ZEHİR
Eve vardığımda gece yarısıydı.
Bungalova yaklaşırken farları söndürdüm,
ki pencereden sızıp Harry Pope'u uyandırmasın.
Söndürmesem de olurmuş. Işığı açıktı.
Park ettim. Sonda boşa basmamak için dört basamak sayıp verandaya çıktım.
Bir, iki, üç, dört.
Harry'nin kapısını sessizce aralayıp içeri baktım.
Yatakta uyanıktı. Kımıldamadı, başını bile çevirmedi.
Ama belli belirsiz fısıldadı…
- Yardım et. - Yardım mı edeyim?
Kapıyı açıp odada ilerledim.
- Dur. - Durayım mı? Zar zor duyuyordum.
Ses çıkarmamak için büyük gayret içindeydi.
- Yardım et. - Yardım mı edeyim?
Ne oldu Harry?
Ayakkabını çıkar.
Ayakkabımı mı çıkarayım?
Konuşma tarzı karnından vurulan George Barling'in
bir yedek uçak motoru kasasına yaslanıp yarasını tutarak
Japon pilota söylenirken çıkardığı o boğuk fısıltıyı hatırlattı.
George Barling sonrasında iki büklüm olup ölmüştü tabii.
Ayakkabını çıkar.
"Ayakkabını çıkar."
Sebebini anlamasam da itiraz edecek değildim.
- Neyin var Harry? - Dokunma.
Bedeninin dörtte üçü örtülü hâlde sırtüstü yatıyordu,
çizgili pijama giymişti, çok terliydi.
Sıcaktı, terliyordum ama onun gibi değil. Suratı ıslaktı, yastık sırılsıklamdı.
Sıtma gibi görünüyordu.
- Neyin var Harry? - Krait.
- Ne? - Krait.
- "Krait" mı? - Yılan.
Soktu mu? Nerenden, ne zaman?
- Hayır. - Ne?
Henüz sokmadı.
Kafam karıştı. Ona tuhaf tuhaf baktım.
Krait karnımda. Uyuyor.
Gayriihtiyari geriye sıçradım.
Karnına, daha doğrusu üzerindeki örtüye baktım.
Altında bir şey var mı, anlamak imkânsızdı.
Karnında uyuyan bir krait olduğunu mu kastettin?
Evet.
Oraya nasıl girdi?
Soru sormamam gerekirdi tabii. Konuşmamasını söylemeliydim.
Uzanmıştım. Okuyordum.
Göğsümde, kitabın arkasında bir şey hissettim.
Gıdıklıyordu.
Göz ucuyla küçük krait'ı pijamamda sürünürken gördüm.
Küçük. Belki 25 santim.
Kımıldamamalıydım. Donmuş hâlde onu izledim.
Örtünün üzerine çıkar sandım.
Harry bir an sustu.
Fısıltısının, yatan şeyi rahatsız etmediğinden emin oldu.
Altına girdi.
Pijamadan girdiğini hissettim. Karnımda kıpırdadı.
Sonra durdu. Şimdi kıvrıldı, uyuyor.
Bekliyorum.
- Ne kadardır? - Saatlerdir.
Saatler, saatler geçti.
Daha fazla hareketsiz kalamam. Öksürmem lazım.
Aslında bir krait'ın böyle bir şey yapması şaşırtıcı değildi.
Evlerde dolaşıp sıcak yerler ararlar.
Asıl şaşırtıcı olan Harry'yi henüz sokmamış olmasıydı.
Derhâl fark edilip panzehirle müdahale edilmezse
tek ısırığı fevkalade ölümcüldür.
Küçük ve incedirler, böyle görünürler.
Örneğin aralık bir kapıdan
küçük bir çocuğun yatak odasına gizlice sızabilirler.
Bir çay tarlası idarecisi
arka bacağından sokulan bir koyunu anlatmıştı.
Ölüsünü kesip açınca katran karası bir kan akmış.
