die waarmee je lacht, begonnen snel te trekken.
Dat ging even door nadat hij uitgepraat was.
Dat beviel me niet en z'n toon ook niet.
Dr. Ganderbai's auto kwam aansnellen.
Ik ging naar hem toe.
- Waar is hij? - Hij wachtte niet op antwoord.
Hij liep langs me de hal in en zette z'n tas neer.
Hij droeg zachte slippers en liep geluidloos als een kat over de vloer.
Harry keek vanuit z'n ooghoeken.
De dokter liep naar het bed en glimlachte geruststellend naar Harry.
Dit stelt niks voor. Laat het aan mij over.
Hij liep naar de keuken en ik volgde.
- Hij opende z'n tas. - Hij mag niets voelen van de injectie.
Hij had een injectiespuit en een flesje. Hij vulde de spuit met gele vloeistof.
- Hij gaf de spuit aan mij. - Hou vast.
We liepen terug.
Harry's ogen waren nu wijd open.
Dr. Ganderbai rolde Harry's mouw op tot aan z'n elleboog.
- Hij bleef op afstand en fluisterde: - Ik geef je een injectie. Niet bewegen.
Span je buikspieren niet aan.
Harry keek naar de spuit. Z'n mond begon weer te trekken.
Ganderbai bond een rubberen slang om Harry's biceps.
Hij wreef wat alcohol op z'n arm.
Hij hield de spuit tegen het licht en spoot er vloeistof uit.
Harry's gezicht glom van het zweet alsof er smeltende gezichtscrème op zat.
Ik zag de blauwe ader op z'n arm opzwellen.
Ganderbai hield de naald boven de ader en stak hem er zijdelings in.
De naald gleed soepel onder de huid.
Harry sloot en opende z'n ogen, maar bewoog niet.
Ganderbai sprak in Harry's oor:
Nu komt het goed ook al bijt hij. Niet bewegen. Ik ben zo terug.
- 'Is hij veilig?' vroeg ik. - Misschien.
Ganderbai veegde z'n voorhoofd af.
Er is een manier om dit te doen.
Hij sprak langzaam terwijl hij nadacht.
We dienen het wezen een verdoving toe op de plek waar het ligt.
Een prima suggestie.
Een slang is koudbloedig en verdoving werkt niet snel bij koudbloedigen.
Ik heb geen andere ideeën. Ether of chloroform?
Ik knikte.
- Welke? - Vroeg hij dat aan mij? Geen idee.
Chloroform.
Hij trok me aan m'n arm de hal in.
Ga naar m'n huis. De bediende wacht op je.
De sleutel van de gifkast. De chloroform heeft een oranje label.
De naam staat erop. Ik blijf hier voor het geval dat. Schiet op.
- M'n schoenen. - Niet nodig.
Ik reed snel en was in 15 minuten terug.
Hij weet wat we gaan doen, maar hij verliest de moed.
Hoelang houdt hij het nog vol?
Harry lag op bed in dezelfde positie als eerst.
Z'n gezicht was bleek en nat. Hij keek me aan.
Ik knikte glimlachend.
De dokter pakte de slang van het tourniquet.
Er zat een papieren trechter aan.
Hij trok een stuk laken los van onder het matras, pakte de slang…
…en schoof hem onder het laken.
Ik weet niet hoelang dat duurde.
Misschien twintig minuten, misschien veertig…
…maar de slang werd langzaam korter.
Dr. Ganderbai zweette nu ook. Grote druppels op z'n voorhoofd en bovenlip.
Met vaste hand keek hij geconcentreerd naar het laken.
Hij stak z'n hand uit. Ik draaide de dop van de fles en reikte hem aan.
Ik liet pas los toen hij hem vasthad.
Mr Pope, ik schenk dit op het matras. Het zal koud aanvoelen.
- Zorg dat u niet beweegt. - Schiet op.
Harry verhief z'n stem.
Ganderbai keek hem even aan en ging verder.
Hij goot wat druppels in de trechter en wachtte even.
Dit herhaalde hij.
De zware geur van chloroform verspreidde zich…
…en bracht nare herinneringen mee aan chirurgen in een operatiekamer.
Ganderbai schonk door. De zware damp kronkelde als rook boven de trechter.
Na een laatste dosis gaf hij de fles terug.
Hij trok de slang langzaam terug.
Hij had vast erg onder spanning gestaan, want z'n stem klonk zo:
We wachten 15 minuten.
Ik leunde naar Harry.
- We wachten… - Ik heb hem gehoord.
Dit keer sprong Ganderbai op. Hij keek Harry plots boos aan.
Harry's lachspier trok weer. We wachtten 15 minuten.
Ganderbai bekeek Harry met een eigenaardige, zeer intense blik.
Alsof hij uit alle macht wenste dat Harry niet zou bewegen.
Hij bleef kijken en leek geluidloos iets naar hem te schreeuwen als:
Niet bewegen. Niet praten. Verpest het nu niet. Hoor je me?
Harry trok met z'n mond, zweette en knipperde met z'n ogen.
Hij keek naar mij, het laken, het plafond. Nooit naar Ganderbai.
Maar Ganderbai had hem in z'n ban.
Het was of iemand een ballon opblies tot die zou knappen, maar ik bleef kijken.
Eindelijk knikte Ganderbai. Hij kon verder.
Ga naar de andere kant. We pakken elk een kant van het laken.
Langzaam. Niet bewegen, Mr Pope.
Harry's hele borst was zichtbaar.
Het koord van z'n pyjamabroek was netjes gestrikt.
Wat lager zag ik een paarlemoeren knoop.
Ik had zelf geen knoopsluiting, laat staan een van paarlemoer.
Er komen vreemde dingen bij je op op zulke momenten.
Er lag niets op z'n buik.
- Niet bewegen. - Ganderbai keek rond Harry's lichaam.
Pas op. Hij kan in je pyjamabroek zitten.
Harry kwam omhoog.
Z'n eerste beweging.
Hij sprong op en schudde met z'n benen. Was hij soms gebeten?
Ganderbai zocht een scalpel, maar Harry stopte…
- …keek naar 't matras en riep: - Hij is weg.
Ganderbai stond op en keek naar Harry.
Harry was niet gebeten. Hij ging niet dood. En alles was in orde.
Soort van.
Misschien had u gedroomd.
Ganderbai zei dat maar voor de grap, als ontlading na alle spanning.
Harry vatte het niet zo op. Hij staarde hem boos aan. Hij kleurde rood.
Zegt u dat ik een leugenaar ben?
Ganderbai keek Harry stokstijf aan.
Harry stapte naar voren. Z'n ogen glommen.
- Jij vieze, Bengaalse rioolrat. - 'Stil, Harry', zei ik.
- Jij vieze, bruine, smerige… - Stil. Hou je mond.
Stop.
Ganderbai vertrok en ik volgde hem.
Hij is gek. Hij roept maar wat.
We liepen door het donker naar z'n oude Morris.
Hij stapte in. 'U hebt een wonder verricht', zei ik.
- U hebt z'n leven gered. - Nee.
Hij heeft z'n leven aan u te danken.
- Dat is zo, dokter. - Nee, dat is niet waar.
Het spijt me.
Dat kan niet.
Ganderbai startte de auto en reed weg.
DAHL BEGON IN JANUARI 1950 AAN 'POISON'.
HET PERSONAGE WOODS IS VERNOEMD…
…NAAR EEN PILOOT DIE WAS GESNEUVELD BIJ DE SLAG OM GRIEKENLAND.
Ondertiteld door: Bianca van der Meulen