DZIEŃ 0
Hej, co tam?
Chris.
Musisz po mnie przyjechać.
Teraz.
Teraz? Myślałem, że rozgrywasz mecz.
Muszę coś zrobić i potrzebuję wsparcia.
Teraz.
Wsparcia?
Nie wkurzaj mnie. To poważna sprawa.
Musisz to dla mnie zrobić. Teraz.
Wszystko w porządku?
Spotkajmy się za Kapitanem za 20 minut. Będę czekał.
Lukas, co...
- Spoko. - Wrócę szybko.
Babciu, muszę wyjść na kilka godzin.
- Wzięłaś leki? - Co?
Lekarz mówił, że masz brać dwie tabletki dziennie. Wzięłaś?
Nie pamiętam.
Spokojnie.
To weź te.
- Okej? - Tak.
Proszę. Napij się.
Niesmaczne, co?
Dobry z ciebie chłopak.
Nie oglądaj za dużo telewizji.
Kocham cię.
Jesteś moją córką!
Ta kobieta codziennie gada to samo! Mam dość!
Dziadek kochał ptaki.
Bardziej niż ludzi,
bardziej niż żonę, niż dzieci.
Chyba nawet bardziej niż wnuki.
Choć mnie naprawdę lubił.
Ulubionym ptakiem dziadka była pleszka.
Trudno ją znaleźć, ale nie jest to niemożliwe.
A dziadek uważał, że tak powinno być z ulubionym ptakiem.
- Uważaj! - O Boże.
- Przepraszam. - Nie!
To ma sens.
Kolorowa kwiatówka nie miałaby sensu.
Zostaw!
Nigdy by jej nie zobaczył.
A z drugiej strony, czemu wybrać wróbla na ulubionego ptaka?
Co w tym fajnego?
Pleszka jest świetnym kompromisem.
Przesądni Finowie uważają, że pleszka jest zwiastunem śmierci.
Ale dziadek twierdził, że jest na to zbyt piękna.
- Co my tu robimy? - Stul pysk i nie pytaj.
I wyłącz to gówno. Nic dziwnego, że nie masz dziewczyny.
WANDA + DZIADEK
Dziadek mawiał, że gdy umrze,
wróci jako pleszka i będzie pilnował,
by nic mi się nie stało.
OBSERWOWANIE PTAKÓW – H. SCHÄFER
Szczęśliwej nocy Nuppelwockena.
Nie wierzę.
Cześć.
Dziadku?
To ty?
Jedna pleszka zwyczajna.
Muszę ci zrobić zdjęcie.
O nie.
O rety.
Szlag.
Chris!
Łap ją! Szybko!
GDZIE JEST WANDA?
Van jest zarejestrowany na Dominika Bartelsa?
- Tak. - Zgłosił kradzież?
DZIEŃ 97
Nic mi o tym nie wiadomo.
To pasuje do teorii o przemycie zwierząt.
Są jakieś odciski palców?
Wszystko zmazane.
Wczoraj widzieliśmy Bartelsa załatwiającego się za krzakiem.
A dziś znaleźliśmy jego vana, który wjechał w twój ukochany posąg Nippel...
- Nuppel. - Wockena.
Nuppelwockena.
Może
znowu musiał za krzaczek?
Carlotto?
Carlotto!
Przepraszam. Zamyśliłam się.
Tak.
Mówiłaś, że dziś są urodziny twojego ojca?
Tak, zgadza się.
Kończyłby 88 lat.
Zmarł trzy lata temu.
Sporo ostatnio o nim myślę.
On i Wanda
byli jak dwie krople wody, odkąd była mała.
Wychodzili i znikali na długie godziny.
Interesował się przyrodą.
Zawsze wiedział, co robić ze wszystkim, co się działo.
Takim był człowiekiem.
Zawsze miał odpowiedź.
Był niezłomny.
Długo nie zdawałam sobie sprawy, jaka dzięki temu byłam silna.
Wiedząc, że jest przy mnie.
Aż do dnia, gdy go zabrakło.
A jak przez to postrzegasz Dedo jako ojca?
Szczerze? Czasem się martwię, czy Wanda czuła się jak ja.
Czy miała bezpieczny grunt.
Dedo ją uwielbia, jasne, ale czasami...