"Pekâlâ Harry" dedim. Ben de fısıldıyordum.
"Gerekmedikçe kımıldama ve konuşma. Korkmazsa sokmaz. Çaresine bakacağız."
Odadan usulca çıkıp mutfaktan küçük, keskin bir bıçak aldım.
Harry yılanı korkutur da sokulursa kullanırım diye cebime koydum.
Harry'yi kesip zehri emmeye hazırdım.
"Harry" dedim,
"Bence en iyisi örtüyü yavaşça çekip bir bakayım."
Seni salak.
Sesi ifadesizdi zira fazla yavaş ve sessiz konuşuyordu.
İfadesi gözlerinden ve ağzının kenarlarından okunuyordu.
Işık korkutur. Yılan beni öldürür.
Haklısın.
Örtüyü bir hamleyle çekip hemen kovalasam…
Doktor çağır.
Bunu kendim akıl etmeliymişim gibi baktı.
Doktor. Tabii ya. Dr. Ganderbai'yı çağıracağım.
Usulca çıkıp doktorun numarasını buldum, aradım, operatöre acele etmesini söyledim.
- Ben Subay Woods. - Merhaba Bay Woods. Yatmadınız mı?
- Hemen serum getirin. Krait için. - Krait için serum mu? Kimi soktu?
Sorusu âdeta kulağımda infilak etti.
Henüz hiç kimseyi.
Harry'nin karnında, örtünün altında uyuyor.
Karşıda üç saniye sessizlik oldu.
Sonra Ganderbai infilak eder gibi değil, tane tane dedi ki…
Kımıldamayacak ve konuşmayacak. Anladınız mı?
- Tabii Doktor. - Hemen geliyorum.
Kapattı, ben de odaya döndüm.
Harry gözleriyle takip etti.
- Dr. Ganderbai yolda. Kımıldamasın, dedi. - Ne yaptığımı sanıyor ki?
- İkiniz de asla konuşmayın, dedi. - Sus o zaman.
Ağzının kenarındaki gülümserken kullanılan kaslar seğirdi,
sözü bittikten sonra küçük kıpırdamalar bir süre devam etti.
Bu hoşuma gitmedi. Konuşma tarzı da.
Doktorun arabası hızla öne yanaştı.
Karşılamaya gittim.
- Nerede o? - Dr. Ganderbai cevabımı beklemedi.
Beni geçip koridoru aştı. Çantasını sandalyeye koydu.
Yumuşak tabanlı ev terliği giymişti. Dikkatli bir kedi misali sessizce yürüdü.
Harry göz ucuyla onu seyrediyordu.
Başucuna gelince Harry'ye gülümsedi, şu sözlerle avuturcasına başını salladı…
Merak etmeyin. Basit bir mesele. Dr. Ganderbai'ya bırakın.
Mutfağa gitti, onu takip ettim.
Çantasını açtı.
Önce serum zerk etmeliyim ama itinalı olmak şart. Kımıldamamalı.
Şırınga ve küçük bir şişe tutuyordu.
İğneyi batırıp soluk, sarı bir sıvı çekti.
- Bana verdi. - Ben isteyene kadar tut.
Odaya döndük.
Harry'nin gözleri açıktı, parlıyordu.
Doktor, Harry'nin kolunu oynatmadan dirseğe kadar pijamasını sıyırdı.
Yataktan epey uzak durarak fısıldadı,
İğne yapacağım. Hafif yakacak. Kımıldamayın.
Karnınızı kasmayın. Gevşek tutun.
Harry şırıngaya baktı. Gülme kası yine seğirmeye başladı.
Ganderbai kauçuk bir tüpü Harry'nin pazısına sıkıca bağladı.
Kolunda ufak bir alanı alkolle ovaladı.
Şırıngayı kaldırdı, gözünü kısıp ölçüyü ayarladı,
fazla sıvıyı püskürttü.
Harry'nin yüzü ter içindeydi.
Teri, cildinde eriyip yastığa akan yüz kremi gibi parlıyordu.
Turnikenin altında şişmiş olan mor kol damarını gördüm.
Damarın üstündeki iğneyi gördüm. Koluna paralel tuttu,
yavaş ama kararlı bir şekilde yanlamasına batırıp
rahatlıkla zerk etti.
Harry gözlerini kapatıp açtı ama kımıldamadı.
Ganderbai eğildi, kulağına yaklaştı.
Şimdi soksa bile bir şey olmaz ama kımıldamayın. Birazdan dönerim.
- "Güvende mi?" dedim. - Belki kurtulur belki kurtulmaz.
Ganderbai alnını sildi, dudağını ısırdı.
Bunun bir çaresi olmalı, bir çaresi olmalı…
Yavaş yavaş konuşurken düşünmeye çalışıyordu.
Hayvana yattığı yerde
anestezi uygulayacağız.
Şahane bir öneriydi.
Güvenli değil. Yılan soğukkanlı hayvandır, anestezi onlara hemen etki etmez.
Aklıma başka çare gelmiyor. Eter mi kloroform mu?
Başımı salladım.
- Hangisi? - Bana mı soruyordu? Bilmem.
Kloroform!
Kolumdan tutup koridora itti.
Evime git, oğlan seni orada bekleyecek. İşte zehir dolabımın anahtarı.
Kloroformu al. Turuncu etiketli, adı yazıyor.
Her ihtimale karşı burada kalacağım. Acele et!
- Ayakkabılarım… - Lüzum yok.
Çabucak gittim, 15 dakikaya şişeyle döndüm.
Ne yapacağımızı biliyor ama hâliyle sinirleri yıpranıyor.
Ne kadar dayanabilir, bilmem.
Harry tıpatıp aynı pozisyonda yatıyordu.
Yüzü bembeyaz ve sırılsıklamdı. Bakışlarını bana çevirdi.
Gülümseyip başımı salladım.
Doktor turnike olarak kullandığı tüpü aldı,
bir ucuna kâğıt huni takmıştı.
Çarşafı biraz kaldırdı, kauçuk tüpü aldı, yerleştirdi,
çarşafın altından Harry'nin vücuduna doğru kaydırdı.
Tüpü kaydırması ne kadar sürdü, bilmem. Belki 20, belki de 40 dakika.
Tüpün ilerleyişini görmedim ama görünen kısmı gitgide kısaldı.
Dr. Ganderbai da terliyordu,
alnı ve üst dudağı boncuk boncuk ter olmuştu
ama elleri sabitti ve gözleri Harry'nin karnındaki örtüye kilitlenmişti.
Kloroform için elini uzattı.
Kapağı açıp şişeyi direkt eline verdim, sıkı tuttuğundan emin olmadan bırakmadım.
Bay Pope, döşeğe sıvı dökeceğim. Altınızda epey soğukluk hissedeceksiniz.
- Hazır olun ve kımıldamayın. - Uzatma, başla!
Harry ilk kez sesini yükseltti.
Doktor bir an irkildi, onu süzdü ve işine döndü.
Huniye birkaç damla döktü, tüpten akmasını bekledi.
Biraz daha döktü, yine bekledi.
Odaya yayılan ağır, mide bulandırıcı kloroform kokusu
hemşire ve cerrahlarla dolu beyaz bir odadan tatsız anıları
hayal meyal hatırlattı.
Doktor muntazaman dökerken
huniden duman gibi yükselen o meretin yoğun buharını görüyordum.
Durdu, bir kez daha döktü ve şişeyi bana geri verdi.
Kauçuk tüpü yavaşça çekti, doğruldu.
Bu itinalı işlemin yükü ağır gelmiş olacak ki
bana fısıldarken sesi şöyleydi…
- Tedbir için 15 dakika bekleyelim. - Harry'ye söylemek için döndüm.
- Tedbir için 15… - Duydum!
Doktor bu kez hışımla döndü, minyon yüzünü öfke kaplamıştı.