Czasami jest po prostu idiotą.
Wygłupia się, nigdy nie bierze nic na poważnie.
Dlatego staram się dać jej tę siłę...
samodzielnie.
Ale wtedy wychodzę na upierdliwą jędzę.
Mówi się, że w chwilach kryzysu na jaw wychodzi nasza prawdziwa natura.
Ale chyba wciąż na to czekam.
Czekam, aż Dedo naprawdę weźmie odpowiedzialność.
DOSTAWA DO: RÜDIGER SCHÄFER SCHWARZWALDWEG 2
5994 SUNDERSHEIM NIEMCY
Tato? Co tu robisz?
Nic.
Muszę ci coś pokazać.
Przeglądałem ponownie zdjęcia, które zrobiliśmy
i zauważyłem dziwny punkt.
Co to za zapach? Piżmowy?
To woda po goleniu?
Woda kolońska.
Woda kolońska? Spoko.
Rozumiem. Impreza.
Chwila... Chyba nie będzie tam dziewczyn, co?
Raczej nie chodzą na takie imprezy.
Będzie zgraja nerdów.
Nie to, że dziewczyny nie mogą być nerdami.
I nie mówię, że ty nim jesteś,
bo uważam, że jesteś bardzo spoko...
Ten punkt?
Tak.
Jeszcze raz przeglądałem zdjęcia domów na skraju lasu.
I zobaczyłem wyższą temperaturę, taką jaka występuje w domu.
Ale jeśli porównasz te zdjęcia z mapą,
to tam nie ma domu.
Ten punkt jest obok domu, w ogrodzie, gdzie nie ma domu.
A to znaczy, że ktoś zbudował sekretny pokój pod ogródkiem.
Kto zbudował sekretny pokój?
- Z tatą znaleźliśmy punkt... - Tutaj.
...dronem.
Mroczny Dom?
Co to za zapach?
- To tonka? - Muszę iść.
Nie czekajcie na mnie.
Co to?
Usunęłam kamery z domu Rothów.
Możemy użyć ich ponownie.
Późno wczoraj wróciłeś.
Nie słyszałam, jak wchodzisz.
Nie?
Co robiłeś?
Cóż...
Wypróbowywaliśmy nowego drona.
Tak. Straciliśmy poczucie czasu.
Właśnie.
Czym jest Mroczny Dom?
Tak, właśnie.
To jakiś straszny dom przy Forststraße.
W internecie krążą na jego temat przeróżne teorie.
- To straszne. - Tak. Powinniśmy tam zajrzeć.
- Mogę wejść? - Pewnie.
Jasne. Proszę.
Myśli pani, że ta kobieta miała coś wspólnego z Wandą?
Możliwe.
Wczoraj ktoś ukradł samochód waszemu kumplowi, Dominikowi Bartelsowi.
To okropne.
Wiecie, kto to zrobił? Pewnie jakieś dzieciaki, nie?
Tak bym zakładał.
Mogę?
Tak, proszę.
Znacie Haralda Hessela?
Mieszka przy Tannenring.
- Hessela? Nie. - Nie słyszałam o nim.
- Nie brzmi znajomo. - Czemu pani pyta?
Twierdzi, że wczoraj ktoś go zaatakował.
Najwidoczniej senne Sundersheim stało się siedliskiem przestępczości.
- To okropne. - Tak.
I co z nim?
Boli go głowa, ale poza tym ma się dobrze.
Dzięki Bogu.
Mogę jedną na drogę?
Oczywiście. Mam ich dużo.
Okej.
Powie nam pani, gdy dowie się czegoś więcej o tej Lence, prawda?
- Oczywiście. - Dobrze.
Myślę, że jestem blisko.
Dobrze.
Co powiedziała?
Że pana Hessela zaatakowano?
Tak.
Zdarzył się pewien incydent.
Ole!
Siema.
Chodź.
- Cześć. - Hej.
Macknife, mogę cię przedstawić?
To jest Ole, czyli Olboy.
Spotkaliście się milion razy, ale nigdy w realu.
Ole.
To legenda sama w sobie – Macknife.
A w realu to Chris.
- Cześć. - Chris. Cześć.
O co chodzi? Śpisz tutaj?
Nie, tylko czasem, gdy potrzebuję się zdrzemnąć.
Jasne. To wcale nie jest dziwaczne.
Hej, stary. Na pewno cię nie znam? Wyglądasz znajomo.
Tak, pewnie z wiadomości.
Wanda Klatt to siostra Olego.
Ta zaginiona.
Czujecie to? Co to? Drzewo sandałowe?
Szlag.
DZIEŃ 0
Szlag.
Przestań krzyczeć!
Proszę, przestań krzyczeć. Proszę.
Muszę pomyśleć!
Przestań!
Co?
Chcesz coś powiedzieć?
Nie rozumiem. Masz zaklejone usta.
Co robisz? Przestań. Dość! Przestań!
Chris Novak.
Skąd mnie znasz?
Chodziliśmy razem do szkoły.
Byłeś trzy lata wyżej.
Występowaliśmy w Operze za trzy grosze.
Grałeś Mackiego Majchra, a ja drugą kurwę.
Wanda?
Wyglądasz...
Jak się masz?
- Miałam się świetnie. - Tak.
Póki nie zobaczyłam zabójstwa i nie zostałam porwana!
Pomocy!
- Ratunku! - Wanda!
Jesteśmy w szczerym polu. Przestań krzyczeć.
Nikt cię nie usłyszy.
To nie ma sensu. Okej?
Kim była ta kobieta, którą zabiłeś?
Nikogo nie zabiłem!
Nie wiem, kto to był.
Nie wiedziałem, że Lukas to zrobi.
Kim jest Lukas? To gość, który ją zabił?
Chris.
- Muszę do niego zadzwonić. - Nie dzwoń.
Jeśli się dowie, że żyję,
to mnie też zabije.
Widziałam, co zrobił.
Proszę, Chris. Proszę.
Proszę, nie. Chris.
Chris? Wszystko dobrze?
Stary, co to było?
Wybacz. Nie taki był plan.
A jaki?
Uspokój się i nie świruj.
Ta suka chciała narobić wielu ludziom wielu problemów, okej?
Kto to był?
Nieważne. To koniec.
Złapałeś tę drugą?
Proszę, nie.
- Złapałem. - Tak!
Dobra robota.
Zuch chłopak.
Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć, kuzynie.
Słuchaj, Chris.
Uważajmy na to, co mówimy przez telefon.
Musisz wynieść śmieci, tak?
Idź do lasu. Tak daleko, jak możesz.
Wykop dziurę, spal, zagrzeb. Okej?
Mam u ciebie dług.
- Wszystko dobrze? - Jasne, szefowo.
Jest twoja.
- Zdążę na drugą połowę. - Dobry chłopak.
Myśli, że nie żyję, tak?
Co teraz zrobisz?
- Zabijesz mnie? - Myślę, że...
DZIEŃ 97
Zaatakowaliście go?
Nie mieliśmy wyjścia. Znalazł kamerę.
Policja była w drodze.
Musieliśmy je zabrać.
A co, gdyby Rauch je znalazła?
Nie podoba mi się to.
Hessel to stary pijak.
Nikt mu nie uwierzy i nie ma dowodu.
A skradziony van? To chyba nie wasza sprawka, co?
A teraz co?
Co?
Cześć.
Ładny dom.
Błagam. Nie taki ładny jak wasz.
Z tego, co widziałam z zewnątrz.
Co możemy dla was zrobić?
My chcemy zrobić coś dla was.
Lucie ciągle myślała o waszym spotkaniu
i wymyśliła, jak wam pomóc.
Niedługo minie sto dni od zaginięcia Wandy,
więc chcemy zorganizować wydarzenie, by ją upamiętnić.
A wtedy ja pomyślałem: „Halo, przecież to Pan Organizator”.
„Święto Wandy”.
To robocza nazwa. Możemy ją jeszcze zmienić.
Wszystko zorganizujemy.
Wystąpią Sparkles.
Mam choreografię przygotowaną po śmierci Lady Diany.
Będzie idealna. Niepokojąca, ale zmuszająca do refleksji.
Zaangażuję komitet rodzicielski.
Mamy przygotują jedzenie.
Ty mogłabyś zrobić swoją wspaniałą sałatkę.
Chcemy, byście wiedzieli, że całe miasto was wspiera.
Sto dni.
Brzmi to bardziej dosadnie, gdy ktoś inny to mówi.
Tak, ale to tylko statystyki.
To nie znaczy, że coś się zmienia setnego dnia.
Święto Wandy.
Nie uważasz, że to dziwne? Takie wydarzenie?
To nie jakaś dzika impreza.
To w takim razie co? Upamiętnienie?
To Święto Wandy.
I o co chodzi z jej cerą?
Ma dwoje nastolatków i ani jednej zmarszczki.
Jakby ją ktoś wypiaskował i wypolerował.
I świetnie pachnie.
Dokąd idziesz?
Muszę wyjść na kilka godzin...
Karl pytał, czy mogę mu pomóc. Właśnie.
Myślałam, że idziemy sprawdzić ten dom.
Tak, sprawdzimy.
Niedługo wrócę.
Rüdigerze, otwórz!
Rüdigerze!
To nie mój problem. Zapłaciłem za nią.
Prawda? Wszystko zostało uregulowane.
Wiedziałem.
Oddzwonię.
Gdzie ona jest?
- Kto? - Gdzie ona jest?
O czym ty mówisz?
- Co jej zrobiłeś? - To znaczy?
Co jej zrobiłeś, ty chory draniu? Gadaj!
Carlotta cały czas cię broniła.
Wiedziałem, że jesteś zboczeńcem.
Nikt zdrowy na umyśle nie nosi skórzanych kamizelek!
Gadaj. Gdzie ona jest?
Co jej zrobiłeś?
No co, ty psychopato z kucykiem?
Co masz do kucyków?
Gdzie ona jest?
Gadaj!
Kupiłem tygrysa!
- Co? - Kupiłem tygrysicę.
W darknecie. Za 25 000 euro.
Dlatego nie mogłem ci pożyczyć.
Miała przyjechać dzisiaj,
ale sprzedawcy powiedzieli, że ktoś ukradł vana, w którym była
i doszło do wypadku. Tygrys przepadł.
A oni nie chcą mi zwrócić pieniędzy.
To brzmi jak szaleństwo, ale to prawda.
- Musisz mi uwierzyć, Dedo. - Wierzę ci.
Naprawdę? Wierzysz mi?
Tak, wierzę ci.
Dziękuję, Dedo.
- Co się dzieje? - Co tu robisz?
Dziś są urodziny taty i chciałam sprawdzić, jak się trzymasz.
- Dobrze. - Tak.
Jeden z was musi mi powiedzieć, co się tu dzieje.
Rüdiger kupił tygrysa w darknecie.
Dedo stracił pracę i wydaje wasze oszczędności.
- Ty sukinsynu! - Sam jesteś sukinsynem!
Nie zrobiłem nic nielegalnego.
Zamknij się!
To prawda?
Carlotto, to... To skomplikowane.
Nie brzmi na skomplikowane.
Masz pracę? Tak czy nie?
Nie, ale chciałem ci powiedzieć. Nie chciałem, byś się złościła.
Jasne. Nie chciałeś, żebym się złościła?
Tak, chciałem to naprawić.
Dedo, kiedy ty cokolwiek naprawiłeś?
Gdy próbujesz, tylko wszystko pogarszasz!
Wiem, że uważasz, że tylko się wygłupiam
i powinienem wziąć odpowiedzialność.
- I chcę, ale... - Co powiedziałeś?
Słuchałeś mojej terapii?
Nie.
Nie chciałem. To był przypadek.
- Masz mnie za głupią? - Nie, Carlotto.
Mówię poważnie. Sprawdzałem coś i cię usłyszałem,
ale nie chciałem.
Dość tego.
To koniec.
Carlotto, proszę.
Carlotto.
O rety. Teraz to naprawdę nawaliłeś.
Zamknij się.
To było niezłe. Szybko ich rozwalili.
Tak. Szaleństwo.
- Obejrzymy kolejną rozgrywkę? - Pewnie.
Przekonałem rodziców, by zapłacili za pakiet VIP.
Jeśli chcecie, możemy iść na afterparty.
Ekstra! O Boże.
Ole, jesteś legendą.
VIP, skarbie!
Dzięki.
O Boże. Gwiezdna pułapka.
Nie.
O Boże. Co to jest?
Szał, stary.
- Hej. - Cześć. Shoty na powitanie?
- Tak. - Dzięki.
- Zdrówko. - Na zdrowie.
Hej. Chcecie piwo?
Pewnie. Przyniosę.
Nie.
Ty nas przywiozłeś. Ole załatwił opaski. Kolej na mnie.
- Mogę... - Nie. Ja stawiam.
Skąd znasz Alexa?
Gra w piłkę z moim kuzynem, Lukasem.
Hej, przykro mi z powodu twojej siostry.
To się wydaje nierzeczywiste.
Ciągle się spodziewam, że zacznie mnie ochrzaniać.
To taką była siostrą?
Tak. Codziennie. „Ole, nie bądź takim nerdem.
Nie pierdź w aucie
albo powiem mamie, że oglądałeś porno na jej laptopie”.
Nie. Robiła tak?
Była wrzodem na tyłku.
Wierzę.
Wróci. Na pewno.
Obiecuję.
Tak?
Dobra. Trzy piwa dla moich hombreros.
- VIP, skarbie! - VIP!
Pijemy!
DZIEŃ 97
DZIEŃ 0
Babciu, pogram sobie na dole, okej?
Dobrze, kochanie.
Co mówiłeś, skarbie?
Będziesz krzyczeć, jeśli zdejmę taśmę?
To ją zostawię.
Nie będę.
- Obiecujesz? - Obiecuję.
- Gdzie jesteśmy? - W piwnicy mojej babci.
To „pokój hobby” mojego dziadka.
Tu się wymykał, żeby pić.
Ale nie żyje, a babcia nie schodzi po schodach, więc jest pusty.
- Nie mów, że tu mieszkasz? - Nie.
Przeprowadzam się, ale...
- Stary. - Co? To tymczasowe.
I mogę opiekować się babcią.
Ma demencję i ciągle się przewraca, więc...
I co teraz?
Będziesz mnie tu trzymał jak niewolnicę seksualną?
- Nie! - To co? Jestem więźniem?
Nie, raczej przymusowym gościem. Nie wiem.
Pierwszy raz to robię, okej? Może odpuść mi trochę...
- Uratowałem cię, nie? - Uratowałeś?
Może nie uratowałem, ale nie zabiłem.
- Mam być za to wdzięczna? - Może trochę. Tak.
Mój bohaterze.
Zabawne. Bardzo zabawne.
Dziękuję, Christopherze, że mnie nie zabiłeś.
Okej, nie musisz być wredna.
Mówię poważnie. Dziękuję,
że mnie nie zabiłeś, a tylko zamknąłeś w piwnicy babci.
Cóż za wielki akt miłosierdzia.
Hej, czekaj.
Co robiłeś w lesie?
- Lukas mnie potrzebował. - Robisz, co ci każe?
Tylko on się mną opiekował po śmierci rodziców.
On i babcia.
Więc tak, zjawiam się, gdy mnie potrzebuje.
Pamiętam, jak usłyszałam o twoich rodzicach.
To musiało być do bani.
Tak. To było do bani.
Ale jest jak jest. Czasem życie jest do bani.
Przynajmniej moje.
- Będą mnie szukać. - Myślisz, że nie wiem?
Wszyscy wariują, gdy znika ładna, biała dziewczyna.
Uważasz, że jestem ładna?
Nie to...
Głupie.
Okej. Co byś zrobiła, gdybyś była mną?
Poszłabym na policję.
Powiedziała, co się stało i że nie wiedziałeś.
- Jasne. - Mówię poważnie.
Wiem, że mówisz.
Ale wybacz, twój świat działa inaczej niż mój.
Dlaczego?
W twoim świecie wszystko jest czarno-białe... głównie białe.
Jest dobro i zło, a policja ściga złoczyńców
i chroni tych dobrych.
Mój świat tak nie działa.
- Powiem, że mi pomogłeś. - Nie rozumiesz!
Komuś takiemu jak ja nie ujdzie to płazem!
Nie mogę iść do więzienia.
Kto się zaopiekuje babcią? No kto?
Ja...
Mam przesrane.
DZIEŃ 97
Proszę podać dwa.
Albo nie, wezmę martini.
Czemu taki przystojniak jak ty pije sam?
Cóż.
Silne ramiona,
jak stary dąb.
Wyglądasz znajomo. Spotkaliśmy się?
Nic mi o tym nie wiadomo. Nie.
Ojciec Schäfer.
- Masz mnie. - Jak się masz?
Dobrze. Jak zawsze.
W drodze. Wykonuję wolę Pana.
Tak? Ostatnim razem chyba miałeś kryzys wiary?
Tak.
Pewnie czujesz się samotny, będąc duchownym.
Wyobrażam sobie, że w samotne wieczory
tęsknisz za dotykiem kobiety.
Jestem Anita.
Schäfer. Ojciec Schäfer.
Anita
- Haraldzie, znowu? - Tak.
Twoja córka zniknęła,
ktoś ją porwał i do tej pory jej nie odnaleziono.
To nie jest śmieszne.
Masz dziewczynę?
Nie.
A ktoś ci się podoba?
Tak, ale o tym nie wie.
Rozumiem.
Jak to zrobić? Jak tej osobie to powiedzieć?
Nie wiem. Może po prostu to zrobić.
Tak jak zaczynasz nową grę.
Po prostu wskakujesz,
choć wiesz, że pewnie złoją ci tyłek.
Ale nie wygrasz, jeśli nie zagrasz.
Po prostu to zrób,
a jeśli ci się nie powiedzie, to się odrodzisz.
Powinniśmy to zrobić. Powiedzieć im.
Co? Teraz?
Tak, po prostu to zróbmy.
BABCIA NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Cześć.
Co tam?
Muszę ci coś powiedzieć.
Tak? Co jest?
Przepraszam.
Babciu? Babciu, tu Chris.
Wszystko dobrze? Coś się stało?
Wybacz, że ci przeszkadzam.
Nie wiem, co się stało. Nagle zgasły wszystkie światła.
Okej. Nie martw się. Już wracam.
- Dobrze? - Nie musisz. Zadzwoniłam po Lukasa.
- Lukasa? - Już tu jedzie.
Nie martw się, dobrze?
Baw się dobrze.
Zaszalej.
Nie mogę tak tyrać.
Jeśli nie spróbuję, to nie poniosę porażki, prawda?
Tak myśli przegryw, a ja nie jestem przegrywem...
Muszę jej to pokazać.
Jest przerażający.
Straszny dom.
Anito, jesteś genialna.
Co?
Muszę iść do strasznego domu.
Muszę znaleźć sekretny pokój, ocalić Wandę i wszystko będzie dobrze!
Naprawdę tego potrzebowałem.
Dziękuję.
A kto za to wszystko zapłaci?
Ole?
Jesteś pijany.
Ole.
To był wyjątkowy wieczór.
Chcesz szczoteczkę?
Dedo?
PRZEPRASZAM!
O cholera!
Dedo!
Lukas.
Jak miło, że wpadłeś.
W domu jest ciemno.
Pewnie spalił się bezpiecznik.
Gdzie jest Chris?
Na imprezie komputerowej z przyjaciółmi.
Jezu.
Jak tak dalej pójdzie, to się nie wyprowadzi.
Gdzie są bezpieczniki?
W starym pokoju dziadka.
- Okej. Sprawdzę to, dobrze? - Tak.
Halo?
Jest tam ktoś?
Chris?
Dedo!
- Carlotta. - Dedo.
Przestań. Wracaj tutaj!
Zawiodłem cię. Jesteś na mnie zła. Ja to naprawię.
Wracaj tutaj.
Pokażę ci, że nie jestem przegrywem.
- Dedo. - Nie tym razem.
Włamujesz się na podwórko wariata
z powodu plotek, które nawet nie mają sensu.
Hej.
Oszalałaś? Carlotto, przestań.
Histeryzujesz.
Słyszałaś to?
Tak.
Wanda.
Schodzę tam.
Wanda, jesteś tu?
Jesteście jaszczurami?
Hej, skarbie.
Masz dużą broń.
Nie wypijecie mojej krwi!
- Hej. - Stój. Nie.
NA PODSTAWIE OPOWIEŚCI ZOLTANA SPIRANDELLIEGO
Napisy: Agnieszka Otawska