Harry'ye buz gibi baktı. Harry'nin gülümseme kası seğirdi.
On beş dakika bekledik.
Doktor, Harry'nin yüzünü her an garip, sert ve çarpıcı bir bakışla izledi,
tüm iradesini Harry'yi sessiz ve hareketsiz tutmaya odaklamıştı.
Gözünü hiç kaçırmadı ve sesi çıkmasa da âdeta ona bağırıyor gibiydi.
- Şöyle… - Kımıldama, konuşma kahrolası!
Bunu mahvetmeyeceksin! Duydun mu?
Harry ağzı seğirerek yatıyordu,
terliyor, gözlerini yumuyor, açıyor, bana, örtüye, tavana bakıyor
ama Doktor'a hiç bakmıyordu. Yine de Doktor onu etkisi altına almıştı.
Sanki biri kocaman bir balon şişiriyordu, patlayacaktı ama bakmadan duramıyordum.
Sonunda Doktor başıyla onayladı, devam etmeye hazırdı.
Öbür tarafa geç.
Örtünün uçlarından tutup beraber çekeceğiz.
Çok yavaşça. Kımıldamayın Bay Pope.
Harry'nin göğüs kısmı açılmıştı.
Pantolonunun beyaz kordonu fiyonk şeklinde bağlanmıştı.
Biraz daha aşağısında sedef bir düğme gördüm.
Sedef şöyle dursun, benim düğmeli bir pijamam bile olmamıştı.
Heyecanlı anlarda insan bazen ne boş şeyler düşünüyor.
Karnında başka bir şey yoktu.
Kımıldamayın Bay Pope.
Harry'nin vücudunu, bacaklarının altını inceledi.
Dikkat. Her yerde olabilir, pantolonun içinde de.
Harry doğruldu.
İlk kez hareket etti.
Zıpladı, yatağın üstünde bacaklarını savurdu.
Yılan soktu sandık.
Doktor neşter ve turnike aradı
ama Harry sıçramayı kesti, durdu ve döşeğe bakıp bağırdı…
Burada değil!
Dr. Ganderbai doğruldu, Harry'ye baktı.
Harry iyiydi. Sokulmamıştı. Sokulmayacak, öldürülmeyecekti.
Her şey yolundaydı.
Sayılır.
Belki de rüya gördünüz Bay Pope.
Doktor'un üslubundan sataşmasının ciddi olmadığını anladım.
Yoğun stresten sonraki rahatlamaydı.
Harry öyle algılamadı. Pijamasıyla durup Doktor'a dik dik baktı.
Yüzüne kan gelmişti.
Yalancı olduğumu mu ima ediyorsun?
Ganderbai kıpırdamadan Harry'yi izledi.
Harry yatakta bir adım attı. Gözlerinden ateş saçıyordu.
- Seni adi, pis, Bengalli lağım faresi. - "Sus Harry!" dedim.
- Seni adi, kara, pis, küçük… - Sus!
- Alt tabaka… - Kes sesini!
Kes!
Ganderbai çıktı, peşinden verandaya gittim.
Çıldırdı, ne dediğini bilmiyor, dedim.
Karanlıkta Doktor'un eski Morris Motor arabasına gittik.
BRİTANYA JÜTÜ
Bindi. "Mucizevi bir şey yaptınız" dedim.
- Hayatını kurtardınız. - Sanmıyorum.
Yani muhtemelen… Size hayatını borçlu.
- Size hayatını borçlu Doktor. - Hayır, değil.
Üzgünüm.
Üzülme.
Dr. Ganderbai motoru çalıştırıp uzaklaştı.
DAHL "ZEHİR"İ YAZMAYA OCAK 1950'DE BAŞLADI.
WOODS KARAKTERİNE, ATHENS MUHAREBESİ'NDE ÖLEN
HAVA KUVVETLERİ 80. FİLO'DAN PİLOT ARKADAŞININ ADINI VERDİ.
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya